πρόσφατα θέματα




ενδείξεις - αντενδείξεις










Προηγούμενα πρός τό δεῖν οὕτω






Προηγούμενα εὕσημον λόγον δῶτε








by : Γρηγόρης Κλαδούχος
                         
     Μία Αφρικανική παροιμία λέει ότι μπορείς να βρεις το δρόμο σου, εάν θυμάσαι από πού ξεκίνησες. Και ξεκινάς ταξίδι, σηκώνεις πανιά, όταν έχεις σκαρί και χρήσιμο άνεμο την θέλησή σου. Να δούμε ,λοιπόν, αν το επίπεδο της ΕΚΘΕΣΗΣ ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ 2018 αποδεικνύει δυνατότητες, αν μας επιτρέπει αισιοδοξία.

     Κάποτε ο Θουκυδίδης έγραφε ότι οι άνθρωποι αλλάζουν την σημασία των λέξεων, ώστε να δικαιολογούν τις πράξεις τους. Ικανοποιεί τον ορισμό της Έκθεσης αυτό το συμβάν στην παραλία της Κορίνθου; Όλοι αυτοί που κρίνουν έχουν κάποιες δομικές ιδέες εκθεσιακών γεγονότων;

     Σε δύο κείμενά μου το 2012 και 2014 σημείωνα: «οι εκθέσεις δεν είναι πλέον μία γραμμική παρουσίαση επιχειρήσεων και προϊόντων. Είναι ένα σφαιρικό περιβάλλον, όπου γεννιούνται κοινότητες, δίκτυα, σχέσεις μεταξύ επιχειρήσεων, δημόσιων θεσμών και έρευνας…». Για τον κοινωνιολόγο Aldo Bonomi ( επιστήμων των κοινωνικών, ανθρωπολογικών και οικονομικών δυναμικών των γεωπεριοχών), οι εκθέσεις συνιστούν «αφήγηση στυλ ζωής». «Οι εκθέσεις πλέον κατακτούν ρόλους σύνδεσης μιας περιοχής με τον κόσμο». Ικανοποιεί η έκθεση κάποιες απαιτήσεις, έστω και όχι όλες τις παραπάνω αθροιστικά; Η εντύπωσή μου λοιπόν από αυτήν ήταν σαν να επισκεπτόμουν ένα δρόμο μιας πόλης με τα καταστήματά της δεξιά-αριστερά και τίποτα περισσότερο.

     Μία έκθεση χρησιμεύει στην εκπαίδευση του κοινού σε μία άλλη πρόταση ζωής, στην προώθηση καινοτομιών και την ενίσχυση της συνεργασίας. Συνδέει, δηλαδή, σε μία νέα προοπτική ενέργειες θεσμών και κοινωνίας σε μία προσπάθεια για καλύτερη ζωή με ποιότητα, ωφέλιμα επιτεύγματα και βέλτιστες πρακτικές. Λειτουργεί σε δύο διαστάσεις: συγχρονικότητα, τεχνολογικά επιτεύγματα, προϊόντα, έργα, υπηρεσίες ενός ποιοτικού μέλλοντος, με ταυτόχρονη ενσωμάτωση της διάστασης του ιστορικού, πολιτισμικού συμβολικού κεφαλαίου της ιστορικής περιφέρειας. Δανείζομαι, από το kavosnews (12/10/2016), για προηγούμενη έκθεση: «…να στηρίξει επιχειρήσεις, εστιάζοντας στα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά τους και στις ενδεχόμενες δυνατότητές τους να καινοτομούν και να μετασχηματίζονται, παράγοντας προστιθέμενη αξία και στις τοπικές κοινωνίες». Άλλωστε η μικρή επιχείρηση δεν μπορεί να βρει συνομιλητές ξεχωριστά από τον κοντινό παραγωγικό και κοινωνικό κύκλο της, χωρίς την σύνθεση και διαμοιρασμό γνώσεων, συνεργειών, και σε αυτά  μία έκθεση πρέπει να είναι εγγυητής και διαμεσολαβητής.

     Υπήρξαν τόσοι εκθέτες και ας μας πει κάποιος την προσφορά και την πρόσθετη αξία που μετέφερε η πανεπιστημιακή και ερευνητική κοινότητα.  Μιλάνε για Πελοποννησιακότητα, και Πανεπιστήμια  Πελοποννήσου. Θέλουμε Πανεπιστήμιο στην και για την Πελοπόννησο.

     Η Πελοπόννησος είναι υποανάπτυκτη, γιατί έχει υστέρηση θεωρητική και πολιτική το διευθυντικό θεσμικό προσωπικό της. Αντί να εμβαθύνουν στα πράγματα, να γνωρίσουν τον τόπο τους,  το σύστημα Πελοπόννησος και τις σύγχρονες εξελίξεις, να μελετήσουν, πριν μιλήσουν και πράξουν, πορεύονται σε απανταχού «εκδηλώσεις» και άλλα εμπροστοφανή events χωρίς διεκδίκηση ενός επιπέδου μεγαλύτερου του παρονομαστή του. Μία περιφερόμενη ρητορική αυτοδιαφήμισης. Και η δημοσιογραφία ακολουθεί, με θαυμαστικά, ερωτηματικά, πολλές φορές με ξεσπάσματα σαν από τα war room εμφυλίων, σε αντιστοιχία με τις χαμηλές επιδόσεις του πολιτικού προσωπικού. Αντιστοιχούν στην πνευματική άπνοια που καθηλώνει τον λαό.

       Βέβαια υπάρχει και η άλλη πλευρά: κάθε έκθεση σημαίνει αρχιτεκτονικές, πολεοδομικές προτάσεις. Συνοδεύονται από εγκαταστάσεις κύρους. Και αν θέλουν και Πανελλήνια Έκθεση, να σκέπτονται όχι τέντες, να σεβαστούν μία ολοκληρωμένη διαδικασία ένταξής της σε ευρύτερη κλίμακα, σε εθνικό επίπεδο, στην διαμόρφωση και οργάνωση κανονισμών, χρόνων, τόπων, περιεχομένων, με πιστοποίηση εκθεσιακών δεδομένων.

     Επιστρέφοντας στα παραπάνω, μιλήσαμε για «σφαιρικά περιβάλλοντα όπου γεννιούνται κοινότητες, δίκτυα, σχέσεις μεταξύ επιχειρήσεων, δημόσιων θεσμών και έρευνας…», και πρώτη απόδειξη ότι πάμε ανάποδα είναι η απουσία οργανωτικής επιτροπής που να συλλειτουργεί στην κοινή προσπάθεια. Παλιότερα είχα υπενθυμίσει ποιοι συμμετείχαν στο κατόρθωμα της πρώτης Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης. Η διαδικασία πολλές φορές καθορίζει περιεχόμενα και αποτελέσματα. Δεν προέχει ο διορισμός κάποιου που θα δώσει άδειες σε εκθέτες και θα αποφασίσει για τα οργανωτικά. Η Έκθεση χρειάζεται έναν ευρύ οργανωτικό μηχανισμό που θα λειτουργήσει ως διαμεσολαβητής κοινωνικής ανασύνθεσης και προβολής αυτού του πολυώνυμου Πελοποννησιακού προσώπου. Αυτή η διευρυμένη δημοκρατική οργάνωση αποφεύγει την εκδοχή της έκθεσης ως συνύπαρξη οικονομικών παραγόντων με κοινό τους χαρακτηριστικό την ατομική τους αυτάρκεια.

    Οι άνθρωποι της Έκθεσης δήλωσαν ικανοποιημένοι. Και συνηθίζεται από κάθε αμαθή, - όχι αυτόν που δεν γνωρίζει αλλά αυτόν που δεν θέλει να μάθει - να είναι ευτυχισμένος όταν ΚΑΝΕΙ Ο,ΤΙ ΚΑΝΕΙ και έτσι έχει φιλότιμο προς τον εαυτό του, και ΔΕΝ ΚΑΝΕΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙ. Η αυτοδιάγνωση έχει νικηθεί από το βαρύ εγώ.

      Κλείνοντας, θεωρώ απαραίτητο να υπογράψουμε συμβόλαιο κοινής νοηματοδότησης των λέξεων. Είμαστε άνθρωποι και επικοινωνούμε με σύμβολα, λέξεις. Όταν ένας λέει «πάμε» και εννοεί καθόμαστε, λέει «έκθεση» και εννοεί περιδιάβαση σε υποκαταστήματα οικονομικών παραγόντων, δεν θα συνεννοηθούμε ποτέ. Δεν θα κάνουν Έκθεση όσοι κόβουν το νόημα των λέξεων στα μέτρα των δυνατοτήτων τους. Μας προδίδουν την εικόνα της κοινωνίας που οραματίζονται, που είναι η ανακύκλωση της υπανάπτυξής μας.

ΣΥΜΠΛΗΡΩΣΕΙΣ ΣΑΝ ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΑ:
1) Τα δύο προηγούμενα κείμενά μου για τις εκθέσεις στην Κορινθία μπορείτε να τα βρείτε εδώ: Το πρώτο http://www.parakato.gr/2012/10/2012.html και το δεύτεροhttp://www.tinakanoume.gr/2016/11/2014.html.  2) Δεν κάνω δημόσιες σχέσεις, η γνώμη μου καθορίζεται από προφανή αιτιολόγηση. 3) Δεν είναι χειρότερη αψιμαχιών του παρελθόντος η σημερινή φρασεολογία, οπαδών του «ωσαννά», «αντιπάλων» ή παραπονούμενων με αφορμή την Έκθεση. Διάβασα περί κτισμένης από χρόνια «εκθεσιακής κουλτούρας», «τελείωσε η καλύτερη έκθεση όλων των εποχών στην Κόρινθο», και διάφορα υπονοούμενα. Δεν υπάρχουν προϋποθέσεις να πάει κάπως βαθύτερα η αξιολόγηση των πραγμάτων;                                              

Γρηγόρης Κλαδούχος
Ξυλόκαστρο, 11 Οκτωβρίου 2018

by : Γρηγόρης Κλαδούχος

Όσοι βρείτε πόσοι από τους πολιτικούς και τους πανεπιστημιακούς - που χειροκροτούσαν σήμερα εκστασιασμένοι τη συγγνώμη του Γερμανού προέδρου Σταινμάγερ -είπαν το παραμικρό για την προχτεσινή προσβολή του υπουργού Εσωτερικών της Γερμανίας Ζεεχόφερ ότι είμαστε άξιοι της Βαυαροκρατίας, θα βρεθείτε μπροστά στην αιτία της σημερινής μας κατάντιας.
Posted on : Δευτέρα, 8 Οκτωβρίου 2018 [ 0 ] comments Label:

πάνε στην Έκθεση Βιβλίου Φραγκφούρτης

by : Γρηγόρης Κλαδούχος
Φανατική Συριζαια η Μάρω Δούκα και η Καρυστιανη_επαναστρατια της Άνδρου πια πάνε στην Έκθεση Βιβλίου Φραγκφούρτης στο φέρετρο Ελλάδος...πόσο δίκιο είχε με την απανταχούσα του , ο Δημήτρης Δημητριάδης
by : Γρηγόρης Κλαδούχος
YOUTUBE.COM
Κάτοικοι του μικρού χωριού της Κορινθίας μιλούν στην «Κ» για τα κρούσματα αρχαιοκαπηλίας στο…

Στην πλάτη του σπιτιού του Γιώργου Κωστόπουλου, στα Αηδόνια Κορινθίας, απλώνεται μια γη σπαρμένη με αρχαία. Περασμένες δεκαετίες συμμορίες τυμβωρύχων λεηλάτησαν το μυκηναϊκό νεκροταφείο στον χαμηλό λόφο ανατολικά του χωριού. Έσκαψαν λαγούμια με τις αξίνες τους, τρύπωσαν στους θαλαμωτούς τάφους και έστειλαν τα κλοπιμαία, σφραγιδόλιθους και χρυσά δαχτυλίδια, στο εξωτερικό. Η ταυτότητά τους δεν αποκαλύφθηκε ποτέ, φορτώνοντας στους ντόπιους το στίγμα της αρχαιοκαπηλίας.
Ο Γιώργος Κωστόπουλος έχει παραχωρήσει το αγρόκτημά του στην αρχαιολογική υπηρεσία για έρευνες.
«Πρέπει να σέβονται τα αρχαία, να βγουν όλα στην επιφάνεια, να έρχονται και οι τουρίστες και να βλέπουν την ιστορία μας», λέει ο Γιώργος Κωστόπουλος καθώς μας ξεναγεί στο αγρόκτημά του. Είναι ένας από τους κατοίκους που σήμερα συνδράμουν την αρχαιολογική έρευνα.


Μέσα από συστηματικές ανασκαφές τα τελευταία χρόνια, μια ομάδα αρχαιολόγων προσπαθεί να αναδείξει την περιοχή και να φέρει στο φως τους νέους θησαυρούς της. «Η δραστηριότητα της αρχαιολογικής υπηρεσίας είναι αποτρεπτική για οποιονδήποτε λαθρανασκαφέα. Δεν συνηθίζουν να πηγαίνουν σε χώρους που γνωρίζει όλος ο κόσμος και έχει στραμμένη την προσοχή του, ενώ επαγρυπνεί και ο τοπικός πληθυσμός», λέει στην «Κ» ο διευθυντής της ανασκαφής στα Αηδόνια, επίκουρος καθηγητής Κλασικής Αρχαιολογίας στο Πανεπιστήμιο του Γκρατς της Αυστρίας, δρ Κωνσταντίνος Κίσσας.

Ο δρ. Κωνσταντίνος Κίσσας (αριστερά) μαζί με τα μέλη της ερευνητικής ομάδας στις φετινές ανασκαφές στα Αηδόνια.
Οι αρχαιοκάπηλοι
Πράγματι, οι λαθρανασκαφείς εμφανίζονταν στα Αηδόνια σε χρονιές που η αρχαιολογική σκαπάνη ήταν απούσα. Το 2002 έπειτα από καταγγελίες και ενδείξεις για δράση αρχαιοκαπήλων πραγματοποιήθηκε σωστική ανασκαφή. Το ίδιο συνέβη το 2007 και το 2011.
Η ευρύτερη περιοχή της Κορινθίας κατά καιρούς απασχολεί τη Δίωξη Αρχαιοκαπηλίας με νέες υποθέσεις. Όπως συνέβη πρόσφατα με την περίπτωση 46χρονου σταφιδοπαραγωγού από τη –γειτονική στα Αηδόνια– Νεμέα. Συνελήφθη στις αρχές Σεπτεμβρίου έχοντας κρύψει στο τζιπ του το ρωμαϊκό μαρμάρινο άγαλμα της θεάς Αφροδίτης που είχε κλαπεί από την αποθήκη του Μουσείου Προϊστορικής Θήρας στη Σαντορίνη.
Η «Κ» ταξίδεψε στα Αηδόνια και παρουσιάζει πώς κόντρα στο φορτισμένο παρελθόν μια ομάδα αρχαιολόγων προσπαθεί να κερδίσει την εμπιστοσύνη των ντόπιων για να προστατέψει την πολιτιστική κληρονομιά του τόπου τους.

Στις 4 Απριλίου 1993 δημοσιεύεται στην εφημερίδα New York Times ρεπορτάζ για μια σπάνια συλλογή χρυσών μυκηναϊκών αντικειμένων που επρόκειτο να δημοπρατήσει στο Μανχάταν ο έμπορος έργων τέχνης Μάικλ Γουάρντ με τιμή εκκίνησης 1,5 εκατομμύριο δολάρια.

Το ρεπορτάζ των «New York Times» τον Απρίλιο του 1993 για την επικείμενη δημοπρασία.
Το κείμενο και οι φωτογραφίες που το συνόδευαν θορύβησαν τον Αμερικανό αρχαιολόγο Τζέιμς Ράιτ, ο οποίος από το 1974 είχε εργαστεί με τον συμπατριώτη του Στίβεν Μίλερ στις ανασκαφές της Νεμέας και γνώριζε για την αρχαιοκαπηλική δράση στην περιοχή. «Εκείνη την εποχή οι έμποροι τέχνης στο Βερολίνο, το Μόναχο, τη Βασιλεία και τη Νέα Υόρκη πιθανότατα συνεργάζονταν με αρχαιοκαπηλικά δίκτυα αποκτώντας αντικείμενα από την Ελλάδα και την Τουρκία», λέει στην «Κ» ο κ. Ράιτ σε τηλεφωνική επικοινωνία από τις ΗΠΑ.
Ο ίδιος ενημέρωσε άμεσα τότε το υπουργείο Πολιτισμού στην Ελλάδα για την επικείμενη δημοπρασία. Το ίδιο έπραξε ξεχωριστά ο καθηγητής αρχαιολογίας στο Πανεπιστήμιο της Βοστώνης, Ρικάρντο Ελία. Ο γενικός πρόξενος της Ελλάδας στη Ν. Υόρκη επισκέφτηκε την γκαλερί, χωρίς να υποδείξει την ιδιότητά του, αγόρασε καταλόγους και τους έστειλε στην Αθήνα. Η ταυτοποίηση των αντικειμένων από ομάδα Ελλήνων αρχαιολόγων δεν άργησε.
Ο συμβιβασμός
Στις 14 Μαΐου 1993 το δικηγορικό γραφείο που εκπροσωπεί το ελληνικό Δημόσιο ζήτησε την άμεση επιστροφή τους. «Υποστηρίζετε ότι ο τάφος (απ’ όπου προήλθαν τα αρχαία) ήταν πιθανότατα κοντά στη Θήβα. Οι εντολείς μας πιστεύουν ότι πρόκειται για συλημένο τάφο στα Αηδόνια», έγραψαν οι δικηγόροι σε επιστολή τους προς τον Γουάρντ, που είναι σε γνώση της «Κ».
Η πλευρά του Αμερικανού εμπόρου τέχνης επικαλέστηκε γράμμα που είχε σταλεί στην ελληνική αρχαιολογική υπηρεσία το 1992 με φωτοτυπημένες φωτογραφίες των επίμαχων αντικειμένων, στο οποίο δικηγόρος ρωτούσε (χωρίς να αναφέρει ότι εκπροσωπούσε τον Γουάρντ) εάν υπήρχαν πληροφορίες για τις συγκεκριμένες αρχαιότητες. Τότε, οι ελληνικές αρχές απάντησαν ότι δεν γνώριζαν την προέλευση των αντικειμένων ή αν είχαν χαθεί από κάποιο μουσείο. Εφόσον όμως αποδεικνυόταν ότι προήλθαν από λαθρανασκαφή τότε η Ελλάδα είχε δικαίωμα να τα διεκδικήσει.
Τέσσερα από τα χρυσά δαχτυλίδια των Αηδονιών που επρόκειτο να δημοπρατηθούν στη Νέα Υόρκη.

Η ειρωνεία είναι ότι ο Γουάρντ ήταν τότε μέλος συμβουλευτικής επιτροπής του προέδρου Μπους του πρεσβύτερου για θέματα διεκδίκησης πολιτιστικών αγαθών από άλλες χώρες. Επτά μήνες αργότερα, προτού εκδικαστεί η υπόθεση, οι δύο πλευρές καταλήγουν σε συμβιβασμό. Τα αντικείμενα δωρίζονται από τον κάτοχό τους σε πολιτιστικό ίδρυμα για τη διατήρηση της ελληνικής κληρονομιάς στην Ουάσιγκτον με τον όρο να επαναπατριστούν το 1996.
(Σε τελετή παραδόθηκε ο «θησαυρός των Αηδονιών» στην Ελλάδα το 1996 στο Αρχαιολογικό Μουσείο της Αθήνας).
Με τη δωρεά αποκρύπτεται το ιστορικό συλλογής. Μέχρι σήμερα ουδείς γνωρίζει την προηγούμενη διαδρομή τους. Μια εκδοχή θέλει τα αντικείμενα να εξήχθησαν σε Γερμανία ή Ελβετία κρυμμένα σε τελάρα με καρπούζια ή βερίκοκα. Εκτοτε, όμως, η σκιά της αρχαιοκαπηλίας απλώθηκε πάνω από το χωριό των 200 μόνιμων κατοίκων στην Κορινθία.
Τα Αηδόνια κηρύχθηκαν αρχαιολογικός χώρος το 1995.
Το 2014 ο κ. Κίσσας προσκάλεσε τη δρα Κιμ Σέλτον, καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο του Μπέρκλεϊ, σε μια –πιλοτική τότε– προσπάθεια. Χαρτοργάφησαν την περιοχή, ακολούθησε σωστική ανασκαφή και συνειδητοποίησαν ότι το πρόβλημα ήταν ευρύτερο, υπήρχαν και άλλα σημεία όπου είχαν δράσει αρχαιοκάπηλοι.
Το 2016 εγκρίθηκε από το υπουργείο Πολιτισμού και ξεκίνησε υπό τη διεύθυνση του κ. Κίσσα και με τη συνέργεια της κ. Σέλτον πενταετές ερευνητικό πρόγραμμα προστασίας και ανάδειξης του αρχαιολογικού χώρου. Στη διεπιστημονική ομάδα μετέχουν βιοαρχαιολόγοι, γεωαρχαιολόγοι και συντηρητές.
«Είναι μεγάλη και σημαντική η προσπάθειά τους», λέει ο κ. Καλαντζής που έχει παραχωρήσει άδεια διεξαγωγής της έρευνας σε αγροτεμάχιό του. Εκεί ολοκληρώθηκε το φετινό καλοκαίρι η αποκάλυψη θαλαμοειδούς τάφου της πρώιμης μυκηναϊκής περιόδου (περίπου 1650-1400 π.Χ.) – ενός από τους μεγαλύτερους που έχουν εντοπιστεί στην περιοχή. Τα ευρήματα περιλαμβάνουν χάλκινα μαχαίρια, εγχειρίδια, κοσμήματα και αγγεία.
Νέα ευρήματα από τις φετινές ανασκαφές των αρχαιολόγων.
Τα επαναπατρισθέντα, που έγιναν γνωστά ως «ο θησαυρός των Αηδονιών», και άλλα ευρήματα εκτίθενται στο Αρχαιολογικό Μουσείο Νεμέας. Ο αρχαιολόγος Δημήτρης Σακκάς, μέλος της ερευνητικής ομάδας του κ. Κίσσα, μας ξεναγεί στο μουσείο καθώς ξένοι τουρίστες θαυμάζουν την έκθεση με τα αντικείμενα που επέστρεψαν στην Ελλάδα το 1996.
ΑΠΟ ΡΕΠΟΡΤΑΖ ΤΗΣ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ (30.9.2018)




YOUTUBE.COM
Κάτοικοι του μικρού χωριού της Κορινθίας μιλούν στην «Κ» για τα κρούσματα αρχαιοκαπηλίας στο…

Posted on : Παρασκευή, 5 Οκτωβρίου 2018 [ 0 ] comments Label:

Διαφορετικές ζωές. ίδιες ανάγκες

by : Γρηγόρης Κλαδούχος
by : Γρηγόρης Κλαδούχος
Αγαπητοί φίλες και φίλοι ,
Η προβολή στο Αλεξάνδρειο πήγε πολύ καλά, από κάθε άποψη και το κυριότερο είναι πως το ΕΝ ΔΥΝΑΜΕΙ, διαδίδεται ευρέως, ότι είναι μια πολύ καλή ταινία και δημιουργούνται ευνοϊκές προυποθέσεις για την διάδοσή της.
Απ΄αυτή την προβολή του Αλεξάνδρειου μάλιστα,προέκυψαν δυο νέες προβολές, από πρωτοβουλίες των ιδίων θεατών!!
...
Εύχομαι να ανοιχθεί ένας νέος δρόμος, σιγά σιγά για τον Ελληνικό κινηματογράφο για ελεύθερες προβολές, με χαρακτήρα, πολιτιστικών εκδηλώσεων, όσο είναι δυνατόν,
για να απαλλαγεί από τα άθλια και καταστροφικά γραφεία διανομής που ελέγχουν τις κινηματογραφικές αίθουσες για λογαριασμό των Αμερικάνικων ταινιών-σκουπιδιών
και φράζουν στην κυριολεξία το δρόμο της Ελληνικής ταινίας να φτάσει στο κοινό της.
Posted on : Πέμπτη, 27 Σεπτεμβρίου 2018 [ 0 ] comments Label:

Ο χρήστης Ανδρέας Χασάπης κοινοποίησε

by : Γρηγόρης Κλαδούχος