ενδείξεις - αντενδείξεις





πρός τό δεῖν οὕτω



Προηγούμενα εὕσημον λόγον δῶτε








by : tinakanoumegk
ΜΑΝΩΛΗΣ ΓΛΕΖΟΣ

«Γαιότοποι του Αιγαίου/ όπως τους γράφει η θάλασσα, η αίσθηση στο φως,/ του γεννηθέντος ου ποιηθέντος, η τέχνη του στιχουργού,/ του χτίστη, του μύστη της πέτρας...». 
Ένας από τους μεγάλους Έλληνες πέρασε σήμερα και τυπικά Εκεί που είχε κατορθώσει από νέος δεκαεννιά χρονών κατ' ουσίαν να βρίσκεται: στην Ιστορία. 
Ας είναι ελαφριά η πέτρα της μνήμης που θα τον σκεπάσει, σαν πέτρα από τους παραπάνω στίχους του, από τα "Κυκλαδονήσια" που έγραψε, ειδοποιώντας μας όλους, τι είναι πραγματικά το Αιγαίο, αυτός που γεννήθηκε στο κέντρο του:
«Σε παρέσυρε ο τίτλος, αγαπητέ αναγνώστη. Να ξεφύγεις ήθελες με μιαν εκδρομή στα Κυκλαδονήσια κι ήρθες ανίδεος για την τρικυμία που σε βρήκε. Λαχταρούσες οράματα και μύθους, ηρεμία και ησυχία. Σε πότισα με το φαρμάκι του πόνου. Όταν οι βολές του θανάτου θερίζουν τα νιάτα, όλοι μένουν άλαλοι, τα σήμαντρα ηχούν και οι εκτελεσμένοι φωνάζουν, κραυγάζουν “όχι άλλο αίμα, το δικό μας ας είναι το στερνό”... Τώρα που ξημερώνει κι οι μυροφόρες έρχονται ν’ απαλύνουν τον πόνο, προβάλλει μέσ’ απ’ τα σύννεφα ο νήλιος. Να τα όλα τα νησιά, που, κι αν τα πνίξει η θάλασσα, πάλι θα μείνουν στην ιστορία, γεννήτορες πολιτισμού».
by : tinakanoumegk


Ένας πολίτης είναι πολίτης, αν συνειδητοποιεί την θέση του μέσα στο πλέγμα των διαμορφωτικών μηχανισμών στο ευρύτερο πεδίο της κοινωνικής ζωής του. Όταν αντιλαμβάνεται τους ιδεολογικούς μηχανισμούς του κράτους και σκέφτεται πώς μπορεί να παρέμβει για να συντελεστούν επιθυμητές αλλαγές.
Οι διαχειριστές του κράτους, οι κυβερνήσεις και ένα εξουσιαστικό πλέγμα, που το θωρακίζει, έχει την δυνατότητα να αναθεωρεί αξίες και πολλά από αυτά που αποτελούν τα παραδεδομένα ή κοινά.

Τα μηνύματα για την εθνική εορτή από τον πρωθυπουργό και την πρόεδρο της Δημοκρατίας είναι αναθεωρητικά των ιστορικών δεδομένων. Έρχονται από χρόνια, είναι στην συνέχεια ενός υποσκάπτοντος ψευτοεκσυγχρονιστικού ρεύματος, ταυτισμένου με μια φράξια ψευτοαριστερής κουλτούρας.
Ταυτόχρονα, και κάθε 25η Μαρτίου μια μπολσεβίκικου πάθους στράτευση συνδράμει με γραφήματα ενός σχήματος που θέτει μια κάθετη γραμμή ανάμεσα στον επαναστατημένη «λαό» και όλους τους «άλλους» που αρνήθηκαν ή σύρθηκαν στον αγώνα. Παραείναι αυστηρή η γεωμετρία τους.
 Όλες οι παραπάνω απόψεις τους, όμως, συντηρούν μείωση αυτοπεποίθησης, αποδυνάμωση του αισθήματος κοινών προσπαθειών, προβάλλουν τα χάλια μας ή αρνούνται την διαχρονικότητα των Ελλήνων ως έθνος. Όποιος θέλει  να αλλάξει την διδασκόμενη ιστορία, αν είναι δημοκράτης, να πορευθεί μέσα από τους συγκροτημένους αντιπροσωπευτικούς ή κρατικούς θεσμούς.
Είδα αναπαραγωγή πονήματος του Μπογιόπουλου για τα ψέματα που μαθαίνουμε για την επανάσταση του 21. Η αναπαραγωγή έγινε και από εκπαιδευτικούς. Σχολίασα για χάριν συζήτησης με δύο φράσεις. Απάντηση δεν έλαβα, καθότι  μάλλον δεν έγινα κατανοητός. Βέβαιο συμπέρασμα, γιατί δεν πιστεύω στο συνειδητό "γράψιμο" του "άστον να λέει". Αυτοί που έχουν γνώμη για όλους και για όλα πρέπει να ξαναγίνουν Έλληνες, να μάθουν τι είναι λόγος και διάλογος, πριν πουν τι πρέπει να διδάσκουμε στα σχολεία. Όποιος νομίζει ότι πρέπει η ιστορία να μαθαίνεται διδάσκοντας τα αρνητικά είναι κατώτεροι μαθήσεως από αυτούς που κατηγορούν ή κάνουν το ίδιο: δεν κάνουν κάτι θετικό, (όπως οι εκκλησιαστικοί φορείς του 21 που κατηγορούν), και είναι πολύ πίσω από τον τελευταίο παπά σήμερα που κατάλαβε ότι δεν κατηγορούμε το κακό, δεν διδάσκουμε τα αντί..., αλλά προβάλλουμε το καλό, και τα θετικά πρότυπα.
 Ο Μπογιόπουλος  με την φόρα του δημοσιογραφικού μεγαλοπαράγοντα κάνει πειράματα. Εκκινεί από τα οχυρά των αντικληρικαλιστών και την αντίληψη ενός καθαρού "λαού". Δεν ξεστρατεύει από την αντιδιαλεκτική και τα συμπεράσματά  του είναι απότοκα συμπερασμάτων που έχουν εξαχθεί εκ της προδιαδικασίας. Είναι γνωστή στον Έλληνα η διχαστικότητα, που για μια αριστερή παρέκκλιση είναι η θρησκεία της  ορθόδοξης ιδεολογίας των στρατοπέδων.
Κάθε ανυποψίαστος της σημασίας των λέξεων δεν μπορεί να πει ποιος και με τι εκπαιδεύω. Όμως, προϋπόθεση της εκπαίδευσης είναι η παιδεία. Και εκτός από την κοινή παιδεία που διαμορφώνει παρεμβάσεις και αλλαγές στο συλλογικό θεσμικό κεκτημένο, υπάρχει το επίπεδο της ατομικής παιδείας, που είναι η ευθύνη αναγνώρισης των δυνατοτήτων γνώμης και είναι η ανάγνωση του εαυτού μας.

 Γρηγόρης Κλαδούχος (26 Μαρτίου 2020)


Ο Γεώργιος Τερτσέτης και ο Αθανάσιος Πολυζωίδης (αριστερά), τα μέλη του δικαστηρίου από την ταινία Η δίκη των δικαστών (1974)

       

by : tinakanoumegk

 AΠΟ
ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΤΟΥ
 Γιώργος Γκόντζος
 KAI ΤΗΝ ΣΕΛΙΔΑ ΤΟΥ ΣΤΟ FB
 
ΚΥΡΙΕ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΕ,
"οι υπήκοοι που έγιναν πολίτες", ΔΕΝ "συγκρότησαν Έθνος". Υπήρχε το έθνος τους. (Περισσότερα γι' αυτό το θέμα υπάρχουν στις απαντήσεις που έχουν δοθεί στους υπουργούς Παιδείας του ΣΥΡΙΖΑ όταν διατύπωναν αυτή την άποψη).

Και σεις ΑΞΙΟΤΙΜΗ ΠΡΟΕΔΡΕ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ
μιλήσατε στο μήνυμα σας για "την Επανάσταση του 1821 απέναντι στον Οθωμανικό Δεσποτισμό" .Νομίζω ότι εκείνη την περίοδο ήμασταν υπό τον Οθωμανικό ζυγό. Δεν ήμασταν ελεύθεροι .Δεν είχαμε δική μας κρατική υπόσταση Δεν ήμασταν ανεξάρτητο κράτος.
Γιατί ο Δεσποτισμός είναι μία μορφή διακυβέρνησης στην οποία μία ενιαία οντότητα κυβερνά με απόλυτη εξουσία. Η εν λόγω οντότητα μπορεί να είναι ένα άτομο, όπως σε μία απολυταρχία, ή μπορεί να είναι μία ομάδα, όπως σε μία ολιγαρχία.
Ο Δεσποτισμός δεν είναι ταυτόσημος με τον ζυγό ή με τον κατακτητή. Είναι μια μορφή διακυβέρνησης  αυστηρής, απολυταρχικής κ.ο.κ , που μπορεί να υπάρχει -και υπήρχε σε μια σειρά αυτοκρατορίες της εποχής - απέναντι στην μεγάλη πλειονότητα του λαού. Οι Έλληνες ήταν σκλαβωμένοι, όπως και άλλοι λαοί στους κόλπους της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Δεν αγωνίζονταν ενάντια σε "δεσποτισμό", αλλά για να αποκτήσουν την ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ τους.


Η εικόνα ίσως περιέχει: 1 άτομο

Ευγένιος Ντελακρουά, "Η Ελλάδα στα ερείπια του Μεσολογγίου", 1826.

by : tinakanoumegk

ΑΠΟ: Georgios Kondis

Ο ΚΑΙΡΟΣ ΤΩΝ ΦΙΛΕΛΛΗΝΩΝ : ΕΚΤΩΡ ΜΠΕΡΛΙΟΖ
Το 1826 ένας από τους μεγαλύτερους μουσικούς, ο Γάλλος Έκτωρ Μπερλιόζ (1803-1869), συνθέτει την «Ηρωική σκηνή από την Ελληνική Επανάσταση» εκφράζοντας με τη σύνθεση αυτή την αγάπη του για την Ελλάδα και τη συμπαράστασή του στους επαναστατημένους Έλληνες. Φιλέλληνας, φανατικά υπέρμαχος της ελληνικής ανεξαρτησίας, ο Έκτωρ Μπερλιόζ παρουσιάζει το έργο του τον ίδιο καιρό που ο επίσης μεγάλος ζωγράφος Ντελακρουά παρουσιάζει τη «Σφαγή της Χίου» (1824) και την «Ελλάδα στα ερείπια του Μεσολογγίου» (1826). Και οι δυο θρήνησαν την πτώση της πόλης και το θάνατο του φιλέλληνα Λόρδου Βύρωνα που θαύμαζαν απεριόριστα.

Σχόλια


by : tinakanoumegk
Την ώρα που στην Ελλάδα ένας ανόητος πρώην πρωθυπουργός δεν καταλαβαίνει τίποτα και επιμένει στην ανάγκη… παγκόσμιας διακυβέρνησης, ένας Γάλλος ευπατρίδης, ένας αληθινός Ευρωπαίος, ο Φιλίπ ντε Βιλλιέ αναλύει με συνέντευξη στην επιθεώρηση “Valeurs actuelles” τη βαθύτερη σημασία της κρίσης του κορονοϊού που διαλύει το μύθο της “ευτυχισμένης παγκοσμιοποίησης” και σηματοδοτεί την επιστροφή σ’ ένα τετράγωνο της επιβίωσης: σύνορα- κυριαρχία- τοπικότητα- οικογένεια. Υπενθυμίζοντας πως από το 1994 επεσήμαινε πως η παγκοσμιοποίηση είναι «ένα σύστημα καταπίεσης στο οποίο οι φτωχοί των πλούσιων χωρών επιδοτούν τους πλούσιους των φτωχών χωρών, με συνέπεια οι επιχειρήσεις να πηγαίνουν όπου η παραγωγή είναι φθηνότερη ώστε να πουλάνε όπου υπάρχει αγοραστική δύναμη», μιλά για μια παγίδα που κάποια στιγμή θα έκλεινε. Αυτή η στιγμή έφτασε: «Η παγκοσμιοποίηση, η οποία για την Ευρώπη δεν υπήρξε κάτι περισσότερο από δούρειος ίππος, ευνόησε τέσσερις θανατηφόρες κρίσεις. Τη χρηματοπιστωτική κρίση, την οικονομική κρίση, τη μεταναστευτική κρίση (μια μετανάστευση που δεν είναι πλέον εργασία, αλλά διευθέτηση που εγκαθιστά στο έδαφός μας την αντιπαράθεση δύο πολιτισμών- σκεφτείτε τον Ερντογάν, γράφει, στον οποίο έναντι έξι δισεκατομμυρίων ευρώ, η Ευρώπη ανέθεσε την αποστολή να φυλάει τα σύνορά της και επομένως, εναπόκειται σε αυτόν να ανοίξει τις κλειδαριές όποτε το θέλει) και τώρα την υγειονομική κρίση.
Ο ντε Βιλλιέ περιγράφει την προπαγάνδα ενός αχαλίνωτου καπιταλισμού ο οποίος επέλεξε πρώτα την αμερικανική και κατόπιν την κινεζική αλλοτρίωση, μέσω ενός διεθνούς καταμερισμού εργασίας που έκανε τη Γαλλία (αλλά και την Ευρώπη θα προσθέταμε) μια χώρα χωρίς επαρκή βιομηχανία, μια χώρα που δεν διαθέτει φάρμακα και ανταλλακτικά, που πωλεί τις πλατφόρμες των αεροδρομίων της και που ευνοεί την υποβάθμιση της γεωργίας σε μια αυτοκτονική αγροχημική διαδικασία. Σε αυτήν την κρίση –συνεχίζει ο Ντε Βιλλιέ– από την αρχή, τα θεσμικά όργανα των Βρυξελλών έχουν πέσει κάτω στο ταπί και είναι τα εθνικά κράτη που έχουν αναλάβει όλους τους μοχλούς. «Μετά το Μπρέξιτ χθες και τον κορωνοϊό σήμερα, το καθίδρυμα των Βρυξελλών είναι νεκρό. Είναι σαν μια αποκεφαλισμένη πάπια που συνεχίζει να τρέχει. Χωρίς κεφάλι και χωρίς εγκέφαλο, όμως, τίποτα δεν ζει. Το μεγάλο ερώτημα που βρίσκεται σήμερα στην ημερήσια διάταξη είναι να φτιάξουμε κάτι άλλο, μια συναυλία εθνών. Σε μια συναυλία, δεν επιδιώκουμε όλοι να φυσούν την ίδια τρομπέτα, αλλά να εναρμονίζουν τους οργανικούς τους ήχους, για το λόγο ακριβώς ότι είναι όλοι μοναδικοί. Ας σταματήσουμε λοιπόν να τρέχουμε πίσω από μια ιστορία που γίνεται χωρίς εμάς».
Τι πρέπει να γίνει; Ο ντε Βιλλιέ είναι ξεκάθαρος: να αμφισβητήσουμε το κυρίαρχο αναπτυξιακό και κοινωνικό μοντέλο και να αφομοιώσουμε τα τέσσερα μεγάλα μαθήματα αυτής της κρίσης.
Το πρώτο μάθημα είναι οικονομικό, να επιστρέψουμε σε μια παραγωγική τοπική οικονομία, στην πραγματική οικονομία. Να ξεκινήσει ο μεγάλος επαναπατρισμός των ζωντανών δυνάμεών μας και να το κάνουμε αυτό πριν το ευρώ καταρρεύσει στον επόμενο ιό. Να αναδημιουργήσουμε μια εθνική βιομηχανία, μια εθνική γεωργία που δεν θα παραβιάζει τη φύση, που θα είναι αποσυνδεδεμένη από την αγροχημεία. Να αναδιοργανώσουμε εθνική βιομηχανία φαρμάκου, βιομηχανία ανταλλακτικών, να φέρουμε όλες τις στρατηγικές μας παραγωγές στη χώρα μας.
Το δεύτερο μάθημα είναι συνταγματικό, να αποκαταστήσουμε τα σύνορά μας, τα οποία όλοι οι καλόπιστοι ανακαλύπτουν σήμερα ότι είναι φίλτρα υγείας, προστασίας και ειρήνης. Το τρίτο μάθημα είναι οικολογικό. Η υπεροχή του τοπικού πρέπει να αποκατασταθεί στις ανταλλαγές μας και στις παραγωγές μας. Να επιστρέψουμε στα προϊόντα του κοντινού αγροκτήματος. Το τέταρτο μάθημα είναι νομικό. Δεν μπορούμε πλέον να δεχτούμε την υπεροχή ενός απλού κανονισμού των Βρυξελλών επί του ίδιου του συντάγματός μας. Δεν μπορούμε πλέον να δεχτούμε την τρομοκρατία της πολιτικής ορθότητας που με τα γεμάτα μίσος παρακλάδια της επιδιώκει να τρομοκρατεί την ελεύθερη έκφραση και να επιβάλλει τον κομφορμισμό στη σκέψη.

VALEURSACTUELLES.COM
Lors de la campagne des élections européennes de 1994, vous évoquiez avec Jimmy Goldsmith la nécessité de la “démondialisation” et critiquiez le libre-échangisme mondial. L’actualité, avec la pandémie du coronavirus, vous donne-t-elle raison ?