πρόσφατα θέματα




ενδείξεις - αντενδείξεις










Προηγούμενα πρός τό δεῖν οὕτω






Προηγούμενα εὕσημον λόγον δῶτε








by : Γρηγόρης Κλαδούχος
 Η μεγαλύτερη πολιτική υποκρισία στην πρόσφατη ελληνική ιστορία είναι τα λεγόμενα «μυστικά κονδύλια», που υποτίθεται δικαιούνται διάφορα υπουργεία, για να τα χρησιμοποιούν για εθνικούς σκοπούς. Σύμφωνα με τις αλληλοκατηγορίες, που κατά καιρούς εκτοξεύονται από πολιτικούς αντιπάλους, οι εκάστοτε κυβερνήσεις χρησιμοποιούν αυτά τα χρήματα για αλλότριους σκοπούς και όχι για τους εθνικούς στόχους, όπως αναφέρει η δικαιολογία για τη διάθεσή τους.

Το θέμα επανέρχεται σχεδόν κάθε χρόνο, επειδή αποτελεί προσφιλή κατηγορία για τον πολιτικό κόσμο της Ελλάδας. Ανασύρουν την κατηγορία για να διασύρουν τους αντιπάλους τους. Όμως, το θέμα δεν είναι απλό, αντίθετα είναι πολύ πιο σοβαρό απ’ ότι το παρουσιάζουν. Πρόκειται για χρήματα των φορολογουμένων που -σύμφωνα με τις αλληλοκατηγορίες- ξοδεύονται ανεξέλεγκτα και είχαμε μάλιστα μία περίπτωση κατά την οποία, έλαβε πολύ μεγάλο χρηματικό ποσό η μητέρα ενός υπουργού Εξωτερικών, η οποία είχε σχηματίσει μία αμαρτωλή Μη Κυβερνητική Οργάνωση (ΜΚΟ) για να δικαιολογείται η χορηγία. Η παραπάνω είναι μία καραμπινάτη παρανομία, η οποία δεν τιμωρήθηκε ποτέ. Τέτοιες υποθέσεις, μου έχουν αναφέρει πολλές φορές διπλωμάτες που έχουν γνώση του τρόπου λήστευσης των «μυστικών κονδυλίων». Υπήρχαν εποχές, μου είπαν, που εξαφανίζονταν 60 και πλέον εκατομμύρια ευρώ μέσα σε ένα χρόνο με έωλες δικαιολογίες. Και πάντα, ωφελούνταν κομματικοί φίλοι και συγγενείς.



Μου είπαν ότι τα «μυστικά κονδύλια» χρησιμοποιήθηκαν και πριν από το δημοψήφισμα για το φιλοτουρκικό σχέδιο Ανάν, πριν αναλάβει τη διακυβέρνηση της χώρας, τον Μάρτιο του 2004, η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας. Το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών, αλλά και κρατικοί οργανισμοί, έστειλαν χρήματα σε οργανώσεις στο νησί. Δεν ζήτησε κανένας απόδειξη και δεν μπήκαν πουθενά υπογραφές. Που χρησιμοποιήθηκαν; Πουθενά προφανώς. Μπήκαν στις τσέπες αυτών που ανέλαβαν «να κάνουν τη δουλειά».

 Ναι, τα «μυστικά κονδύλια» είναι μία φρικτή διασπάθιση του δημοσίου χρήματος. Χωρίς αμφιβολία, πρόκειται για χρήματα που μοιράζονται και χαρίζονται χωρίς κανένα έλεγχο. Κατά καιρούς, ακούμε κατηγορίες ότι τα κονδύλια αυτά χρησιμοποιούνται και για εξαγορά δημοσιογράφων. Είναι πολύ βαριά κατηγορία και αφορά όλο τον δημοσιογραφικό κόσμο. Πρέπει να απαιτήσουμε όλοι να ξεκαθαριστεί αυτό το θέμα, διότι σίγουρα δεν είμαστε όλοι ίδιοι. Δυστυχώς, υπάρχουν συνάδελφοι που θεωρούν τα όποια «δώρα» μέρος της δημοσιογραφικής δουλειάς. Κάνουν λάθος και εγκληματούν όσοι σκέφτονται με τον τρόπο αυτό. Αλλά ευθύνη έχουν και οι δημοσιογραφικές οργανώσεις που δεν ζήτησαν ποτέ επίσημα να ξεκαθαριστεί το ζήτημα.

 – Διάβαζα στα κοινωνικά δίκτυα συναδέλφων, μηνύματα που αναφέρονταν και σε εξαγορά ιστοσελίδων και blogs. Θα πρέπει να βρουν το θάρρος όσοι γράφουν αυτά τα μηνύματα να αναφέρουν ονόματα και διευθύνσεις. Η προστασία όσων χρηματίζονται βάζει όλους τους δημοσιογράφους στο καλάθι των άχρηστων. Και θεωρώ ότι οι κυβερνήσεις, που ασκούν το «σπορ» της εξαγοράς δημοσιογράφων επίτηδες τους προστατεύουν, ώστε μαζί με τα ξηρά να καίγονται και τα χλωρά. Αυτό όμως δεν μπορεί να συνεχιστεί.

Η πρόταση του πρώην υπουργού Εξωτερικών, Νίκου Κοτζιά, να διεξάγεται έλεγχος από τη Βουλή, είναι η καλύτερη και η δικαιότερη. Με τον τρόπο αυτό, τα «μυστικά κονδύλια» θα χρησιμοποιούνται για τον εθνικό σκοπό, για τον οποίο δημιουργήθηκαν, και όχι για την οικονομική ενίσχυση κομματικών φίλων και συγγενών. Το μέγα αυτό ζήτημα, δεν πρέπει να κλείσει με τη λήθη, όπως συνέβαινε τα προηγούμενα χρόνια, μέχρι κάποιος να επαναφέρει το θέμα και να έχουμε νέο γύρο αντιπαράθεσης. Πρέπει να βρεθεί τρόπος -και να συμφωνήσουν όλα τα κόμματα- να αναλάβει την έρευνα για τα «μυστικά κονδύλια» ένας σοβαρός εισαγγελέας για να μάθουμε επιτέλους τα ονόματα των πολιτικών φίλων και συγγενών, που έγιναν πλούσιοι με τα χρήματα του ελληνικού λαού.

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ: Διάβασα τις δηλώσεις στελεχών της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ για το θέμα των «μυστικών κονδυλίων». Ντροπή σας. Ως γνωστόν, τη φάμπρικα ξεκίνησαν αυτά τα δύο κόμματα, και δεν έχουν κανένα δικαίωμα να μιλούν και να κατηγορούν άλλους…

Πηγή: Τα αμαρτωλά “μυστικά κονδύλια”: Να δώσουν στη δημοσιότητα τα ονόματα όσων τα πήραν… https://hellasjournal.com/2018/10/ta-amartola-quot-mystika-kondylia-quot-na-dosoyn-sti-dimosiotita-ta-onomata-oson-ta-piran/
by : Γρηγόρης Κλαδούχος

Πέμπτη, 18 Οκτωβρίου 2018



Το Διοικητικό Συμβούλιο της ΚΕΔΕ, σε συνέχεια του ομόφωνου ψηφίσματός του στις 05/10/18, για την παραχώρηση των ακινήτων του δημοσίου στις τοπικές κοινωνίες και όχι στο Υπερταμείο, προχώρησε εχθές στην έκδοση νεότερου ομόφωνου ψηφίσματος.

Μέσω του ψηφίσματος η ΚΕΔΕ ζητά από τις Δημοτικές Αρχές να προβούν στην άμεση κατάθεση αίτησης ακυρότητας στο ΣτΕ, προκειμένου να μην ισχύσει το ΦΕΚ Β 2320/19-6-2018 με το οποίο παραχωρούνται στην Ελληνική Εταιρεία Ακινήτων του Δημοσίου ακίνητα που ανήκουν στην αυτοδιοίκηση ή έχουν ξεκινήσει οι διαδικασίες για να περάσουν στην ιδιοκτησία τους. 

Επιπλέον, στο ψήφισμα προτείνεται τα Δημοτικά Συμβούλια να κοινοποιήσουν το αργότερο μέχρι την 25η Οκτωβρίου 2018 την απόφασή τους στην ΚΕΔΕ, ώστε να αναληφθεί και να υποστηριχθεί από την Ένωση η σχετική νομική διαδικασία προσφυγής στο ΣτΕ.

Ο Πρόεδρος της ΚΕΔΕ Γ. Πατούλης κατά τη διάρκεια της συζήτησης του θέματος στη συνεδρίαση του ΔΣ υπογράμμισε ότι η Τοπική Αυτοδιοίκηση Πρώτου Βαθμού θα πράξει ότι είναι αναγκαίο και σε επίπεδο δικαιοσύνης προκειμένου να επιτευχθεί ο στόχος η ακίνητη περιουσία να αξιοποιηθεί προς όφελος των τοπικών κοινωνιών.

Το κείμενο του ομόφωνου ψηφίσματος

Ομόφωνο Ψήφισμα 

Σε συνέχεια του ομόφωνου ψηφίσματός μας την 05/10/18, για την παραχώρηση των ακινήτων του δημοσίου στις τοπικές κοινωνίες και στους πολίτες και όχι στο Υπερταμείο, απαιτούμε από την κυβέρνηση την ακύρωση του ΦΕΚ Β 2320/19-6-2018 με το οποίο παραχωρούνται.

Επίσης καλούμε τις δημοτικές αρχές όλης της χώρας, να λάβουν απόφαση για αίτηση ακυρότητας στο ΣΤΕ, για τους Κ.Α.Ε.Κ. που περιλαμβάνονται στο ΦΕΚ Β 2320/19-6-2018 και αφορούν ακίνητα που βρίσκονται στην ιδιοκτησία τους ή υπάρχουν δρομολογημένες διαδικασίες να περάσουν στην ιδιοκτησία τους.

Καλούνται τα Δημοτικά Συμβούλια αυστηρά έως την 25η Οκτωβρίου 2018 να έχουν αποστείλει την απόφασή τους στην ΚΕΔΕ, ώστε να αναληφθεί και να υποστηριχθεί από την Κεντρική Ένωση Δήμων Ελλάδος η σχετική νομική διαδικασία προσφυγής.

http://www.stinplatia.gr/2018/10/blog-post_73.html?spref=fb&fbclid=IwAR2jK7qKnhBguZGq_PWdACqoLChZizzyoZzm9vK_UQLjmvRy0aRh6Xrbldc

by : Γρηγόρης Κλαδούχος
ΒΛΕΠΩ τα αυτοκίνητα να ανεβαίνουν την Πανεπιστημίου, με αναμμένα φώτα. Κι ΑΚΟΥΩ τον Κώστα ΜΠΟΥΓΙΩΤΗ να τραγουδά: «Βρέχει στο Σαντιάγκο/ στη σκοτεινή τη νύχτα…».«Με την αγριάδα του ερημίτη και την κρυφή φωνή του μυστικιστή» Χτες το βράδυ...
ΘΥΜΑΜΑΙ τους δίσκους που η δική μου γενιά γνώρισε τον ΛΟΡΚΑ : Το «Αχ έρωτα» του Χρήστου ΛΕΟΝΤΗ και τα «12 τραγούδια» του Γιάννη ΓΛΕΖΟΥ. Και τα δυό, σε ελληνική μεταφορά του ΛΕΥΤΕΡΗ Παπαδόπουλου. Θυμάμαι τον Γιάννη ΠΟΥΛΟΠΟΥΛΟ, σε μια από τις τελευταίες του εμφανίσεις, να τραγουδά «ΚΟΡΝΤΟΒΑ ΜΑΚΡΙΝΗ και ΜΟΝΗ» στην παραλία. Στη «Φαντασία» ήταν; Προτού αναδειχτεί ο Νίκος Κουρκούλης, τραγουδώντας «Παίζεις με τη φλόγα». Θυμάμαι, τα «Ασημιά κουδούνια» να «αντηχούν στον κάμπο» με την Τάνια ΤΣΑΝΑΚΛΙΔΟΥ και τον Μανώλη ΜΗΤΣΙΑ να επιμένει μέσα στην μεταπολιτευτική φασαρία πως «Όταν βγαίνει το ΦΕΓΓΑΡΙ, πέφτουν στη σιωπή οι ΚΑΜΠΑΝΕΣ/ και τ’ ΑΔΙΑΒΑΤΑ δρομάκια / φανερώνονται».
ΒΛΕΠΩ απέναντί μου όρθιο τον Νότη ΜΑΥΡΟΥΔΗ, θεατή στην παράσταση της Βουκουρεστίου. Μού έρχεται στο νού η τρελή «ΧΟΣΕΦΑ» του : «Μπερνάρντα πεισματάρα …ύαινα Μαγκνταλένα». Αλλά και ο τρόπος που ο Κραουνάκης τραγουδά «Κάθε μια νύχτα είναι μόνο μια σελίδα/ μες στο βιβλίο της ζωής μας το κλειστό/ που κάθε λέξη έχει κλέψει μιαν ελπίδα/ κι αντί μελάνι έχει γραφτεί μ’ ένα λυγμό». Αυτό μού ταιριάζει εδώ.
ΘΥΜΑΜΑΙ τις διηγήσεις της ΡΗΝΙΩΣ Παπανικόλα και της ΑΡΛΕΤΑΣ : Η νεαρή Αρλέτα έχει πάει στο σπίτι της Ρηνιώς τις πρώτες μέρες της δικτατορίας. Της παίζει και της τραγουδά τα καινούργια τραγούδια που ετοίμαζε. Ενώ «ο κύριος ο αψηλός» ήταν …κρυμμένος στο δώμα. Κι έτσι άκουσε για πρώτη φορά ζωντανά, τα τραγούδια του πάνω στο «ΡΟΜΑΝΣΕΡΟ ΧΙΤΑΝΟ» του ΛΟΡΚΑ, όπως τα είδε ο Οδυσσέας ΕΛΥΤΗΣ : «Σκάβουν το χώμα οι πετεινοί / σκάβουν ζητώντας την αυγή / την ώρα που στα σκοτεινά / βγαίνει η Παντέρμη και γυρνά».
ΑΚΟΥΩ τον Σταμάτη ΚΡΑΟΥΝΑΚΗ να διηγείται την περιπέτεια του δικού του ΛΟΡΚΑ: Θέατρο ΔΙΟΝΥΣΙΑ. 1976; Μάνος ΧΑΤΖΙΔΑΚΙΣ. Θα ‘θελα πολύ να ακούσω ηχογραφήσεις εποχής – αν υπάρχουν… Και θα θελα να συζητήσω με το Σταμάτη τι τον έκανε να «κρύψει» αυτά τα τραγούδια, 40 χρόνια σχεδόν!
ΘΥΜΑΜΑΙ την Βίκυ ΜΟΣΧΟΛΙΟΥ, μια νύχτα αργά, στο στούντιο «Digital» - πίσω μου κάθεται ο Yannis Ioannidis, η ψυχή εκείνου του στούντιο. Αρχές ’90. Παρακολουθεί την τηλεοπτική εκδοχή του «ΜΑΤΩΜΕΝΟΥ ΓΑΜΟΥ» με την ΑΝΝΑ ΣΥΝΟΔΙΝΟΥ και τα τραγούδια του ΧΑΤΖΙΔΑΚΙ. Σχεδόν κλαίγοντας. Μετά μπαίνει μέσα και τραγουδά «Μα εγώ την ξέφυγα τη λίστα/ γιατί ήμουν ΛΟΛΑ και αρτίστα». Κάπου υπάρχει με τη φωνή της από το «ΖΥΓΟ», το «ΑΓΑΠΗ, ΑΓΑΠΗ» του Σταύρου ΞΑΡΧΑΚΟΥ και του Γκάτσου, γραμμένο για το «Περλιμπλίν και Μπελίσα». Αλλά και η 24άχρονη Δήμητρα ΓΑΛΑΝΗ στη «Συμφωνία της Γιάλτας», κουβαλάει όλο το «φορτίο» : «Αγάπη, αγάπη / κουράστηκα να σε περιμένω…».
ΒΛΕΠΩ τον Μπουγιώτη, τον ΧΡΗΣΤΟ ΓΕΡΟΝΤΙΔΗ και τους μουσικούς, να λένε τα ίδια τραγούδια στη σκηνή του θεάτρου ΤΕΧΝΗΣ στη Φρυνίχου. Ενώ ο Κραουνάκης «ξετυλίγει» τη διάλεξη του Λόρκα για το «ΝΤΟΥΕΝΤΕ». Δυο μέρες απανωτά, έζησα την παράσταση. «Μέσα απ’ τα κλαριά της δάφνης / είδα δυο γκρίζα περιστέρια… Το ένα ήταν τ’ άλλο και τα δυό κανένα» : Ο πιο φορτισμένος πρόλογος για εσωτερική αναδιοργάνωση. Μπροστά στη Μεγάλη Εβδομάδα του 2018.
ΘΥΜΑΜΑΙ την «Πηγή των δακρύων», στον πρόλογο του ΝΙΚΟΥ ΓΚΑΤΣΟΥ στο «ΘΕΑΤΡΟ ΚΑΙ ΠΟΙΗΣΗ». Οι φίλοι του Λόρκα, τού λένε να μην κατέβει από την Μαδρίτη στη Γρανάδα : «Αλλά, εκείνος δεν τους άκουσε. Γιατί παρά τον ατίθασο χαρακτήρα και τις ελεύθερες ιδέες του, δεν είχε υποπτευθεί ότι στις εποχές της μισαλλοδοξίας και της εξάρτησης οι άνθρωποι δεν ανέχονται την ελευθερία του άλλου και δεν παραδέχονται ότι κάποιος μπορεί να μην ανήκει σε κανένα στρατόπεδο». Θυμάμαι τη Φλέρυ ΝΤΑΝΤΩΝΑΚΗ. «Πέρα στο θολό ποτάμι», στο «ΜΕΓΑΛΟ ΕΡΩΤΙΚΟ». Αλλά και μ’ εκείνο το «Τριαντάφυλλο» της ¨"Δόνια Ροζίτα", πού «είναι κόκκινο σαν αίμα σαν ανοίγει το πρωί» αλλά «μέσα στο βαθύ σκοτάδι / σιγανά θα μαραθεί». Θυμάμαι τον «ΘΡΗΝΟ για τον ΙΓΝΑΘΙΟ» του Ξαρχάκου και τη φωνή του Μάνου ΚΑΤΡΑΚΗ. «Πέντε η ώρα που βραδιάζει…»Θυμάμαι τις μεταφράσεις της Αγαθής ΔΗΜΗΤΡΟΥΚΑ και μάλιστα εκείνες που έκανε δίσκο ο Νίκος ΜΑΜΑΓΚΑΚΗΣ και τραγούδησε η Νένα ΒΕΝΕΤΣΑΝΟΥ αρχές του ’80.
«Ξυλοκόπε / κόψε μου τον ίσκιο / γλύτωσέ με απ’ το μαρτύριο /να βλέπω τον εαυτό μου άκαρπο» : ΒΛΕΠΩ ότι στην πιο έντονη ΠΟΛΙΤΙΚΗ και κοινωνική ΚΑΘΙΖΗΣΗ της ενήλικης ζωής μου, ο «παλιός» λόγος του Λόρκα και η «σύγχρονη» αντιμετώπισή του, δείχνει δρόμο. Έτσι κι αλλιώς, «ο ερχομός του «Ντουέντε», προϋποθέτει πάντοτε μια ριζική αλλαγή όλων των μορφών που στηρίζονται στις παλιές βάσεις». Ίσως είναι και που τα τελευταία χρόνια, πιστεύω περισσότερο στους ποιητές από τους λογής «αυλοκόλακες» του τραγουδιού. Χωρίς άλλο, «η εξυπνάδα είναι εχθρός της ποίησης, γιατί μιμείται πολύ, γιατί υψώνει τον ποιητή σ’ ένα θρόνο στημένο με κοφτερές και απότομες άκρες». Ισχύει και με τις έννοιες σε εισαγωγικά!
Dimitris N. Maniatis και Antonis Boskoitis,εσείς ξέρετε καλά - μάλλον - ότι «το ΝΤΟΥΕΝΤΕ είναι απόγονος του εύθυμου δαίμονα του Σωκράτη και του μελαγχολικού δαίμονα του Ντεκάρτ». Και βέβαια, ότι «κλωτσάει όλα τα στυλ» … Ωστόσο, όλοι έχουμε τον κίνδυνο να μάς πλανέψει ο δαίμων του διαδικτύου, καθώς προσπαθούμε να «διορθώσουμε την επιπολαιότητά μας». Κι εγώ τώρα… Πολύ καιρό είχε να με παρασύρει η ευκολία του fb, σ’ έναν παραληρηματικό μονόλογο… Ποιος μαζεύει …«κομμάτια κι αποσπάσματα»;
by : Γρηγόρης Κλαδούχος
                         
     Μία Αφρικανική παροιμία λέει ότι μπορείς να βρεις το δρόμο σου, εάν θυμάσαι από πού ξεκίνησες. Και ξεκινάς ταξίδι, σηκώνεις πανιά, όταν έχεις σκαρί και χρήσιμο άνεμο την θέλησή σου. Να δούμε ,λοιπόν, αν το επίπεδο της ΕΚΘΕΣΗΣ ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ 2018 αποδεικνύει δυνατότητες, αν μας επιτρέπει αισιοδοξία.

     Κάποτε ο Θουκυδίδης έγραφε ότι οι άνθρωποι αλλάζουν την σημασία των λέξεων, ώστε να δικαιολογούν τις πράξεις τους. Ικανοποιεί τον ορισμό της Έκθεσης αυτό το συμβάν στην παραλία της Κορίνθου; Όλοι αυτοί που κρίνουν έχουν κάποιες δομικές ιδέες εκθεσιακών γεγονότων;

     Σε δύο κείμενά μου το 2012 και 2014 σημείωνα: «οι εκθέσεις δεν είναι πλέον μία γραμμική παρουσίαση επιχειρήσεων και προϊόντων. Είναι ένα σφαιρικό περιβάλλον, όπου γεννιούνται κοινότητες, δίκτυα, σχέσεις μεταξύ επιχειρήσεων, δημόσιων θεσμών και έρευνας…». Για τον κοινωνιολόγο Aldo Bonomi ( επιστήμων των κοινωνικών, ανθρωπολογικών και οικονομικών δυναμικών των γεωπεριοχών), οι εκθέσεις συνιστούν «αφήγηση στυλ ζωής». «Οι εκθέσεις πλέον κατακτούν ρόλους σύνδεσης μιας περιοχής με τον κόσμο». Ικανοποιεί η έκθεση κάποιες απαιτήσεις, έστω και όχι όλες τις παραπάνω αθροιστικά; Η εντύπωσή μου λοιπόν από αυτήν ήταν σαν να επισκεπτόμουν ένα δρόμο μιας πόλης με τα καταστήματά της δεξιά-αριστερά και τίποτα περισσότερο.

     Μία έκθεση χρησιμεύει στην εκπαίδευση του κοινού σε μία άλλη πρόταση ζωής, στην προώθηση καινοτομιών και την ενίσχυση της συνεργασίας. Συνδέει, δηλαδή, σε μία νέα προοπτική ενέργειες θεσμών και κοινωνίας σε μία προσπάθεια για καλύτερη ζωή με ποιότητα, ωφέλιμα επιτεύγματα και βέλτιστες πρακτικές. Λειτουργεί σε δύο διαστάσεις: συγχρονικότητα, τεχνολογικά επιτεύγματα, προϊόντα, έργα, υπηρεσίες ενός ποιοτικού μέλλοντος, με ταυτόχρονη ενσωμάτωση της διάστασης του ιστορικού, πολιτισμικού συμβολικού κεφαλαίου της ιστορικής περιφέρειας. Δανείζομαι, από το kavosnews (12/10/2016), για προηγούμενη έκθεση: «…να στηρίξει επιχειρήσεις, εστιάζοντας στα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά τους και στις ενδεχόμενες δυνατότητές τους να καινοτομούν και να μετασχηματίζονται, παράγοντας προστιθέμενη αξία και στις τοπικές κοινωνίες». Άλλωστε η μικρή επιχείρηση δεν μπορεί να βρει συνομιλητές ξεχωριστά από τον κοντινό παραγωγικό και κοινωνικό κύκλο της, χωρίς την σύνθεση και διαμοιρασμό γνώσεων, συνεργειών, και σε αυτά  μία έκθεση πρέπει να είναι εγγυητής και διαμεσολαβητής.

     Υπήρξαν τόσοι εκθέτες και ας μας πει κάποιος την προσφορά και την πρόσθετη αξία που μετέφερε η πανεπιστημιακή και ερευνητική κοινότητα.  Μιλάνε για Πελοποννησιακότητα, και Πανεπιστήμια  Πελοποννήσου. Θέλουμε Πανεπιστήμιο στην και για την Πελοπόννησο.

     Η Πελοπόννησος είναι υποανάπτυκτη, γιατί έχει υστέρηση θεωρητική και πολιτική το διευθυντικό θεσμικό προσωπικό της. Αντί να εμβαθύνουν στα πράγματα, να γνωρίσουν τον τόπο τους,  το σύστημα Πελοπόννησος και τις σύγχρονες εξελίξεις, να μελετήσουν, πριν μιλήσουν και πράξουν, πορεύονται σε απανταχού «εκδηλώσεις» και άλλα εμπροστοφανή events χωρίς διεκδίκηση ενός επιπέδου μεγαλύτερου του παρονομαστή του. Μία περιφερόμενη ρητορική αυτοδιαφήμισης. Και η δημοσιογραφία ακολουθεί, με θαυμαστικά, ερωτηματικά, πολλές φορές με ξεσπάσματα σαν από τα war room εμφυλίων, σε αντιστοιχία με τις χαμηλές επιδόσεις του πολιτικού προσωπικού. Αντιστοιχούν στην πνευματική άπνοια που καθηλώνει τον λαό.

       Βέβαια υπάρχει και η άλλη πλευρά: κάθε έκθεση σημαίνει αρχιτεκτονικές, πολεοδομικές προτάσεις. Συνοδεύονται από εγκαταστάσεις κύρους. Και αν θέλουν και Πανελλήνια Έκθεση, να σκέπτονται όχι τέντες, να σεβαστούν μία ολοκληρωμένη διαδικασία ένταξής της σε ευρύτερη κλίμακα, σε εθνικό επίπεδο, στην διαμόρφωση και οργάνωση κανονισμών, χρόνων, τόπων, περιεχομένων, με πιστοποίηση εκθεσιακών δεδομένων.

     Επιστρέφοντας στα παραπάνω, μιλήσαμε για «σφαιρικά περιβάλλοντα όπου γεννιούνται κοινότητες, δίκτυα, σχέσεις μεταξύ επιχειρήσεων, δημόσιων θεσμών και έρευνας…», και πρώτη απόδειξη ότι πάμε ανάποδα είναι η απουσία οργανωτικής επιτροπής που να συλλειτουργεί στην κοινή προσπάθεια. Παλιότερα είχα υπενθυμίσει ποιοι συμμετείχαν στο κατόρθωμα της πρώτης Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης. Η διαδικασία πολλές φορές καθορίζει περιεχόμενα και αποτελέσματα. Δεν προέχει ο διορισμός κάποιου που θα δώσει άδειες σε εκθέτες και θα αποφασίσει για τα οργανωτικά. Η Έκθεση χρειάζεται έναν ευρύ οργανωτικό μηχανισμό που θα λειτουργήσει ως διαμεσολαβητής κοινωνικής ανασύνθεσης και προβολής αυτού του πολυώνυμου Πελοποννησιακού προσώπου. Αυτή η διευρυμένη δημοκρατική οργάνωση αποφεύγει την εκδοχή της έκθεσης ως συνύπαρξη οικονομικών παραγόντων με κοινό τους χαρακτηριστικό την ατομική τους αυτάρκεια.

    Οι άνθρωποι της Έκθεσης δήλωσαν ικανοποιημένοι. Και συνηθίζεται από κάθε αμαθή, - όχι αυτόν που δεν γνωρίζει αλλά αυτόν που δεν θέλει να μάθει - να είναι ευτυχισμένος όταν ΚΑΝΕΙ Ο,ΤΙ ΚΑΝΕΙ και έτσι έχει φιλότιμο προς τον εαυτό του, και ΔΕΝ ΚΑΝΕΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙ. Η αυτοδιάγνωση έχει νικηθεί από το βαρύ εγώ.

      Κλείνοντας, θεωρώ απαραίτητο να υπογράψουμε συμβόλαιο κοινής νοηματοδότησης των λέξεων. Είμαστε άνθρωποι και επικοινωνούμε με σύμβολα, λέξεις. Όταν ένας λέει «πάμε» και εννοεί καθόμαστε, λέει «έκθεση» και εννοεί περιδιάβαση σε υποκαταστήματα οικονομικών παραγόντων, δεν θα συνεννοηθούμε ποτέ. Δεν θα κάνουν Έκθεση όσοι κόβουν το νόημα των λέξεων στα μέτρα των δυνατοτήτων τους. Μας προδίδουν την εικόνα της κοινωνίας που οραματίζονται, που είναι η ανακύκλωση της υπανάπτυξής μας.

ΣΥΜΠΛΗΡΩΣΕΙΣ ΣΑΝ ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΑ:
1) Τα δύο προηγούμενα κείμενά μου για τις εκθέσεις στην Κορινθία μπορείτε να τα βρείτε εδώ: Το πρώτο http://www.parakato.gr/2012/10/2012.html και το δεύτεροhttp://www.tinakanoume.gr/2016/11/2014.html.  2) Δεν κάνω δημόσιες σχέσεις, η γνώμη μου καθορίζεται από προφανή αιτιολόγηση. 3) Δεν είναι χειρότερη αψιμαχιών του παρελθόντος η σημερινή φρασεολογία, οπαδών του «ωσαννά», «αντιπάλων» ή παραπονούμενων με αφορμή την Έκθεση. Διάβασα περί κτισμένης από χρόνια «εκθεσιακής κουλτούρας», «τελείωσε η καλύτερη έκθεση όλων των εποχών στην Κόρινθο», και διάφορα υπονοούμενα. Δεν υπάρχουν προϋποθέσεις να πάει κάπως βαθύτερα η αξιολόγηση των πραγμάτων;                                              
Γρηγόρης Κλαδούχος
Ξυλόκαστρο, 11 Οκτωβρίου 2018

EΝΑ ΣΧΟΛΙΟ ΑΠΟ: 

Ntinos Papantoniou Ας φύγουμε από την αισθητική της τεντόπολης και «τον πολιτισμό» των χειροκροτημάτων. 
Τώρα που τα φώτα έσβησαν, το επιμελητήριο ας ανοίξει την πόρτα του διαλόγου, να αναζητήσουμε από σήμερα την νέα ταυτότητα της πόλης πρωτεύουσας, μέσα από την διαδρομή του πλούσιου παρελθόντος της, της σημερινής κατάστασης και της προβολής της στο μέλλον.
Γιατί το μέλλον δεν είναι μια αφηρημένη έννοια. Σχεδιάζεται από την ικανότητα των πολιτικών, οικονομικών και πολιτιστικών υποκειμένων να παράγουν και να ερμηνεύουν ένα «υψηλό» όραμα δημιουργίας ή ενός πολιτισμού που αντιπροσωπεύει τα νέα σύνορα των πολιτικών τοπικής ανάπτυξης και αυτοδυναμίας , ικανά να καταστήσουν την Κόρινθο, την Κορινθία, την Πελοπόννησο, τόπο μαγνήτη, ελκυστικό για το «κεφάλαιο», την τεχνολογία, την καινοτομία και τη νοημοσύνη.
Γιατί η ανάπτυξη πάντα απαιτούσε μια στενή σχέση μνήμης και καινοτομίας. Γι 'αυτό χρειαζόμαστε θεσμούς και πρωτοβουλίες που να μπορούν να διακρίνουν και να συνδέουν το παρελθόν και το μέλλον της κοινωνίας, συνδυάζοντας τον πολιτισμό με την παραγωγή.
Γιατί το όραμα μιας δημιουργικής πόλης γίνεται κατανοητό αν οι πρωτοβουλίες μας συμβάλλουν στην ενίσχυση των σχέσεων παραγωγών και δημιουργών με όλα τα τοπικά παραγωγικά συστήματα τόσο σε επίπεδο νομού όσο και σε επίπεδο περιφέρειας. 
Γιατί αυτός είναι ο ρόλος της έξυπνης και δημιουργικής πόλης .Κινητήρας της κοινωνικής καινοτομίας, των κοινοτήτων και των περιοχών.




by : Γρηγόρης Κλαδούχος

Όσοι βρείτε πόσοι από τους πολιτικούς και τους πανεπιστημιακούς - που χειροκροτούσαν σήμερα εκστασιασμένοι τη συγγνώμη του Γερμανού προέδρου Σταινμάγερ -είπαν το παραμικρό για την προχτεσινή προσβολή του υπουργού Εσωτερικών της Γερμανίας Ζεεχόφερ ότι είμαστε άξιοι της Βαυαροκρατίας, θα βρεθείτε μπροστά στην αιτία της σημερινής μας κατάντιας.
by : Γρηγόρης Κλαδούχος

του ΓΙΑΝΝΗ ΞΕΝΟΥ  

Αποτέλεσμα εικόνας για βελόπουλος οδοντοκρεμα

        https://www.youtube.com/watch?v=KmsW9ljLdO0


Το κόμμα που έχει ιδρύσει ο Κυριάκος Βελόπουλος, η «Ελληνική Λύση», τα τελευταία δύο χρόνια (αυτο)προβάλλεται ως το νέο «ρωσικό κόμμα». Από την άλλη όμως είναι δεκάδες (και με αυξανόμενη συχνότητα) οι εμφανίσεις του, τις περισσότερες φορές ως αποκλειστικός καλεσμένος, στο πιο «αμερικάνικο» κανάλι της ελληνικής τηλεόρασης, τον Σκάι. Το δημοσκοπικό φούσκωμα της «Ελληνικής Λύσης» οφείλει πολλά σε αυτήν την προνομιακή προβολή του από τον όμιλο Σκαί. Γίνεται «ρώσικο κόμμα» με «αμερικάνικη» προβολή;


Αυτό δεν είναι το μόνο ανεξήγητο στην εικοσάχρονη παρουσία του Βελόπουλου στα δημόσια πράγματα. Ξεκίνησε στα μέσα της δεκαετίας του ’90 με εκπομπές για τα εθνικά και τηλεπωλήσεις στη Θεσσαλονίκη, στα πρότυπα των Αμερικανών τηλε-ευαγγελιστών[1]. Ευρύτερα στη Βόρεια Ελλάδα έγινε γνωστός με τις γιορτές για τον Μέγα Αλέξανδρο στις αρχές της προηγούμενης δεκαετίας. Το 2004 ο Γιώργος Καρατζαφέρης του έδωσε πανελλαδική προβολή, αφού ήταν μεταξύ των τηλεπωλητών (Γεωργιάδης, Βελόπουλος, Λιακόπουλος κ.ά.) που ενέταξε στο ΛΑΟΣ[2]. Το 2007 εκλέχτηκε με τον ΛΑΟΣ βουλευτής στη Β΄ Θεσσαλονίκης και επανεξελέγη στις εκλογές του 2009. Τον Μάιο του 2010 ψήφισε, όπως και το σύνολο των βουλευτών του ΛΑΟΣ, το πρώτο μνημόνιο του ΓΑΠ. Τον Νοέμβριο του 2011, ως βουλευτής του ΛΑΟΣ, στήριξε την τρικομματική κυβέρνηση του Παπαδήμου, ενώ στην ψήφιση του δεύτερου μνημονίου από την κυβέρνηση Παπαδήμου, ακολουθώντας τη γραμμή του κόμματός του, απείχε από την ψηφοφορία. Τον Μάιο του 2012, λίγες μέρες πριν τις εθνικές εκλογές, αποχώρησε με επεισοδιακό τρόπο από τον ΛΑΟΣ μαζί με άλλους βουλευτές (Αθ. Πλεύρης, Γ. Ανατολάκης κ.ά.). Ο Γ. Καρατζαφέρης από την καθημερινή του εκπομπή τον είχε αποκαλέσει «ρουφιάνο του κόμματος». Προσχώρησε στη ΝΔ και τη στήριξε στις εκλογές του 2012[3].

Αποτέλεσμα εικόνας για βελόπουλος καραμπερης
Ο Κ. Βελόπουλος με τον Μ. Καραμπέρη κατά την παρουσίαση του ψηφοδελτίου τους 

Το 2012 ο Κ. Βελόπουλος είχε μεγαλύτερες σκοτούρες από το αν η κυβέρνηση Παπαδήμου θα περνούσε από τη Βουλή το «μνημόνιο 2», ή αν θα επιβίωνε πολιτικά ο ΛΑΟΣ. Τον Ιανουάριο του 2012 συνελήφθηκαν στη Θεσσαλονίκη πάνω από πενήντα άτομα (επιχειρηματίες, στελέχη τραπεζών κ.ά.) ως εμπλεκόμενα σε τέσσερα κυκλώματα εκβιασμών και τοκογλυφίας, που δρούσαν πάνω από δέκα χρόνια. Αρχικώς φαίνονταν να έχουν σχέση και με την αυτοκτονία δύο Θεσσαλονικέων επιχειρηματιών που δεν άντεξαν τις πιέσεις των κυκλωμάτων. Εν τέλει, από όλους αυτούς, ένοχος κρίθηκε (τόσο πρωτόδικα, όσο και στο εφετείο) μόνο ο επιχειρηματίας Μάρκος Καραμπέρης για υποθέσεις τοκογλυφίας[4]. Ο Μ. Καραμπέρης, εκτός από πολύ γνωστός επιχειρηματίας της νύχτας της Θεσσαλονίκης, αλλά και με τα κτηματομεσιτικά, είχε εμπλακεί με την πολιτική. Στις περιφερειακές εκλογές του 2009, ο Κ. Βελόπουλος κατέβηκε με το χρίσμα του ΛΑΟΣ στην περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας και στο ψηφοδέλτιό του ήταν υποψήφιος αντιπεριφερειάρχης Ημαθίας ο Μ. Καραμπέρης. Στον συνδυασμό ο Κ. Βελόπουλος είχε δώσει τον ταιριαστό τίτλο: «Καθαρά χέρια, Καθαρές ιδέες, Καθαρές λύσεις», και κατά τη συνέντευξη Τύπου για την παρουσίασή του, είχε πει για τον Μ. Καραμπέρη: «Εμείς επιλέξαμε άνθρωπο που εργάζεται από μικρό παιδί για να επιβιώσει και πέτυχε να είναι από τους ισχυρότερους Βορειοελλαδίτες. Δεν επιλέγουμε ανθρώπους που περιμένουν από την πολιτική να επιβιώσουν. Εμείς επιλέξαμε προσωπικότητα που έρχεται να προσφέρει στους πολίτες…»[5]. Ο Γ. Καρατζαφέρης, στην έκρηξη κατά του Βελόπουλου όταν έφυγε από το κόμμα του, δήλωσε στην εκπομπή του ότι κράτησε τον αχάριστο στο κόμμα του, παρά την εμπλοκή με τον Καραμπέρη. Πέρα από τον Καραμπέρη, ο Κ. Βελόπουλος είχε φιλικές σχέσεις και με άλλα πρόσωπα που εμφανίζονταν από την αστυνομία ότι είχαν κεντρικούς ρόλους στα προαναφερθέντα κυκλώματα τοκογλυφίας και εκβιασμών[6].

Στις αρχές του 2012 απασχόλησε τον Τύπο και για έναν δεύτερο λόγο: Δημοσίευμα της εφημερίδας Παρασκευή + 13 ανέφερε ότι το 2011, όταν το ενδεχόμενο χρεοκοπίας της χώρας ήταν ορατό, έβγαλε σε τράπεζα στο εξωτερικό 400.000 ευρώ[7]. Μάλλον σε γερμανική, γιατί απολογήθηκε ότι τα έβγαλε για να στηρίξει εταιρεία που διατηρεί στη Γερμανία[8]. Το περίεργο είναι ότι το ποσό αυτό ήταν πολύ μεγαλύτερο από τις καταθέσεις και τα μετρητά που διέθετε και είχε δηλώσει στο πόθεν έσχες του. Και αυτή η ιστορία γρήγορα ξεχάστηκε, ίσως γιατί, πέρα από τον Βελόπουλο, και άλλοι πολιτικοί έβγαλαν εκείνα τα χρόνια τα λεφτά τους στο εξωτερικό.

Ο Κυριάκος Βελόπουλος τα τελευταία χρόνια εμφανίζεται ως σκληρός αντιγερμανός, αλλά για πέντε χρόνια στήριξε με συνέπεια τη γερμανική πολιτική στην Ελλάδα. Ψήφισε το πρώτο μνημόνιο, στήριξε την κυβέρνηση Παπαδήμου και εν συνεχεία, όταν αντιλήφθηκε ότι ο ΛΑΟΣ θα πλήρωνε τις πολιτικές επιλογές του και δεν θα έμπαινε στη Βουλή, μεταπήδησε στη ΝΔ. Στις ευρωκλογές του 2014 ήθελε να συμπεριληφθεί στους υποψηφίους της ΝΔ, αλλά τον έκοψαν οι πιο μετριοπαθείς στο εσωτερικό της. Χρησιμοποίησε τα χρόνια που έμεινε στη ΝΔ ως αγρανάπαυση και μετά την πολιτική λαίλαπα του 2015 λόγω Σύριζα, εμφανίστηκε και πάλι στο προσκήνιο πιστεύοντας ότι το παρελθόν του έχει ξεχαστεί.



Το καλοκαίρι του 2016 ίδρυσε την «Ελληνική Λύση», αλλά λίγους μήνες πριν ανέλαβε το κεντρικό δελτίο ειδήσεων (το Ανατρεπτικό Δελτίο) του αθηναϊκού καναλιού Alert. Με τις επαναλήψεις του δελτίου και τη δική του εκπομπή γεωπολιτικών αναλύσεων και τηλεπωλήσεων, Κόντρα και Ρήξη, καταλαμβάνει πρόγραμμα περισσότερων από πέντε ωρών ημερησίως. Το κανάλι παλιότερα, με άλλο όνομα ήταν ιδιοκτησίας της οικογενείας του φυγόδικου Πέτρου Κυριακίδη, συνεταίρου του Λαυρεντιάδη στην Proton Bank. Κανείς δεν γνωρίζει αν το κανάλι παραμένει στην ιδιοκτησία του Κυριακίδη ή αγοράστηκε από άλλον, ή ποιος το διευθύνει[9]. Αποτελεί το επιχειρηματικό και πολιτικό όχημα του Κ. Βελόπουλου, γιατί οι εκπομπές που γυρίζει στο στούντιό του αναμεταδίδονται από πλήθος περιφερειακών καναλιών.

Ο Κ. Βελόπουλος, έχοντας καθημερινή εξάσκηση δεκαετιών σε εκπομπές «αναλύσεων» και τηλεπωλήσεων, είναι δυνατός ρήτορας που μπορεί να ξεσηκώσει έναν λαό ζαβλακωμένο από τις απανωτές ήττες. Αλλά στα πολλά που λέει, τα περισσότερα είναι χοντρά ψέματα. Για παράδειγμα, πριν λίγες μέρες στην εκπομπή του αφηγούνταν πώς συναντήθηκε με τον μακαριστό αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο το 1991 στην αρχιεπισκοπή στην Αθήνα και εκεί ο Βελόπουλος τον ενέπνευσε να οργανώσει το μεγάλο συλλαλητήριο του 1992 στη Θεσσαλονίκη[10]. Μέγιστο ψέμα, γιατί ο Χριστόδουλος εκλέχτηκε αρχιεπίσκοπος το 1998 (το 1991 ήταν μητροπολίτης Δημητριάδος) και, κατά δεύτερο, το συλλαλητήριο του 1992 οργανώθηκε από τον τότε δήμαρχο Θεσσαλονίκης, Ντίνο Κοσμόπουλο, και τον μητροπολίτη Θεσσαλονίκης κ. Παντελεήμονα. Αλλά, για να παρουσιαστεί ως ο εμπνευστής του συλλαλητηρίου και συνομιλητής του Χριστόδουλου, ξεστόμισε τέτοιο ψέμα. Ανάλογα περιστατικά είναι καθημερινά στις εκπομπές του, όπως ότι πουλούσε το βιβλίο του Χριστού (είχε συγκεντρώσει κάποιες υποτιθέμενες επιστολές του), πουλάει οδοντόπαστες που παράγουν αγιορείτες μοναχοί, φάρμακα που θεραπεύουν το αλτσχάιμερ (Τελεπόν) και πλήθος ψευδών ειδήσεων για τα στρατιωτικά, και όχι μόνο, σχέδια της Ρωσίας. Για να μην αναφέρουμε ότι ήταν από τους πρώτους που ξεκίνησαν την ιστορία με τα 600 δισ. του Σώρρα[11].

Ο Κ. Βελόπουλος, λοιπόν, δεν είναι μέρος της λύσης που αναζητεί ο ελληνικός λαός, αλλά μέρος του προβλήματος. Και αλίμονο αν μετά τα παθήματα των προηγούμενων ετών (Σύριζα, Καμμένος, Χρυσή Αυγή, Σώρρας, Καζάκης κ.ά.) πλασαριστεί ως νέος σωτήρας ο Βελόπουλος!

[1] Ευαγγελιστές: Μία θρησκεία της παγκοσμιοποίησης.
[2] Δημήτρης Ψαρράς, Το κρυφό χέρι του Καρατζαφέρη – Η τηλεοπτική αναγέννηση της ελληνικής Ακροδεξιάς, εκδ. Αλεξάνδρεια σσ. 205-208.
[3] Η έκρηξη οργής του Γ. Καρατζαφέρη κατά Κ. Βελόπουλου 
[4] Μάρκος Καραμπέρης: Η άνοδος και η πτώση ενός «άρχοντα» της νύχτας.
[5] https://www.rizospastis.gr/story.do?id=6655079
[6] Βασίλης Λαμπρόπουλος, Ο κ. Βελόπουλος παρέα και με άλλο «αρχιτοκογλύφο», εφ. Βήμα 
[7] http://www.koutipandoras.gr/article/o-kyriakos-velopoylos-fygadeyse-sto-exoteriko-400000-eyro
[8] https://www.newsbeast.gr/politiki/arthro/312161/evgala-200000-euro-kai-ta-epestrepsa-se-trapeza-tis-elladas
[9] http://anasigrotisi.blogspot.com/2016/05/alert.html
[10] https://www.youtube.com/watch?v=L4okPSpaT2M&t=605s
[11] https://www.youtube.com/watch?v=ie_q_aAZihU Από το 1.14 και μετά

 απο: ΡΗΞΗ Φ. 147 9 Οκτωβρίου 2018 


https://www.youtube.com/watch?v=KmsW9ljLdO0
Posted on : Δευτέρα, 8 Οκτωβρίου 2018 [ 0 ] comments Label:

πάνε στην Έκθεση Βιβλίου Φραγκφούρτης

by : Γρηγόρης Κλαδούχος
Φανατική Συριζαια η Μάρω Δούκα και η Καρυστιανη_επαναστρατια της Άνδρου πια πάνε στην Έκθεση Βιβλίου Φραγκφούρτης στο φέρετρο Ελλάδος...πόσο δίκιο είχε με την απανταχούσα του , ο Δημήτρης Δημητριάδης