ενδείξεις - αντενδείξεις





πρός τό δεῖν οὕτω



Προηγούμενα εὕσημον λόγον δῶτε








by : tinakanoumegk


       ΑΝΑΝΕΩΝΟΥΝ κόλπα ζόρικα που ήξεραν οι παλιοί και ξεπατικώνουν ως νεότεροι. Δεν ΣΥΝΕΡΓΑΖΟΝΤΑΙ με κανένα, την κοινωνία, δεν ενδιαφέρονται να ακούσουν και να ενημερώσουν, δεν τηρούν τους θεσμικούς κανόνες δημοκρατίας. Είναι οι κύκλοι της παράταξης ΑΝΑΝΕΩΤΙΚΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ και ο Βλάσης Τσιώτος, που διευθύνουν τον Δήμο,

        Στην κεντρική πλατεία γίνονται κάποια έργα, έχει εγκατασταθεί κάποιος εργολάβος και δεν έχει ενημερωθεί κανένας. Το θέμα δεν έχει απασχολήσει, ούτε έχει έγκριση του Δημοτικού Συμβουλίου. Δεν γνωρίζουμε αν έχει την έγκριση του Τοπικού Συμβουλίου της πόλης.
Ο πολυγραφότατος θαμών του fb Δήμαρχος σε αυτό το ζήτημα τηρεί σιγή. Έχει γίνει διαγωνισμός; Υπάρχει μελέτη και σχέδια; Το κόστος του έργου; Από ποιους κωδικούς πληρώνεται;

     Υπάρχουν προεκτάσεις ευρύτερου ελέγχου; Θα το διερευνήσουμε. Ο Δήμαρχος Βλάσης Τσιώτος, οι αντιδήμαρχοι Σ. Αποστολόπουλος, Τ. Λόντος, Γ. Μαστέλλου, Ε. Μενούνου, ο πρόεδρος εδώ στην πόλη του Ξυλοκάστρου Ν. Χαβέλης, οι υπηρεσίες του Δήμου δεν απαντούν. Δεν είδα κάποια αντίδραση και από αντιπολιτεύσεις, όσων εκπροσωπούν ή διεκδίκησαν ψήφο. Μόνο ο Σ. Καραβάς έδειξε να συναινεί στις παρατηρήσεις μου. Μια τοπική δημοσιογράφος απαξιοί να συμπεριλάβει στα ενδιαφέροντά της το τι έργα γίνονται στην κεντρική πλατεία Αγίου Βλασίου. Όλοι είναι μπλεγμένοι σε δημόσιες σχέσεις, φόβο «πολιτικού κόστους», φόβο, μήπως χάσουν πελατεία, ή άγνοια αντικειμένου;

      Για πρώτη φορά και μετά 20 χρόνια θα καταφύγω στην ενημέρωση από συνδημότες μας, από «δημοσιογραφικές πηγές». Εφόσον δεν υπάρχει επίσημη κάλυψη του θέματος από αρμοδίους, έμαθα ότι το έργο είναι δωρεά κάποιου. Εάν αυτό ισχύει, μιλάμε για παράβαση δημοκρατικών αρχών και όταν κανένα όργανο θεσμικό δεν έχει συζητήσει την αποδοχή, υπάρχουν και αδικήματα που πρέπει να εξεταστούν. Για κάθε δωρεά υπάρχει εισήγηση στο Δημοτικό Συμβούλιο και συζητείται η αποδοχή της. Ο Πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου, που είναι και δικηγόρος, δεν το γνωρίζει;

       Όλες οι πράξεις μας ορίζονται από χαρακτήρες.  Έτσι και την αυθάδεια αυτού που νομίζει ότι μια καρέκλα ορίζει ανωτερότητα. Ψωνίζουν από τρύπιο καλάθι αξιοπιστίας. Βέβαια,  έχουν βαθμομετρήσει τα αντισώματα της κοινωνίας που έχουν υποστεί καθίζηση, αλλά θα έπρεπε να μην αποκλείουν ότι κάπου υπάρχουν ακόμα. Ότι δεν είναι όλοι οι πολίτες του ατομικού συμφέροντος και για το «άρμεγμα της πιο εύκαιρης αγελάδας».
Για αυτά που κάνουν στην πλατεία άλλοι μιλούν, άλλοι μουρμουρίζουν, άλλοι σωπαίνουν. Εδώ είμαστε, μιλάμε και βλέπουμε, μας μιλούν και βλέπουν. Για τα δημόσια ζητήματα, που η διαχείρισή τους έχει και οικονομικές συνέπειες, όταν δεν έχουν αναγγελθεί και δεν πραγματοποιούνται με όλες τις τυπικές και ουσιαστικές διαδικασίες, δεν μπορούν να κατηγορηθούν οι πολίτες για καχυποψία.

         Η αγνόηση της κοινωνίας ως μεθοδολογία από τους εκλεγμένους αντιπροσώπους, η απαξίωση να δώσουν απάντηση για τα έργα τους, σημαίνει ότι υποτάσσουν το αίσθημα της ντροπής στο ρίσκο του τυχοδιωχτισμού. Τότε αντί για την ευγενική πράξη της πολιτικής, το «φιλείν έφυν», το ηθικό και κοινωνικό καθήκον γίνεται τροφή του εγωτικού μινώταυρου. Θεριεύουν μια πρόσκαιρη ικανοποίηση ναρκισσιστικού τυμπανισμού.

       Για τους συνδημότες μας της άλλης Δημοτικής Ενότητας Ευρωστίνης: να αντιληφθούν ότι σε έναν δήμο οι πληγές κάνουν μετάσταση, η παγίωση μιας συνήθειας δυσκολεύει την αποκατάσταση, όταν θεριεύει. Η Ιστορία μας διδάσκει ότι μικρές – μικρές υποχωρήσεις από τα καθήκοντά μας ως πολίτες μας εξασφαλίζουν ένα δυσοίωνο μέλλον. Το υπενθυμίζει «το λίγο – λίγο είναι μεγάλη πονηριά». Είναι όμως αυτοί πονηροί ή η θέλησή μας λίγη;

        Για τις σχεδιαστικές επιλογές και την υποβάθμιση και κακοποίηση του κοινωνικού περιβάλλοντος και του δημόσιου χώρου της πόλης, την κακογουστιά και τα ψυχικά κίνητρά τους θα μιλήσουμε ξεχωριστά. Προέχει να δηλώσουμε ότι δεν είμαστε άβουλοι θεατές. Το πρώτο καθήκον δεν είναι η υπηρεσία του εαυτού μας αλλά ο λόγος και η πράξη κοινωνικής αυτοδημιουργίας. Από την κοινωνία, τους θεσμούς, για την κοινωνία. Από τους ασεβείς προς τον δήμο, έχει αλήθεια το «το δικό τους το πρέπει, ένα πρέπει θαμπό».

      Γρηγόρης Κλαδούχος – Ξυλόκαστρο – 15 Ιουλίου 2020

by : tinakanoumegk
              Ότι Συνεργάζονται Ανανεωτικά μεταξύ τους μπορεί και να συμβαίνει. Οι της ΑΝΑΝΕΩΤΙΚΗΣ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑΣ και ο Βλάσης Τσιώτος, που διευθύνουν τον Δήμο. Το μεγάλο θέμα, όμως, είναι αν συνεργάζονται με την κοινωνία, ενδιαφέρονται να ακούσουν και να ενημερώσουν, αν τηρούν τους θεσμικούς κανόνες δημοκρατίας.

              Στην κεντρική πλατεία γίνονται κάποια έργα, έχει εγκατασταθεί κάποιος εργολάβος και δεν έχει ενημερωθεί κανένας. Το θέμα δεν έχει απασχολήσει, ούτε έχει έγκριση του Δημοτικού Συμβουλίου. Δεν γνωρίζουμε αν έχει την έγκριση του Τοπικού Συμβουλίου της πόλης.

            Αν κάποιος έχει υπόψη του τι γίνεται μπορεί να ενημερώσει; Γιατί απ ότι βλέπω ο πολυγραφότατος θαμών του fb Δήμαρχος σε αυτό το ζήτημα τηρεί σιγή. Οι άλλες παρατάξεις γιατί σιωπούν; Το ίδιο και αυτές του Τοπικού; Έχει γίνει διαγωνισμός; Υπάρχει μελέτη και σχέδια; Το κόστος του έργου; Από ποιους κωδικούς πληρώνεται;

              Για τα δημόσια ζητήματα που η διαχείρισή τους έχουν και οικονομικές συνέπειες, όταν δεν έχουν αναγγελθεί και πραγματοποιούνται με όλες τις τυπικές και ουσιαστικές διαδικασίες, δεν μπορούν να κατηγορηθούν οι πολίτες για καχυποψία.

            Για τις επιλογές που ακούγονται και την υποβάθμιση και κακοποίηση του κοινωνικού περιβάλλοντος και του δημόσιου χώρου της πόλης, την κακογουστιά και τα ψυχικά κίνητρά τους θα μιλήσουμε ξεχωριστά.

            Προέχει να δηλώσουμε ότι δεν είμαστε άβουλοι θεατές. Το πρώτο καθήκον δεν είναι η υπηρεσία του εαυτού μας αλλά ο λόγος και η πράξη κοινωνικής αυτοδημιουργίας.
(Γρηγόρης Κλαδούχος – Ξυλόκαστρο – 12/7/2020)
by : tinakanoumegk


                     Για τα Τρίκαλα γράφονται πολλά καλά. Ίσως λίγες κριτικές την περίοδο έντονων χιονοπτώσεων, όταν οι κεντρικοί δρόμοι ασφυκτιούν. Η πιο διαδεδομένη αντίληψη για την περιοχή είναι αυτή που απαντά σε έναν ξενοδοχειακού τύπου τουρισμό και ψυχαγωγία στις χιονοδρομικές υποδομές στο οροπέδιο της Ζήριας. Αυτά, όμως, είναι τα μόνα που μπορούν να δώσουν στα Τρίκαλα τον χαρακτήρα και την ταυτότητά τους;

                    Τα Τρίκαλα νοηματοδοτούνται και από άλλους παράγοντες. Κατά πρώτον δεν πρέπει να ξεχνάμε τον μεγάλο κοινωνιολόγο Στάθη Δαμιανάκο που μας σύστησε πάλι μια αλήθεια: ότι τα Ελληνικά Βουνά είναι κοινωνικά προϊόντα. Εάν σήμερα αρκούμαστε στην εικόνα ενός cluster φιλοξενίας, αφαιρούμε από αυτήν την εικόνα την τοπική κοινωνία.

                 Η ζωή στο βουνό είναι διαφορετική από την εικόνα του επισκέπτη στο βουνό. Όσο και αν πλευρές αυτής της ζωής επηρεάζονται από εξωγενή χυδαία και παρακμιακά ηθικά και πολιτισμικά συστήματα, το βουνό παραμένει ένας κόσμος τραγικότητας. Είναι μια άλλη εικόνα από αυτήν της ξενοιασιάς του τουρισμού.

                  Όλα τα επιτυχημένα μοντέλα ανάπτυξης βασίζονται στην κοινωνική συναγωγή, στην δυνατότητα αυτοπροσδιορισμού της εικόνας τους, αναδημιουργίας κοινότητας στόχων και αλλαγών. Αναπροσαρμογές αξιακών κωδίκων είναι αναγκαίες, αν είναι δημιουργίες των ίδιων των ενδιαφερόμενων, αν είναι μέσον αλλά και αποτέλεσμα επανίδρυσης ενός δικτύου ανθρώπων. Εάν δεν αναγνωριστεί η αξία της αγροτικής κοινότητας σε συνεργασία με την κοινότητα των επιχειρηματιών της φιλοξενίας, δεν θα υπάρξει πρόοδος για τον τόπο. Επειδή ο επιχειρηματικός κόσμος της φιλοξενίας οδεύει χωρίς δεσμούς με τις τοπικές κοινωνίες, ο στόχος δεν είναι να «κάνουν λεφτά» κάποιοι, αλλά να δώσουμε ώθηση στην κοινωνική βιωσιμότητα. Πώς μπορούν να μιλούν ότι τα Τρίκαλα «ανεβαίνουν» ενώ αυτό δεν επαληθεύεται δημογραφικά;

               
               Αυτά που δείχνουμε στα Τρίκαλα είναι λίγα από τα πολλά που έχει ή μπορούμε να δημιουργήσουμε. Πρέπει να επανεμφανιστούν στην γνωστική ιεραρχία ως τόπος ιστορίας, αίγλης , κύρους, παραδοτέας κληρονομιάς. Όχι με όρους τυπολατρικούς μιας φολκλορίστικης εκδοχής. Γιατί σεβασμός στο παρελθόν σημαίνει  αξιοποίηση της μνήμης προς όφελος της σύγχρονης ζωής.


               Όταν οι εθνικοί και τοπικοί ταγοί θεωρούν οράματα τα καζίνα ή τις αλλαγές φωτιστικών, επιστρέφουμε στην ιστορική ταυτότητα, που οι ανεπτυγμένες πολιτιστικά χώρες αναδεικνύουν ως το ιδιαίτερό τους μάνατζμεντ. Δυστυχώς, ο μικρός Έλληνας θεώρησε και θεωρεί ότι κάθε παλιό είναι εμπόδιο στην ανάπτυξη. Το ιστορικό-πολιτιστικό κληροδότημα των Τρικάλων είναι ένας προορισμός όχι για μη απαιτητικό, αμόρφωτο καταναλωτή, αλλά για ανθρώπους που αναζητούν βιωματικές σχέσεις με τον τόπο που επισκέπτονται, ανθρώπους που αναζητούν εμπειρίες, γνώση, αέρα υγείας και ελευθερίας. Θέλουμε επισκεψιμότητα εμπειριών. Μαζί με ένα παράλληλο πρόγραμμα πολιτιστικών γεγονότων η περιοχή θα νοηματοδοτηθεί ως παραγωγός νέων επιθυμιών και νέων ποιοτικών αναζητήσεων.  
               Χρόνια διαρκεί η προσπάθεια (που τελικά δικαιώνεται), του Συλλόγου Φίλοι των Τρικάλων* να αναστηλώσουν το Νοταραίικο Αρχοντικό. Είναι ένα, ιδιαίτερα σήμερα στοιχείο διακριτής ταυτότητας και επαναδιατύπωσής της. Ο δήμος ως θεσμικός επιμελητής ανασύστασης του τοπικού κοινωνικού κεφαλαίου πρέπει να διεκπεραιώσει και το καθήκον του ως κεντρικός κρίκος επιστημονικής τεκμηρίωσης και ανάδειξης του δημοτικού πολιτιστικού κληροδοτήματος. Όχι ευκαιριακές αναζητήσεις μέσα από το σύνολο του ιστορικού περιβάλλοντος αλλά ιεράρχηση και καταγραφή σε έναν άτλαντα της δημόσιας πολιτιστικής περιουσίας. Ας προσφέρει και μια αυτοπαραγωγική υπηρεσία το λεγόμενο Πνευματικό Κέντρο. Ας απευθυνθεί  σε ανθρώπους της εκπαίδευσης, της επιστήμης και των τεχνών.  Οι επιστημονικές μέθοδοι θα αποδώσουν το νόημα και θα μας εισάγουν στην φιλολογία των αγαθών του αγροορεινού χώρου. Η λειτουργία Αρχείου Τεκμηρίωσης Φορέων Κοινής Μνήμης παρέχει αξιόπιστα δεδομένα αυτοσυνείδησης.
                Η αντίληψη για την ανάπτυξη των Τρικάλων δεν μπορεί να στηριχτεί σε ποσοτικές επενδύσεις, σε ατομικές πρωτοβουλίες, αλλά σε μια πολυλειτουργική και συνδυαστική εκδοχή των κοινωνικών, εδαφικών και ιστορικών παραμέτρων και με την εισαγωγή σε αυτό το σκηνικό του οικιστικού τους περιβάλλοντος και ιδιαίτερα του Ρεθίου. Η γνώση, η αξιοποίηση της Τρικαλίτικης πολιτισμικής και φυσικής κληρονομιάς θα παραμένουν μια άλυτη εξίσωση, όσο απουσιάζει η δυναμική συνέργεια του κόσμου της εργασίας της γης και της φιλοξενίας, των συλλογικών οντοτήτων και των αυτοδιοικητικών θεσμών. 

( * Στην γενική συνέλευση και την συζήτηση του Συλλόγου – 9/7/2020 – οι εκπρόσωποι του Δήμου δεν έδωσαν κάποιες απαντήσεις για προγραμματισμό έργων στα Τρίκαλα. Και οι τέσσερις παρατάξεις της «αντιπολίτευσης» στο Δημοτικό Συμβούλιο απουσίασαν. Στην σοβαρότητα τοπικών συλλογικών αυτοπροτάσεων και δραστήριων πολιτιστικών φορέων απαντούν με ελαφρότητα κοινωνικού ήθους).

Γρηγόρης Κλαδούχος
Ξυλόκαστρο - 10 Ιουλίου 2020
by : tinakanoumegk

                                                                                                                                 ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ:                                                                              
Η πολιτιστική κληρονομιά από πολλές απόψεις είναι μια έννοια-κλειδί για να κατανοήσει κανείς τον σύγχρονο κόσμο. Ειδικά στην Ελλάδα, διακόσια χρόνια μετά την επανάσταση που οδήγησε στη δημιουργία του ελληνικού κράτους, ο πολιτισμός ως κληρονομιά συνεχίζει να διαμορφώνει καθοριστικά τις συλλογικές αναπαραστάσεις και της εθνικής ταυτότητας. Με το ξέσπασμα της οικονομικής κρίσης μάλιστα συχνά υποστηρίχθηκε ότι η κρίση δεν είναι μόνο οικονομική αλλά και πολιτιστική. Έτσι, η πολιτιστική κληρονομιά για άλλη μία φορά αναδείχθηκε αφενός ως απόθεμα από το οποίο ο ελληνισμός μπορεί να αντλήσει έμπνευση και αφετέρου ως αναπτυξιακός πόρος, ως ένας δρόμος που μπορεί να οδηγήσει στην έξοδο από την κρίση.
Παράλληλα, η πολιτιστική κληρονομιά, όπως προσδιορίζεται στα κείμενα και στις πρακτικές της UNESCO, του οργανισμού που σε παγκόσμιο επίπεδο επηρεάζει όσο κανείς άλλος τις δημόσιες πολιτικές για τον πολιτισμό, έχει αποκτήσει διευρυμένο περιεχόμενο. Εκτός από μνημεία και ιστορικούς τόπους, περιλαμβάνει πλέον και τα πολιτισμικά τοπία, ως σύνθετα δημιουργήματα ανθρώπου και φύσης, καθώς και τη λεγόμενη «άυλη πολιτιστική κληρονομιά», που αναφέρεται σε προφορικές εκφράσεις, παραδόσεις, γνώσεις και τεχνογνωσίες κ.ά. (Σύμβαση για την Διαφύλαξη της Άυλης Πολιτιστικής Κληρονομιάς, UNESCO 2003). Επίσης, οι πολιτικές της UNESCO για την πολιτιστική κληρονομιά σχετίζονται και με την ανάδειξη της «πολιτισμικής ποικιλομορφίας» των διασπορικών κοινοτήτων, των μη τοπικά προσδιορισμένων κοινοτήτων κληρονομιάς, των κάθε είδους μειονοτήτων και των δικαιωμάτων τους κ.ά.
Από την άλλη πλευρά, διάφορες εκφάνσεις της πολιτιστικής κληρονομιάς εντάσσονται με ποικίλους τρόπους σε στρατηγικές που φιλοδοξούν να προτείνουν εναλλακτικά ή/και αντιηγεμονικά σχέδια όσον αφορά αφενός το πρόταγμα της ανάπτυξης και αφετέρου την πολιτική αυτονομία, ειδικά στις συνθήκες που διαμορφώθηκαν στον μεταποικιακό κόσμο. Έτσι, οι εναλλακτικοί ή και αντιηγεμονικοί λόγοι περί πολιτιστικής κληρονομιάς μπορεί να εντάσσονται σε πολιτικές που επιδιώκουν από την ήπια διαχείριση των δυνάμεων της αγοράς μέχρι τη διατύπωση ριζοσπαστικών πολιτικών αμφισβήτησης «από τα κάτω» του κυρίαρχου προτάγματος του παγκόσμιου οικονομικού συστήματος και της πολιτικής του οργάνωσης. Προκειμένου να δηλωθούν αυτές οι αντιθετικές και, εν πολλοίς, ανταγωνιστικές εννοιολογήσεις αλλά και χρήσεις του όρου προτιμήσαμε να χρησιμοποιήσουμε τον όρο στον πληθυντικό αριθμό: πολιτιστικές κληρονομιές.
Η σειρά Πολιτιστικές Κληρονομιές / Κριτικές Προσεγγίσεις των εκδόσεων Ars Nova φιλοδοξεί να δώσει την ευκαιρία σε νέους κυρίως ερευνητές να μοιραστούν την εργασία τους και τον ευρύτερο προβληματισμό τους με ένα ευρύτερο κοινό, ειδικών και μη. Δεδομένης της ποικιλίας και της διαφορετικότητας των προσεγγίσεων, που φυσικά είναι θεμιτή και καλοδεχούμενη, κοινός παρονομαστής ευελπιστούμε να αναδειχθεί η κριτική προσέγγιση των διαδεδομένων στερεοτύπων που συνήθως συνοδεύουν τον δημόσιο λόγο περί πολιτισμού ή/και πολιτιστικής κληρονομιάς.
Τα ενδιαφέρονται ερευνητικά ερωτήματα είναι πολλά:
● Ποιες πολιτισμικές, κοινωνικές και πολιτικές διαδικασίες καθορίζουν τη συγκρότηση των πολιτιστικών κληρονομιών; ποιος είναι ο ρόλος των ποικίλης φύσεως πολιτισμικών διαμεσολαβητών (cultural brokers) στις διαδικασίες αυτές;
● Τι συνεπάγεται η διαπίστωση ότι το εγγενές χαρακτηριστικό της «μετανεωτερικής συνθήκης» είναι η προϊούσα μετατροπή του κόσμου σε μια απέραντη σκηνή στην οποία είναι πολύ δύσκολο ή και αδύνατο να ξεχωρίσει κανείς ποιοι είναι οι «κάτοχοι (bearers) της κληρονομιάς» και ποιοι οι θεατές/καταναλωτές της;
● Πού βρίσκεται η διαχωριστική γραμμή, αν υπάρχει, μεταξύ της επινόησης μιας παράδοσης, του «φολκλορισμού» ή του «ψευδολαϊκού πολιτισμού» και των νέων χρήσεων στις οποίες εντάσσονται οι βαθιά ριζωμένες στον χρόνο παραδόσεις;
● Πώς συγκροτούνται οι διαδικασίες που διαχέουν σε επίπεδο μαζικής κουλτούρας την «αυθεντικότητα» και την «αξία» των πολιτισμικών εκφράσεων;
● Η άυλη πολιτιστική κληρονομιά (intangible cultural heritage) και οι πολιτικές που σχετίζονται με τη μελέτη, διαφύλαξη και ανάδειξή της συγκροτούν ένα νέο παράδειγμα (paradigm);
● Με ποιον τρόπο συγκροτούνται οι πολιτισμικές αναπαραστάσεις στο πεδίο του τουρισμού;
● Ποιος ο ρόλος κρατικών θεσμών και διεθνών φορέων σε εθνικό και υπερεθνικό επίπεδο και ποια η (αλληλ)επίδρασή τους στον τρόπο που εφαρμόζονται οι πολιτικές σε τοπικό, περιφερειακό, εθνικό, αλλά και διεθνές/παγκόσμιο επίπεδο;
Η εκδοτική σειρά Πολιτιστικές Κληρονομιές / Κριτικές Προσεγγίσεις των εκδόσεων Ars Nova φιλοδοξεί να αποτελέσει βήμα για την προώθηση του διεπιστημονικού διαλόγου για την πολιτιστική κληρονομιά, ενός διαλόγου όπου συναντώνται και συνομιλούν γόνιμα η αρχαιολογία, η ιστορία, η κοινωνική/πολιτισμική ανθρωπολογία, η γεωγραφία, η λαογραφία κ.ά. Παράλληλα, ενδιαφέρεται να προωθήσει τον ελεύθερο και δημοκρατικό διάλογο όχι μόνο μεταξύ των ειδικών επιστημόνων αλλά και των επαγγελματιών που διαχειρίζονται την πολιτιστική κληρονομιά και του ευρύτερου ενδιαφερόμενου κοινού, ειδικά των «τοπικών κοινωνιών», που τα τελευταία χρόνια αναδεικνύονται όλο και περισσότερο σε παράγοντες με τη δική τους στρατηγική για την πολιτιστική κληρονομιά.
Τέλος, φιλοδοξούμε σε συνεργασία με τους συγγραφείς να δημιουργήσουμε εκδόσεις προσιτές στο αναγνωστικό κοινό και από όλες τις απόψεις φροντισμένες, κυρίως γλωσσικά και αισθητικά. Εξάλλου, ένα από τα πολλά κίνητρα, όχι το πιο αμελητέο, για τη δημιουργία της σειράς, υπήρξε η αγάπη μας για το τυπωμένο χαρτί, αγάπη την οποία ξέρουμε πολύ καλά ότι μοιραζόμαστε μαζί σας!
Γιάννης Γ. Κορναράκης, γραφίστας-εκδότης
Γιάννης Ν. Δρίνης, λαογράφος, επιμελητής της σειράς

 Ars Nova editions
Κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Ars Nova το βιβλίο του Γιάννη Δρίνη με τίτλο "Δηµητσάνα. Μετασχηματισμοί και Αναπαραστάσεις του χώρου σε μια Ορεινή Κοινότητα".
Αρ. Σελίδων: 416, ISBN: 978-618—82960-1-5.   

 Ο Γιάννης Ν. Δρίνης (Drinis Ioannis), έχει σπουδάσει Ιστορία και Λαογραφία στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων και Κοινωνική Ανθρωπολογία (Master of Arts) στο Πανεπιστήμιο του Kent at Canterbury της Μεγάλης Βρετανίας. Το 2013 αναγορεύτηκε σε διδάκτορα Λαογραφίας του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων.
Εργάζεται στο Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού ως λαογράφος, προϊστάμενος στο Τμήμα Άυλης Πολιτιστικής Κληρονομιάς και Διαπολιτισμικών Θεμάτων.
Ενδιαφέρεται ιδιαίτερα, μεταξύ άλλων, για την πολιτιστική κληρονομιά και τις χρήσεις της, για τον χώρο και τους μετασχηματισμούς του ως κοινωνική και πολιτισμική πραγματικότητα, καθώς και για τις πολιτιστικές και κοινωνικές διαστάσεις της τροφής και της διατροφής.
Έχει συγγράψει επιστημονικά κείμενα που δημοσιεύτηκαν σε ελληνικές και διεθνείς εκδόσεις λαογραφίας και ανθρωπολογίας, ενώ έχει δημιουργήσει, σε συνεργασία με τον οπτικό ανθρωπολόγο Σίλα Μιχάλακα, εθνογραφικά ντοκιμαντέρ. Πεδίο ερευνών του τα τελευταία χρόνια είναι η Πελοπόννησος και ιδιαίτερα η Αρκαδία (Δημητσάνα, Νεστάνη κ.ά.).
by : tinakanoumegk




Λογοκλοπή:
Ἡ ὁρατὴ κορυφὴ ἑνὸς παγόβουνου
βαθειᾶς πολιτιστικῆς παρακμῆς

ΕΑΝ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΡΟΥΝΤΟΝ «ἡ ἰ­δι­ο­κτη­σί­α εἶ­ναι κλο­πή», μὲ συ­νέ­πεια ἡ ἀν­τεκ­δι­κη­τι­κὴ ὑ­πε­ξαί­ρε­ση ἑ­νὸς πράγ­μα­τος τρί­του ἀ­πὸ ἐ­κεῖ­νον ποὺ ἀ­δί­κως τὸ στε­ρή­θη­κε, νὰ εἶ­ναι μιὰ πρά­ξη ἀ­πο­κα­τά­στα­σης κοι­νω­νι­κῆς δι­και­ο­σύ­νης ποὺ ἀ­κού­ει στὸ ὄ­μορ­φο καὶ ἐμ­πνευ­στι­κὸ ὄ­νο­μα ἀ­παλ­λο­τρί­ω­ση, ἡ πα­ρου­σί­α­ση τῆς ‘με­τά­φρα­ση­ς’ τοῦ ποι­ή­μα­τος ἑ­νὸς τρί­του ὡς δι­κοῦ σου, σύμ­φω­να μὲ τὶς πλέ­ον ἐ­ξε­λιγ­μέ­νες ποι­η­τι­κὲς θε­ω­ρί­ες(*) εἶ­ναι ἕ­να κα­θό­λα νό­μι­μο πνευ­μα­τι­κὸ προ­ϊ­ὸν ποὺ σοῦ ἀ­νή­κει ἀ­πο­λύ­τως, ποὺ μπο­ρεῖς ὑ­πε­ρη­φά­νως νὰ τὸ κυ­κλο­φο­ρεῖς κά­τω ἀ­πὸ τὸ ὄ­νο­μά σου, καί, φυ­σι­κά, ὅ­ταν ἔρ­θει ἡ ὥ­ρα ἡ κα­λὴ νὰ κρα­τι­κο­βρα­βεύ­ε­σαι γι’ αὐ­τό! Ἐ­δῶ δὲν ὑ­πάρ­χει κὰν κλο­πή! Ὑ­πάρ­χει μό­νον Πνευ­μα­τι­κὴ Ἰ­δ­ι­ο­κτη­σία, Δό­ξα καί, ἐ­νί­οτε (ἂν σοῦ κά­τσει βρα­βεῖο) Χρῆμα!

       Ἐ­ὰν θέ­λου­με νὰ εἴ­μα­στε ὄ­χι μό­νον πλή­ρως ἐκ­συγ­χρο­νι­σμέ­νοι θε­ω­ρη­τι­κῶς, ἀλ­λὰ καὶ τί­μιοι μὲ τὸν ἑ­αυ­τό μας, θὰ ἔ­πρε­πε νὰ πα­ρα­δε­χθοῦ­με εὐ­θαρ­σῶς ὅ­τι λο­γο­κλο­πή στὴν ποί­η­ση εἶ­ναι ἀ­δύ­να­τος καὶ δὲν ὑ­πάρ­χει! Καὶ θὰ τὸ πα­ρα­δε­χό­μα­στε ἀ­με­λη­τὶ καὶ ἀ­να­κου­φι­στι­κῶς, ὲ­ὰν τὸ ἐ­πι­φα­νέ­στε­ρο λο­γο­τε­χνι­κὸ σω­μα­τεῖ­ο στὴν Ἑλ­λά­δα, ἡ Ἑ­ται­ρεί­α Συγ­γρα­φέ­ων, τοῦ ὁ­ποί­ου εἴ­μα­στε μέ­λη καὶ μά­λι­στα ἱ­δρυ­τι­κά, καὶ τὸ ὁ­ποῖ­ο τυ­χαί­νει νὰ συμ­πε­ρι­λαμ­βά­νει στοὺς κόλ­πους του ὄ­χι μό­νον τοὺς κα­ταγ­γε­λό­με­νους ὡς λο­γο­κλό­πους συγ­γρα­φεῖς ἀλ­λὰ καὶ τοὺς θε­ω­ρη­τι­κοὺς ἀ­πο­δο­μι­στὲς τῆς σχε­τι­κῆς λο­γο­κλο­πι­κῆς ἐν­νοι­ο­λο­γί­ας, ὄ­χι μό­νον δὲν ἀ­να­γνώ­ρι­ζε πα­νη­γυ­ρι­κῶς στὸ κα­τα­στα­τι­κό του (ἀρ­θρ. 10) τὴν ἔν­νοι­α τῆς λο­γο­κλο­πῆς, ἀλ­λὰ καὶ δὲν θε­ω­ροῦ­σε μὲ τὴν πα­ρά­γρα­φο (δ) τοῦ ἐν λό­γῳ ἄρ­θρου, τὴν λο­γο­κλο­πή βα­ρύ­τα­το ἀ­δί­κη­μα, ποὺ ἐ­φό­σον ἀ­πο­δει­χθεῖ συ­νε­πι­φέ­ρει τὴν ἐ­σχά­τη τῶν τι­μω­ρι­ῶν γιὰ τὸ μέ­λος της: τὴν δι­α­γρα­φή. Καὶ μά­λι­στα μὲ ἀ­πό­φα­ση τοῦ ἴ­διου τοῦ Δι­οι­κη­τι­κοῦ Συμ­βου­λί­ου της!

       Ἰ­δοὺ τὸ σχε­τι­κὸ ἄρ­θρο, ὅ­πως μπο­ρεῖ νὰ τὸ δεῖ κα­νεὶς ἐ­λευ­θέ­ρως στὸ δί­κτυο:

http://www.authors.gr/profile

 

 

 Ἀλ­λὰ προ­φα­νῶς δὲν βρι­σκό­μα­στε στὰ 1981, καὶ δὲν ἔ­χου­με πιὰ τὰ ἀ­να­χρο­νι­στι­κά, γε­ρα­σμέ­να μον­τερ­νι­στι­κὰ μυα­λὰ τῶν Ἱ­δρυ­τῶν τῆς Ἑ­ται­ρεί­ας Συγ­γρα­φέ­ων. Τώ­ρα μᾶς δρο­σί­ζει ὁρ­μη­τι­κῶς καὶ ἀ­πὸ παν­τοῦ ὁ φρέ­σκος ἀ­έ­ρας τῆς με­τα­μον­τέρ­νας συν­θή­κης, τῆς δι­α­κει­με­νι­κό­τη­τας καὶ τῶν θε­ω­ρη­τι­κῶν ἀ­νε­μνη­στή­ρων της. Ἐ­πι­τέ­λους μά­θα­με, 40 χρό­νια με­τά, ὅ­τι τὰ κεί­με­να ποὺ δι­α­βά­ζου­με δὲν εἶ­ναι ἁ­πλῶς κεί­με­να, εἶ­ναι βι­ώ­μα­τα, ὅ­πως δι­δά­σκουν οἱ με­γά­λοι πα­νε­πι­στη­μια­κοὶ θε­ω­ρη­τι­κοί μας(*). Καὶ ποὺ καὶ νὰ θέ­λα­με νὰ τὰ ἀν­τι­γρά­ψου­με με­τα­φρά­ζον­τάς τα σὲ μιὰ ἄλ­λη γλώσ­σα, θὰ ἦ­ταν ἀ­κα­τόρ­θω­το. Δὲν ξέ­ρω ἂν τὸ δι­ά­βα­σα κά­που στόν Ντε­ριν­τὰ ἢ τὸν Μπόρ­χες, ἀλ­λὰ μοῦ φαί­νε­ται πὼς καὶ τὸ «Ode on a Grecian Urn» ἐ­ὰν θε­λή­σω νὰ τὸ ἀν­τι­γρά­ψω στὴ γλώσσα του ἀ­πὸ τὸ ἀγ­γλι­κὸ πρω­τό­τυ­πο τῆς πρώ­της ἔκ­δο­σής του στὸ λά­πτοπ μου, δὲν θὰ εἶ­ναι τὸ ἴ­διο ἀ­κρι­βῶς κεί­με­νο, καὶ θὰ δι­και­οῦ­ται ὁ ἀν­τι­γρα­φι­κὸς πλη­κτρο­λο­γι­κός μου μό­χθος μιὰ κά­ποι­α προ­στα­σί­α τοῦ ὀ­νό­μα­τός μου!… Γρά­φουμε πά­νω στὰ ἀντι­γραμ­μένα, ποὺ λέ­νε (Γέ­ητς!)…

       Ἐ­πι­τέ­λους, αὐ­τὸ ποὺ οἱ πα­λιοὶ λέ­γα­νε ἀ­φε­λῶς λο­γο­κλο­πὴ, σή­με­ρα πρέ­πει νὰ τὸ λέ­με δι­α­κει­με­νι­κό­τη­τα, καὶ ἀ­φοῦ πλέ­ον δὲν ὑ­πάρ­χει κα­νέ­νας μας τό­σο ἀ­γραμ­μά­τος καὶ μὴ-δι­α­κει­με­νι­κός, ἐ­ὰν ἐ­ξαι­ρέ­σου­με κά­τι ἀ­ναλ­φά­βη­τους στι­χο­πλό­κους βο­σκούς στὰ βου­νὰ τῆς πε­τραί­ας Ἀ­ρα­βί­ας, δὲν βλέ­πω για­τὶ νὰ μὴν κα­ταρ­γη­θεῖ σὲ μιὰ ἑ­πό­με­νη Συν­τα­κτι­κὴ Συ­νέ­λευ­ση τῆς Ἑ­ται­ρεί­ας, ἡ ἐ­νο­χλη­τι­κὴ πα­ρά­γρα­φος (δ) τοῦ ἄρ­θρου (10) ποὺ ἡ ἀ­πο­φυ­γὴ τῆς ἐ­φαρ­μο­γῆς της χρό­νια τώ­ρα φου­σκώ­νει τὰ χα­λι­ά της, ἔ­τσι ποὺ καὶ ἡ κυ­κλο­φο­ρί­α στὸ σα­λό­νι της νὰ κα­θί­στα­ται πλέ­ον ἐ­πι­κίν­δυ­νος, ἰ­δί­ως γιὰ τὰ πιὸ ἡ­λι­κι­ω­μέ­να ἱ­δρυ­τι­κά της μέ­λη…

Ω Ω Ω

Τὰ γε­λοῖ­α κα­μώ­μα­τα τῆς λο­γο­τε­χνι­κῆς συν­τε­χνί­ας ἀ­πὸ δε­κα­ε­τί­ες ἔ­χουν πά­ψει νὰ μᾶς ἐκ­πλήτ­τουν. Καὶ ἀ­μέ­το­χοι, θὰ μέ­να­με στὴν κω­μι­κὴ δι­ά­στα­ση τῶν πραγ­μά­των, ἂν δὲν ὑ­πῆρ­χαν ἐκ­κρε­μῆ με­ρι­κὰ σο­βα­ρὰ ζη­τή­μα­τα:

       1. Ἡ ὑ­πο­χρέ­ω­ση τῆς Ἑ­ται­ρεί­ας Συγ­γρα­φέ­ων, ἀ­πέ­ναν­τι στὰ μέ­λη της, ζῶν­τα καὶ πρω­τί­στως τε­θνε­ῶ­τα, νὰ πά­ρει θέ­ση διὰ τοῦ Δι­οι­κη­τι­κοῦ Συμ­βου­λί­ου της στὰ σο­βα­ρῶς κα­ταγ­γε­λό­με­να, ἀ­φοῦ ἀ­φο­ροῦν σὲ ἐ­πί­λε­κτα μέ­λη της. Καὶ τῆς Γε­νι­κῆς Συ­νέ­λευ­σης δευ­τε­ρο­βαθ­μί­ως σύμ­φω­να μὲ τὸ ἄρθρο (11) τοῦ Κα­τα­στα­τι­κοῦ της, ἂν χρειαστεῖ. (βλ. http://www.authors.gr/profile).

       2. Ἡ εὐ­θύ­νη τοῦ Δη­μο­σί­ου, γιὰ τὴν πα­τα­γώ­δη ἀ­πο­τυ­χί­α κρα­τι­κῶν θε­σμῶν, τῶν Ἐ­πι­τρο­πῶν Κρα­τι­κῶν Βρα­βεί­ων ἀ­φε­νός, καὶ τῶν Ἐ­πι­τρο­πῶν Ἐ­πι­λο­γῆς τῶν Θε­μά­των τῶν Πα­νελ­λα­δι­κῶν ἀ­φε­τέ­ρου, νὰ ξε­χω­ρί­σουν τὴν λο­γο­τε­χνι­κὴ ἦ­ρα ἀ­πὸ τὸ σι­τά­ρι, προ­στα­τεύ­ον­τας τὸ κύ­ρος τους καὶ τοὺς πο­λί­τες ποὺ τὶς ἐμ­πιστευό­νται.

       3. Ὁ γε­νι­κό­τε­ρος ἐκ­πε­σμὸς τῶν πο­λι­τι­στι­κῶν ἠ­θῶν στὴ χώρα μας, ποὺ ἐ­πι­τρέ­πει στὴν δι­α­πλο­κὴ ἰ­σχύ­ος στὰ καλ­λι­τε­χνι­κὰ νὰ ἐ­κτρέ­φει πα­ρό­μοι­α φαι­νό­με­να… Ἡ «μά­στι­γα τῆς λο­γο­κλο­πῆς» εἶ­ναι τὸ ἔλ­λασ­σον. Τὸ μεῖ­ζον εἶ­ναι ἡ ἀ­συ­λί­α στὴν πρά­ξη ποὺ ἐ­ξα­σφα­λί­ζει στοὺς λο­γο­κλό­πους ἡ με­γά­λη ἀ­να­γνω­ρί­σι­μό­τη­τά τους καὶ ἡ κοι­νό­τη­τα ἀ­το­μι­κῶν συμ­φε­ρόν­των ποὺ διαθέτουν μὲ κέν­τρα καὶ θε­σμοὺς με­γά­λης ἐ­πιρ­ρο­ῆς, ἐ­φη­με­ρί­δες καὶ ἐκ­δο­τι­κοὺς οἶ­κους, στὰ ὁ­ποῖα ἡ μω­ρο­φι­λο­δο­ξί­α πολ­λῶν τα­λαν­τού­χων καὶ ἀ­τά­λαν­των ψευ­το­δη­μι­ουρ­γῶν κλί­νει εὐ­λα­βι­κῶς καὶ σι­γῶ­σα χρό­νια τώ­ρα τὸ γό­νυ…

       Ἀλ­λὰ τώ­ρα ἴ­σως κά­τι ν’ ἄρχισε νὰ ρα­γί­ζει… Λέω ἴσως…

Γιά­ννης Πα­τί­λης

Νέ­α Σμύρ­νη, 29.06.2020.


(*) βλ. Γιάν­νης Πα­τί­λης: «Πε­ρὶ ὅ­ρων καὶ ὁρ­ίων. Ἐ­πί­με­τρο συ­νο­δευ­τι­κὸ μιᾶς παλιᾶς ἐ­πι­στο­λῆς τοῦ Ἀρ­γύ­ρη Χιό­νη», περ. Νέο Πλα­νό­διον, ἀρ. 2, Κα­λο­καί­ρι 2014, σελ. 218-233.

~ . ~

Γιὰ τὴν πε­ρί­πτω­ση Ἀ­λέ­ξη Στα­μά­τη, τεκμήρια ἐδῶ.

Γιὰ τὴν περίπτωση Χάρη Βλαβιανοῦ, τεκμήρια ἐδῶ.

~ . ~

Γιὰ τὸ ἱστολόγιο τῆς Πρωτοβουλίας γιὰ τὴν Λογοκλοπή δεῖτε έδῶ.

by : tinakanoumegk

Αρχίζει να διαφαίνεται κάτι στον ορίζοντα. Από τα προσεχώς. Μετά δεκάμηνο τριβής με την καρέκλα μάθαμε τους μεγάλους στόχους της τετραετίας από τον Δήμαρχο Ξυλοκάστρου - Ευρωστίνης.
Αναπαράγω από την συνέντευξή του, που προώθησε σε κοινωνικά δίκτυα: “ΕΡΩΤΗΣΗ: Ποιο είναι το μεγάλο σου στοίχημα 2020-23; ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Το βασικό στοίχημα είναι ο εκσυγχρονισμός του δημοτικού φωτισμού. Βρισκόμαστε ένα βήμα από αυτό. Ξεκινάμε ν΄ αλλάξουμε όλα τα φωτιστικά σε όλο το δήμο… Και αυτό είναι το στοίχημα αυτής της 3ετίας, αυτής που απομένει.”
Την συνέντευξη αυτή θεωρεί μεγάλο επίτευγμα ο δήμαρχος, ενώ θα έπρεπε να το αντιμετωπίσει ως ένα δυστύχημα δικό του και του Δήμου. Η κεντρικότητα της αλλαγής φωτιστικών δείχνει μικρότητα στόχων και απαιτήσεων. Απορώ πως «του ήρθε» και θεώρησε αυτό το θέμα ως κυρίαρχο, ώστε να επενδύσει σε αυτό. Αυτά είναι τα μεγάλα οράματα της δημοτικής διοίκησης; Αυτό δείχνει μορφωτική ανεπάρκεια, άγνοια του κοινωνικού περιβάλλοντος, των αξιών και σταθερών κατευθύνσεων πλοήγησης του Δήμου. Τα μεγάλα και σημαντικά είναι άλλα. Έχουμε μιλήσει πολύ για αυτά. Αλλά τί κάνει τον Δήμαρχο να πελαγοδρομεί στην αναζήτηση ενδιαφερόντων;
Σε κείμενό μου στις 2 Μαρτίου 2014, για την υποψηφιότητα Τσιώτου έλεγα ποιες είναι οι προϋποθέσεις μιας δημοτικής ηγεσίας: «να έχει γνώση του τόπου του, να έχει μια ερμηνεία της ιστορικής διαμόρφωσης του κοινωνικού σχηματισμού, να συμπυκνώνει και διαθέτει καλύτερα από τους άλλους δυνατότητες έκφρασης ενός ανορθωτικού σχεδίου και να έχει την συναίνεση πάνω σ΄ αυτό». Έχει κάνει κάποιο διανοητικό βήμα με βάση αυτές τις απαιτήσεις;
Στην συνέντευξη μίλησε για βουνά, θάλασσες, μαγαζιά, και εκτός από μια λιμνοδεξαμενή όλα τα άλλα μας τα έχουν δώσει οι Θεοί και η εργασία των ανθρώπων. Είναι, δηλαδή, κληροδοτημένα δεδομένα που τα βρήκαμε. Δεν έχουν να κάνουν με ανθρώπινη ή δημοτική παρεμβατικότητα. Η μεγάλη προσθετική παρέμβαση είναι οι λάμπες;
Οι δημότες έχουν σκέψεις και απαιτήσεις ανώτερης ποιότητας από αυτά που έχει στο μυαλό του ο δήμαρχος. Αποδεικνύεται ένας σαφής ο διαχωρισμός δυνατοτήτων ανάμεσα στην δημοτική αρχή και την κοινωνία, ούτε κάποιο ισοζύγιο μεταξύ τους.
Ο τόπος μας έχει δώσει βάσεις πολιτισμικής αγωγής, που δυστυχώς δεν παραλαμβάνει ο Δήμαρχος και προφανώς και οι συνεργάτες του. Αυτά τα κεντρικά πολιτικά επιτεύγματα με λάμπες, λακκούβες και μάζωμα σκουπιδιών είναι μια φθηνή εικόνα ενός μέλλοντος που αδικεί τις δυνατότητες του τόπου.
Ένας υπεύθυνος πολιτικός εκτός από αξίωση αυτοελέγχου του πρέπει να καλλιεργεί την ευθύνη και όταν κάνει λάθη να τον επαναφέρουν οι συνεργάτες του. Δεν μπορώ να καταλάβω, γιατί τον αφήνουν να εκτεθεί και να περιφέρει στο διαδίκτυο κάτι που είναι αρνητικό για αυτόν, για τους συνεργάτες του, για το δημοτικό συμβούλιο και για όλους εμάς τους δημότες.
(Γρηγόρης Κλαδούχος)
by : tinakanoumegk












«Ugliness in the city»….
(ο πιο ταιριαστός διεθνής τίτλος, αυτού που «αναγκαστικά» βιώνουμε, χωρίς να ερωτηθούμε…)..
….ξυπνάς Κυριακή πρωί και τσουπ η έκπληξη…..
Εδώ υπάρχει σαφής «εμμονή» στην ασχήμια, στις κακοτεχνίες και σε μια προκλητική προχειρότητα….
Αντί να αναλογιστούν την παταγώδη αποτυχία και την κατακραυγή από το πείραμα που προηγήθηκε, ώστε να συνετιστούν και να αλλάξουν ρότα…, αντίθετα συνεχίζουν με τα πολύ χειρότερα, με ένα είδος «κακότεχνου πολεοδομικού αυταρχισμού»…..
Ζουν τη δική τους ψευδαίσθηση ότι «….αυτό που κάνουν είναι το ιδανικότερο για την επί πολλά έτη βασανισμένη πόλη…., πιστεύοντας ότι η κοινή αποδοχή τους είναι δεδομένη, επειδή πάντα θα βρίσκονται μερικοί απαίδευτοι αισθητικά και γνωστικά "πολιτικοί οπαδοί", τραγικά απαραδειγμάτιστοι και άμαθοι χειροκροτητές….»…
….είναι πολύ εύκολο και σημαντικό να προβλέψει κανείς την κατάληξη αυτών των εκτρωμάτων στο κέντρο της πρωτεύουσας, μετά από λίγο καιρό….
Θάπρεπε να ντρέπονται, και το τιμιότερο θα ήταν να δουν το ζήτημα από την αρχή σταματώντας την συνέχιση της ανεπανάληπτης «αηδίας», καταργώντας και "σβήνοντας" τα όσα ήδη προχώρησαν…
Θα περίμενα από όλες τις Αρχιτεκτονικές Σχολές του τόπου να πάρουν θέση, από Σχολές και Συνδέσμους Αρχιτεκτόνων Πολεοδόμων, Αρχιτεκτόνων Τοπίου, Γεωτεχνικών και Συγκοινωνιολόγων (Μελετητών και Κατασκευαστών), αλλά και των κινήσεων πολιτών που κατορθώνουν να επιβιώνουν από επίσης πληγείσες δραστηριότητες «κέντρου πόλης» και δεν τους ρωτάει κανένας…
Δεν είναι καθόλου ντροπή να ακυρώσεις μια τεράστια γελοιότητα που σε εκθέτει και σε ρεζιλεύει (πιθανότατα και διεθνώς....), ώστε να την αντικαταστήσεις με πράξεις λογικής… Τούτο το δικό μας το χάλι το βλέπουν και το κρίνουν και πολίτες άλλων χωρών, όπου ανάλογες δουλειές γίνονται με σοβαρότητα και υποδειγματικά.....
Η λογική υπαγορεύει,
Μελέτη με Τεχνική και Επιστημονική κατάρτιση,
Παραδειγματισμό από τις διεθνείς πρακτικές,
«Αληθινή» Διαβούλευση μεταξύ πολιτών με προσαρμογές και υψηλή αποδοχή,
Πολιτική Σοβαρότητα,
Βιωσιμότητα έργου,
Συγκοινωνιακή αποσυμφόρηση και διευκολύνσεις με στόχο την maximum Λειτουργικότητα Έργου (κανόνες χρήσεις…) αλλά διευκολύνοντας και τον ευρύτερο αστικό ιστό,
Αισθητική του έργου και συμβατότητα με τα δεδομένα χαρακτηριστικά Πολεοτοπίου της Πρωτεύουσας,
Δημιουργία ευκαιριών για μαζική εισαγωγή «ανώτερου» Πρασίνου στην πόλη με παράλληλο σχεδιασμό και χωρικές επιλογές υποδοχής του,
Επαρκή χρηματοδότηση και Διαφάνεια,
Συντήρηση και Παρακολούθηση…
Σ. Σεκλιζιώτης
........................................................................................................................................................
 "Ο Μεγάλος Περίπατος εξαπλώνεται και από χθες βράδυ έχουμε τις πρώτες σημαντικές και καίριες παρεμβάσεις στην κάτω πλευρά της πλατείας Συντάγματος."
 iefimerida.gr