ενδείξεις - αντενδείξεις





πρός τό δεῖν οὕτω



Προηγούμενα εὕσημον λόγον δῶτε








by : tinakanoumegk


ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΙ ΞΕΝΟΙ ΣΕ ΜΙΑ ΕΙΡΗΝΙΚΗ ΕΞΕΓΕΡΣΗ
Μπορούμε καλύτερα να καταλάβουμε τις περιπέτειες, την τραγικότητα και την μαχητική ή απεγνωσμένη ελπίδα των ξένων, που «εισβάλλουν» στην Ελλάδα κατά χιλιάδες, μετανάστες ή πρόσφυγες, αν ερευνήσουμε λίγο την παλαιότερη ή και σημερινή έξοδο των Ελλήνων μεταναστών από την Ελλάδα, μία Χώρα στο σταυροδρόμι των μεταναστών, των επιδρομών και των ιδεολογικών συγκρούσεων.
Οι Έλληνες μετανάστες εργάτες
Ας θυμηθούμε επιγραμματικά: Τις δεκαετίες του ’50 και του ’60, μετά τους μεγάλους πολέμους και τον Εμφύλιο, στρατιές Ελλήνων στην Ανατολή, στο Βορρά και τη Δύση, έφυγαν, πολεμικοί πρόσφυγες ή «ξένοι εργάτες» στα εργοστάσια των αποικιοκρατών και των
εραστών του κέρδους πάση θυσία, των χριστιανών της «παράδοσης» και των εκμεταλλευτών της κοινωνίας.
Στις χώρες υποδοχής άρχισε ο αγώνας των Ελλήνων για προσαρμογή, για κοινωνική ενσωμάτωση, για εκμάθηση της γλώσσας, για το στήσιμο της Εκκλησίας, για την αναζήτηση σχολείων Ελληνικών για τα παιδιά, αφού η επιστροφή στην πατρίδα δεν ήταν εύκολη υπόθεση με κάποια κέρδη από την εργασία λίγων ετών.
«Γκάσταρμπάιτερ» στη Γερμανία των κατακτητών της Ελλάδας του 1941-44, των πρώην Ναζιστών, ξένοι μετανάστες «οικονομικοί» (;) στις διάφορες χώρες, με χωρισμένες οικογένειες, συχνά με τα παιδιά κοντά στις γιαγιάδες σε κάποια χωριά της Μακεδονίας και της Θράκης.
Η Δ/νση Εκπαίδευσης Ελληνοπαίδων Εξωτερικού του Υπουργείου Παιδείας παρακολουθούσε στη συνέχεια, άμεσα ή έμμεσα, την παιδεία, τα ψυχικά τραύματα και τις τύχες των Ελληνοπαίδων του εξωτερικού σε 44 χώρες, ενώ στην Ευρωπαϊκή Ένωση (Ε.Ο.Κ.) συνεχώς έβγαιναν «κατευθυντήριες Οδηγίες» και αόριστες Αποφάσεις και Ψηφίσματα για την εκπαίδευση των παιδιών των «διακινουμένων» εργαζομένων στις βιομηχανίες του Βορρά, χωρίς κοινωνική δικαιοσύνη.
Ο λόγος; Παρά τις εξαγγελίες των ανθρωπιστών, η Ε.Ο.Κ. ήταν γέννημα, στο μεγαλύτερο ποσοστό, των ίδιων ανθρώπων και επιχειρήσεων, που επί Χίτλερ λίγο πριν μιλούσαν για «Ενωμένη Ευρώπη» με την κατάκτηση άλλων εθνών-λαών, ώστε να επεκταθεί η κεφαλαιοκρατική Αγορά (Ενιαία Αγορά), να υποκύψουν οι Λαοί στον γερμανικό εθνικοσοσιαλισμό, χωρίς οίκτο και με σιδηρά πειθαρχία (βλ. βιβλίο της Χ.Δ.: Για μια Ευρώπη Δικαιοσύνης – κριτική και αντίσταση στην Ε.Ε. των ανισοτήτων, 2019).
Οι σημερινοί μετανάστες και πρόσφυγες και ο Ο.Η.Ε.
Τα κοινωνικά πράγματα όμως δεν είναι μόνο ιστορικές μνήμες. Σήμερα υπάρχει η αμείλικτη πραγματικότητα, χιλιάδες, εκατομμύρια άνθρωποι, γέροι, μεσήλικες, νέοι και παιδιά ακόμη, χωρίς τους γονείς και τους προστάτες τους, διασχίζουν συνήθως κρυφά και παράνομα, από ανάγκη, πολλές χώρες για να φθάσουν στην Ευρώπη.
Αυτή ευημερεί, αφού συνήθως οι πολίτες της έχουν εργασία, ειρήνη και εκπαίδευση, ενώ οι μετανάστες και οι πρόσφυγες έρχονται από χώρες, όπου μαίνονται εμφύλιες αδελφοκτόνες συγκρούσεις με την εμπλοκή των Δυτικών αποικιοκρατών, που εποφθαλμιούν τον πλούτο τους και τις τεράστιες ζώνες οικονομικής επιρροής.
Στη Συρία, στη Μέση Ανατολή, στην Αφρική, Αμερικανοί και Ευρωπαίοι, μεθούν από τις αναθυμιάσεις του πετρελαίου και εκμεταλλευόμενοι τις αιματηρές θρησκευτικές συγκρούσεις των Μουσουλμάνων προκαλούν ή ενισχύουν εμφύλιες διαμάχες αλληλοεξόντωσης. Στο Ιράκ, στη Λιβύη, στη Συρία, οι δυτικοί αποικιοκράτες, δήθεν για να αποκαταστήσουν τη Δημοκρατία, επεμβαίνουν έμμεσα μέσω οργάνων τους «αντιπολιτευομένων» ή άμεσα με βομβαρδισμούς και πολέμους εναντίον εκείνων, που πριν οι ίδιοι υποστήριζαν για το μαύρο χρυσό των πετρελαίων, όταν η «λυκοφιλία» ήταν κερδοφορία γι’ αυτούς.
Αυτά τα γνωρίζουν πλέον και οι θρησκευτικοί ηγέτες των Χριστιανών ή άλλων πιστών. Τα γνωρίζουν οι ανθρωπιστές και πνευματικοί λεγόμενοι άνθρωποι στη Δύση ή την Ανατολή αλλά, πλην εξαιρέσεων, σιωπούν. Πολλοί τακτοποίησαν τον «ανθρωπισμό» τους με γενναίες αμοιβές και θέσεις από εκείνους που βούτηξαν και βουτούν τα χέρια τους και τις βόμβες τους σε ποταμούς αιμάτων λαών, σε κατεστραμμένες και ξερριζωμένες οικογένειες, όπου χιλιάδες ορφανά περιπλανώνται μεταξύ ζωής και θανάτου, ανάμεσα σε παλιά βαρκοκάικα και τον πνιγμό. Στην εποχή του ο Μακρυγιάννης τα περιγράφει αυτά με πίκρα και ρομφαία διαμαρτυρίας.
Τι κάνουν σήμερα οι Ευρωπαίοι της Ε.Ε.;
Τι κάνουν τα κόμματα στην Ελλάδα και το εξωτερικό, που συχνά ικανοποιούνται με τη διάκριση «πρόσφυγες» ή «οικονομικοί μετανάστες»; Όλοι τους θαλασσοδαρμένοι, ίσως κατά 99%, είναι τσακισμένοι άνθρωποι, που αντιμετώπισαν τον πόλεμο, που κατά κανόνα προκαλούν τα τεράστια συμφέροντα και Κυβερνήσεις Δυτικών. Πολλοί, λόγω της πολυεπίπεδης εκμετάλλευσης ξένων αποικιοκρατών ή εντοπίων, ζούσαν στην φτώχεια, την οικτρή στέρηση και την αμάθεια. Ποιος «Θεός» ή άνθρωπος δικαιούται σ’ αυτούς να πει «κόφτε το κεφάλι σας» και φύγετε ή σας «πνίγουμε» στα νερά του Αιγαίου και της Μεσογείου;
Και επειδή η τραγωδία είναι ανείπωτη, οι απειράριθμες τραγωδίες είναι αβάσταχτες και προσβλητικές για τον ανθρώπινο πολιτισμό, ας καταλήξουμε σε μερικά αμείλικτα ερωτήματα, που σχεδόν όλα με ποικίλους τρόπους έθεσαν και οι αρχαίοι μας Πρόγονοι και οι Πατέρες της Εκκλησίας. Οι μεγάλοι τραγικοί ποιητές, εξήρτησαν την ανθρωπιά από το κατά πόσον μια ευνομούμενη πόλη είδε τους ικέτες πρόσφυγες στους βωμούς των Θεών και του Ξένιου Δία. Κατ’ εξοχήν ο Χριστός και οι Πατέρες της Εκκλησίας ύψωσαν φωνή δικαίου και ελέους για τους ξένους με βλέμμα σ΄αυτή τη ζωή και τη Χώρα της μεταμόρφωσης.
Γιατί πνευματικοί άνθρωποι και Χριστιανοί δεν καταγγέλλουν με χιλιάδες υπογραφές στον Ο.Η.Ε. όλους εκείνους που προκαλούν επεμβάσεις και εμφύλιες συγκρούσεις στην Ασία και την Αφρική;
Τι θα κάνουν οι ηγέτες της Ε.Ε., που στέλνουν τους στρατούς τους σε ξένες χώρες, εξορίζουν αναγκαστικά τους κατοίκους τους και έπειτα θέλουν να κοιμώνται ήσυχα στις δικές τους χώρες για να εξασφαλίσουν τον «ευρωπαϊκό τρόπο ζωής»; Τι υποκρισία αλήθεια!
Και στην Ελλάδα οι μεγαλορρήμονες της εθνικής απομόνωσης, που οι λόγοι τους βέβαια, για την ασφάλεια της Χώρας έχουν εν μέρει βάση, τι θα κάνουν; Θα πυκνώσουν, βέβαια, τη φύλαξη των θαλασσίων συνόρων ανατολικά, αλλά, όταν συναντήσουν μεταξύ Τουρκίας και Λέσβου, κοντά στο νησί, μια βάρκα με 100 ανθρώπους (πρόσφυγες; μετανάστες; πράκτορες;) θα βυθίσουν το πλοίο ή θα διασώσουν τους θαλασσοδαρμένους στις ακτές του νησιού;
Γιατί Κόμματα, Πανεπιστήμια και Εκκλησία δεν δημιουργούν ένα Κοινό μέτωπο ειρήνης και κοινωνικής δικαιοσύνης στο όνομα της ανθρωπιάς και της αξιοπρέπειας για να διαμαρτυρηθούν στον Ο.Η.Ε., στην Ε.Ε. και όλες τις Κυβερνήσεις και τα Πανεπιστήμια του κόσμου για να κάνουν το χρέος τους; Ιδού ερωτήματα, μαχαιριές στον πολιτισμό μας, που απαιτούν απαντήσεις χωρίς προσχήματα αστικής ή άλλης υποκρισίας.
Θ. Κοινωνός
Πρωτοσέλιδο “Χριστιανικής” 19.9.2019
Posted on : Παρασκευή, 20 Σεπτεμβρίου 2019 [ 0 ] comments Label:

Lo chiamavano Trinita - Film Completo in Italiano 1970

by : tinakanoumegk
by : tinakanoumegk

Ενισχύουμε τους Κούρδους πρόσφυγες στο Λαύριο, αγοράζοντας το νέο βιβλίο από τις ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΤΩΝ ΣΥΝΑΔΕΛΦΩΝ


0
132
Νέο βιβλίο από τις ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΤΩΝ ΣΥΝΑΔΕΛΦΩΝ
(από το οποίο θα ενισχύονται και οι Κούρδοι πρόσφυγες στο Λαύριο)
Πώς οι ιδέες του πατέρα μου βοήθησαν τους Κούρδους να δημιουργήσουν μια καινούργια δημοκρατία
της Ντέμπι Μπούκτσιν
Σε αυτό το μικρό κείμενο η κόρη του Μάρεϊ Μπούκτσιν, Ντέμπι κάνει μια σύντομη ανασκόπηση του πως οι ιδέες του πατέρα της επηρέασαν του Κούρδους και τους βοήθησαν να δημιουργήσουν μια καινούργια και, εν πολλοίς, καινοτόμο δημοκρατία.
Μέρος των εσόδων από την πώληση του βιβλίου θα διατεθούν για την ενίσχυση των Κούρδων Πολιτικών προσφύγων που μένουν στο Κέντρο Φιλοξενίας του Λαυρίου.
Όλες οι συλλογικότητες και τα άτομα που συμμετέχουν / στηρίζουν την Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης και τις δράσεις αλληλεγγύης για το Λαύριο, θα το διακινήσουν.
Όποιος/α θέλει ένα ή περισσότερα κομμάτια, ας επικοινωνήσει  στο mail της Πρωτοβουλίας Αλληλεγγύης στους Κούρδους Πολιτικούς Πρόσφυγες Λαυρίου ([email protected])
by : tinakanoumegk





Ο Γάλλος φιλόσοφος και συγγραφέας Μισέλ Ονφρέ δεν συμμερίζεται τον ενθουσιασμό που ξεσηκώνει η Τούνμπεργκ στα διεθνή ΜΜΕ. Αποκαλώντας την «σάιμποργκ», δηλαδή τεχνητό οργανισμό που το σώμα του συνδυάζει οργανικά και μηχανικά μέρη (κάτι σαν τον «Εξολοθρευτή» που υποδυόταν ο Σβαρτσενέγκερ στην ομώνυμη ταινία επιστημονικής φαντασίας του 1984), ο Ονφρέ αποδομεί την Τούνμπεργκ και αναζητά αυτούς που την «κατασκεύασαν»…
Αυτό το καλοκαίρι, ο υπουργός οικολογίας Φρανσουά ντε Ρουζί καθαιρέθηκε από τη θέση του, γιατί κατανάλωσε μεγάλες ποσότητες αστακών με έξοδα των φορολογούμενων. Θα ήθελα να αντικατασταθεί από την Γκρέτα Τούνμπεργκ, η οποία, όντας βέγκαν, δεν θα μπορούσε ποτέ να προκαλέσει το θάνατο των συμπαθών αυτών αστακιδών. Η Γκρέτα είναι βέγκαν και πίνει μόνο νερό από το κόκκινο οικολογικό θερμός της που δεν εγκαταλείπει ποτέ, όπως κάποτε ο Κουστώ, που δεν εμφανιζόταν ποτέ χωρίς το σκούφο του. Η κοπέλα αυτή, που δεν χαμογελά ποτέ, σαν τον Μπάστερ Κίτον, δεν θα μπορούσε να αδειάσει ούτε τις κάβες των φορολογούμενων και άρα θα γινόταν η καλύτερη εγγυήτρια της ηθικής της πολιτικής μας ζωής. Μετά από έντεκα παραιτήσεις υπουργών σε μόλις δύο χρόνια θητείας, μάλλον θα πρέπει να το σκεφτείτε σοβαρά, αγαπητέ κ. Μακρόν…
Αυτή η κοπέλα έχει ένα πρόσωπο που αγνοεί κάθε συναίσθημα: ούτε γέλιο, ούτε χαμόγελο, ούτε έκπληξη, ούτε χαρά ή πόνο. Μοιάζει με αυτές τις κούκλες από σιλικόνη που προαναγγέλλουν το τέλος του ανθρώπου και την έλευση του μετα-ανθρώπου. Έχει το πρόσωπο, την ηλικία, το φύλο και το σώμα ενός σάιμποργκ της τρίτης χιλιετίας: όλα ουδέτερα. Είναι η ενσάρκωση της κατεύθυνσης που έχει πάρει η ανθρωπότητα. Οι δημοσιογράφοι μας πληροφορούν, με τη μεγίστη των προφυλάξεων, ότι η Γκρέτα πάσχει από αυτισμό – πρέπει να το πούμε, χωρίς όμως να το λέμε, ακόμα κι όταν το λέμε. Βλέπω εδώ ότι η πολιτική ορθότητα μου απαγορεύει, όχι μόνο την μεταφορική, αλλά και την κυριολεκτική χρήση της λέξης. Άρα τ’ αφήνουμε στην άκρη…
Τι ψυχή να κατοικεί άραγε σ’ αυτό το άσαρκο σώμα; Δύσκολο να το καταλάβουμε… Δεν πάει στο σχολείο της τις Παρασκευές, θυσιάζοντας αυτά που θα μπορούσε να μάθει, για να σώσει τον πλανήτη. Αρκεί αυτό; Κρίνοντας από το μέγεθος της προσφοράς, μάλλον όχι… Ένα κοπάδι πρόβατα της νέας γενιάς, πεπεισμένοι για την ελευθερία τους και ενθουσιασμένοι με την ωραία αυτή πρόφαση για σκασιαρχείο, ακολουθούν την Γκρέτα βελάζοντας την κατήχηση που τους επιβάλλουν οι ενήλικοι και θυσιάζουν κι αυτοί με τη σειρά τους την παιδεία που δεν έχουν και που θα μπορούσαν ίσως να αποκτήσουν αν πήγαιναν στο σχολείο τους.
Το σουηδικό σάιμποργκ ανακοίνωσε μάλιστα ότι σχεδιάζει να πάρει άδεια ενός έτους από τις σχολικές της υποχρεώσεις για να σώσει τον πλανήτη! Όντως, για ποιό λόγο να πηγαίνει κανείς στο σχολείο αφού ξέρει ήδη τα πάντα; Με το στυλό ανά χείρας, κάθε βράδυ στο κρεββάτι της, η Γκρέτα μελετά με αυταπάρνηση τις ογκώδεις εκθέσεις της Διακυβερνητικής Επιτροπής Ειδικών για το Περιβάλλον (GIEC). Ακούγεται στο βάθος επιβλητικός ο μεταλλικός ήχος της φωνής της Επιστήμης… Σε άλλους καιρούς οι δεκαεξάρηδες απήγγειλαν Ρεμπώ» και Βερλέν…
Τί είδους νόηση είναι αυτή που έχει το σάιμποργκ; Αυτά που μας διαβάζει δεν είναι γραμμένα από μια κοπέλα της ηλικίας της, «μυρίζουν» πολύ τεχνολογικό ίδρυμα. Με τη φωνή της ηχεί ένα κείμενο που έχουν γράψει κάποιοι άλλοι, κάποιοι που δεν εμφανίζονται στο προσκήνιο. Τί άλλο λοιπόν είναι αυτή η κοπέλα παρά ένα σάιμποργκ, δηλαδή ένα υποχείριο κάποιων που παραμένουν στη σκιά; Η νοημοσύνη της είναι κυριολεκτικά τεχνητή, ένα κατασκευασμένο προϊόν. Το θέμα είναι από ποιόν. Η απάντηση είναι απλή, αρκεί να θέσουμε την κλασσική ερώτηση: ποιός επωφελείται; Ποιόν ωφελεί το έγκλημα; Η απάντηση βρίσκεται ίσως στους φακέλους της GIEC, στα αρχεία της σιλικονάτης σκέψης.
Το προσκήνιο της εποχής μας καταλαμβάνεται σιγά σιγά από παιδιά-τύραννους. Έχω ξαναπεί ότι αυτή η αρρώστια έχει προσβάλλει κιόλας το προεδρικό μέγαρο. Το βασίλειο των παιδιών-τυράννων χαρακτηρίζεται από την δυσανεξία στην απογοήτευση και την περιφρόνηση των μεγάλων, την ίδια στιγμή που τα κατασκευασμένα αυτά πλάσματα παπαγαλίζουν τα λόγια των ενηλίκων – δηλαδή όχι όλων των ενηλίκων, αλλά κάποιων συγκεκριμένων απ’ αυτούς: των εκπροσώπων της τελευταίας μετάλλαξης του καπιταλισμού, του οικολογισμού. Το σάιμποργκ διαφημίζει την επανάσταση που ετοιμάζει ο πράσινος καπιταλισμός.
Τί λέει αυτό το αντι-σώμα, φτιαγμένο από μια άυλη σάρκα, αυτή η ψυχή που απέχει απ’ το σχολείο, αυτή η εγγαστρίμυθη σκέψη; Αυτό που οι ενήλικες εκπρόσωποι της προοδευτικής ορθότητας προπαγανδίζουν εδώ και δεκαετίες. Βέβαια, όπως συμβαίνει πάντα, το πραγματικό διακύβευμα αυτής της επιχείρησης – τα τεράστια οικονομικά συμφέροντα – δεν θα μπορούσε ποτέ να γίνει παραδεκτό καθ’ εαυτό. Αυτή η επανάσταση χρειάζεται μια ηθική πρόφαση, ικανή να συντηρήσει στο διηνεκές το Χρυσό Μοσχάρι. Τι καλύτερο από τη σωτηρία του πλανήτη;
Το μετα-καπιταλιστικό σάιμποργκ μιλά στο όνομα της επιστήμης. Τί όμως μπορεί να ξέρει ένα κορίτσι 16 ετών από αστροφυσική, συμπαντικούς και ηλιακούς κύκλους, πληροφορίες εξίσου επιστημονικές που αφορούν την κλιματική αλλαγή, οι οποίες όμως δεν βλέπουν ποτέ το φως της δημοσιότητας και θέτουν εν αμφιβόλω, όχι το ίδιο το γεγονός, αλλά τις αιτίες του;
Αυτό το δεκαεξάχρονο κορίτσι που δεν θέλει να πάει σχολείο, γιατί ομιλεί στο όνομα της επιστήμης, αγνοεί ότι ένας φιλόσοφος ονόματι Hans Jonas, και εν έτει 1979, είχε ήδη καταστρώσει το «λογισμικό» με το οποίο λειτουργεί η τεχνητή της νοημοσύνη. Στο έργο του Η Αρχή της Υπευθυνότητας, ο Jonas υποστηρίζει ότι, σε ό,τι αφορά την επιβίωση του πλανήτη, θα πρέπει να εγκαταλείψουμε τις αρχές του Διαφωτισμού, που δεν έφεραν άλλο παρά καταστροφές, και να στραφούμε σε αυτό που ονομάζει «ευρετική του φόβου». Με άλλα λόγια, πρέπει να υπερβάλλουμε, να δραματοποιήσουμε, να εκφοβίσουμε, να τρομοκρατήσουμε. Δηλαδή το ακριβώς αντίθετο της σκέψης, του στοχασμού και της συζήτησης. Δεν σκεφτόμαστε, παπαγαλίζουμε. Δεν εξετάζουμε, υποτασσόμαστε. Δεν στοχαζόμαστε, μουρμουρίζουμε. Και στη θέση της συζήτησης, προσβολές, αποβολές, αναθέματα. Το νόημα εξατμίζεται…
Στο Γαλλικό Κοινοβούλιο, όπου πρόσφατα ήταν προσκεκλημένη για να μιλήσει, φορώντας πάντα τη μάσκα του Μπάστερ Κίτον, έκανε κήρυγμα στους ενήλικες που την παρακολουθούσαν, σε τόνο ψυχρό και περιφρονητικό. Αυτοί έσπευσαν να την χειροκροτήσουν με έκφραση συνοφρυωμένης σοβαρότητας. Θα πρέπει κάποια στιγμή να εξετάσουμε το ρόλο που παίζει στην πολιτική το αίσθημα της υποταγής όλων αυτών που ηδονίζονται με το να υποτάσσονται σε αφέντες – αφέντες φασίστες, κόκκινους, μαύρους, ισλαμιστές ή «πράσινους».  Αυτή τη φορά, ο αφέντης είναι αφέντρα: ένα κοριτσάκι με σώμα ουδέτερο και λόγο πολεμικό. Σαν να μπήκε η ψυχή του Μελανσόν στο σώμα της Αλίκης στη Χώρα των θαυμάτων. Θέαμα τρομακτικό: η απειλή του Επαναστατικού Δικαστηρίου εκφρασμένη με μια προεφηβική φωνή, χλωμή σαν τον θάνατο. Ψυχρή, χτύπησε τους βουλευτές, χαστούκισε τους πολιτικούς, εξευτέλισε δημοσιογράφους και επιχειρηματίες, βιαιοπράγησε ενάντια στους ενήλικες και το κοινό τη χειροκρότησε, σαν να είχε μπροστά του την νέα εμφάνιση της Παναγίας της Λούρδης.
«Εμείς τα παιδιά», λέει όταν μιλάει! Ποιός όμως πολιτισμός οικοδομήθηκε ποτέ από παιδιά; Ο κόσμος ανάποδα! Και μάλιστα από παιδιά που δηλώνουν ότι δεν δίνουν δεκάρα για το σχολείο και ότι έχουν το δικαίωμα να το εγκαταλείψουν για ένα χρόνο, πριν ακόμα πάρουν απολυτήριο γυμνασίου. Σαν να θέλεις να μπεις στον κόσμο της εργασίας βγαίνοντας στη σύνταξη… Πολιτικό πρόγραμμα αντάξιο πολλών σοσιαλιστών. Και τί λένε οι ενήλικες μπροστά σε αυτή τη γενιά παιδιών-τυράννων που οι ίδιοι έφτιαξαν, και που τους κατηγορεί ως απαίσιους, ανεύθυνους, εγκληματίες; Όπως στα σαδομαζοχιστικά μάνγκα, αναφωνούν όλοι εν χορώ: «κι άλλο, κι άλλο!» Επιτίθεται στους δημοσιογράφους. Και πώς αντιδρά το SJF (η γαλλική ΕΣΗΕΑ); Αποδέχεται τα χτυπήματα σιωπηλά και χαμογελώντας. Αν ήταν ο Μελανσόν, θα τον είχαν ρίξει στο πυρ το εξώτερον, αλλά μια και πρόκειται για έναν Μελανσόν μεταμφιεσμένο σε Αλίκη ρίχνουμε το βλέμμα κάτω και σφυρίζουμε αδιάφορα. Σφυρίζει το μαστίγιο στα κεφάλια των βιομηχάνων; Η Medef (Ένωση Βιομηχάνων) το βουλώνει, κρατώντας σφιχτά το χεράκι των δημοσιογράφων. H Σουηδέζα Αλίκη μαλώνει τους ενήλικες, τους λέει με το πλαστικό της πρόσωπο: Μας μισείτε, μας απειλείτε, μας θεωρείτε ψεύτες. Και οι ενήλικες αυτοί, που υποτίθεται ότι αντιπροσωπεύουν το έθνος, χειροκροτούν. Τότε αυτή, αρπάζοντας ένα μεγαλύτερο μαστίγιο, ξαναχτυπά: «Δεν είστε αρκετά ώριμοι!» Κι αυτοί, σαν μέσα σε οργασμό, χειροκροτούν…
Δεν υπάρχει τίποτε το περίεργο ή κακό σ’ ένα παιδί που προσπαθεί να δει μέχρι ποιου σημείου μπορεί να λυγίσει τους μεγαλυτέρους του, έτσι κάνουν τα μικρά παιδιά. Το πραγματικό πρόβλημα βρίσκεται στους ενήλικες που ηδονίζονται να εξευτελίζονται από ένα δημιούργημά τους. Όταν ένα μικρό παιδί είναι σε θέση να κάνει κήρυγμα στους μεγάλους κι αυτοί, όχι μόνο δεν κουνιούνται, αλλά πανηγυρίζουν για τα χτυπήματα που δέχονται, τότε μπορούμε να είμαστε σίγουροι ότι έχουμε μπει στο υπέρτατο στάδιο του μηδενισμού. 

by : tinakanoumegk



Με το παρόν Υπόμνημα επιθυμούμε να καταθέσουμε στη Συνέλευση των Εκπροσώπων των Θεσμικών Φορέων της περιοχής μας, τη σαφή και εκ πεποιθήσεως εναντίωση της Ανεξάρτητης Κοινότητας Φάρος Αλεξανδρούπολης στην προοπτική ανάπτυξης εγκαταστάσεων εξόρυξης χρυσού στην περιοχή μας.

Τα χρυσωρυχεία και ο τρόπος που προωθούνται αποτελούν ευθεία απειλή προς την προοπτική της βιώσιμης ανάπτυξης του τόπου μας, η οποία μπορεί να επιτευχθεί μόνο μέσα από επενδύσεις που σέβονται τη φύση, αναγεννούν τους φυσικούς πόρους και αναβαθμίζουν το δημόσιο χώρο. Αν και η περιοχή του Περάματος δεν βρίσκεται εντός της γεωγραφικής περιοχής στην οποία ανήκει η Κοινότητα Αλεξανδρούπολης, αναγνωρίζουμε τον κίνδυνο επιπτώσεων που ενέχουν τα χρυσωρυχεία για το ευρύτερο φυσικό περιβάλλον, την κοινωνική συνοχή και την οικονομία της πόλης μας. Βλέποντας την καταστροφή που έχει επιφέρει η δραστηριότητα της Eldorado Gold στις Σκουριές Χαλκιδικής, ανησυχούμε ιδιαίτερα για τον άμεσο κίνδυνο ρύπανσης των υδάτων και της παράκτιας περιοχής, τη διάβρωση του εδάφους και την αλλοίωση της βιοποικιλότητας της περιοχής μας.
Δεσμευόμαστε να υποστηρίξουμε αυτή τη θέση εντός του Συμβουλίου της Κοινότητας Αλεξανδρούπολης, με σχετική εισήγηση ώστε να υιοθετηθεί ως επίσημη θέση του θεσμικού οργάνου του κοινοτικού συμβουλίου. Συγχρόνως, παραμένει απαρέγκλιτη η δέσμευσή μας για την ενεργοποίηση και ενδυνάμωση των πολιτών, ανοίγοντας στην πράξη έναν ουσιαστικό διάλογο με την τοπική κοινωνία, ιδίως τη νεολαία της, για ό,τι αφορά τη βιώσιμη ανάπτυξη, την κλιματική προσαρμογή, την καινοτομία και το μέλλον της εργασίας. Οι θέσεις εργασίας που δημιουργούνται από ένα χρυσωρυχείο, δεν μπορούν να συγκριθούν αριθμητικά ή ποιοτικά με τις θέσεις εργασίας που αξίζουν στους νέους του τόπου μας σε τομείς όπως ο εναλλακτικός τουρισμός, οι πολιτιστικές βιομηχανίες, η αγροδιατροφική καινοτομία και η γαλάζια οικονομία. Η διεθνής εμπειρία αυτό μαρτυρά και σε τοπικό επίπεδο αυτό θα διεκδικήσουμε.

Γι αυτούς τους λόγους, τασσόμαστε στο πλευρό όλων όσων αντιστέκονται στα χρυσωρυχεία και δηλώνουμε έτοιμοι να ενώσουμε τη φωνή μας για ένα αειφόρο μέλλον.

Ανεξάρτητη Κοινότητα Φάρος Αλεξανδρούπολης 
by : tinakanoumegk


Στην ελληνική τηλεόραση, τα τελευταία αρκετά χρόνια, υπάρχουν δύο εκπομπές με θέμα την ελληνική μουσική, τις οποίες ετοιμάζουν και παρουσιάζουν δύο μεσήλικες σήμερα άντρες που φέρουν και οι δύο το ίδιο επίθετο –το πιο κοινό ελληνικό επίθετο. Ο ένας λέγεται Σπύρος, ο άλλος Χρήστος.


(Μέχρι πρόσφατα, υπήρχε και μία τρίτη την οποία παρουσίαζε ένας υπερήλικας σήμερα άντρας με το ίδιο επίθετο, ονόματι Λευτέρης).

Πέρα από τις ομοιότητες που αναφέρθηκαν, οι εκπομπές κατά τα λοιπά μόνο διαφορές παρουσιάζουν. Η πρώτη έχει περάσει από όλα σχεδόν τα κανάλια, ιδιωτικά και δημόσια. Είναι πολυπρόσωπη, πολύωρη, θορυβώδης, έχει πλούσια σκηνικά, χρώματα, ορχήστρα, πολλούς διάσημους και λιγότερο διάσημους τραγουδιστές και τραγουδίστριες, χορευτές και, ιδίως, χορεύτριες (χορογραφημένες ή αυθόρμητες, πάντα όμως νέες και καλοντυμένες), φαγητό, πιοτό (ιδίως πιοτό, σε αντιστοιχία και με το όνομα της εκπομπής), και κουβέντα, όχι πάντοτε σχετική με τα τραγούδια που παρουσιάζονται.

Η δεύτερη μεταδίδεται σταθερά από το κανάλι της Βουλής, και δεν έχει τίποτε απ’ όλα αυτά, ή έχει τα αντίθετά τους.

Παρόλα αυτά, ή μάλλον ακριβώς γι’ αυτό, από τις δύο (/τρεις) αυτές εκπομπές, μακράν πιο ενδιαφέρουσα και άξια παρακολούθησης προσωπικά θεωρώ το «Χάριν ευφωνίας» του Χρήστου.

Σε αυτήν, τα τραγούδια –ή μουσικά κομμάτια- που παρουσιάζονται παιγμένα «λάιβ στο στούντιο» κατά τη γνωστή φαινομενικά οξύμωρη έκφραση, είναι πολύ λιγότερα απ’ ό,τι στο «Στην υγειά μας ρε παιδιά». Ωστόσο, η μουσική νιώθει κανείς ότι είναι στο επίκεντρο της εκπομπής, ότι είναι η πρωταγωνίστρια, πολύ περισσότερο εδώ απ’ ό,τι εκεί. Διότι, και όταν δεν ακούγεται, δεν παύει να αποτελεί το αποκλειστικό αντικείμενο του λόγου.

Ο Χρήστος μπορεί να μην είναι τόσο διαχυτικός και ενθουσιώδης όσο ο Σπύρος. Είναι όμως μουσικός ο ίδιος, και έχει μία ακατάπαυστη, σχεδόν βουλιμική περιέργεια για τη μουσική, σε όλες τις εκφάνσεις της. Μπορεί να είναι λίγο αδέξιος ως οικοδεσπότης, αλλά στα δικά μου μάτια είναι πιο φιλόξενος. Στο βαθμό που φιλοξενία δεν σημαίνει να μοιράζεις δεξιά και αριστερά επαίνους και κομπλιμέντα, (πράγμα το οποίο αργά ή γρήγορα οδηγεί σε κορεσμό), αλλά να δίνεις χώρο στον καλεσμένο σου να «παίξει», να πει τις ιστορίες του, με τα όργανα ή με τη φωνή. Ο χώρος αυτός μπορεί να μην γεμίζει πάντοτε, να αφήνει χάσματα. Αλλά τόσο το καλύτερο: μέσα από αυτά τα χάσματα μπορεί να περάσει η σκέψη και η ευαισθητοποίηση, να ξεπηδήσει κάτι καινούριο που δεν υπήρχε πριν. Αντίθετα, ο καταιγιστικός ρυθμός με τον οποίο παρελαύνουν τα «σουξέ» ή τα «μεγάλα τραγούδια» από την πίστα τού ΣΥΜΡΠ εκβιάζει από τον θεατή το θαυμασμό και τον εντυπωσιασμό, οι οποίοι συνήθως επιβεβαιώνουν το ήδη γνωστό και μας αφήνουν εκεί που ήμασταν ήδη.

Από αυτή την άποψη, η βασική σύλληψη της εκπομπής τού Σπύρου Παπαδόπουλου είναι μία εις άπειρον μεγέθυνση της στιγμής «βραδυνή έξοδος στα μπουζούκια» από τις ταινίες τού εμπορικού ελληνικού κινηματογράφου. Η νοσταλγική αναφορά στην «καλή παλιά εποχή» των ασπρόμαυρων εικόνων, της λιγότερο πολυπρόσωπης και εκσυγχρονισμένης Αθήνας, των παιδιών που έπαιζαν ξένοιαστα στις αλάνες κ.ο.κ. υπάρχει ήδη στο εκτενές βίντεο κλιπ-σήμα της εκπομπής, και επιβεβαιώνεται από το περιεχόμενο: οι εκπομπές είναι σαν μία διαρκής επίσκεψη στα μπουζούκια χωρίς σκηνές διαλόγου, ένα τηλεοπτικό αντίστοιχο της ελληνικής ταινίας χωρίς την υπόθεση.

Αντίθετα, η βασική σύλληψη της εκπομπής τού Χρήστου είναι προέκταση της δισκογραφικής στρατηγικής που είχε ακολουθήσει τα τελευταία χρόνια (όσο υπήρχε δισκογραφία) με το συγκρότημα στο οποίο αναδείχθηκε. Μιας στρατηγικής την οποία έτσι μπορέσαμε να κατανοήσουμε και να εκτιμήσουμε καλύτερα. Τουλάχιστον εγώ. Διότι όταν τα «Παιδιά από την Πάτρα» είχαν πρωτοβγεί τη δεκαετία τού 80, ομολογώ ότι δεν τα είχα πάρει πολύ στα σοβαρά, ούτε μπορώ να πω ότι μου άρεσαν ιδιαίτερα· με βάση τους πρώτους τους δίσκους, τα είχα κατατάξει λίγο-πολύ στο χώρο του κιτς και της φτηνής, επιφανειακής διασκέδασης. Με τον καιρό, όμως, (και επίσης με την βελτίωση της τεχνικής των μελών του συγκροτήματος, η οποία στην αρχή ήταν μάλλον στοιχειώδης), μπορέσαμε να καταλάβουμε ότι οι επιλογές των τραγουδιών ακόμα και σε εκείνους τους δίσκους δεν βασίζονταν στην ευκολία, αλλά σε μία συνεπή και επεξεργασμένη λογική. Και, κυρίως, σε μία ανεπιφύλακτη αγάπη. Αγάπη για ένα είδος μουσικής, αναμφίβολα, αλλά ειδικότερα αγάπη για κάποια τραγούδια τα οποία, όταν είχαν πρωτοβγεί, είχαν αγνοηθεί ή και απαξιωθεί, και στα οποία το συγκρότημα ήθελε να δώσει μια δεύτερη ευκαιρία. Και πράγματι έδωσε, σε πολλά.

Την τελευταία δεκαετία του προηγούμενου και την πρώτη αυτού εδώ του αιώνα, τα «Παιδιά από την Πάτρα» συνέχισαν και τελειοποίησαν αυτό το δρόμο σε μια σειρά δίσκων οι οποίοι, όπως και οι πρώτοι τους, περιείχαν αποκλειστικά επανεκτελέσεις τραγουδιών κυρίως από τη δεκαετία τού 70, ως επί το πλείστον φτηνών μπουζουκοτράγουδων ή λαϊκοδημοτικών, (σπανιότερα και κάποιες πρωτότυπες συνθέσεις στο ίδιο πνεύμα), σε συνεργασία με μία πολύ ευρεία γκάμα άλλων καλλιτεχνών, ενίοτε επίσης ξεχασμένων και παροπλισμένων, και με την εμφανή –και επιτυχώς υλοποιημένη- πρόθεση να φωτίσουν με νέο τρόπο τα τραγούδια αυτά, να μας κάνουν να τα ξαναδούμε ή να τα ξαναακούσουμε σε μια νέα σύνδεση και να τα βγάλουμε από το γκέτο των κατηγοριοποιήσεων. Μπορεί να μην ξαναέβγαλαν το φοβερό εμπορικό σουξέ που είχαν στην αρχή, αλλά έβγαλαν κάποιους δίσκους, όπως τα «Ξηγημένα και παρεξηγημένα» ή το «51 έξτρα», οι οποίοι υπηρετούσαν μία σαφή στοχοθεσία, εμπέδωναν ένα πνεύμα συναδελφικότητας, και μετέδιδαν μία πολύ θετική ενέργεια που βασιζόταν στην επαν-ενθύμιση και επαναξιολόγηση[1]. Πράγμα που δεν είναι καθόλου ίδιο με τη νοσταλγία ενός ένδοξου ή εξωραϊσμένου παρελθόντος. Διότι δεν είναι αναπαραγωγή του ίδιου, αλλά επανάληψη με διαφορά. Η επιλογή να παρουσιάζονται στον ίδιο δίσκο ακούσματα ετερογενή με βάση τις υπάρχουσες κατηγοριοποιήσεις (π.χ. τραγούδια των Ξυδάκη-Ρασούλη δίπλα στον Σπύρο Ζαγοραίο, ο Λάκης Χαλκιάς και ο Ηλίας Κλωναρίδης δίπλα στον Δημήτρη Ζάχο και τον Κώστα Μεντζελόπουλο) δεν καταλήγει καθόλου σε αχταρμά και «πολυσυλλεκτικότητα», αλλά αντιθέτως αναδεικνύει ότι κάποια πράγματα μπορούν να επικοινωνήσουν καλύτερα απ’ όσο φανταζόμασταν και ότι συχνά οι λόγοι για τους οποίους δεν τα βάζαμε ποτέ μαζί ως τώρα ήταν κυρίως κοινωνικοί, δηλαδή εξω-μουσικοί.

Αυτό το ακατάπαυστο ενδιαφέρον για παλιότερες, αλλά και σύγχρονες, μορφές μουσικής προσδιορίζει και τις επιλογές τού Παπαδόπουλου στο «Χάριν ευφωνίας», μόνο που εδώ δεν αφορά μόνο το λαϊκό ή το παραδοσιακό τραγούδι· από την εκπομπή έχουν παρελάσει, και έχουν «τζαμάρει» με τον Χρήστο μπροστά στην κάμερα, όχι μόνο ο Θόδωρος Δερβενιώτης, ο Μπάμπης Μπακάλης ή ο Αντώνης Ρεπάνης, όχι μόνο ο Φίλιππος Νικολάου και η Πίτσα Παπαδοπούλου, αλλά και μουσικοί από την κλασική ή την τζαζ μουσική –για να μην αναφέρουμε και ένα αφιέρωμα στη μουσική των μειονοτικών της Αλμωπίας, έστω κι αν σε αυτό δεν αναφέρθηκε η λέξη από Μ[2]. Χωρίς να σνομπάρεται, αλλά και χωρίς να θεοποιείται κανένας, με σεβασμό στην πρακτική, στη δραστηριότητα και στα ενδιαφέροντα του καθενός.

Όλες αυτές οι εκπομπές έχουν μια αυτοτελή σημασία, η οποία δεν εξαρτάται από το πόσο σημαντικό ή ενδιαφέροντα κρίνει ο καθένας μας τον εκάστοτε καλλιτέχνη. Το άκουσμα ενός τραγουδιού μπορεί να είναι πιο φορτισμένη συγκινησιακά στιγμή, να συναρπάζει περισσότερο και άρα να ταιριάζει καλύτερα στο τηλεοπτικό μέσο (εφόσον βέβαια μας αρέσει· εάν όχι, μας οδηγεί να αλλάξουμε κανάλι). Αλλά και όταν κάποιος αφηγείται μια ιστορία για το πώς έφτιαξε αυτό το τραγούδι, γενικά όταν οι άνθρωποι μιλάνε γι’ αυτό που έκαναν και κάνουν, αυτό επίσης έχει τη δύναμη να συγκρατήσει την προσοχή μας εξίσου, ή και περισσότερο, από την ακρόαση –ή πάντως κατά τρόπο ανεξάρτητο απ’ αυτήν. Και αυτές οι αφηγήσεις, έστω με κενά, με αμηχανίες, με σιωπές, ενίοτε και με κοινοτοπίες και επαναλήψεις, είναι που δίνουν στο «Χάριν ευφωνίας» ένα ιδιαίτερο καθεστώς απόλαυσης, που είναι η απόλαυση του μη Όλου: το μινιμαλιστικό ύφος αυτής της εκπομπής, της γυρισμένης με τρεις-τέσσερις κάμερες και φτωχικά σκηνικά και φωτισμούς μέσα σε λίγα τετραγωνικά μέτρα, θα το παραλλήλιζα με τις ταινίες του Σταύρου Τσιώλη. Όχι βέβαια την Κατάχρησιν Εξουσίας και τις άλλες της πρώτης του περιόδου, όπου υπηρετούσε μία λογική φαλλικής απόλαυσης, μια λογική πλειοδοσίας, διαρκούς εντυπωσιασμού και εμμονικού βομβαρδισμού τού θεατή με καταιγιστικά ευρήματα και συγκινήσεις· αλλά τις όψιμες, αυτές που έχουν πάντα έναν ηθελημένο ερασιτεχνισμό, πολλούς τσιγγάνους μουσικούς και μια υπόθεση εκ πρώτης όψεως χαοτική όπου σχεδόν τίποτα δεν συμβαίνει, αλλά πολλή αγάπη, για τον κινηματογράφο αλλά και για τους ανθρώπους (του). Γι’ αυτό και οι ταινίες αυτές, μακροπρόθεσμα, αγαπήθηκαν περισσότερο από τις πρώτες. Κατ’ αντίστοιχο τρόπο, νομίζω ότι το «Χάριν ευφωνίας» μακροπρόθεσμα θα παρακολουθείται περισσότερο, ή πάντως με περισσότερη ένταση, απ’ ότι το «Στην υγειά μας ρε παιδιά».

[1] Οι δίσκοι αυτοί νομίζω ότι αδικήθηκαν εκδοτικά από τις εταιρίες: ενώ συγκροτούσαν ο καθένας ένα μικρό αρχείο, στο βιβλιαράκι του CD περιλαμβάνονταν κάθε φορά μόνο οι απολύτως στοιχειώδεις πληροφορίες, συχνά μάλιστα ούτε κι αυτές, με μία δυσδιάκριτη γραμματοσειρά και χωρίς καμία αναφορά π.χ. στις πρώτες εκτελέσεις ή στους εκτελεστές που συμμετέχουν σε κάθε κομμάτι.

[2] Πάντως η εντύπωσή μου είναι ότι αυτή η μη αναφορά ήταν επιλογή των ίδιων των μουσικών.
Posted on : Παρασκευή, 6 Σεπτεμβρίου 2019 [ 0 ] comments Label:

Η αντι-πολιτική των likes / Του Αλέξανδρου Σχισμένου

by : tinakanoumegk
Θα ήθελα να σχολιάσω δύο περιστατικά της καθημερινής ζωής, δύο περιστατικά τα οποία είναι ενδεικτικά ενός ρεύματος μετασχηματισμού της πολιτικής συμμετοχής, ανάλογο προς τη διεύρυνση και την ταχύτητα της σύγχρονης τηλεπικοινωνίας. Μιας διαδικτυακής τηλεπικοινωνίας που διευρύνεται ενώ ταυτοχρόνως περιορίζεται στα social media και πιο συγκεκριμένα στο κυρίαρχο ψηφιακό social medium, το facebook -το twitter έχει διαφορετικά επικοινωνιακά χαρακτηριστικά. Το f/b συνιστά ένα μονοπώλιο πληροφορίας και επικοινωνίας, έναν μοναδικό μηχανισμό υπό τον έλεγχο μιας εταιρείας, της οποίας οι σκοποί έχουν απογυμνωθεί μετά τις αποκαλύψεις των Cambridge Analytica και της οποίας το μερίδιο που καταλαμβάνει στον τομέα της θα ήταν αδιανόητο σε οποιοδήποτε άλλο πεδίο της αγοράς.
Η ισχύς του facebook εδράζεται στο γεγονός ότι δεν παράγει κανένα περιεχόμενο, αλλά εκμεταλλεύεται πλήρως το περιεχόμενο που παρέχουν δωρεάν οι χρήστες του· τόσο πλήρως ώστε το προϊόν που εμπορεύεται είναι τα προσωπικά στοιχεία των ίδιων των χρηστών του. Ώστε προϊόν γίνονται οι ίδιοι οι χρήστες, οικειοθελώς. Τέτοια δωρεάν και ανανεώσιμη εκμεταλλεύσιμη ύλη θα ήταν αδιανόητη σε οποιονδήποτε άλλον επιχειρηματικό τομέα στην Ιστορία· ακόμη και σε κοινωνίες με δουλοκτητική βάση, οι σκλάβοι εξεγείρονταν διαρκώς και η καταστολή τους είχε τεράστιο ηθικό, κοινωνικό και οικονομικό κόστος· ακόμη και σε περιπτώσεις κτηνώδους καπιταλισμού, οι εργάτες αντιστέκονταν καθημερινά, στο εργοστάσιο και στον δημόσιο χώρο.
Οι χρήστες του facebook δεν αντιστέκονται· αντιθέτως, ταράζονται και τρομάζουν όταν η σελίδα του facebook μπλοκάρει, λόγω ανανέωσης ή συντήρησης των server. Η σχέση τους με την εταιρεία δεν είναι εξωτερικής συναλλαγής, αλλά εσωτερική, η σχέση τους με το προφίλ σχέση κάθεξης και συνταυτισμού. Γίνονται το προϊόν και οι φορείς μιας διπλής αντικειμενοποίησης -«εξωτερικευμένη» αντικειμενοποίηση (προς τους άλλους) εξαιτίας της δημόσιας εκπροσώπησής τους μέσω ενός ψηφιακού προφίλ (avatar) και «εσωτερικευμένη» αντικειμενοποίηση (προς τον εαυτό) διαμέσου της ψυχικής επένδυσής τους στο προφιλ- δίχως να πουλάνε την εργατική τους δύναμη, αλλά την προσωπική τους ταυτότητα, την οποία καλούνται να αναδημιουργήσουν και να εμπλουτίσουν (να επιμεληθούν την αυτοεικόνα τους) μέσω ταξινομημένων προεπιλογών.
Εν συντομία, το f/b συγκροτεί έναν παγκόσμιο ψηφιακό ψευδοδημόσιο και ψευδοϊδιωτικό χώρο επικοινωνίας, έναν ενδιάμεσο-τόπο, έναν τόπο διεπαφής (interface) και διάδρασης. Ψευδοδημόσιο αφενός διότι ανήκει σε μία ιδιωτική εταιρεία και αφετέρου διότι ο καθένας συμμετέχει από τον ιδιωτικό του χώρο (τη συσκευή του). Ψευδοϊδιωτικό αφενός γιατί όλα τα προσωπικά στοιχεία (συνομιλίες, μηνύματα κτλ.) παρακολουθούνται και συλλέγονται από την εταιρεία για να πωληθούν σε άλλες φίρμες και αφετέρου γιατί ό,τι γράφεται στον «τοίχο» είναι ορατό από έναν αδιευκρίνιστο αριθμό όχι και τόσο γνωστών «φίλων».
Ασφαλώς στο f/b γίνονται, υπό τη φαινομενική ασφάλεια της ιδιωτικότητας, συζητήσεις και τσακωμοί, λαμβάνονται αποφάσεις και συνάπτονται σχέσεις που επηρεάζουν άμεσα και την υπόλοιπη κοινωνική ζωή. Η απουσία της σωματικότητας και της αυτοπρόσωπης παρουσίας δημιουργούν ωστόσο νέες μορφές διυποκειμενικότητας και επικοινωνίας, αδιανόητες στον προ-διαδικτυακό κόσμο. Το τρολάρισμα, η προπαγάνδα, το σπαμάρισμα, η παρακολούθηση, οι απειλές, το bullying, το βίαιο φλερτ, το ξεκατίνιασμα μεταξύ αγνώστων θα ήταν αδιανόητα σε έναν κόσμο όπου υπήρχε μόνο ο κίνδυνος και η έκθεση των σωμάτων. Ακόμη και σε έναν τηλεφωνικό κόσμο, όπου η επικοινωνία θα ήταν διαπροσωπική και όχι ψευδοδημόσια. Ο «τρελός του χωριού», κάποτε επικίνδυνα γραφικός, κάποτε ακίνδυνος, κάποτε σοφός, είχε ως τώρα συναναστροφή με το χωριό ή τη γειτονιά του, με σχέσεις που απάλυνε ή βάθαινε ο χρόνος και η διαρκής καθημερινότητα που επέβαλλε τη διαδοχή των συναντήσεων και των επεισοδίων και εμπεριείχε όλη την πληρότητα της από κοινού παρουσίας.
Πλέον, οποιοσδήποτε μπορεί να προσβάλλει, να εκτονωθεί, να απελπιστεί, να παρεξηγήσει οποιονδήποτε άγνωστο, πάντα υπό το βλέμμα άλλων αγνώστων. Ο καταπιεσμένος ψυχισμός εκρήγνυται στην οθόνη δίχως ανταπόκριση, αφού η απόσταση που του παρέχει την ασφάλεια της έκρηξης κάνει την έκρηξή του αδιάφορη και αναποτελεσματική. Σαν τον αυνανισμό.
Τι συμβαίνει όμως με τις πολιτικές συλλογικότητες και τα κοινωνικά κινήματα που βρίσκουν στο f/b έναν άμεσο και γρήγορο μηχανισμό συντονισμού, ενημέρωσης και συζήτησης πέρα από τους χωρικούς περιορισμούς; Πώς μετασχηματίζεται η πολιτική επικοινωνία; Οι μετασχηματισμοί είναι πολλαπλοί και πολυεπίπεδοι, μετασχηματισμοί της ταχύτητας αντίδρασης, της δυνατότητας δράσης, της συνολικής επικοινωνιακής δυνατότητας -όμως εδώ θα αναφερθώ σε δύο φαινόμενα.
Τα δύο περιστατικά που προανήγγειλα και ακόμη δεν αφηγήθηκα δεν είναι μεμονωμένα, αλλά ενδεικτικά και ίσως διδακτικά.
Υπάρχουν σελίδες πολιτικών συλλογικοτήτων στο f/b. Ασφαλώς, οι συλλογικότητες υπάρχουν και στον φυσικό κόσμο, με συνελεύσεις και δημόσιες πράξεις. Όμως η επικοινωνία τους δεν περιορίζεται στον φυσικό κόσμο, αλλά αναπτύσσεται πολυσχιδώς και στον διαδικτυακό, και δη στη σφαίρα του f/b. Όταν προκύψει μια σοβαρή πολιτική διαφωνία, με σημαντικές συνέπειες, είτε προκύπτει αρχικά στο f/b είτε προκύπτει στον φυσικό κοινωνικό της χώρο, τη συνέλευση, με βεβαιότητα έπειτα αναπαράγεται, κατακερματίζεται και διαθλάται στο f/b. Εκεί παρατηρείται το εξής: Αρκετοί χρήστες συμμετέχουν στην διαφωνία όχι ρητά, όχι εκφράζοντας γραπτή και σαφή γνώμη -έστω ένα σκέτο ρητό «συμφωνώ» ή «διαφωνώ»- μα κάνοντας like. Εκφράζονται μέσω των διαθέσιμων επιλογών άμεσης αντίδρασης που τους παρέχει η πλατφόρμα, μέσω του like, του love, του sorry, του angry, του χα-χα, του ουάου. Αυτή είναι και η γκάμα επιλογών.
Τι περιεχόμενο έχει σε αυτή την περίπτωση ένα like;
Έχει τη βαρύτητα μιας ρητής συμφωνίας ή διαφωνίας, αντιστοιχεί σε κάποια πολιτική στάση ή θέση; Ας σημειώσω ότι σε οποιαδήποτε ανάρτηση στο f/b, τα μόνα ξεχωριστά like είναι τα πρώτα δέκα, μόνο αυτά έχουν «επώνυμο», εκτός κι αν ο χρήστης έχει τη διάθεση και τον χρόνο να καταμετρά τους καταλόγους που καταγράφονται· κάνω την τολμηρή (ανεξακρίβωτη) υπόθεση ότι οι περισσότεροι από ένα σημείο και μετά ενδιαφέρονται για τον αριθμό των like και όχι τόσο για τα πρόσωπα, εκτός και αν υπάρχει κάποιο πρόσωπο ειδικού ενδιαφέροντος.
Σε αυτή τη «διαλεκτική» η προσωπικότητα γίνεται ποσότητα. Και η ποσότητα γίνεται αξία με δύο έννοιες -αξία διασποράς της είδησης και αξία επιρροής του χρήστη. Αξία που μεταφράζεται και οικονομικά, αλλά όχι ως αξία χρήσης, μα ανταλλακτική αξία κυκλοφορίας και αναπαραγωγής. Το προϊόν που πουλά το facebook, τα προσωπικά στοιχεία των χρηστών του, ανακυκλώνονται και μετασχηματίζονται σε διαφημίσεις που επιστρέφουν στον χρήστη. Κυρίως οι εκτός f/b πράξεις του χρήστη μετατρέπουν το συμβολικό κεφάλαιο σε πραγματικό χρήμα, είτε αυτές είναι κάποιες αγορές προϊόντων, είτε είναι κάποιες ψήφοι σε εκλογικές διαδικασίες, είτε είναι κάποιες συνδρομές σε υπηρεσίες. Η κυκλοφορία αυτή συγκροτεί μία νέα αγορά επικοινωνίας που εδράζεται στη μορφή του χρήστη, του αγοραστή που είναι συγχρόνως προϊόν. Παρόμοια, αλλά όχι ίδια, ψυχολογικά χαρακτηριστικά έχουν οι φιγούρες του οπαδού και του fan, οποιασδήποτε υποκουλτούρας -μόνο που εκεί υπάρχει η ζωντανή διάδραση με το αντικείμενο λατρείας, την ομάδα, τον καλλιτέχνη, το συγκρότημα και όχι η ψηφιακή της εκπροσώπηση.
Πόση όμως βαρύτητα μπορούν να έχουν τα like σε μια πολιτική διαφωνία; Υποδηλώνουν προτίμηση σαφώς, όμως δεν συμμετέχουν στην απόφαση. Σαν την ψήφο στις κοινοβουλευτικές εκλογές. Το περιεχόμενό τους αντιστοιχεί στο ελάχιστο μιας χειρονομίας δίχως το σώμα, μιας έκφρασης χωρίς το πρόσωπο. Δεν συνιστούν ολοκληρωμένη απόκριση, πόσο μάλλον πολιτική απάντηση. Συνεπώς υποδηλώνουν μια στάση αποφυγής της ευθύνης και διαφυγής από τον κίνδυνο της έκθεσης, που συνοδεύει κάθε πολιτική άποψη. Μία νοοτροπία αντιδημοκρατική και οριακά αντι-πολιτική.
Δεν αναφέρομαι στις κοινές αντιδράσεις σε διάφορα προσωπικά ποστ, όπου η απλή δήλωση μιας προτίμησης μπορεί να είναι καλύτερη από τον σχολιασμό, αλλά σε συγκεκριμένες περιπτώσεις σημαντικής συλλογικής διαφωνίας. Σε τέτοια διαφωνία όσοι αντιδρούν απλώς με like είναι χειρότεροι από όσους σιωπούν. Αυτοκαταργούν το δικαίωμα του λόγου τους και αυτοαναιρούν την πολιτική τους συμμετοχή.
Τα likes παράγουν μια μορφή αντι-πολιτικής.
Ένα δεύτερο, πιο επικίνδυνο, φαινόμενο με τις πολιτικές ομάδες του f/b -ομάδες προώθησης πολιτικών αιτημάτων, αναλύσεων και κοινωνικών αγώνων- είναι αυτό που θα ονομάσω «ηγέτες του facebook». Και μόνο του f/b.
«Ηγέτες του facebook» είναι οι διαχειριστές ομάδων επικοινωνίας κοινωνικών κινημάτων οι οποίοι αυτοπροβάλλονται, όταν η υπόθεσή τους αποκτήσει σχετική δημοσιότητα, ως εκπρόσωποι και αντιπρόσωποι των κινημάτων. Αυτό παρέχει αρκετές ανταμοιβές, όχι μόνο στο πεδίο της «επιμέλειας εαυτού» και της ικανοποίησης των εγωιστικών αναγκών αυτοπροβολής, αλλά και στο οικονομικό και κοινωνικό πεδίο. Αυτή η νοοτροπία, παρότι γραφική, μπορεί να αποκτήσει επικίνδυνες συνέπειες, ιδίως όταν η κατεστημένη εξουσία επιλέγει να συνδιαλλαγεί με αυτά τα πρόσωπα, προκειμένου είτε να χειραγωγήσει υπογείως κινήματα που δημοσίως αρνούνται κάθε συνδιαλλαγή είτε να πλήξει την αξιοπιστία τους.
Παρόμοιες περιπτώσεις εμφανίζονται κυρίως σε κινήματα χωρίς διακριτή και τυπικά ιεραρχική ηγεσία, κινήματα δίχως αντιπροσώπους, δηλαδή κινήματα που τείνουν προς οριζόντιες, εξισωτικές, αμεσοδημοκρατικές πολιτικές μορφές. Γι’ αυτόν τον λόγο η νοοτροπία του διαδικτυακού ηγέτη διαβρώνει και πλήττει κυρίως τις πιο σημαντικές μορφές κοινωνικού αγώνα, τις μορφές της ριζικής δημοκρατίας. Το πιο γνωστό κίνημα που αντιμετώπισε τον πρωτόγνωρο αυτόν κίνδυνο ήταν τα Κίτρινα Γιλέκα στη Γαλλία, κίνημα που συναρθρώθηκε μέσω διαδικτυακών καλεσμάτων, πραγματώθηκε σε συνελεύσεις κατειλημμένων δημόσιων χώρων και αρνήθηκε τον διάλογο με την κυβέρνηση Μακρόν παρά την τρομακτική καταστολή. Σύμφωνα με προσωπικές αφηγήσεις ανθρώπων που συμμετείχαν στις Συνελεύσεις των Συνελεύσεων, το φαινόμενο των αυτόκλητων διαδικτυακών ηγετών, διαχειριστών σελίδων στο f/b που άρχισαν να αυτοπροβάλλονται στα κεντρικά ΜΜΕ, δημιούργησε έντονο προβληματισμό στο κίνημα και συζητήθηκε έντονα στις συνελεύσεις, οι οποίες απέβαλλαν συγκεκριμένα άτομα.
Παρακολουθώ μία παρόμοια σελίδα για ένα κοινωνικό ζήτημα που προκαλεί κινηματικές αντιδράσεις, όπου κάποιοι διαχειριστές της σελίδας, όταν απέκτησε αξιοπρόσεκτη δημοσιότητα, διέγραψαν τους υπόλοιπους διαχειριστές, ιδιοποιήθηκαν τη σελίδα ατομικά και μπόλιασαν τη διαδικτυακή ενημέρωση με την προσωπική τους αυτοπροβολή. Και αυτό έγινε ζήτημα σε διάφορες συνελεύσεις, χωρίς ωστόσο τα εν λόγω πρόσωπα να πάψουν τη δραστηριότητά τους, η οποία ήταν έτσι κι αλλιώς τηλεματική. Ξανά η αυτοπροβολή και η αναπαραγωγή της συμβαίνει μέσω της αντι-πολιτικής των likes.
Οι πολιτικές συλλογικότητες και τα κοινωνικά κινήματα αποφεύγουν να μιλήσουν δημόσια για τέτοια προβλήματα, καθώς μοιάζουν γραφικά και ασήμαντα, απομονωμένα στη σφαίρα επικοινωνίας ενός μόνο ιστοτόπου. Μα η σφαίρα είναι παγκόσμια, το δίκτυο επικοινωνίας είναι το μεγαλύτερο στην Ιστορία, η διασπορά ειδήσεων και αντιδράσεων είναι σχεδόν στιγμιαία και ανεξέλεγκτη. Μία διάψευση δεν ακυρώνει ούτε εμποδίζει τη διασπορά και αναπαραγωγή του διαψευδομένου. Μία ανάρτηση δεν διαγράφεται οριστικά, καταγράφεται. Μία προτίμηση δεν αλλάζει απλώς, καταμετράται.
Η άτυπη ψηφοφορία είναι διαρκής, η αντιπροσώπευση συγκαλυμμένη, νικητής είναι σίγουρα η εταιρεία.
Ασφαλώς οι συνέπειες της επικοινωνίας ξεφεύγουν από τον έλεγχο της εταιρείας. Ασφαλώς οι δυνατότητες των δικτύων επικοινωνίας προσφέρονται για κάθε σκοπό, της εξέγερσης και της αντίδρασης, της ελευθερίας της γνώσης και της προπαγάνδας. Όμως ο μετασχηματισμός είναι κι αυτός υπαρκτός. Ο κάθε χρήστης μετατρέπεται σε προϊόν, σε στοιχείο ανακυκλικής ανταλλάξιμης αξίας, κάθε φορά που κάνει χρήση, όπως ο πρεζάκιας. Ιδίως όταν η πληθώρα των επικοινωνιακών επιλογών περιορίζεται σε ένα αποκλειστικά social medium.
Η πολιτική χρειάζεται τη σωματική, αυτοπρόσωπη συμμετοχή. Το κοινό παρόν που εκχέεται σε κοινό μέλλον δημιουργείται με τη συμπαρουσία των ανθρώπων στον ελεύθερο δημόσιο χώρο. Η πολιτική απόφαση απαιτεί  την πολιτική πράξη, που μπορεί να συμβεί μόνο συλλογικά, με τη συνεργασία των παρόντων στο εδώ και τώρα -κάθε φορά.
Οι πολιτικές συλλογικότητες και τα κοινωνικά κινήματα θα πρέπει να αναλάβουν τις ευθύνες που έρχονται, ρητές και υπόρρητες, μαζί με τη διαδικτυακή επικοινωνία μέσω του f/b. Τα άτομα, οι ουσιαστικοί φορείς κάθε συλλογικότητας, καλό θα είναι να ακούσουν τα λόγια που μας είπε, σε συναφή ερώτησή μας, ο Ζακ Ρανσιερ:
«Αυτός ο εκδημοκρατισμός της πρόσβασης στη γνώση είναι πολύ σημαντικός. Ταυτόχρονα όμως, πιστεύω ότι η ιδέα ότι το Διαδίκτυο δημιουργεί ένα είδος συνολικής δημοκρατίας είναι επίσης μια φαντασίωση. […] Το πρόβλημα είναι, και γι’ αυτό θεωρώ πολύ σημαντική τη μορφή του κινήματος, ότι τα περισσότερα από τα εργαλεία, οι περισσότερες μορφές διαμαρτυρίας μπορούν τώρα να χρησιμοποιηθούν από πολύ διαφορετικές και αντίθετες δυνάμεις. […] Έτσι, μπορούμε να δούμε ότι το Διαδίκτυο, οι νέες μορφές επικοινωνίας, βοηθούσαν επίσης αυτά τα {ακροδεξιά} κινήματα και τα έκαναν να υπάρξουν ως μια πολιτική δύναμη. Συνεπώς, φαίνεται ότι οι μορφές ελεύθερης διάχυσης δεν σημαίνουν από μόνες τους την αύξηση της δημοκρατίας. Η δημοκρατία δεν είναι επικοινωνία».[i]
Η δημοκρατία δεν είναι επικοινωνία. Όσο ένα δημοκρατικό κίνημα περιορίζεται στη διαδικτυακή επικοινωνία, τόσο απομακρύνεται από τον απτό δημόσιο χώρο και χάνει τη δημοκρατική μορφή του. Παραχωρεί ένα ουσιαστικό χαρακτηριστικό της δημοκρατικής πολιτικής: την αμεσότητά της. Και κάθε πρόσωπο παραχωρεί ένα σημαντικό μέρος της ατομικότητάς του. Η άμεση δημοκρατία δεν μπορεί να περιοριστεί στην ηλεκτρονική δημοκρατία -το f/b είναι η καλύτερη απόδειξη. Μπορεί να χρησιμοποιεί και να αναδιαμορφώνει τα μέσα της διαδικτυακής επικοινωνίας για έναν καλύτερο συντονισμό της πολιτικής απόφασης, που όμως δεν σημαίνει τίποτε δίχως την ανάλογη πολιτική πράξη.
Γιατί ο μόνος που πράττει στο facebook είναι ο Mark Zuckerberg.