ενδείξεις - αντενδείξεις





πρός τό δεῖν οὕτω



Προηγούμενα εὕσημον λόγον δῶτε








by : tinakanoumegk


Ένας πολίτης είναι πολίτης, αν συνειδητοποιεί την θέση του μέσα στο πλέγμα των διαμορφωτικών μηχανισμών στο ευρύτερο πεδίο της κοινωνικής ζωής του. Όταν αντιλαμβάνεται τους ιδεολογικούς μηχανισμούς του κράτους και σκέφτεται πώς μπορεί να παρέμβει για να συντελεστούν επιθυμητές αλλαγές.
Οι διαχειριστές του κράτους, οι κυβερνήσεις και ένα εξουσιαστικό πλέγμα, που το θωρακίζει, έχει την δυνατότητα να αναθεωρεί αξίες και πολλά από αυτά που αποτελούν τα παραδεδομένα ή κοινά.

Τα μηνύματα για την εθνική εορτή από τον πρωθυπουργό και την πρόεδρο της Δημοκρατίας είναι αναθεωρητικά των ιστορικών δεδομένων. Έρχονται από χρόνια, είναι στην συνέχεια ενός υποσκάπτοντος ψευτοεκσυγχρονιστικού ρεύματος, ταυτισμένου με μια φράξια ψευτοαριστερής κουλτούρας.
Ταυτόχρονα, και κάθε 25η Μαρτίου μια μπολσεβίκικου πάθους στράτευση συνδράμει με γραφήματα ενός σχήματος που θέτει μια κάθετη γραμμή ανάμεσα στον επαναστατημένη «λαό» και όλους τους «άλλους» που αρνήθηκαν ή σύρθηκαν στον αγώνα. Παραείναι αυστηρή η γεωμετρία τους.
 Όλες οι παραπάνω απόψεις τους, όμως, συντηρούν μείωση αυτοπεποίθησης, αποδυνάμωση του αισθήματος κοινών προσπαθειών, προβάλλουν τα χάλια μας ή αρνούνται την διαχρονικότητα των Ελλήνων ως έθνος. Όποιος θέλει  να αλλάξει την διδασκόμενη ιστορία, αν είναι δημοκράτης, να πορευθεί μέσα από τους συγκροτημένους αντιπροσωπευτικούς ή κρατικούς θεσμούς.
Είδα αναπαραγωγή πονήματος του Μπογιόπουλου για τα ψέματα που μαθαίνουμε για την επανάσταση του 21. Η αναπαραγωγή έγινε και από εκπαιδευτικούς. Σχολίασα για χάριν συζήτησης με δύο φράσεις. Απάντηση δεν έλαβα, καθότι  μάλλον δεν έγινα κατανοητός. Βέβαιο συμπέρασμα, γιατί δεν πιστεύω στο συνειδητό "γράψιμο" του "άστον να λέει". Αυτοί που έχουν γνώμη για όλους και για όλα πρέπει να ξαναγίνουν Έλληνες, να μάθουν τι είναι λόγος και διάλογος, πριν πουν τι πρέπει να διδάσκουμε στα σχολεία. Όποιος νομίζει ότι πρέπει η ιστορία να μαθαίνεται διδάσκοντας τα αρνητικά είναι κατώτεροι μαθήσεως από αυτούς που κατηγορούν ή κάνουν το ίδιο: δεν κάνουν κάτι θετικό, (όπως οι εκκλησιαστικοί φορείς του 21 που κατηγορούν), και είναι πολύ πίσω από τον τελευταίο παπά σήμερα που κατάλαβε ότι δεν κατηγορούμε το κακό, δεν διδάσκουμε τα αντί..., αλλά προβάλλουμε το καλό, και τα θετικά πρότυπα.
 Ο Μπογιόπουλος  με την φόρα του δημοσιογραφικού μεγαλοπαράγοντα κάνει πειράματα. Εκκινεί από τα οχυρά των αντικληρικαλιστών και την αντίληψη ενός καθαρού "λαού". Δεν ξεστρατεύει από την αντιδιαλεκτική και τα συμπεράσματά  του είναι απότοκα συμπερασμάτων που έχουν εξαχθεί εκ της προδιαδικασίας. Είναι γνωστή στον Έλληνα η διχαστικότητα, που για μια αριστερή παρέκκλιση είναι η θρησκεία της  ορθόδοξης ιδεολογίας των στρατοπέδων.
Κάθε ανυποψίαστος της σημασίας των λέξεων δεν μπορεί να πει ποιος και με τι εκπαιδεύω. Όμως, προϋπόθεση της εκπαίδευσης είναι η παιδεία. Και εκτός από την κοινή παιδεία που διαμορφώνει παρεμβάσεις και αλλαγές στο συλλογικό θεσμικό κεκτημένο, υπάρχει το επίπεδο της ατομικής παιδείας, που είναι η ευθύνη αναγνώρισης των δυνατοτήτων γνώμης και είναι η ανάγνωση του εαυτού μας.

 Γρηγόρης Κλαδούχος (26 Μαρτίου 2020)


Ο Γεώργιος Τερτσέτης και ο Αθανάσιος Πολυζωίδης (αριστερά), τα μέλη του δικαστηρίου από την ταινία Η δίκη των δικαστών (1974)

       

by : tinakanoumegk

 AΠΟ
ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΤΟΥ
 Γιώργος Γκόντζος
 KAI ΤΗΝ ΣΕΛΙΔΑ ΤΟΥ ΣΤΟ FB
 
ΚΥΡΙΕ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΕ,
"οι υπήκοοι που έγιναν πολίτες", ΔΕΝ "συγκρότησαν Έθνος". Υπήρχε το έθνος τους. (Περισσότερα γι' αυτό το θέμα υπάρχουν στις απαντήσεις που έχουν δοθεί στους υπουργούς Παιδείας του ΣΥΡΙΖΑ όταν διατύπωναν αυτή την άποψη).

Και σεις ΑΞΙΟΤΙΜΗ ΠΡΟΕΔΡΕ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ
μιλήσατε στο μήνυμα σας για "την Επανάσταση του 1821 απέναντι στον Οθωμανικό Δεσποτισμό" .Νομίζω ότι εκείνη την περίοδο ήμασταν υπό τον Οθωμανικό ζυγό. Δεν ήμασταν ελεύθεροι .Δεν είχαμε δική μας κρατική υπόσταση Δεν ήμασταν ανεξάρτητο κράτος.
Γιατί ο Δεσποτισμός είναι μία μορφή διακυβέρνησης στην οποία μία ενιαία οντότητα κυβερνά με απόλυτη εξουσία. Η εν λόγω οντότητα μπορεί να είναι ένα άτομο, όπως σε μία απολυταρχία, ή μπορεί να είναι μία ομάδα, όπως σε μία ολιγαρχία.
Ο Δεσποτισμός δεν είναι ταυτόσημος με τον ζυγό ή με τον κατακτητή. Είναι μια μορφή διακυβέρνησης  αυστηρής, απολυταρχικής κ.ο.κ , που μπορεί να υπάρχει -και υπήρχε σε μια σειρά αυτοκρατορίες της εποχής - απέναντι στην μεγάλη πλειονότητα του λαού. Οι Έλληνες ήταν σκλαβωμένοι, όπως και άλλοι λαοί στους κόλπους της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Δεν αγωνίζονταν ενάντια σε "δεσποτισμό", αλλά για να αποκτήσουν την ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ τους.


Η εικόνα ίσως περιέχει: 1 άτομο

Ευγένιος Ντελακρουά, "Η Ελλάδα στα ερείπια του Μεσολογγίου", 1826.

by : tinakanoumegk

ΑΠΟ: Georgios Kondis

Ο ΚΑΙΡΟΣ ΤΩΝ ΦΙΛΕΛΛΗΝΩΝ : ΕΚΤΩΡ ΜΠΕΡΛΙΟΖ
Το 1826 ένας από τους μεγαλύτερους μουσικούς, ο Γάλλος Έκτωρ Μπερλιόζ (1803-1869), συνθέτει την «Ηρωική σκηνή από την Ελληνική Επανάσταση» εκφράζοντας με τη σύνθεση αυτή την αγάπη του για την Ελλάδα και τη συμπαράστασή του στους επαναστατημένους Έλληνες. Φιλέλληνας, φανατικά υπέρμαχος της ελληνικής ανεξαρτησίας, ο Έκτωρ Μπερλιόζ παρουσιάζει το έργο του τον ίδιο καιρό που ο επίσης μεγάλος ζωγράφος Ντελακρουά παρουσιάζει τη «Σφαγή της Χίου» (1824) και την «Ελλάδα στα ερείπια του Μεσολογγίου» (1826). Και οι δυο θρήνησαν την πτώση της πόλης και το θάνατο του φιλέλληνα Λόρδου Βύρωνα που θαύμαζαν απεριόριστα.

Σχόλια


by : tinakanoumegk
Την ώρα που στην Ελλάδα ένας ανόητος πρώην πρωθυπουργός δεν καταλαβαίνει τίποτα και επιμένει στην ανάγκη… παγκόσμιας διακυβέρνησης, ένας Γάλλος ευπατρίδης, ένας αληθινός Ευρωπαίος, ο Φιλίπ ντε Βιλλιέ αναλύει με συνέντευξη στην επιθεώρηση “Valeurs actuelles” τη βαθύτερη σημασία της κρίσης του κορονοϊού που διαλύει το μύθο της “ευτυχισμένης παγκοσμιοποίησης” και σηματοδοτεί την επιστροφή σ’ ένα τετράγωνο της επιβίωσης: σύνορα- κυριαρχία- τοπικότητα- οικογένεια. Υπενθυμίζοντας πως από το 1994 επεσήμαινε πως η παγκοσμιοποίηση είναι «ένα σύστημα καταπίεσης στο οποίο οι φτωχοί των πλούσιων χωρών επιδοτούν τους πλούσιους των φτωχών χωρών, με συνέπεια οι επιχειρήσεις να πηγαίνουν όπου η παραγωγή είναι φθηνότερη ώστε να πουλάνε όπου υπάρχει αγοραστική δύναμη», μιλά για μια παγίδα που κάποια στιγμή θα έκλεινε. Αυτή η στιγμή έφτασε: «Η παγκοσμιοποίηση, η οποία για την Ευρώπη δεν υπήρξε κάτι περισσότερο από δούρειος ίππος, ευνόησε τέσσερις θανατηφόρες κρίσεις. Τη χρηματοπιστωτική κρίση, την οικονομική κρίση, τη μεταναστευτική κρίση (μια μετανάστευση που δεν είναι πλέον εργασία, αλλά διευθέτηση που εγκαθιστά στο έδαφός μας την αντιπαράθεση δύο πολιτισμών- σκεφτείτε τον Ερντογάν, γράφει, στον οποίο έναντι έξι δισεκατομμυρίων ευρώ, η Ευρώπη ανέθεσε την αποστολή να φυλάει τα σύνορά της και επομένως, εναπόκειται σε αυτόν να ανοίξει τις κλειδαριές όποτε το θέλει) και τώρα την υγειονομική κρίση.
Ο ντε Βιλλιέ περιγράφει την προπαγάνδα ενός αχαλίνωτου καπιταλισμού ο οποίος επέλεξε πρώτα την αμερικανική και κατόπιν την κινεζική αλλοτρίωση, μέσω ενός διεθνούς καταμερισμού εργασίας που έκανε τη Γαλλία (αλλά και την Ευρώπη θα προσθέταμε) μια χώρα χωρίς επαρκή βιομηχανία, μια χώρα που δεν διαθέτει φάρμακα και ανταλλακτικά, που πωλεί τις πλατφόρμες των αεροδρομίων της και που ευνοεί την υποβάθμιση της γεωργίας σε μια αυτοκτονική αγροχημική διαδικασία. Σε αυτήν την κρίση –συνεχίζει ο Ντε Βιλλιέ– από την αρχή, τα θεσμικά όργανα των Βρυξελλών έχουν πέσει κάτω στο ταπί και είναι τα εθνικά κράτη που έχουν αναλάβει όλους τους μοχλούς. «Μετά το Μπρέξιτ χθες και τον κορωνοϊό σήμερα, το καθίδρυμα των Βρυξελλών είναι νεκρό. Είναι σαν μια αποκεφαλισμένη πάπια που συνεχίζει να τρέχει. Χωρίς κεφάλι και χωρίς εγκέφαλο, όμως, τίποτα δεν ζει. Το μεγάλο ερώτημα που βρίσκεται σήμερα στην ημερήσια διάταξη είναι να φτιάξουμε κάτι άλλο, μια συναυλία εθνών. Σε μια συναυλία, δεν επιδιώκουμε όλοι να φυσούν την ίδια τρομπέτα, αλλά να εναρμονίζουν τους οργανικούς τους ήχους, για το λόγο ακριβώς ότι είναι όλοι μοναδικοί. Ας σταματήσουμε λοιπόν να τρέχουμε πίσω από μια ιστορία που γίνεται χωρίς εμάς».
Τι πρέπει να γίνει; Ο ντε Βιλλιέ είναι ξεκάθαρος: να αμφισβητήσουμε το κυρίαρχο αναπτυξιακό και κοινωνικό μοντέλο και να αφομοιώσουμε τα τέσσερα μεγάλα μαθήματα αυτής της κρίσης.
Το πρώτο μάθημα είναι οικονομικό, να επιστρέψουμε σε μια παραγωγική τοπική οικονομία, στην πραγματική οικονομία. Να ξεκινήσει ο μεγάλος επαναπατρισμός των ζωντανών δυνάμεών μας και να το κάνουμε αυτό πριν το ευρώ καταρρεύσει στον επόμενο ιό. Να αναδημιουργήσουμε μια εθνική βιομηχανία, μια εθνική γεωργία που δεν θα παραβιάζει τη φύση, που θα είναι αποσυνδεδεμένη από την αγροχημεία. Να αναδιοργανώσουμε εθνική βιομηχανία φαρμάκου, βιομηχανία ανταλλακτικών, να φέρουμε όλες τις στρατηγικές μας παραγωγές στη χώρα μας.
Το δεύτερο μάθημα είναι συνταγματικό, να αποκαταστήσουμε τα σύνορά μας, τα οποία όλοι οι καλόπιστοι ανακαλύπτουν σήμερα ότι είναι φίλτρα υγείας, προστασίας και ειρήνης. Το τρίτο μάθημα είναι οικολογικό. Η υπεροχή του τοπικού πρέπει να αποκατασταθεί στις ανταλλαγές μας και στις παραγωγές μας. Να επιστρέψουμε στα προϊόντα του κοντινού αγροκτήματος. Το τέταρτο μάθημα είναι νομικό. Δεν μπορούμε πλέον να δεχτούμε την υπεροχή ενός απλού κανονισμού των Βρυξελλών επί του ίδιου του συντάγματός μας. Δεν μπορούμε πλέον να δεχτούμε την τρομοκρατία της πολιτικής ορθότητας που με τα γεμάτα μίσος παρακλάδια της επιδιώκει να τρομοκρατεί την ελεύθερη έκφραση και να επιβάλλει τον κομφορμισμό στη σκέψη.

VALEURSACTUELLES.COM
Lors de la campagne des élections européennes de 1994, vous évoquiez avec Jimmy Goldsmith la nécessité de la “démondialisation” et critiquiez le libre-échangisme mondial. L’actualité, avec la pandémie du coronavirus, vous donne-t-elle raison ?
Posted on : Σάββατο, 21 Μαρτίου 2020 [ 0 ] comments Label:

Μολυσματική νόσος / από Giorgio Agamben

by : tinakanoumegk


   Ο μιαρός! ούστ! ούστ! Διώξτε μακριά τον μιαρό! Alessandro Manzoni, Οι αρραβωνιασμένοι
Μια από τις πιο απάνθρωπες συνέπειες του πανικού που επιδιώκεται με κάθε τρόπο να εξαπλωθεί στην Ιταλία με την ευκαιρία της επονομαζόμενης επιδημίας του κορωνοϊού είναι απτή στην ίδια ιδέα της μόλυνσης, βάσει της οποίας διαμορφώθηκαν τα έκτακτα μέτρα που υιοθέτησε η κυβέρνηση. Η ιδέα αυτή, η οποία ήταν ξένη προς την ιατρική του Ιπποκράτη, είχε τον πρώτο ανύποπτο πρόδρομό της κατά τη διάρκεια των λοιμών που κατέστρεψαν ορισμένες ιταλικές πόλεις μεταξύ του 1500 και του 1600. Αυτή είναι η μορφή του μιαρού, του πανουκλιασμένου, που αποθανατίζεται από τον Manzoni τόσο στο μυθιστόρημά του, όσο και στο δοκίμιο για την Ιστορία της μιαρής στήλης. Μια μιλανέζικη “κραυγή” για την πανούκλα του 1576, τους περιγράφει κατ ‘αυτόν τον τρόπο, καλώντας τους πολίτες να τους καταγγείλουν:
“Έχοντας ενημερωθεί από τον κυβερνήτη ότι μερικοί άνθρωποι με λιγοστό ζήλο φιλανθρωπίας προκειμένου να τρομοκρατήσουν και να τρομάξουν τους ανθρώπους και τους κατοίκους αυτής της πόλης του Μιλάνου και να τους παρακινήσουν σε κάποια αναταραχή, αλείφουν με ουσίες που λέγεται ότι είναι λοιμώδεις και μολυσματικές, τις πόρτες και τις κλειδαριές των σπιτιών και τις γωνιές των συνοικιών αυτής της πόλης και άλλες περιοχές, πράγμα που έχει ως αποτέλεσμα να συμβαίνουν πολλά ανάρμοστα και να παρατηρείται όχι μικρή αλλοίωση στις σχέσεις των ανθρώπων, περισσότερο μάλιστα σε όσους πείθονται εύκολα να πιστεύουν τέτοια πράγματα, κάθε άνθρωπος, ανεξαρτήτως τάξης, κατάστασης, βαθμού, ας εννοήσει για λογαριασμό του ότι μέσα σε σαράντα ημέρες θα είναι εφικτό να εντοπίσει το πρόσωπο ή τα πρόσωπα που έχουν ευνοήσει, βοηθήσει ή πληροφορηθεί για αυτήν την υβριστική πράξη, αν θα του δοθούν πεντακόσια σκούντα … »
Με δεδομένες  τις αναντίρρητες, διαφοποιήσεις οι πρόσφατες αποφάσεις (οι οποίες ελήφθησαν από την κυβέρνηση με διατάγματα που θα θέλαμε να ελπίζουμε –  ματαίως ωστόσο- ότι δεν θα επιβεβαιωθούν από το κοινοβούλιο με νόμο εντός της προβλεπόμενης προθεσμίας) μετατρέπουν πραγματικά το κάθε άτομο σε δυνητικό μολυσματικό φορέα, ακριβώς όπως εκείνες οι αποφάσεις που αφορούν στην τρομοκρατία, υπολαμβάνουν κάθε πολίτη ως εν δυνάμει τρομοκράτη.  Η αναλογία είναι τόσο ξεκάθαρη, ώστε ο δυνητικός μολυσματικός φορέας που δεν συμμορφώνεται με τις υποδείξεις τιμωρείται με φυλακή. Ιδιαίτερα αποτρόπαιη είναι η μορφή του υγιούς ή πρώιμου φορέα, ο οποίος μολύνει μια πληθώρα ατόμων χωρίς να είναι κανένας σε θέση να αμυνθεί εναντίον του, όπως κάποιος θα μπορούσε να προστατέψει τον εαυτό του από έναν πραγματικό μολυσματικό φορέα.
Ακόμη πιο λυπηρός από τους περιορισμούς των ελευθεριών, που συνεπάγονται οι πρόσφατες αποφάσεις, είναι, κατά τη γνώμη μου, ο εκφυλισμός των σχέσεων μεταξύ των ανθρώπων που δύνανται αυτές να προκαλέσουν. Ο άλλος άνθρωπος, όποιος κι αν είναι, ακόμα και ένας αγαπημένος, δεν πρέπει να πλησιαστεί ή να αγγιχθεί και μάλιστα προκρίνεται να τεθεί, ανάμεσα σε εμάς και σε εκείνον, μια απόσταση, που σύμφωνα με ορισμένους είναι ένα μέτρο, αλλά σύμφωνα με τις τελευταίες υποδείξεις των λεγόμενων εμπειρογνωμόνων θα πρέπει να είναι 4,5 μέτρα (ενδιαφέροντα τα πενήντα εκατοστά!). Η έννοια του πλησίον έχει καταργηθεί. Είναι δυνατόν, δεδομένης της ηθικής ασυνέπειας των κυβερνώντων, αυτές οι αποφάσεις να απευθύνονται σε εκείνους που τις εκλαμβάνουν και τις εφαρμόζουν με τον ίδιο φόβο που είναι θεμιτό να προκαλέσουν, αλλά είναι δύσκολο να μην σκεφτεί κανείς ότι η κατάσταση που δημιουργούν είναι ακριβώς εκείνη που όποιος μας κυβερνά προσπάθησε -όχι λίγες φορές- να πραγματοποιήσει: τα πανεπιστήμια και τα σχολεία να κλείνουν και τα μαθήματα να γίνονται μόνο διαδικτυακά, να πάψουμε, μια και καλή, να συναντιώμαστε και να μιλάμε για πολιτικά ή πολιτιστικά θέματα, να ανταλλάσσουμε μόνο ψηφιακά μηνύματα και, οπουδήποτε είναι εφικτό, τα μηχανήματα να αντικαθιστούν κάθε επαφή – αποτρέποντας οποιαδήποτε μολυσματική ασθένεια – μεταξύ των ανθρώπων.
Ένας Ιταλός δημοσιογράφος καταπιάστηκε, σύμφωνα με την καλή συνήθεια του επαγγέλματός του, να παραμορφώσει και να παραποιήσει τις σκέψεις μου για τη σύγχυση, ηθικής τάξεως, στην οποία η επιδημία ρίχνει τη χώρα, όπου δεν έχουμε πλέον σεβασμό ούτε για τους νεκρούς. Όπως ακριβώς δεν κρίνει απαραίτητο να αναφέρει το όνομά του, δεν μπαίνει ομοίως στον κόπο να διορθώσει τα αυτονόητα και δεδομένα που διατυπώνει με έκδηλες χειριστικές προθέσεις. Όποιος θέλει  μπορεί να διαβάσει το κείμενο του άρθρου μου με τίτλο “Μολυσματική νόσος” στον ιστότοπο του εκδοτικού οίκου Quodlibet. Δημοσιεύω εδώ ορισμένες άλλες σκέψεις, οι οποίες, παρά τη σαφήνεια τους, πιθανότατα θα παραποιηθούν και αυτές.
Ο φόβος είναι κακός σύμβουλος, αλλά φανερώνει πολλά πράγματα που προσποιούμαστε ότι δεν βλέπαμε. Το πρώτο πράγμα που αποκαλύπτει το κύμα πανικού που παραλύει τη χώρα είναι ότι η κοινωνία μας δεν πιστεύει πλέον σε τίποτα εκτός από τη γυμνή ζωή. Είναι σαφές ότι οι Ιταλοί είναι πρόθυμοι να θυσιάσουν σχεδόν τα πάντα, τις συνήθεις συνθήκες διαβίωσης, τις κοινωνικές σχέσεις, την εργασία, ακόμα και τις φιλίες, τα συναισθήματα και τις θρησκευτικές και πολιτικές πεποιθήσεις, μπροστά στον κίνδυνο να αρρωστήσουν. Η γυμνή ζωή -και ο φόβος της απώλειάς της- δεν είναι κάτι που ενώνει τους ανθρώπους, αλλά τους τυφλώνει και τους χωρίζει. Τα άλλα ανθρώπινα όντα, όπως στον λοιμό που περιγράφεται από τον Manzoni, θεωρούνται τώρα μόνον ως πιθανοί μολυσματικοί φορείς (“πανουκλιασμένοι”), οι οποίοι πρέπει να αποφεύγονται πάση θυσία και οι οποίοι πρέπει να διατηρούνται σε απόσταση τουλάχιστον ενός μέτρου. Οι νεκροί – οι νεκροί μας – δεν έχουν δικαίωμα σε κηδεία και δεν μας είναι σαφές τι συμβαίνει στα πτώματα των αγαπημένων μας. Η έννοια του πλησίον ακυρώνεται και είναι περίεργο ότι οι εκκλησίες σωπαίνουν γι ‘αυτό. Τι γίνονται οι ανθρώπινες σχέσεις σε μια χώρα που συνηθίζει να ζει με αυτόν τον τρόπο χωρίς να γνωρίζει κανείς για πόσο καιρό; Και τι είναι μια κοινωνία που δεν έχει άλλη αξία από την επιβίωση;
Το άλλο πράγμα, όχι λιγότερο ανησυχητικό από το πρώτο, που η επιδημία καθιστά ολοφάνερο είναι ότι η έκτακτη κατάσταση, στην οποία οι κυβερνήσεις μάς έχουν συνηθίσει εδώ και καιρό, έχει γίνει πραγματικά η φυσιολογική κατάσταση. Υπήρξαν πιο σοβαρές επιδημίες στο παρελθόν, αλλά κανείς δεν είχε σκεφτεί ποτέ να δηλώσει γι ‘αυτό μια κατάσταση έκτακτης ανάγκης, όπως η σημερινή, η οποία μας εμποδίζει ακόμη και τη μετακίνηση. Οι άνθρωποι έχουν τόσο εθιστεί να ζουν σε συνθήκες πολυετούς κρίσης και πολυετούς έκτακτης ανάγκης που δεν φαίνεται να αντιλαμβάνονται ότι η ζωή τους έχει μειωθεί σε καθαρά βιολογική κατάσταση και έχει χάσει κάθε διάσταση όχι μόνο κοινωνική και πολιτική, αλλά και ανθρώπινη και συναισθηματική. Μια κοινωνία που ζει διηνεκώς σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης δεν μπορεί να είναι μια ελεύθερη κοινωνία. Στην πραγματικότητα ζούμε σε μια κοινωνία που έχει θυσιάσει την ελευθερία στους λεγόμενους «λόγους ασφαλείας» και, ως εκ τούτου, καταδικάστηκε να ζήσει σε μια μόνιμη κατάσταση φόβου και ανασφάλειας.
Δεν μας εκπλήσσει που αναφορικά με τον ιό μιλάμε για πόλεμο. Τα μέτρα έκτακτης ανάγκης μας υποχρεώνουν να ζούμε σε συνθήκες απαγόρευσης κυκλοφορίας. Αλλά ένας πόλεμος με έναν αόρατο εχθρό, που μπορεί να κρύβεται σε οποιονδήποτε άλλον άνθρωπο, είναι ο πιο παράλογος των πολέμων. Είναι, μάλιστα, ένας εμφύλιος πόλεμος. Ο εχθρός δεν είναι έξω, είναι μέσα μας.
Εκείνο που προκαλεί ανησυχία δεν είναι τόσο ή όχι μόνο το παρόν, αλλά το μετά. Ακριβώς όπως οι πόλεμοι έχουν αφήσει μια σειρά δυσοίωνων και επιτευγμάτων ως κληρονομιά στην ειρήνη, από αγκαθωτά σύρματα έως πυρηνικούς σταθμούς, είναι πολύ πιθανό ότι θα καταβληθούν προσπάθειες να συνεχιστούν, ακόμη και μετά την έκτακτη ανάγκη για την υγεία, τα πειράματα που οι κυβερνήσεις δεν είχαν πραγματοποιήσει πρωτύτερα, ώστε τα πανεπιστήμια και τα σχολεία να κλείνουν και τα μαθήματα να γίνονται μόνο διαδικτυακά ή, μια και καλή πλέον, να πάψουμε να συναντιώμαστε και να μιλάμε για πολιτικά ή πολιτιστικά θέματα και να ανταλλάσσουμε μόνο ψηφιακά μηνύματα και, οπουδήποτε είναι εφικτό, τα μηχανήματα να αντικαθιστούν κάθε επαφή – αποτρέποντας οποιαδήποτε μολυσματική ασθένεια – μεταξύ των ανθρώπων.
Μετάφραση: Αναστάσιος Θεοφιλογιαννάκος
Ο ζωγραφικός πίνακας που πλαισιώνει τη σελίδα (“Άνδρας σε εσωτερικό”, 1998) είναι έργο του Γιώργου Ρόρρη.
by : tinakanoumegk


Με αφορμή την έξαρση του κορωνοϊού, ειδικά στην Ιταλία, τρεις σημαντικοί φιλόσοφοι δημοσίευσαν στο τέλος Φεβρουαρίου τα παρακάτω σύντομα κείμενα που συνθέτουν μια μικρή μεταξύ τους συζήτηση για την κατάσταση εξαίρεσης και τη βιοπολιτική.
O Giorgio Agamben γράφει για την επινόηση της επιδημίας ως μέσο για την επιβολή μιας κατάστασης εξαίρεσης. Ακολούθως, ο Jan Luc Nancy κάνει λόγο για την βάϊραλ εξαίρεση και απαντά καλοπροαίρετα αλλά δηκτικά στον Agamben, μιλώντας για παραπλάνηση. Τέλος, ο Roberto Esposito, καθηγητής φιλοσοφίας στη Scuola Normale Superiore, υπερασπίζεται την χρησιμότητα της έννοιας της βιοπολιτικής σήμερα αλλά μας καλεί ταυτόχρονα να δείχνουμε σύνεση στη χρήση της τονίζοντας την σημασία της αναγκαίας αίσθησης αναλογικότητας.






Giorgio Agamben: Για να κατανοήσουμε τα παράλογα και απολύτως αδικαιολόγητα μέτρα έκτακτης ανάγκης είναι απαραίτητο να ξεκινήσουμε από τη δήλωση του Εθνικού Συμβουλίου Έρευνας (NRC) της Ιταλίας, σύμφωνα με την οποία «δεν υπάρχει επιδημία του SARS-CoV2 στην Ιταλία»[1].
Και συνεχίζει, σε κάθε περίπτωση «η μόλυνση, σύμφωνα με τα διαθέσιμα έως σήμερα επιδημιολογικά δεδομένα και με βάση δεκάδες χιλιάδες περιπτώσεις, προκαλεί ελαφρά/μέτρια συμπτώματα (μια παραλλαγή της γρίπης) στο 80-90% των περιπτώσεων. Στο 10-15%, υπάρχει πιθανότητα πνευμονίας, η πορεία της οποίας όμως θα είναι ήπια στη μεγάλη πλειοψηφία των περιπτώσεων. Εκτιμάμε ότι μόνο το 4% των ασθενών θα απαιτήσει εντατική θεραπεία».
Αν αυτή είναι η πραγματική κατάσταση, γιατί τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και οι αρχές κάνουν ό, τι είναι δυνατόν για να δημιουργήσουν ένα κλίμα πανικού προκαλώντας έτσι μια πραγματική κατάσταση εξαίρεσης με σοβαρούς περιορισμούς στην κίνηση και την αναστολή της καθημερινής ζωής και των εργασιακών δραστηριοτήτων για ολόκληρες περιοχές;

Δύο παράγοντες μπορούν να συμβάλουν στην εξήγηση μιας τέτοιας δυσανάλογης συμπεριφοράς. Πρώτα απ’ όλα, αυτό που εκδηλώνεται για άλλη μια φορά είναι η αυξανόμενη τάση να χρησιμοποιείται η κατάσταση εξαίρεσης ως το κανονικό παράδειγμα διακυβέρνησης. Το διάταγμα που εγκρίθηκε από την κυβέρνηση «για λόγους υγιεινής και δημόσιας ασφάλειας» οδηγεί σε μια πραγματική στρατιωτικοποίηση «των δήμων και των περιοχών στις οποίες υπάρχει τουλάχιστον ένα άτομο που βρίσκεται θετικό στον ιό και για το οποίο η πηγή της μόλυνσης είναι άγνωστη ή στις οποίες υπάρχει τουλάχιστον μία περίπτωση που δεν συνδέεται με άτομο που πρόσφατα ταξίδεψε από περιοχή που έχει ήδη πληγεί».
Μια τέτοια αόριστη φόρμουλα θα επιτρέψει στην κυβέρνηση να επεκτείνει γρήγορα την κατάσταση εξαίρεσης σε όλες τις περιοχές, δεδομένου ότι είναι πρακτικά αδύνατο να μην εμφανιστούν άλλες περιπτώσεις σε άλλες περιοχές. Είναι αυτονόητο ότι οι περιορισμοί που επιβλήθηκαν[2] είναι δυσανάλογοι προς την απειλή που είναι, σύμφωνα με το NRC, μια κανονική γρίπη, που δεν διαφέρει πολύ από εκείνες που μας επηρεάζουν κάθε χρόνο.
Μπορούμε να πούμε ότι όταν εξαντληθεί η τρομοκρατία ως δικαιολογία για έκτακτα μέτρα, η εφεύρεση μιας επιδημίας θα μπορούσε να προσφέρει το ιδανικό πρόσχημα για τη διεύρυνση των μέτρων αυτών πέρα ​​από κάθε όριο.

Ο άλλος παράγοντας, όχι λιγότερο ανησυχητικός, είναι η κατάσταση φόβου, η οποία τα τελευταία χρόνια έχει διαχυθεί σε στη συνείδηση ​​των ατόμων και μεταφράζεται σε μια πραγματική ανάγκη για καταστάσεις συλλογικού πανικού, για τις οποίες η επιδημία προσφέρει και πάλι το ιδανικό πρόσχημα.

Ως εκ τούτου, σε έναν διεστραμμένο φαύλο κύκλο, ο περιορισμός της ελευθερίας που επιβάλλουν οι κυβερνήσεις γίνεται αποδεκτός στο όνομα μιας επιθυμίας για ασφάλεια, η οποία έχει δημιουργηθεί από τις ίδιες κυβερνήσεις που τώρα παρεμβαίνουν για να την ικανοποιήσουν.

Giorgio Agamben, 26 Φεβρουαρίου 2020
Πηγή: Positions Politics


Jean Luc Nancy: Ο Giorgio Agamben, ένας παλιός φίλος, ισχυρίζεται πως ο κορωνοϊός είναι ελάχιστα διαφορετικός από μια κανονική γρίπη. Ξεχνά ότι για την «κανονική» γρίπη έχουμε ένα εμβόλιο που έχει αποδειχθεί αποτελεσματικό. Ωστόσο, είναι απαραίτητο κάθε χρόνο να αναπροσαρμόζεται στις ιικές μεταλλάξεις. Ακόμα και η «κανονική» γρίπη σκοτώνει
πάντοτε μερικούς ανθρώπους και ο κορωνοϊός, για τον οποίον δεν υπάρχει εμβόλιο, προκαλεί σαφώς υψηλότερη θνησιμότητα. Η διαφορά (σύμφωνα με πηγές του ίδιου τύπου με αυτές του Agamben) είναι περίπου 1 προς 30: δεν μοιάζει με μικρή διαφορά.

Ο Giorgio βεβαιώνει ότι οι κυβερνήσεις χρησιμοποιούν όλων των ειδών τα προσχήματα για να επιβάλλουν συνεχείς καταστάσεις εξαίρεσης. Δεν παρατηρεί, όμως, ότι η εξαίρεση καθίσταται πράγματι κανόνας σε έναν κόσμο όπου οι τεχνικές διασυνδέσεις κάθε είδους φθάνουν σε μία ένταση άγνωστη μέχρι σήμερα και η οποία αναπτύσσεται παράλληλα με τον πληθυσμό. Ο πολλαπλασιασμός του τελευταίου οδηγεί επίσης στις πλούσιες χώρες στην αύξηση του προσδόκιμου της ζωής και στην αύξηση του αριθμού των ηλικιωμένων και γενικότερα των ατόμων που διατρέχουν κίνδυνο.

Αμφισβητείται ένας ολόκληρος πολιτισμός, δεν υπάρχει καμία αμφιβολία γι’ αυτό. Υπάρχει ένα είδος «viral» εξαίρεσης – βιολογικής, πληροφορικής, πολιτιστικής – που εμείς μετατρέπουμε σε πανδημία. Οι κυβερνήσεις δεν είναι παρά θλιβεροί εκτελεστές και η επίθεση εναντίον τους μοιάζει περισσότερο με περισπασμό παρά με πολιτικό προβληματισμό.

Υπενθυμίζω ότι ο Giorgio είναι ένας παλιός φίλος. Σχεδόν τριάντα χρόνια πριν, οι γιατροί αποφάσισαν ότι έπρεπε να κάνω μεταμόσχευση καρδιάς. Ο Giorgio ήταν ένας από τους λίγους ανθρώπους που με συμβούλευσαν να μην τους ακούσω. Αν είχα ακολουθήσει τη συμβουλή του, θα πέθαινα χωρίς αμφιβολία αρκετά γρήγορα. Μπορούμε να παραπλανηθούμε. Ο Giorgio παραμένει ένα πνεύμα φινέτσας και καλοσύνης που μπορεί να οριστεί –χωρίς την παραμικρή ειρωνεία– ως εξαιρετικό.

Jean Luc Nancy, 27 Φεβρουαρίου 2020
Πηγή: Antinomie


Roberto Esposito: Διαβάζοντας το παραπάνω κείμενο από τον Nancy βρίσκω τα στοιχεία που πάντα τον χαρακτηρίζουν – ιδιαίτερα την πνευματική γενναιοδωρία που έχω βιώσει ο ίδιος στο παρελθόν, αντλώντας μεγάλη έμπνευση από τη σκέψη του. Αυτό που κάποια στιγμή διέκοψε τον διάλογό μας ήταν η σαφής αποστροφή του Nancy προς το παράδειγμα της βιοπολιτικής. (….) Σήμερα κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί τη πλήρη ανάπτυξη της βιοπολιτικής. Από τις βιοτεχνολογικές παρεμβάσεις σε περιοχές που θεωρούνταν αποκλειστικά φυσικές όπως η γέννηση και ο θάνατος, έως τη βιολογική τρομοκρατία, τη διαχείριση της μετανάστευσης και λιγότερο ή περισσότερο σοβαρές επιδημίες, όλες οι τρέχουσες πολιτικές συγκρούσεις έχουν στο επίκεντρό τους τη σχέση μεταξύ πολιτικής και βιολογικής ζωής. Ακριβώς αυτή η αναφορά στον Φουκώ πρέπει να μας οδηγήσει στο να μην παραβλέψουμε τον ιστορικά διαφοροποιημένο χαρακτήρα των βιοπολιτικών φαινομένων. Είναι ένα πράγμα να υποστηρίζουμε, όπως κάνει ο Φουκώ, ότι για δυόμισι αιώνες η πολιτική και η βιολογία έχουν δεθεί σε έναν ολοένα και πιο στενό κόμπο, με προβληματικά και μερικές φορές τραγικά αποτελέσματα. Κι είναι ένα άλλο πράγμα να ταξινομηθούν μαζί ασύγκριτα μεταξύ τους γεγονότα και εμπειρίες.
Προσωπικά θα απέφευγα να συσχετίσω τις ειδικές φυλακές με μια καραντίνα λίγων εβδομάδων. Φυσικά, από νομικής άποψης, το επείγον διάταγμα ωθεί την πολιτική σε εξαιρετικές διαδικασίες, οι οποίες μακροπρόθεσμα μπορούν να υπονομεύσουν την ισορροπία των εξουσιών προς όφελος της εκτελεστικής εξουσίας. Αλλά μου φαίνεται τουλάχιστον υπερβολικό να μιλήσω για έναν κίνδυνο για την δημοκρατία στην προκειμένη περίπτωση. Πιστεύω ότι θα πρέπει να ξεχωρίσουμε τα επίπεδα, διαχωρίζοντας τις μακροπρόθεσμες διαδικασίες από τις πρόσφατες εξελίξεις.
Για τουλάχιστον τρεις αιώνες, η πολιτική και η ιατρική έχουν συνδεθεί με έναν τρόπο αμοιβαίας επιρροής που μετασχηματίζει και τις δυο. Από την μια, παρατηρείται μια διαδικασία ιατρικοποίησης της πολιτικής, η οποία απαλλαγμένη από ιδεολογικούς περιορισμούς εμφανίζεται όλο και περισσότερο αφοσιωμένη στη «φροντίδα» των πολιτών από κινδύνους που η ίδια αναδεικνύει. Από την άλλη, παρακολουθούμε μια πολιτικοποίηση της ιατρικής η οποία επενδύεται με καθήκοντα κοινωνικού ελέγχου που δεν της αναλογούν, γεγονός που εξηγεί και τις διαφορετικές εκτιμήσεις των γιατρών για την αντιμετώπιση ή τη φύση του κορωνοϊού. (…)
Αλλά για άλλη μια φορά, σχετικά με τις σίγουρα θεμιτές ανησυχίες, είναι αναγκαίο να μην χάσουμε την αίσθηση της αναλογικότητας. Μου φαίνεται ότι αυτό που συμβαίνει σήμερα στην Ιταλία έχει περισσότερο έναν χαρακτήρα αποσύνθεσης των δημόσιων εξουσιών παρά μιας ολοκληρωτικής προσέγγισης.
Roberto Esposito, 28 Φεβρουαρίου 2020
Πηγή: Antinomie


Ελεύθερη μετάφραση: Αντώνης Γαλανόπουλος



[1] Το κείμενο του Agamben παραπέμπει σε ανακοίνωση του Εθνικού Συμβουλίου Έρευνας (NRC) της Ιταλίας που είχε εκδοθεί στις 22 Φεβρουαρίου.
[2] Για λόγους οικονομίας χώρου δεν παραθέτονται εδώ τα μέτρα του διατάγματος, τα οποία έχουν άλλωστε ήδη τροποποιηθεί.
 
by : tinakanoumegk
Ο πόλεμος των ιών (Πανόραμα 12.02.2020)
ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΑ ΕΡΕΥΝΩΝ, ΚΑΙ ΠΟΛΕΜΟΙ – ΚΑΤΑΣΚΟΠΕΙΑ – BAΚΤΗΡΙΟΛΟΓΙΚΑ ΟΠΛΑ
Διαβάστε εδώ – από το Ιταλικό περιοδικό PANORAMA / η μετάφραση από GOOGLE είναι ανεκτή.
CONFESSIONI-ELVETICHE.CH
di Stefano Piazza – Luciano Tirinnanzi Il precedente risale al 5 luglio 2019. Quella mattina la polizia irrompe dentro il National Microbiology Lab di Winnipeg canadese, protetto dal livello 4 di sicurezza per gli studi sull’Ebola, il virus che ha ucciso oltre 11 mila persone in Africa occidenta...