ενδείξεις - αντενδείξεις





πρός τό δεῖν οὕτω



Προηγούμενα εὕσημον λόγον δῶτε








by : tinakanoumegk

 

Α. ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΣΕ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΟΥ ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ ΣΕΜΙΤΕΛΟΥ

Κύριε ΕυστάΘΕΙΕ: ολόκληρο κείμενό σας για το Δημοτικό Συμβούλιο και δεν βγαίνει συμπέρασμα τι ψήφισαν, ποιος ψήφισε τι.

1.

 Από πότε κατάλαβε ο  Τσιώτος και ο Συμπράττων Μπρακούλιας ότι το πρώτο καθήκον για τον Δήμο είναι η αλλαγή των φώτων στους δρόμους; Και όχι μόνο αυτό αλλά είναι τόσο σημαντικό, ώστε να εξερευνήσουμε την δυνατότητα δανείου; Έχετε απάντηση σε αυτό; Μήπως πέρασε κανένας κάποιας εταιρείας φωτιστικών και τους είπε ότι έχει καλή πραμάτεια; Τόγραψα και στην Πατρίτσια και το επαναλαμβάνω: « - Απαιτείται προσοχή στην ανάγνωση της πραγματικότητας, γιατί μπορεί αυτή που σου δείχνουν α) να είναι έτσι, β) να μην είναι έτσι και να σου δείχνουν άλλη. Ή να σου την κρύβουν εντελώς.

- Πρέπει να είμαστε αυστηροί στο ζήτημα της διαχείρισης του δημόσιου χρήματος.

- Διάφορες έρευνες αναδεικνύουν ως φορέα με την μεγαλύτερη διαφθορά την τοπική αυτοδιοίκηση. Κανένας δεν κατηγορείται χωρίς αποδείξεις αλλά τα τωρινά ελληνικά ανθρωπολογικά δεδομένα (το «εγώ» και το «δικό μου» για πολίτες και διοικούντες), μας επιβάλλουν νάχουμε τα μάτια μας ανοιχτά».

2.

Γράφετε ότι ο Φάνης Μπρακούλιας «δεν μπήκε στην επί της ουσίας συζήτηση». Αλλά, ψήφισε στο επί της ουσίας θέμα, όμως δεν μπήκε στον κόπο να πει για την ουσία του θέματος. Καλά πάμε.

3.

Χαίρομαι που σας διακατέχει αισιοδοξία. Ο Χριστός έκανε σε τρία χρόνια θαύματα και πριν σταυρωθεί. Ο Φάνης μετά 19 χρόνια που ζεσταίνει μια καρέκλα, περιμένετε ακόμα να κάνει θαύματα, «να χαράξει νέα στρατηγική για την επόμενη μέρα»; Και τελικά τι θέτε, αφού όπως λέτε ασκεί «υπεύθυνη αντιπολιτευτική τάση», γιατί τον καλείτε για «νέα στρατηγική»; Να το πω καθαρά: οι δυνατότητες του Φάνη πολιτικά και διανοητικών επεξεργασιών μιας πρότασης για την κοινωνία είναι μικρές, γιαυτό, όπως κάθε ετεροφωτισμένος, δεν ζητάει τα φώτα της γνώσης και επαφίεται στα φώτα των δρόμων.

4.

Μην χρησιμοποιείτε καταχρηστικά και καθ΄ υπερβολήν τα εισαγωγικά. Προδίδουν τάσεις διαφυγής από την ανάγκη σαφήνειας.

5.

Καλή χρονιά.

Η ΑΝΑΡΤΗΣΗ ΤΟΥ Ε.Σ. ΕΔΩ: www.scepsis.gr

.............................................................................................................. 

Β. ΔΥΟ ΣΧΟΛΙΑ - ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ ΣΤΗΝ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΗΣΗ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΤΣΙΑΣ ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΥ (ΔΗΜΟΤΙΚΗΣ ΣΥΜΒΟΥΛΟΥ) ΓΙΑ ΤΗΝ ΨΗΦΟ ΤΗΣ ΣΤΟ ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ.

Α΄ ΣΧΟΛΙΟ

Οι πολιτικές πράξεις κρίνονται από το ποιόν ωφελούν. (κοινωνία, ιδιωτικά συμφέροντα, ιδιοτελή συμφέροντα εξουσιών κλπ). ΑΥΤΟ ΑΣΧΕΤΑ ΑΠΟ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΗΤΙΚΕΣ ΔΙΑΚΗΡΥΞΕΙΣ.

Στο προκείμενο: σε μια στιγμή όχι ελεγχόμενης ψυχολογικής κατάστασης, αφού κυριάρχησε η ανάγκη της να παρουσιαστεί ως αυτόβουλη και αυτοδιευθυνόμενη σκέψη, δεν αντελήφθη ποιον εξυπηρετούσε.

ΣΟΒΑΡΟ ΜΕΙΟΝΕΚΤΗΜΑ: Η ΑΡΝΗΣΗ ΕΡΕΥΝΑΣ ΤΩΝ ΕΠΙΠΤΩΣΕΩΝ ΤΩΝ ΕΝΕΡΓΕΙΩΝ ΜΑΣ.

Β΄ ΣΧΟΛΙΟ

Καλά, θέλεις να πείς ότι στο Δ. Σ. «έγινε το σώσε» για ψευτοδιλήματα; Όταν «σκίζεται» ο άλλος κάτι συμβαίνει…

Α. «Για την ευημερία των δημοτών»: η ευημερία των δημοτών είναι ένας στόχος σε διαρκή ανανέωση. Η άμεση όμως πράξη μας πρέπει εκεί να οδεύει με όχημα τα κλειδιά της τοπικής ανάπτυξης. Δηλαδή προτεραιότητες και ιεραρχήσεις. Πώς συζητάτε να ξοδέψετε τόσα χρήματα για αυτό το έργο; Ήταν αυτό ιεραρχημένο και στο προεκλογικό πρόγραμμά σας; Τόσο ιεραρχείται, ώστε να πάρουμε και δάνειο;

Β. «Για την δημοκρατία των  «θεσμών»: το χθεσινό Δ. Σ. ήταν μια φαινομενικά κοκορομαχία με σαφώς υπόβαθρο και αιτίες μεγάλης αξίας. Διαφορετικά δεν εξηγείται η αγωνία του δημάρχου και του Μπρακούλια… Ωστόσο ένας δημοκρατικός πολίτης θα έπρεπε να συναινεί σε προτάσεις που πλαταίνουν την συζήτηση, την έρευνα, τον έλεγχο. Και μια και ο λόγος για παρέμβαση σε θεσμούς και στην κοινωνία, δεν χρειάζεται να διαβάσεις Σουν Τζου για να καταλάβεις ότι η πολιτική πράξη εκτός από στόχος είναι και τακτική διαμόρφωσης συσχετισμών για την επίτευξη αυτών των στόχων.

Γ. 1. Απαιτείται προσοχή στην ανάγνωση της πραγματικότητας, γιατί μπορεί αυτή που σου δείχνουν α) να είναι έτσι, β) να μην είναι έτσι και να σου δείχνουν άλλη. Ή να σου την κρύβουν εντελώς.

2. Πρέπει να είμαστε αυστηροί στο ζήτημα της διαχείρισης του δημόσιου χρήματος.

3. Διάφορες έρευνες αναδεικνύουν ως φορέα με την μεγαλύτερη διαφθορά την τοπική αυτοδιοίκηση. Κανένας δεν κατηγορείται χωρίς αποδείξεις αλλά τα τωρινά ελληνικά ανθρωπολογικά δεδομένα (το «εγώ» και το «δικό μου» για πολίτες και διοικούντες), μας επιβάλλουν νάχουμε τα μάτια μας ανοιχτά.

ΟΛΗ Η ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΣΤΗΝ ΣΕΛΙΔΑ ΤΗΣ Patrizia Adamopoulou

 στο FACEBOOK

 



 

by : tinakanoumegk


Την αντίδρασή του στο νομοσχέδιο μετατροπής των μεγάλων Δημόσιων Μουσείων της χώρας- ανάμεσά τους και το Αρχαιολογικό Μουσείο Ηρακλείου, σε Νομικά Πρόσωπα Δημοσίου Δικαίου, εκφράζει με ανακοίνωσή του το Τοπικό Παράρτημα Κρήτης Συλλόγου Ελλήνων Αρχαιολόγων. 

ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΟΙ ΚΡΗΤΗΣ:
«Ημέρα ντροπής
για την κυβέρνηση Μητσοτάκη
και την Λίνα Μενδώνη
η 22α Δεκεμβρίου 2020


«Η εισαγωγή στις 22 Δεκέμβρη 2020 στο Υπουργικό Συμβούλιο νομοσχεδίου μετατροπής των μεγάλων Δημόσιων Μουσείων της χώρας, σε Νομικά Πρόσωπα Δημοσίου Δικαίου, είναι η μέρα ντροπής για την κυβέρνηση Μητσοτάκη και την επικεφαλής του Υπουργείου Πολιτισμού Λίνα Μενδώνη. Είναι η μέρα που το πολιτικό σύστημα της κερδοφορίας που οι κυβερνήσεις αυτές υπηρετούν αποδεικνύει περίτρανα την απέχθειά του για οτιδήποτε αποτελεί δικαίωμα του λαού στην μόρφωση και την εκπαίδευση μέσω του Πολιτισμού.

ΔΕΙΤΕ κι άλλη αντίδραση των αρχαιολόγων, ΕΔΩ.


Απεχθάνονται την ανεξαρτησία των ελληνικών Μουσείων ως Ειδικές Περιφερειακές Υπηρεσίες του Υπουργείου μακριά από τους εξωυπηρεσιακούς παράγοντες, εκλεκτούς, φίλους και αρεστούς του/της εκάστοτε υπουργού. Για αυτόν τον λόγο επιδιώκουν, τα Μουσεία και όλα όσα αυτά εμπεριέχουν (συλλογές, υλικοτεχνική υποδομή, εργαζόμενοι) να αποτελούν προίκα στα συμφέροντα της εκάστοτε πολιτικής ηγεσίας, με όλα όσα συνεπάγεται αυτό.

Επιδιώκουν να μετατρέψουν τα στολίδια της χώρας μας, που φιλοξενούν εκατομμύρια μοναδικά εκθέματα δημιουργίες του λαού μας και που χιλιάδες υπάλληλοι που έχουν υπηρετήσει σε αυτά πάσχισαν για την προστασία τους, σε ένα τύπο διοίκησης που διασφαλίζει την εμπλοκή του κατ΄επανάληψη διεφθαρμένου όπως έχει αποδειχτεί ιδιωτικού τομέα μέσω διορισμένου Διοικητικού Συμβουλίου.

Για να επιτύχουν τον σκοπό τους για την κερδοφορία του ιδιωτικού κεφαλαίου σκόπιμα δυσφημούν το πραγματικά δημόσιο έργο που επιτελούν τα Μουσεία της Χώρας μας, φθάνοντας να αποκρύπτουν τις συχνές διακρίσεις τους όπως ότι για το 2020 το βραβείο των επισκεπτών του Tripadvisor απονεμήθηκε σε 31 μουσεία του Υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού - και μέσα σε αυτά στην 5η θέση βρίσκεται το Αρχαιολογικό Μουσείο Ηρακλείου.

Τα μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου θα εξυπηρετούν, εν δυνάμει, μικροπολιτικά ή και ιδιωτικά συμφέροντα και όχι κατ’ ανάγκην το δημόσιο συμφέρον, το συμφέρον όλων μας. Η νομική μορφή του Ν.Π.Δ.Δ. παρέχει τη δυνατότητα συμπράξεων με τον ιδιωτικό τομέα ή ανάθεσης τομέων (όπως η φύλαξη) σε εταιρείες, ή ακόμα και προνομιακές σχέσεις με Ιδρύματα Πολιτισμού που αδημονούν να εισβάλουν και στον χώρο της διαχείρισης της πολιτιστικής κληρονομιάς.

Η προτεινόμενη αποκοπή των Μουσείων από την Αρχαιολογική Υπηρεσία θα προκαλέσει με βεβαιότητα προβλήματα στη λειτουργία και χρηματοδότηση Αρχαιολογικών Χώρων και Μουσείων με χαμηλότερη επισκεψιμότητα, καθώς η μέχρι σήμερα πολιτική του Ταμείου στηρίζεται στην κατανομή των κερδών ανά την επικράτεια, με βάση την αρχή της αλληλεγγύης. Η λεγόμενη αυτοτέλεια των Μουσείων θα οδηγήσει περιφερειακά Μουσεία στην ασφυξία και στο λειτουργικό αδιέξοδο. Καινούργια μικρά περιφερειακά Μουσεία, αληθινά κοσμήματα, που δημιουργήθηκαν και με πόρους από την Ευρωπαϊκή Ένωση, είναι σχεδόν σίγουρο ότι, εάν κλείσει η στρόφιγγα χρηματοδότησης από τα έσοδα μεγαλύτερων, κεντρικότερων Μουσείων, δεν θα έχουν τα μέσα να παραμείνουν ανοιχτά.

Η μετατροπή των μεγάλων Δημόσιων Μουσείων και η μείωση των εσόδων για λογαριασμό του πρώην ΤΑΠΑ (νυν ΟΔΑΠ) που αυτή θα επιφέρει, θα οδηγήσει στον οικονομικό στραγγαλισμό και των περιφερειακών μουσείων και των αρχαιολογικών χώρων τα οποία σύντομα θα παραδοθούν σε ιδιωτικά συμφέροντα. Και όπως καλά διατυπώθηκε από το Τοπικό Παράρτημα Δωδεκανήσου του Συλλόγου Ελλήνων Αρχαιολόγων : ‘Όσον αφορά τις ακριτικές Εφορείες, κάποιος θα έπρεπε να σκεφτεί και τον εθνικό ρόλο των μονάδων αυτών.’

Όσον αφορά τα έσοδα που ανήκουν και έπρεπε να αποδίδονται στις ανάγκες του λαού, σκόπιμα δεν έχουν παρουσιάσει ένα σαφώς διατυπωμένο το κυβερνητικό σχέδιο για αυτά, όμως, η εμπειρία από την λειτουργία άλλων ΝΠΔΔ του δημοσίου λέει πως η οικονομική διαχείριση θα γίνεται αποκλειστικά από το διορισμένο από τον εκάστοτε υπουργό Διοικητικό Συμβούλιο.

Ήδη από δηλώσεις της Υπουργού (πρόταση για εκπόνηση και εφαρμογή πολιτικών για την ολοκληρωμένη βιώσιμη ανάπτυξη περιοχών με μείζονα μνημεία: Κνωσός, Μεσσήνη, Ρόδος, Δωδώνη, Δήλος, Φίλιπποι, Αμφίπολη, Βεργίνα, Ακαδημία Πλάτωνος), διαφαίνεται ότι η κυβέρνηση απεργάζεται και τη διοικητική-οικονομική αυτοτέλεια των μεγάλων (και άρα με πολλά έσοδα) αρχαιολογικών χώρων.

Όσον αφορά τα εκθέματα π.χ. των μουσείων θα κατατάσσονται όχι με βάση τη σημασία τους αλλά τι είναι πιο εντυπωσιακό, τι κόβει περισσότερα εισιτήρια ή ακόμα μπορεί να περνούν και σε δεύτερη μοίρα, προς όφελος της θέας του εστιατορίου, της καφετέριας τους, του πωλητηρίου τους... Κάτω από αυτές τις συνθήκες θα παρακάμπτονται και οι όποιοι ηθικοί ενδοιασμοί υπήρχαν μέχρι σήμερα απέναντι στη βεβήλωση των αρχαιολογικών χώρων από τις κάθε είδους εμπορικές δραστηριότητες, όπως η διοργάνωση επίδειξης μόδας στο Ναό του Ποσειδώνα στο Σούνιο που έγινε πρόσφατα, ή η διαφήμιση της «Coca - Cola» στην Ακρόπολη που επιχειρήθηκε παλιότερα.

Με λίγα λόγια, όπως πολύ καλά έχει γραφτεί και σε άλλες ανακοινώσεις, το μόνο που δεν απασχολεί την κυβέρνηση είναι η ουσιαστική επαφή του λαού και ειδικά της νεολαίας με τα μνημεία της πολιτιστικής κληρονομιάς, η κατανόηση του ιστορικού παρελθόντος και των επιτευγμάτων της ανθρωπότητας, ως μία βαθμίδα στην εξέλιξη του πολιτισμού που είναι πανανθρώπινο δημιούργημα και συλλογική περιουσία. Αυτό που απασχολεί είναι η εισπραξιμότητα και η κερδοφορία που συνεπάγεται η μαζικοποίηση των δραστηριοτήτων των μουσείων και των επιχειρήσεων που κινούνται γύρω από αυτά.

 

Η πολιτική προϊστάμενη του Υπουργείου Πολιτισμού εξυπηρετεί άριστα μια ομάδα φιλελεύθερων πολιτικών που βυθίζουν κάθε μέρα που περνάει την χώρα σε μια άκρατη ιδιωτικοποίηση και στέρηση πόρων από όλους τους τομείς της κοινωνίας που τα έχουν πραγματική ανάγκη.

Ζητούμε μετ΄ επιτάσεως από όλους του βουλευτές και κυρίως τους βουλευτές της Κρήτης την αποχή από οποιαδήποτε ψηφοφορία για την μετατροπή των Δημόσιων Μουσείων: Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου, Βυζαντινού και Χριστιανικού Μουσείου Αθηνών, Αρχαιολογικού Μουσείου Θεσσαλονίκης, Μουσείου Βυζαντινού Πολιτισμού και μέσα σε αυτά του Αρχαιολογικού Μουσείου Ηρακλείου, σε νομικά πρόσωπα Δημοσίου Δικαίου.

Ζητούμε την στήριξη του λαού για την κατάργηση κάθε διάταξης βλαπτικής για το μέλλον του αρχαιολογικού πλούτου της χώρας, όπως η πρόσφατα ψηφισθείσα τροπολογία που άνοιξε το δρόμο για την εξαγωγή αρχαιοτήτων με το μανδύα του μακροχρόνιου δανεισμού για 50 χρόνια.

Εμάς του αρχαιολόγους και όλους τους υπαλλήλους του Πολιτισμού θα μας βρουν απέναντι τους για όλα τα ανόσια που σχεδιάζουν για τον Πολιτισμό της Χώρα μας.

Αυτά τα Χριστούγεννα θα είναι διαφορετικά· μαζί με την οικονομική κρίση στην οποία βυθίζουν για ακόμα μια φορά το λαό, τα ονόματά των υπεύθυνων θα γραφτούν με μελανά χρώματα στην Ιστορία της γενιάς μας, αν δεν αποσύρουν τώρα τη συζήτηση για το ξεπούλημα των Μουσείων της Χώρας μας».

ΠΗΓΗΚΡΗΤΗ, 26.12.2020. ΑΡΧΕΙΟΝ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ, 27.12.2020.

Αρχαιολογικο Μουσείο Ηρακλείου- Φωτογραφία Αρχείου
by : tinakanoumegk

 

        Πριν λίγες ημέρες συνέλαβαν πολίτες που ανάρτησαν το πανώ «πεινάμε». Σήμερα μοιράζουν φαγητό, η Πρόεδρος και ο Πρωθυπουργός. Υποκριτικές πολιτικές επιδείξεις κοινωνικής ευαισθησίας: πρώτα τους φθάνω στην κοινωνική εξαθλίωση και κατόπιν έρχομαι ως ελεήμων. (Διαβάστε και στο χθεσινό ΒΗΜΑ -25/12/2020-, μια εικόνα - μια αγχωμένη υμνογραφία της κ. Σακελλαροπούλου).  


ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΑΠΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΜΟΥ ΠΟΥ ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ ΣΤΗΝ ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ ΚΑΙ ΕΔΩ (https://edromos.gr/), στις 14 Ιανουαρίου 2013.

«Ο άνθρωπος είναι άνθρωπος, δηλαδή πολίτης, όταν μετέχει στην κοινωνία, προβάλλοντας αλλαγές, μια

ΝΕΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΑΙ ΣΧΕΣΕΙΣ ΑΝΘΡΩΠΩΝ, ΩΣΤΕ




ΝΑ ΜΗΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΚΑΠΟΙΟΙ ΠΟΥ ΝΑ ΕΧΟΥΝ ΑΝΑΓΚΗ ΤΟΥΣ «ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΟΥΣ».


Οι πολιτικοί, οι αυτοδιοικητικοί, το κράτος έχουν αποστολή να προβλέπουν, να σχεδιάζουν, να εμπλουτίζουν δημόσιο χώρο και αγαθά. Οι πολιτικοί μας είναι όμως «συμπονετικοί» χωρίς σκέψεις, ιδέες, ανεύθυνοι, ανύποπτοι για το καθήκον τους, για την έννοια της πολιτικής. Γνωρίζουν βέβαια το ατομικό τους συμφέρον.

Μια τέτοια πολιτική απάτη αναγνώρισε στον Μπους ο Michael Walzer, φιλόσοφος της πολιτικής. Έλεγε τότε ότι με εξαγγελίες φιλανθρωπίας, προπαγάνδα συμπάθειας, «οι ρεπουμπλικάνοι προσπάθησαν ν’ αποφύγουν την απουσία στο πρόγραμμά τους οποιωνδήποτε στοιχείων κοινωνικού κράτους».

«Ο διάβολος της φιλανθρωπίας», έλεγε ο Τολστόι, «εντυπώνει στους ανθρώπους ότι αν κλέβουν και επιστρέφουν ψίχουλα σ’ αυτούς που έκλεψαν, κάνουν έργο που δεν χρειάζεται πλέον να γίνουν καλύτεροι». Ας βάλουμε στην παραπάνω πρόταση αντί για «ανθρώπους» τις λέξεις «κόμματα», «πολιτικοί».

Οι άνθρωποι της αξιοπρέπειας θέλουν μια κοινωνία της αξιοπρέπειας. Ακόμα κι αυτοί που δέχονται φιλανθρωπική βοήθεια ξεκινούν από το να την αισθάνονται «σαν γελοίο και ανεπαρκή τρόπο ατελούς επανόρθωσης ή σαν συναισθηματική ελεημοσύνη» (Όσκαρ Ουάιλντ). Θέλουν παραπέρα, να περάσουν στην ελευθερία πρότασης μιας αξιοβίωτης συλλογικότητας. Μιας συγκροτημένης κοινωνίας που οι θεσμοί της θ’ ακυρώσουν την τυραννία της ανάγκης.» 

Γρηγόρης Κλαδούχος - Ξυλόκαστρο, 26 Δεκεμβρίου 2020

 

 

Posted on : Παρασκευή, 25 Δεκεμβρίου 2020 [ 0 ] comments Label:

Παπαδιαμάντης- Σαπφώ Νοταρά - Έρωτας στα χιόνια

by : tinakanoumegk

                                                              Έρωτας στα χιόνια
του Αλ. Παπαδιαμάντη
Διαβάζει η Σαπφώ Νοταρά


by : tinakanoumegk


Κυκλοφόρησε στα ελληνικά το τελευταίο βιβλίο της Shoshana Zuboff με τον παράξενα προκλητικό τίτλο. 

Τι είναι και τι θέλει ο κατασκοπευτικός καπιταλισμός | tovima.gr

Γ.Κ.Καρατζάς

Βλέποντας την φωτογραφία της λες και ξεπήδησε από ένα επεισόδιο της σαπουνόπερας «Τόλμη και Δυναστεία». Και όμως τα φαινόμενα, ως συνήθως, απατούν. H 69χρονη Shoshana Zuboff (Σοσάνα Ζούμποφ) είναι εδώ και χρόνια μια γυναίκα που φιγουράρει ανάμεσα στα πρώτα ονόματα των σύγχρονων στοχαστών – διανοητών που έχουν την δυνατότητα να επιδρούν με τον τρόπο τους στο ευρύ πεδίο της πολιτικής, οικονομικής και κοινωνικής συνείδησης και συμπεριφοράς. Η Zuboff είναι ομότιμη καθηγήτρια της Σχολής Διοίκησης Επιχειρήσεων του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ ενώ έχει διατελέσει και ακαδημαϊκή συνεργάτρια του Berkman Klein Center for Internet and Society της Νομικής Σχολής του Χάρβαρντ. 

Στις αρχές του προηγούμενου μήνα κυκλοφόρησε στα ελληνικά το τελευταίο της βιβλίο με τον παράξενα προκλητικό τίτλο «Η Εποχή του Κατασκοπευτικού Καπιταλισμού» (από τις Εκδόσεις Καστανιώτη σε μετάφραση Γιώργου Μπέτσου).

Αλλά, τι στα αλήθεια είναι αυτός ο …κατασκοπευτικός καπιταλισμός; Η συγγραφέας στις πρώτες κιόλας σελίδες του βιβλίου – δοκιμίου σπεύδει να δώσει τις απαραίτητες και αναγκαίες εξηγήσεις για τον ορισμό του κατασκοπευτικού καπιταλισμού μέσα από 8 σύντομες θέσεις. Η πρώτη εξ αυτών ορίζει τον κατασκοπευτικό καπιταλισμό ως «νέα οικονομική τάξη η οποία αξιώνει δικαιώματα επί της ανθρώπινης εμπειρίας και τη μεταχειρίζεται ως ανέξοδη πρώτη ύλη στο πλαίσιο υπόγειων εμπορικών τακτικών εξόρυξης δεδομένων, διαμόρφωσης προγνωστικών και πωλήσεων. Λίγες σελίδες παρακάτω η συγγραφέας επανέρχεται στον ορισμό της έννοιας του κατασκοπευτικού καπιταλισμού προσθέτοντας τα εξής ενδιαφέροντα στοιχεία: «(…) εγείρει μονομερείς αξιώσεις στην ανθρώπινη εμπειρία, την οποία μεταχειρίζεται ως ανέξοδη πρώτη ύλη προορισμένη να αναχθεί σε συμπεριφορικά δεδομένα. Ασχέτως αν μέρος αυτών των δεδομένων όντως αξιοποιείται στη βελτίωση υπηρεσιών και προϊόντων, τα υπόλοιπα χαρακτηρίζονται συμπεριφορικό πλεόνασμα το οποίο περιέρχεται στην κυριότητα της εκάστοτε εταιρείας και τροφοδοτείται σε προηγμένες διαδικασίες παραγωγής γνωστές ως “μηχανική νοημοσύνη”. Από κει αυτό το πλεόνασμα εξάγεται ως προϊόντα πρόγνωσης τα οποία προεξοφλούν το τι θα κάνεις τώρα και στο μέλλον- το εγγύς και το απώτερο». 

Η Zuboff κάνει λόγο για μια «πρωτοφανή μετάλλαξη», με τον κατασκοπευτικό καπιταλισμό να παρασιτεί σε κάθε πτυχή της ανθρώπινης δραστηριότητας. Διαβάζοντας τα πρώτα εισαγωγικά κεφάλαια συγκράτησα μια ατάκα: «Η Google εφηύρε και τελειοποίησε τον κατασκοπευτικό καπιταλισμό εν πολλοίς με τον ίδιο τρόπο που πριν από έναν αιώνα η General Motors εφηύρε και τελειοποίησε τον διευθυντικό καπιταλισμό». Η συγγραφέας υποστηρίζει ότι η Google δεν βίωσε καμία μοναξιά μιας και προσέτρεξαν να υιοθετήσουν το νέο μοντέλο τόσο το Facebook όσο και η Microsoft. «Από ότι φαίνεται, η Amazon στρέφεται κι εκείνη προς αυτή τη κατεύθυνση, ενώ για την Apple μιας τέτοια στροφή συνιστά ακανθώδες ζήτημα».

Στο site του εκδότη βρήκα το κείμενο του οπισθόφυλλου, το οποίο και μεταφέρω εδώ: «Οι προκλήσεις που θέτει στην ανθρωπότητα το ψηφιακό μέλλον, η πρώτη λεπτομερής ανάλυση μιας καινοφανούς μορφής εξουσίας, του “κατασκοπευτικού καπιταλισμού”, και η εκστρατεία των ισχυρών εταιρειών να προβλέψουν και να ελέγξουν τη συμπεριφορά μας.

Σε αυτό το αριστοτεχνικό έργο, καρπό πρωτοποριακής σκέψης και έρευνας, η Σοσάνα Ζούμποφ καταθέτει μια διορατική και αφυπνιστική ματιά στο φαινόμενο που η ίδια αποκαλεί “κατασκοπευτικό καπιταλισμό”. Το διακύβευμα είναι εξαιρετικά κρίσιμο: Στον 21ο αιώνα μια παγκόσμια αρχιτεκτονική συμπεριφορικής τροποποίησης απειλεί να αλλοιώσει την ανθρώπινη φύση με τον ίδιο τρόπο που κατά τον προηγούμενο αιώνα ο βιομηχανικός καπιταλισμός αλλοίωσε το φυσικό περιβάλλον. Η συγγραφέας περιγράφει γλαφυρά τον αντίκτυπο του κατασκοπευτικού καπιταλισμού καθώς αυτός προελαύνει από τη Σίλικον Βάλεϊ και διεισδύει σε κάθε πτυχή του οικονομικού τομέα. Νέες δυσοίωνες “αγορές συμπεριφορικής έκβασης” γίνονται σημεία συσσώρευσης ανυπολόγιστου πλούτου και εξουσίας. Στους κόλπους τους, προβλέψεις που αφορούν τη συμπεριφορά μας καθίστανται αντικείμενο αγοραπωλησίας ενώ η παραγωγή αγαθών και υπηρεσιών εντάσσεται στα νέα “μέσα συμπεριφορικής τροποποίησης”.

Η απειλή έχει πλέον μετατοπιστεί από τον Μεγάλο Αδερφό του ολοκληρωτικού κράτους σε μια διάχυτη ψηφιακή αρχιτεκτονική: σε έναν “Μεγάλο Αλλότριο” που δρα με γνώμονα τα συμφέροντα του κατασκοπευτικού κεφαλαίου.

Βρισκόμαστε μπροστά σε μια πρωτοφανή μορφή εξουσίας η οποία διακρίνεται από τη συσσώρευση γνώσης και λειτουργεί εκτός δικαιοδοσίας της δημοκρατικής εποπτείας.

Η ανάλυση της Σοσάνα Ζούμποφ, διεξοδική και συγκινητική, εκθέτει τις απειλές που αντιμετωπίζει η κοινωνία του σήμερα: Το φάσμα ενός απόλυτα διασυνδεδεμένου, ελεγχόμενου “μεθοδευτικού χώρου”, ο οποίος αποπλανά υποσχόμενος βέβαια ενδεχόμενα και μεγιστοποίηση του κέρδους – και όλα αυτά, εις βάρος της δημοκρατίας, της ελευθερίας και του μέλλοντος της ανθρώπινης φύσης. Έχοντας συναντήσει ελάχιστη αντίσταση από τον νόμο ή τους πολίτες, ο κατασκοπευτικός καπιταλισμός βρίσκεται στο μεταίχμιο της κυριαρχίας του στο κοινωνικό σύστημα, έτοιμος να διαμορφώσει το ψηφιακό μέλλον – αν του το επιτρέψουμε».

Με το τελευταίο της βιβλίο «Η εποχή του Κατασκοπευτικού Καπιταλισμού» η συγγραφέας ολοκληρώνει μια τριλογία – κάθε ένα εκ των οποίων βρέθηκε μπροστά από την εποχή του και συνεισέφερε σε προβληματισμό για τις μελλοντικές εξελίξεις. Η αρχή έγινε στα τέλη της δεκαετίας του 1980, με το In the Age of the Smart Machine: The Future of Work and Power, με το οποίο προέβλεψε τον τρόπο με τον οποίο οι ηλεκτρονικοί υπολογιστές θα έφερναν την επανάσταση στον σύγχρονο εργασιακό χώρο. Στις αρχές του 21ου αιώνα, ήρθε το The Support Economy: Why Corporations Are Failing Individuals and the Next Episode of Capitalism, το οποίο

συνέγραψε από κοινού με τον James Maxmin, «πριν ακόμη κάνουν την εμφάνισή τους το iPod και η Uber, διέβλεψε την άνοδο ενός ψηφιακά κατανεμημένου καπιταλισμού υπηρεσιών προσαρμοσμένων στο άτομο. Μέσω αυτού προειδοποιούσε για τον συλλογικό κίνδυνο που πρόκειται να αντιμετωπίσουμε εάν οι μεγάλες εταιρείες δεν υιοθετήσουν άλλη οπτική για το κυρίαρχο οικονομικό σύστημα». Σήμερα, με το τελευταίο της βιβλίο μας ανοίγει ένα μεγάλο παράθυρο για να φανούν οι χρήστες της τεχνολογίας, οι οποίοι «παύουν πια να είναι απλώς οι πελάτες και γίνονται η πρώτη ύλη στο πλαίσιο μιας εντελώς καινοφανούς οικονομικής τάξης». Για το τέλος, κράτησα τον υπότιτλο του βιβλίου που δίνει μια θέση και δείχνει μια προοπτική: «Ο Αγώνας για ένα Ανθρώπινο Μέλλον στο Μεταίχμιο της Νέας Εξουσίας».

Το βιβλίο της Zuboff θα ήταν καλό να διαβαστεί εκ παραλλήλου με εκείνο του Paul Mason όπου ο συγγραφέας διερευνά τις ηθικές, πολιτικές και οικονομικές προκλήσεις που θέτει τόσο η σημερινή κρίση της δημοκρατίας όσο και ο ψηφιακός μετασχηματισμός. «Καθαρό λαμπρό μέλλον», ο τίτλος του (κυκλοφόρησε τον περασμένο Ιούνιο από τις Εκδόσεις Καστανιώτη σε μετάφραση της Μαριάννας Τζιαντζή. Στο site του εκδότη βρήκα το μικρό κείμενο που φιλοξενείται στο οπισθόφυλλο: « Πώς διασώζουμε αυτό που μας καθιστά ανθρώπους σε μια εποχή εκτεταμένης αβεβαιότητας; Μήπως σήμερα είμαστ απλώς καταναλωτές που μας διαμορφώνουν οι δυνάμεις της αγοράς; Μήπως σύντομα οι αλγόριθμοι και η τεχνητή νοημοσύνη θα μας αντικαταστήσουν; Ο συγγραφέας μάς προσκαλεί σε μια αταλάντευτη, μαχητική υπεράσπιση της ύπαρξής μας, των δικαιωμάτων και των ελευθεριών μας. 

Με παραπομπές στην οικονομία και τα μαζικά δεδομένα, στη νευροεπιστήμη, στους πολιτισμικούς πολέμους αλλά και στην άνοδο της ακροδεξιάς, αντλώντας από τις εμπειρίες του και τα επιτόπια ρεπορτάζ σε μεγάλες λαϊκές κινητοποιήσεις από την Αθήνα και την Κωνσταντινούπολη μέχρι την Ουάσινγκτον, καθώς και με αναφορές στην παιδική του ηλικία σε μια αγγλική πόλη ανθρακωρύχων, ο Πωλ Μέισον μας δείχνει πώς η έννοια του ανθρώπου έχει διαβρωθεί όσο ποτέ άλλοτε στο παρελθόν. Στο Καθαρό λαμπρό μέλλον υποστηρίζει ότι είμαστε ικανοί να πλάσουμε το μέλλον μας, μέσω του λόγου, της καινοτομίας, της απελευθερωτικής χρήσης της τεχνολογίας και της συνεργασίας. Δίνει μια εικόνα των ανθρώπων ως κάτι παραπάνω από ανδρείκελων, πελατών ή γραναζιών σε μια μηχανή. Ένα έργο ριζοσπαστικής αισιοδοξίας για τους δύσκολους καιρούς μας». 

Ο συγγραφέας δεν χρειάζεται και πολλές συστάσεις. Ο 60 χρόνος βραβευμένος συγγραφέας, δημοσιογράφος και παραγωγός ενημερωτικών εκπομπών μεταξύ 2001 και 2016 διετέλεσε αρχισυντάκτης οικονομικών θεμάτων στο BBC Newsnight και αργότερα στο Channel 4 News. Από το 2007 και μετά βρέθηκε στην πρώτη γραμμή των εξελίξεων, καλύπτοντας όχι μόνο την παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση (με έμφαση στην Ελλάδα και την Ισπανία), αλλά και σημαντικά γεγονότα στον υπόλοιπο κόσμο, από τις ΗΠΑ και την Τουρκία ως τη Λωρίδα της Γάζας και την Κίνα. Σήμερα διατηρεί μια εβδομαδιαία στήλη στο περιοδικό The New Statesman και αρθρογραφεί σε διάφορα ευρωπαϊκά έντυπα (The Guardian, Freitag, Le Monde Diplomatique).

by : tinakanoumegk








Ο καπιταλισμός που εδραιώνεται σε πλανητική κλίμακα δεν είναι ο καπιταλισμός με τη μορφή που προσέλαβε στη Δύση: είναι μάλλον ο καπιταλισμός στην κομμουνιστική εκδοχή του, που συνδυάζει μια εξαιρετικά ταχεία παραγωγική ανάπτυξη μ’ ένα ολοκληρωτικό πολιτικό καθεστώς. Αυτή είναι η ιστορική σημασία του ηγετικού ρόλου που αναλαμβάνει η Κίνα, όχι μόνο στην οικονομία με τη στενή έννοια, αλλά επίσης, όπως έδειξε εύγλωττα η πολιτική χρήση της πανδημίας, ως παράδειγμα διακυβέρνησης των ανθρώπων. Ότι τα καθεστώτα που εγκαθιδρύθηκαν στις υποτιθέμενες κομμουνιστικές χώρες ήταν ένας ιδιαίτερος τύπος καπιταλισμού, ειδικά προσαρμοσμένος σε οικονομικά καθυστερημένες χώρες και χαρακτηρισμένος γι’ αυτό το λόγο ως κρατικός καπιταλισμός, ήταν απόλυτα γνωστό σε όποιον ξέρει να διαβάζει ιστορία· εντελώς απροσδόκητο, αντίθετα, ήταν ότι αυτός ο τύπος καπιταλισμού, που φαινόταν να έχει ολοκληρώσει το έργο του και συνεπώς να έχει ξεπεραστεί, προοριζόταν, παρ’ όλα αυτά, να γίνει, σε τεχνολογικά εκσυγχρονισμένη μορφή, η δεσπόζουσα αρχή στην παρούσα φάση του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού. Στην πραγματικότητα, είναι πιθανό ότι σήμερα παρακολουθούμε μια σύγκρουση μεταξύ του δυτικού καπιταλισμού, που συνυπήρχε με το κράτος δικαίου και την αστική δημοκρατία, και του νέου κομμουνιστικού καπιταλισμού, απ’ την οποία αυτός ο τελευταίος φαίνεται ν’ αναδεικνύεται νικητής. Αυτό που είναι βέβαιο, ωστόσο, είναι ότι το νέο καθεστώς θα ενώσει εν εαυτώ την πιο απάνθρωπη όψη του καπιταλισμού με την πιο βάρβαρη πλευρά του κρατικού κομμουνισμού, συνδέοντας την ακραία αποξένωση στις σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων μ’ έναν κοινωνικό έλεγχο άνευ προηγουμένου.

Μετάφραση από τα ιταλικά Γιώργος Πινακούλας.

Σε λίγες μέρες κυκλοφορεί το βιβλίο ” Που βρισκόμαστε η επιδημία ως πολιτική” του Τζόρτζιο Αγκάμπεν σε εξαιρετική μετάφραση Τάσου Θεοφιλογιαννάκου και Παναγιώτη Καλαμαρά, από τις εκδόσεις Αλήστου μνήμης.

Ο ζωγραφικός πίνακας που πλαισιώνει τη σελίδα (“Οδός Βαΐου”, 1994) είναι έργο του Κώστας Κουτρουμπή.

by : tinakanoumegk

 

by : tinakanoumegk


 22.12.20 ]

Όταν έχουμε αστυνομοκρατία, λογοκρισία, εξωνημένα ΜΜΕ και προπαγάνδα, τι πολίτευμα έχουμε;

Όταν υπό το πρόσχημα της πανδημίας η μνήμη απαγορεύεται(εκδηλώσεις για Πολυτεχνείο και δολοφονία Γρηγορόπουλου), η κριτική δεν επιτρέπεται (απολύσεις δημοσιογράφων στην Αθήνα και στη Λάρισα), ελέγχεται ακόμα και η στάση του σώματος όταν μιλάει ο… μεγάλος αρχηγός(η περίπτωση του φωτογράφου Καλοδούκα στη Βουλή), όταν ένας άνθρωπος συλλαμβάνεται επειδή κυκλοφορούσε παρά την απαγόρευση και απελαύνετε, επειδή είναι αναρχικός, άραγε μπορούμε να μιλάμε για δημοκρατία;

Όταν νύκτωρ εξισώνονται τα πτυχία των πανεπιστημίων με τα απολυτήρια των ιδιωτικών κολλεγίων, όταν ευνοούνται σκανδαλωδώς οι εφοπλιστές, οι καναλάρχες και οι μεγαλοεργοδότες, ενώ ισοπεδώνονται τα δικαιώματα των εργαζομένων, τότε τι κυβέρνηση έχουμε;

Όταν χιλιάδες άνθρωποι πεθαίνουν επειδή δεν υπάρχουν ΜΕΘ και ΜΑΦ, επειδή στα μέσα μαζικής μεταφοράς οι εργαζόμενοι «παστώνονται» σαν σαρδέλες και στα εργοστάσια δεν τηρούνται τα μέτρα προστασίας, όταν κάποιοι κερδίζουν σκανδαλωδώς από την πανδημία μέσω των απευθείας κυβερνητικών αναθέσεων, όταν το θέμα των μασκών και του εμβολίου για τον κορονοϊό αποδεικνύονται ένα τεράστιο φιάσκο, αλλά τα εξωνημένα κανάλια μιλούν για τα Λεγραινά και τη… folli-follie, τότε τι καθεστώς, τάχα, έχουμε; Μπορούμε να μιλάμε για δημοκρατία;

Ας μη γελιόμαστε, η περίφημη διάκριση των εξουσιών είναι θεωρητική (P. Rosanvallon). Η εκτελεστική(κυβέρνηση), η νομοθετική(Βουλή) και η δικαστική εξουσία ταυτίζονται(η ηγεσία της επιλέγεται από την κυβέρνηση). Αν εδώ προσθέσουμε και την εξουσία πάνω στα μεγάλα μέσα ενημέρωσης μέσω του ελέγχου στη διαμόρφωση της ατζέντας τους, τότε αυτό δεν είναι δημοκρατία. Αυτή η  ιδιότυπη «ψευδο-δημοκρατία» νομιμοποιεί τον αυταρχισμό της στο όνομα της προστασίας από τη «μόλυνση». Μόνο που ο ίδιος ο Γ.Γ. του ΟΗΕ, Αντόνιο Γκουτέρες, έχει εδώ και καιρό καταγγείλει τη λογοκρισία και τις συλλήψεις υπό το πρόσχημα των fake news, το ρατσιστικό παροξυσμό εναντίον των «μολυσμένων ξένων», τις καταχρήσεις εξουσίας, τις νέες τεχνολογίες που χρησιμοποιούνται όχι μόνο για «καλό» αλλά και για την επιτήρηση, τον έλεγχο και την τιμωρία(δες την περίπτωση της Palantir).  

Είναι πασίδηλο πλέον ότι ο αυταρχισμός θα αυξάνεται όσο κρίσεις, όπως η σημερινή, θα απονομιμοποιούν πλήρως στα μάτια του κόσμου το κυρίαρχο μοντέλο οικονομικής ανάπτυξης. Ένας μικροσκοπικός ιός ξέσκισε το σελοφάν της δήθεν «δημοκρατίας» και τσάκισε τη μονοδοξία των παγκόσμιων ελίτ για την γραμμική κατεύθυνση της νεοφιλελεύθερης οικονομίας προς μια πλανητική κοινωνία υπό την «ιερή» δράση του νόμου της αγοράς και των επιχειρήσεων. Αυτή η απίστευτα καλολαδωμένη μηχανή σταμάτησε από την έλλειψη κρεβατιών στις Μονάδες Εντατικής Θεραπείας και αναπνευστήρων. Σταμάτησε γιατί ο τρόπος λειτουργίας της νεοφιλελεύθερης οικονομίας είναι καταστροφικός.

Και όπως σημειώνει ο Νόαμ Τσόμσκι: «Θα υπάρξουν κι άλλες τέτοιες υγειονομικές κρίσεις(σ.σ. η μετάλλαξη του covid-19 το επιβεβαίωσε). Αυτή εδώ η πανδημία είχε προβλεφθεί εδώ και 10-15 χρόνια, από την επιδημία του SARS. Ήξεραν ότι θα έρθει κάποτε, αλλά δεν έκαναν τίποτε. Αν δεν αντιμετωπίσουμε τις αιτίες, οι επόμενες κρίσεις θα είναι ακόμη χειρότερες. Ο Ομπάμα, για παράδειγμα, είχε αναθέσει σε μια μικρή εταιρεία στην Καλιφόρνια την παραγωγή ποιοτικών αλλά φτηνών αναπνευστήρων για ΜΕΘ… Όμως η εταιρεία γρήγορα αγοράστηκε από μια μεγαλύτερη, την Covidien, που φτιάχνει ακριβούς αναπνευστήρες, και «έθαψε» το πρόγραμμα των φτηνών γιατί δεν ήθελε ανταγωνισμό στα προϊόντα της, και γι’ αυτό ακύρωσε το κυβερνητικό συμβόλαιο, με το επιχείρημα ότι δεν είναι αρκετά κερδοφόρο. Αυτός είναι ο καπιταλισμός και η εξαιρετικά άγρια εκδοχή του που λέγεται νεοφιλελευθερισμός, αυτή που υποφέρουμε από τον καιρό του Ρήγκαν, με τις εξαιρετικά επιβλαβείς συνέπειες για όλους».

http://artinews.gr/θα-μας...-folli-follie.html