ενδείξεις - αντενδείξεις





πρός τό δεῖν οὕτω



Προηγούμενα εὕσημον λόγον δῶτε








by : tinakanoumegk
    Στον νέο πολιτιστικό θεσμό ΗΜΕΡΕΣ ΔΕΛΦΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗΣ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑΣ η Συκιά και το Ξυλόκαστρο αποτέλεσαν έναν σταθμό . Με επίκεντρο τους Δελφούς αφιερώθηκαν στο πολιτιστικό έργο του Σικελιανού. Διαπραγμάτευση μιας κληρονομιάς στο αμήχανο και υποτονικό πολιτιστικό παρόν. 

ΜΙΚΡΕΣ ΑΝΑΦΟΡΕΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΙΚΕΛΙΑΝΟ
 Από τον Βρασίδα Καραλή και τεύχος του περιοδικού “διαβάζω” του 2001: «Ο Σικελιανός προχωρά στην εσωτερική διερεύνηση του τρόπου με τον οποίο η εξουσία αλλοιώνει το αυτεξούσιο και την ελευθερία του ατόμου…». Και αποφαίνεται ότι «δεν υπάρχει άλλος δημιουργός στη γλώσσα μας ο οποίος να έχει εκφράσει με μεγαλύτερη ευστάθεια και βεβαιότητα την ολοποιητική δημιουργία του καλλιτεχνικού λόγου». 
Ο Κώστας Ανδρουλιδάκης στο ίδιο τεύχος επισημαίνει ότι «από όλη την Δελφική Ιδέα προβάλλει με καθαρότητα το πρωτείο των υπερπροσωπικών και δημόσιων θεσμών, της κοινότητας και της πόλεως έναντι της εγωϊστικής και ατομοκεντρικής επιδιώξεως των ιδίων συμφερόντων». 
Ο Ανδρέας Καραντώνης στη ΝΕΑ ΕΣΤΙΑ Χριστουγέννων του 1952: «δε ζωγράφιζε τη σκοτεινιά του παρόντος, μα πρόβαιλνε τη χρυσή και ρόδινη ορασιά του μέλλοντος». 
«Η σύλληψη και υλοποίηση των Δελφικών Αγώνων ήταν μια πρόταση για την επερχόμενη παγκοσμιοποίηση» - Νάσος Βαγενάς. 
Να σημειώσουμε εδώ την συνεισφορά του Σταμάτη Νίκολη, που μέσα από το βιβλίο του «ΣΥΜΒΟΛΗ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ ΞΥΛΟΚΑΣΤΡΟΥ» σε 26 σελίδες αφήνει έναν συμπολίτη μας να αφηγηθεί αυτά που γνώρισε, αφού συνδέθηκε με τον ποιητή με μεγάλη φιλία. 

Η ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΣΗ ΤΟΥ ΤΟΠΙΚΟΥ ΚΟΙΝΟΥ 
Ο Κώστας Κουτσουρέλης σημειώνει στην Καθημερινή (4-4-2004): «…Δεδομένης της πολλαπλής ιδιοτυπίας του έργου του, που σε πολλά αντιμάχεται ευθέως τις τρέχουσες αντιλήψεις μας περί ποιητικού λόγου, ο Σικελιανός είναι σήμερα, και δη μακράν, ο δυσκολότερος ποιητής της γραμματείας μας. Πράγμα που με τη σειρά του εξηγεί ως ένα βαθμό τη μόνιμη αμηχανία σχολιαστών και κοινού απέναντί του». 
 Αυτά όμως τα έβρισκε εύκολα ο αντιπεριφερειάρχης Γκιολής, που στον χαιρετισμό του την δεύτερη ημέρα των εκδηλώσεων είπε ότι μικρός διάβαζε Σικελιανό. 
Στην δεύτερη ημέρα των εκδηλώσεων, στις εισηγήσεις θα πρέπει να σημειώσουμε την παράλειψη του Ρώμου Φιλύρα από τον κατάλογο των ανθρώπων των τεχνών και των γραμμάτων από την περιοχή, (γεννήθηκε στο Δερβένι, κατ΄ άλλους στο Κιάτο, υπάρχει και το Άργος ως εκδοχή), τις τεχνικές αδυναμίες ανάλυσης ενός ποιήματος και την σκηνοθετική αδυναμία του μουσικού προγράμματος, με το έλλειμμα στην διαδοχή των μουσικών και αφηγηματικών επεισοδίων. Μικρές αδυναμίες απέναντι σε ένα δύσκολο έργο. 
Το ζητούμενο όμως είναι η αναίρεση κάθε μονοδιάστατης ανάγνωσης του Σικελιάνειου έργου. Στους μετέπειτα των εκδηλώσεων σχολιασμούς πολιτών αναφέρεται ότι ο Σικελιανός τιμήθηκε, ένας ή μία δεν υπήρξε που να γράψει κάτι για τα περιεχόμενα των εκδηλώσεων. Αυτό κι αν δεν είναι απόδειξη πνευματικής υστέρησης. 
 
ΕΧΕΙ ΤΙΜΗΘΕΙ ΕΝ ΖΩΗ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ; 
Το 1909 η πρώτη έκδοση του «Αλαφροϊσκιωτου» γινόταν αποδεκτή σε Αλεξάνδρεια και Κύπρο και χλευάστηκε στην Ελλάδα.
 Όχι μόνο δεν εκτιμήθηκε το έργο του αλλά η εγχώρια μισαλλοδοξία απέτρεψε να γίνει μέλος της Ακαδημίας και έστειλαν αντιπρόσωπο στην Σουηδία να πείσει την Επιτροπή, ώστε να μην του δοθεί το βραβείο Νόμπελ. Το συμπυκνώνει ο Αριστείδης Δουλαβέρας: «μικρόψυχοι εγωισμοί, πολιτικοί φανατισμοί, άνθρωποι που ζαλίστηκαν από τα οράματά του και τις λάμψεις της ποιητικής του έμπνευσης - του αρνήθηκαν το Βραβείο Νόμπελ και την είσοδό του στην Ακαδημία Αθηνών. (ΔΕΛΤΙΟ Ιδρύματος Κορινθιακών Μελετών, Αύγουστος 1993). Αυτοί που απέτρεψαν την παγκόσμια διάκρισή του, τιμώνται με προτομές στο Ξυλόκαστρο. 
Από τη χρονογραφία του Σ. που επιμελήθηκε ο Κ. Μπουρναζάκης: Ο B. Knos ενημερώνει στις 29 Μαρτίου 1951 για την μετάβαση του Σπύρου Μελά στη Στοκχόλμη και την επίσκεψή του σε μέλη της Σουηδικής Ακαδημίας και που έκανε το παν για να συκοφαντήσει τον Σικελιανό και Καζαντζάκη που για εκείνον ήταν «κομμουνιστές» και ότι τους βλέπουν με πολλή δυσμένεια στην Ελλάδα. 
 Για την απόρριψη της εκλογής του Σ. ως Ακαδημαϊκού, που τον πρότεινε ο Διονύσιος Κόκκινος, ο Παύλος Παλαιολόγος έγραφε: «Η μεγαλύτερη ελληνική διάνοια έξω από την Ακαδημία»; 
Αυτή ήταν η αντιμετώπιση αυτού του μεγάλου διανοητικού ύψους που «συνέβαλλε ιδιαίτερα συντελεστικά για την ιστορική συνείδηση του νέου ελληνισμού» κατά τον Κ. Δεσποτόπουλο, (εφ. Καθημερινή).
 Ο Σμαραγδής χωρίς ντροπή στην ταινία του για τον Καζαντζάκη παρουσίασε τον Σικελιανό ως φαφλατά, κάτι σαν παρουσιαστή τσίρκου και με «καρικατουρίστικο στόμφο», όπως σημειώνει ένας κινηματογραφικός κριτικός. Αλλά και σε πολιτιστικό ένθετο της γνωστής ΑΥΓΗΣ, αριστερόφρονης εφημερίδας, μας παρουσίασαν τον οικουμενιστή ως εφαπτόμενο εθνοφυλετισμού. Έστειλα δυο λόγια και σε συλλόγους, που οικειοποιούνται το όνομα του ποιητή για να διαμαρτυρηθούν, αλλά τίποτα. Ο Παναγιώτης Νούτσος (καθηγητής πολιτικής φιλοσοφίας), επιβεβαιώνει όχι μόνο την εχθρότητα μέρους του αστικού κόσμου, αλλά όπως αναφέρει «σωρεία των χλευαστικών σχολίων που δέχθηκε επανειλημμένα η “Δελφική Ιδέα” από διανοούμενους όλου του φάσματος της εγχώριας Αριστεράς». 

Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΚΗ ΨΥΧΟΔΥΝΑΜΙΚΗ ΤΟΥ ΠΟΙΗΤΗ 
1922: Φεύγει μόνος από την Συκιά για την Αγόριανη, όπου μελετάει την πρακτική της Δελφικής Ιδέας. Εκεί τον Αύγουστο πληροφορείται την Μικρασιατική Καταστροφή και συγκλονισμένος από το γεγονός, αναλύεται σε κλάματα και κλείνεται τρεις μέρες στο δωμάτιό του. 
 Από τον Μιχάλη Μερακλή: «Στηλιτεύει τους διωγμούς των Εβραίων στην Θεσσαλονίκη το 1931, την κτηνώδη συμπεριφορά των Άγγλων στην Κύπρο, την ίδια χρονιά σε μεγάλο συλλαλητήριο που έγινε στη Λευκωσία…»
 «Αναδραμώντας, έπειτα από τις αμέτρητες δοκιμασίες … ο νους μου αγκαλιάζει το νόημα της Ελληνικής Ελευθερίας … λέγεται και γράφεται με πύρινες γραφές αθανασίας από τα πανάρχαια χρόνια ως σήμερα μ΄ αυτά κατά σειρά τα παρακάτου λόγια. Ορφική Ελευθερία. Ελευθερία του Μαραθώνα. Ελευθερία των ΘΕΡΜΟΠΥΛΏΝ. Ελευθερία της Σαλαμίνας. Διγενής. Ευαγγελισμός του 21. Αλβανικό Έπος. Εθνική Αντίσταση 1940-1944. Ύψιστες ανθρώπινες στιγμές…». (από την έκδοση «ΑΕΡΑΣ» στο Κάιρο, 1946). 
Στην «ποίηση σαν προβολέα της ιστορίας» ο Παντελής Μπουκάλας (Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 28 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2007) γράφει ότι «για να επιστρέψουμε στο έπος του ΄40 και στη δίδυμή του Αντίσταση, με όχημα της ποίησης πάλι, μοιάζει απαραίτητη η προσφυγή στον Άγγελο Σικελιανό, τον ποιητή που αφιέρωσε αρκετούς «Επινίκους» του στα χρόνια αυτά». Και παραθέτει την απεύθυνση του ποιητή στους Έλληνες με «Το πανανθρώπινο εμβατήριο της Ελλάδας», το «Εμβατήριο», «Η Αντίσταση», μαζί με το γνωστό «Πνευματικό Εμβατήριο». 
 Είχε βεβαίως ενταχθεί, όπως τόσοι κορυφαίοι διανοούμενοι, στο ΕΑΜ, στην ίδια μάλιστα ομάδα με τους Ηλία Βενέζη, Κ. Θ. Δημαρά, Λουκή Ακρίτα και Γιώργο Θεοτοκά και γραμματέα τον Μ. Αυγέρη. Μέσα στην ατμόσφαιρα της σκλαβιάς και η τραγωδία του «ΣΙΒΥΛΛΑ», όπως και πέντε «Ακριτικά» ποιήματα που τον χειμώνα του 41-42 κυκλοφορούν χειρόγραφα με βυζαντινή γραφή και ξυλογραφίες του Σπύρου Βασιλείου. Οι επετειακές εκδηλώσεις πρέπει να μετατρέπονται σε πολιτιστικά γεγονότα. Από την Ελευθεροτυπία κράτησα ως άρνηση της ρουτίνας εκδηλώσεων το πρόγραμμα των Εκπαιδευτηρίων Γείτονα για την 28η Οκτωβρίου του 2001. Στο λεύκωμα « Ο εθνεγερτικός Άγγελος Σικελιανός-έπος του 40 και Εθνική Αντίσταση», εκτός από αναφορές άλλων μεγάλων της λογοτεχνίας μας για αυτόν, περιλαμβάνει τον ιστορικό πρώτο πανηγυρικό της απελευθέρωσης που ο Σικελιανός εκφώνησε από το κρατικό ραδιόφωνο. 

ΤΟ ΠΟΛΥΠΛΕΥΡΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ ΠΟΙΗΤΗ ΕΧΕΙ ΑΠΑΣΧΟΛΗΣΕΙ ΠΟΛΛΟΥΣ.
 Ο θεατρικός κριτικός Λέανδρος Πολενάκης στην εισήγησή του στο Συμπόσιο για τα 70 χρόνια από τις πρώτες Δελφικές Εορτές (Ιούλιος 1997) επισημαίνει ότι «Και πριν από τον Σικελιανό και μετά, έγιναν απόπειρες ν΄ αναβιώσει η αρχαιοελληνική τραγωδία. Όμως η ανθρωπότητα τη μεγάλη αναβίωση… την οφείλει εκατό τοις εκατό στον Σικελιανό». 
 Αυτό που λάβαμε από τον Ερατωσθένη Καψωμένο ήταν η σχέση του ποιητή με το διώνυμο φύση – πολιτισμός. Ενδεικτικά, «Ο Α. Σ. και το οικολογικό πρόβλημα» (Επενδυτής 4 Μαρτίου 2001 και Βήμα 24 Ιουνίου 2001). 
Ο Σικελιανός είχε βαθύτατη σχέση με το λαϊκό στοιχείο. Το λαϊκό και το χθόνιο συνδυάζονται στη σκέψη του και τον οδηγούν στην προβληματική του για την λαϊκή δημιουργικότητα (Στέφανος Μπεκατώρος, στο αφιέρωμα των Θεμάτων Λογοτεχνίας, 6ος 2001). 
 Στο δικό μας παλιότερο περιοδικό ΕΥΡΩΣΤΙΝΙΑΚΑ δημοσιεύεται επιστολή του ποιητή στον καραγκιοζοπαίχτη Σπαθάρη. 

 ΓΙΑ ΜΙΑ ΕΝΕΡΓΟ ΠΑΡΑΛΑΒΗ 
 Στο βιβλίο του Περικλή Νεάρχου που ανέλαβε το 1983 την Διεύθυνση του Ευρωπαϊκού Πολιτιστικού Κέντρου Δελφών (ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΟΥ ΑΠΟΛΛΩΝΑ- Παιδεία, Τέχνες, Πολιτισμός- Δελφοί και σύγχρονος Κόσμος) βρίσκονται στοιχεία: α) της πρότασης ανάδειξης των Δελφών ως Κοσμόπολις γραμμάτων και Τεχνών, β) της αρχαίας Ελληνικής Παιδείας και γ) συνοδευτικό φωτογραφικό υλικό από την παρουσία στους Δελφούς της δημιουργικής δράσης και μελών της παγκόσμιας πνευματικής κοινότητας. 
 Τοπικά, ας περάσουμε από την τιμητική του ποιητή στην προσπάθεια ανάφλεξης του μηνύματός του. Στο πρόγραμμα της αυτοδιοικητικής κίνησης Αρμονική Ανάπτυξη το 2002 προτείναμε μόνιμο θεσμό Σικελιάνειων σπουδών στις υποδομές των Αποθηκών Φραντζή (παραγωγικής ιστορίας σε προνομιακή θέση στην πόλη) και με άλλες προτάσεις, «ένα ταξίδι στον κόσμο της γνώσης, παραγωγής πολιτισμού» ένα τρόπο σκέψης που υπέδειξε ο ποιητής «όταν πρότεινε την ίδρυση του Δελφικού Κέντρου με την βοήθεια αγροτικών, βιοτεχνικών, βιομηχανικών, καταναλωτικών και τουριστικών συνεταιρισμών. Στο πρόγραμμα του Δελφικού Πανεπιστημίου πλάι στην επιστήμη, στην τέχνη, τοποθετούσε και μια διαρκή έκθεση αγροτικών προϊόντων…».
 Στο κείμενό του «Η Επιστροφή στη Γη και στο Λαό» ο ποιητής υπερασπίζεται «μιαν ενδεχόμενη ιστορική ανάταση του Αγροτισμού». Και όπως υπενθυμίζει ο Στέφανος Μπεκατώρος, ήταν η ίδια εποχή που ο Τ. Σ. Ελιοτ χαιρέτισε το μανιφέστο δώδεκα αγροτιστών… Είναι η ίδια εποχή που αρχίζει να δημιουργεί στην Ελλάδα το έργο του ο μεγάλος μελετητής της αγροτικής οικονομίας και του κοινοτισμού Κ. Δ. Καραβίδας. Ένα από τα πρώτα καθήκοντα του Πνευματικού Κέντρου είναι η συγκέντρωση και τεκμηρίωση υλικού, αλλά και η επανέκδοση της εργασίας της Πολιτιστικής Ομάδας του 1ου Γυμνασίου Ξυλοκάστρου (2006). 

ΜΙΑ ΑΚΟΜΑ ΕΚΔΗΛΩΣΗ 
Στις 10 Σεπτεμβρίου σε άλλη εκδήλωση παρουσιάστηκαν δύο εισηγήσεις με αισθητικές απαιτήσεις μακριά από φορμαλιστικούς τύπους. 
Η κ. Τσουρινάκη προσέγγισε την συνέργεια μιας αστικής παιδείας της Εύας Πάλμερ με την λαϊκή τέχνη της υφαντικής, που και κατά τον Μ. Μερακλή ήταν τέχνη που αποσκοπούσε στην ικανοποίηση πρακτικών αναγκών της κοινότητας. Για τούτο τον λόγο δεν πρέπει να γίνει αντιληπτή ως οικοκυρικά, αλλά προβολή ως σύγχρονες πρακτικές δημιουργικών δραστηριοτήτων. 
Η κ. Καμαρινού αναζήτησε την διαμόρφωση και παραλληλία των ιδεών του ποιητή και οραματιστή στα πλαίσια μιας εξελικτικής κοινωνικής βάσης του ιστορικού περιβάλλοντός του. Ήδη, ο ίδιος ο ποιητής υποδείκνυε ότι «προσδιορίζεται με κάποιο τρόπο από τις νέες υποχρεώσεις που του επιβάλλει η γύρω του ολοένα μεταμορφούμενη ιστορία». Μία περιδιάβαση αυτών των σχέσεων, η μετάπλαση του κοσμοθεωρητικού περιγράμματος του Σικελιανού θα εκτεθεί στο: «ΑΓΓΕΛΟΣ ΣΙΚΕΛΙΑΝΟΣ ως παραδοσιακός διανοούμενος» του Παναγιώτη Νούτσου, συμβολή του στο αφιέρωμα του ¨Θέματα Λογοτεχνίας», 3ος 2001 και το οποίο κείμενο επαναδημοσίευσε πριν δυο μήνες στην ΕφΣυν. 
 Στην ίδια εκδήλωση ο Ν. Κατσούλας έδωσε πληροφορίες βιογραφικού περιεχομένου, υπενθύμισε τις εχθρικές ενέργειες του πρωθυπουργού Τσαλδάρη για να αποφευχθεί η απονομή του Νόμπελ στον ποιητή. 

 Τα παραπάνω αποτελούν συμπληρώματα στην προσφερόμενη εικόνα του Σικελιανού.
 Είμαστε σε υστέρηση αντίληψης της δυναμικής του Σικελιάνειου έργου και μπορεί να τιμηθεί αφού μελετηθεί επαρκώς το έργο του. Όταν προσεγγίσουμε την συμβολική τάξη πραγμάτων και το εννοιολογικό του φάσμα. Για φέτος οι εκδηλώσεις στο Ξυλόκαστρο-Συκιά είχαν ως αντικείμενο το ποιητικό έργο αυτού που προσπάθησε να ανασυστήσει την Δελφική Κληρονομιά. Ελπίζουμε την επόμενη χρονιά να εισαχθούμε στο επίδικο και ζητούμενο: τι θα κάνουμε εμείς για την αξιοποίηση της Δελφικής Κληρονομιάς. 


Γρηγόρης Κλαδούχος Ξυλόκαστρο - 16/9/2021 
by : tinakanoumegk

 

ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ ΓΙΑ ΝΟΤΑΡΑΙΟΥΣ, Ο ΘΟΥΚΥΔΙΔΗΣ, ΤΟ ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΟ ΠΑΡΟΝ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ

                        Α.
ΠΑΡΕΛΘΟΝ ΧΩΡΙΣ ΣΥΝΕΧΕΙΑ

      Οι τοπικές εκδηλώσεις αφιερώματα σε πρόσωπα του ΄21 και σε μεγάλες μορφές, όπως ο Σικελιανός είναι εργαλεία σκέψης, αλλά οφείλουν να είναι και προσκλήσεις διαλόγου, αντιλόγου και συγκρίσεων. Όμως χειραγωγούνται και εκτρέπονται σε δρόμους υπηρετικούς των αυτοδιοικητικών. Η ανεπάρκειά τους, η εγωτική παθολογική συνθήκη έχει ανάγκη δάνεια για την επιβεβαίωσή της. Τιμούν τάχα το ιστορικό κληροδότημα, αλλά ουσιαστικά «απαλλοτριώνουν» ιστορικά μεγέθη και αυτό το θεωρούν επαρκή βάση τεκμηρίωσης δικής τους επάρκειας. Οι αναφορές στο παρελθόν, στην μετοχή των Νοταραίων στο εθνικοανεξαρτησιακό έργο δεν αποτελεί αποδεικτικό πολιτισμικής επάρκειας. Μπορούν όμως αυτά τα γεγονότα να αποτελέσουν κίνητρα σκέψης και με προϋποθέσεις να ενταχθούν στο πολιτιστικό παρόν;

Είναι χαρακτηριστικό της καθεστικυίας εκπαίδευσης το καταφύγιο αναφορών στο παρελθόν. Ένα πνευματικό μηδέν αναγκάζεται να επαναφέρει φόβους απώλειας κληρονομιάς και ιστορικών προσδιορισμών. Η κατανόηση του παρόντος και παρελθόντος εκφράζεται με φιλάρεσκη αλληλοπροσομοίωση – συγκόλληση δύο φωτογραφιών – της δικής μας και αυτής που θέλουμε να τιμήσουμε.

Πολιτιστικό παρόν δεν είναι μία εκδήλωση που μιλάμε, τραγουδάμε μετά από πρόσκληση θεσμών. Πολιτισμική παραγωγή και παιδευτική είναι η αλήθεια, το κρίσιμο της κοινωνικής αυτενέργειας. Αφιερώματα σε ιστορικά γεγονότα και εγγεγραμμένα προσωπικά ή συλλογικά κατορθώματα μπορούν να ενταχθούν στο πολιτιστικό πεδίο, αν συνοδεύονται από νέα επιτεύγματα, από νέες προσωπικές ή συλλογικές δεσμεύσεις ευθύνης. Ένα παράδειγμα είναι το έργο του συλλογικού υποκειμένου «Οι φίλοι των Τρικάλων», που κίνησε την κρατική μηχανή, ώστε να έχουμε δρομολόγηση μιας πορείας του Νοταραίικου ως παραδείγματος πολιτιστικής και αρχιτεκτονικής κληρονομιάς, ένα σύνολο πολιτιστικών αγαθών.

                            Β. ΚΑΤΙ ΕΧΕΙ ΝΑ ΜΑΣ ΠΕΙ Ο ΘΟΥΚΥΔΙΔΗΣ

Αρκούν ύμνοι προς πρωταγωνιστές του ΄21; Η ιστορική παρακαταθήκη είναι η αναφορά του Θουκυδίδη στον Περικλή. Ο Αθηναίος ηγέτης στον Επιτάφιο κάνει αναφορά στους νεκρούς που έδωσαν τη ζωή τους για την πόλη – πατρίδα μέσα από έναν ύμνο στην πόλη. Η σημερινή πολιτεία έλεγε ο Περικλής εξασφάλιζε έναν τρόπο βίου που για αυτόν έδωσαν τη ζωή τους οι τιμώμενοι πολίτες νεκροί. Συγκρίνει τον εθελοντικό θάνατο για την πόλη με τα επιτεύγματα της πόλης.

Τί έχουν να παρουσιάσουν οι αυτοδιοικητικοί μας ως επίτευγμα; Μπορούν να υμνήσουν την πόλη τους με τα ανύπαρκτα  επιτεύγματα  τους, που να δικαιώνει τους αγώνες του ΄21; Δυστυχώς η απάντηση είναι συντήρηση κοινωνικής και αισθητικής παρακμής, αδράνεια και αυταρχισμός. Είναι ικανοί στην οπισθοπορεία, στην κίνηση τήξης των αξιών, ώστε ρευστοποιημένες να απορροφώνται από την κοινωνία.

                                     Γ. ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΕΚΔΗΛΩΣΗ

Ως συνήθως, στα μεταεκδηλωτικά πολιτιστικά γεγονότα του Δήμου, ακολουθεί πληθωρισμός φιλοφρονήσεων και κολακείας. Πλήρες το διαδίκτυο από like. Νομίζεις ότι οι εκδηλώσεις πραγματοποιούνται για χειροκροτητές χωρίς σύνορα, για την συναίνεση αυτού του κοινού. Είναι αυτό το κοινό, που θεωρεί πρόσοδο την θωπεία της εξουσίας, ώστε να αποτελεί κατάκτηση πλεονεκτικής θέσης στην τοπική κοινωνική ιεραρχική τάξη. Η λεηλασία των λέξεων, η αυτοευλογία «ποιοτικών σφραγίδων» από αντιδημάρχους καθηλώνουν σε παιχνίδια ατροφικού και αγοραίου συναισθηματικού κόσμου.

Αυτός ο κόσμος των κεκτημένων αδυναμιών καλύπτει ψυχοβιοτικές του ανάγκες, συναινεί απροϋπόθετα σε αυτούς που αποφασίζουν για λογαριασμό του. Εάν μεταμορφώνεται σε αγωγό ισχύος, μεγάλα λόγια τιμητικά της ιστορίας μικρή αξία έχουν.

Γρηγόρης Κλαδούχος

Ξυλόκαστρο, 5 Σεπτεμβρίου 2021 

by : tinakanoumegk

1. ΑΠΟ: ΠΕΡΙΚΛΗΣ ΝΕΑΡΧΟΥ (FB)

Οι Μούσες θα κατέβουν από τον Όλυμπο να θρηνήσουν τον Μίκη Θεοδωράκη, όπως κατέβηκαν άλλοτε για να θρηνήσουν τον Ομηρικό ήρωα Αχιλλέα. Θ' αναγνωρίσουν στο πρόσωπό του όχι μόνο τον απαράμιλλο μουσικό δημιουργό, αγαπημένο του Απόλλωνα, αλλά και τον ευγενικό ήρωα, που ήταν πάντα στην πρωτοπορία των εθνικών, δημοκρατικών και κοινωνικών αγώνων.

Η μουσική του γέμισε με νέους ήχους, μελωδίες και ρυθμούς την Ελλάδα και έφερε, ως τραγούδι, στα χείλη ολόκληρου του λαού την ποίηση των μεγάλων ποιητών μας. Η μουσική του δεν άργησε να ξεπεράσει τα Ελληνικά σύνορα και να γίνει παγκόσμια δόξα για τον ίδιο, αλλά και για την Ελλάδα.

Ανεξάρτητα από πολιτικές και ιδεολογικές επιλογές, ο Μίκης έμεινε πάντα ο εκφραστής και ο υμνητής της Ρωμιοσύνης. Η ιδέα που πάντα τον τυραννούσε και τον ενέπνεε ήταν η ενότητα των Ελλήνων και η αναγέννηση του Ελληνισμού. Η άμετρη αγάπη του για την Ελλάδα και ο πατριωτισμός του δεν μείωναν ούτε κατ' ελάχιστον την αγάπη του και τους αγώνες του για τους άλλους λαούς και ολόκληρη την ανθρωπότητα, με σημαία την ελευθερία, τη δημοκρατία, την εθνική απελευθέρωση και την κοινωνική δικαιοσύνη

Η ευαισθησία του για τους εθνικούς αγώνες διαδηλώθηκε, με στεντόρεια φωνή , κάθε φορά που χρειάσθηκε, και από την άποψη αυτή αποτελεί πολύτιμη παρακαταθήκη η ανεπιφύλακτη καταδίκη του σχεδίου Ανάν στην Κύπρο και της συμφωνίας των Πρεσπών για τη Μακεδονία.

Συνδέοντας τη μουσική του δημιουργία με τους αγώνες του και με τα ιδανικά που τον ενέπνεαν, άνοιξε νέους δρόμους στη μουσική τέχνη και την κατέστησε βίωμα της κοινωνίας και πολιτικό υποκινητή και παιδαγωγό. Γνώριζε από ένστικτο αυτό που έλεγε ο Πλάτων: δεν γίνεται καμιά μεγάλη αλλαγή στην κοινωνία, χωρίς παράλληλη αλλαγή των νόμων της μουσικής.

Είχα τη χαρά και την τιμή να τον γνωρίσω από κοντά, να συνεργαστώ μαζί του και ν' ακούσω τις διηγήσεις του από τις περιπέτειες της πολυτάραχης ζωής του, που δεν γνώρισε μόνο δόξα και αναγνώριση, αλλά και διώξεις, φυλακίσεις και εξορία.

Ο θάνατος του σβήνει ένα μεγάλο φως πάνω από την Ελλάδα. Παρηγορία  είναι το ανέσπερο φως του έργου που αφήνει και το πρότυπο της μαχόμενης αρετής, που εμπνέει το παράδειγμα της ζωής του, της δημιουργίας του και των αγώνων του.

Εύχομαι δύναμη και καρτερία στις αγαπημένες του Μυρτώ και Μαργαρίτα και σ' όλους τους  άλλους αγαπημένους του συνεργάτες, συγγενείς και φίλους. Ο Ελληνικός λαός έχει ήδη κατατάξει τον Μίκη Θεοδωράκη στους επώνυμους ήρωές του.





2. ΑΠΟ: Spiros Kavallieratos (fb)

Θα κάνω τρείς μουσικολογικές παρατηρήσεις για τη μουσική του Μίκη
Θεοδωράκη, γιατί πιστεύω ότι είναι σημαντικές για να συνειδητοποιήσει κανείς ποια είναι η μουσική πραγματικότητα σήμερα -αν γίνεται να πούμε ότι υπάρχει μουσική πραγματικότητα σε μια εποχή που μηρυκάζουμε το παρελθόν χωρίς να το καταπίνουμε…
Η πρώτη αφορά τη μελωδία. Είναι πολύ δύσκολο να οριστεί τι είναι η μελωδία, αλλά νομίζω όλοι μπορούμε να καταλάβουμε πότε υπάρχει, αν και δεν σημαίνει ότι είναι κάτι υποδεέστερο σε αξία όταν δεν υπάρχει. Ας πάρουμε μία από τις κορυφαίες μελωδίες του Θεοδωράκη την Μαρίνα: υπάρχει μια μεγάλη γραμμή που ίπταται πάνω από 42 μέτρα, καταπίνοντας 4μετρα, 8μετρα, 16μετρα… μόνο όποιος έχει επιχειρήσει να συνθέσει μπορεί να καταλάβει πόσο δύσκολο είναι να μην εγκλωβιστεί σε 4μετρα κάνοντας ταυτόχρονα μια εύληπτη και δημοφιλή μελωδία. Ένα άλλο χαρακτηριστικό των μελωδιών του Θεοδωράκη είναι κληρονομιά από τη βυζαντινή και παραδοσιακή μουσική: η αυτάρκεια της μελωδίας, δεν χρειάζονται αρμονική υποστήριξη… ο οποιοσδήποτε επιχειρήσει να τραγουδήσει α καπέλα ας πούμε το Ανοίγω το στόμα μου ή ακόμα και την Άρνηση, έχει σίγουρα καταλάβει ότι στέκονται μόνα τους μια χαρά, σε αντίθεση με τη συντριπτική πλειοψηφία των μη παραδοσιακών τραγουδιών.
Για να καταλάβουμε πόσο μεγάλο είναι το χάσμα των μελωδιών από των τραγουδιών μετά το '80, αρκεί να κάνουμε αυτό ακριβώς το τεστ του ασυνόδευτου τραγουδίσματος, καθώς και το τεστ της καταγραφής σε νότες: εκεί φαίνεται πόσο εύκολα καταγράφεις τις νότες με copy-paste, Ας πάρουμε ένα πολύ δημοφιλές και αγαπητό τραγούδι της δεκαετίας του '80 το Καλοκαιράκι των Φατμέ. Κάνοντας τα τεστ αυτά, βλέπουμε πόσο ανούσια είναι η μελωδία χωρίς ρυθμική και αρμονική υποστήριξη. Γιατί; Γιατί γράφτηκε πάνω σε μια συγκεκριμένη διαδοχή τεσσάρων συγχορδιών, αυτή είναι η κληρονομιά του ροκ η οποία πότισε τις μουσικές συνειδήσεις από το 70 και πέρα.
Η μελωδία λοιπόν χάθηκε από την παγκόσμια επικράτηση στοιχείων της αφρικάνικης μουσικής μέσω της τζαζ, των μπλουζ, του ροκ, της ρέγκε κλπ, η οποία βασίζεται σε μικρά μοτίβα με πολλές συγκοπές και αντιχρονισμούς, τα οποία κάνουν το σώμα να χορεύει. Όποιος κάτσει να καταγράψει το Καλοκαιράκι θα κουραστεί να γράφει δύσκολες συγκοπές. Το θέμα είναι ότι οι χορευτικές συγκοπές κατέκλυσαν τη σκέψη μας τόσο που ούτε μια μπαλάντα όπως πχ το Ζητά μου ο,τι θες, να μπορεί να γραφτεί χωρίς αυτές. Οι χορευτικές συγκοπές (το λέω σε αντίθεση με αυτές του Μπετόβεν πχ) είναι εκ γενετής αντίθετες με την μουσική ενατένιση που προκαλεί μια μελωδία μεγάλης γραμμής (άλλωστε και ο Μπετόβεν χρησιμοποιεί συγκοπές μόνο σε περίπτωσεις που θέλει να εκφράσει εσωτερική αντιπαλότητα, και όχι την ενατένιση των αργών του μερών).
Η δεύτερη αφορά τον ρυθμό και το μέτρο. Στον Θεοδωράκη δεν υπάρχει ο καταπιεστικός κορσές του 4/4 ή του ¾ και αντίθετα από ό,τι νομίζουν πολλοί λόγω της εμβατηριακής επιφάνειας, από κάτω υπάρχουν πολλά βαθιά ρεύματα, όπως πχ στην αρχή της Δικαιοσύνης όπου και ένα τριάρι ανάμεσα. Δε χρειάζεται να πω ότι ο Θεοδωράκης εκμεταλλεύτηκε όλον τον ρυθμικό πλούτο της ελληνικής παράδοσης με τα μονά μέτρα που προέρχονται από την προσωδία της αρχαίας ελληνικής.
Τέλος, ενώ η αρμονία θα λέγαμε ότι είναι το πιο φτωχό μέρος της μουσικής του Θεοδωράκη, εντούτοις θα λέγαμε ότι με ένα είδος μαγείας υπερβαίνει αυτή την ένδεια πχ το Am-G-F-E που υπάρχει σε χιλιάδες τραγούδια από μπλουζ μέχρι σκυλάδικα, στον Αντώνη του Μαουτχάουζεν είναι κάτι που δεν υπάρχει πουθενά αλλού!
Και αυτή η μαγεία δεν είναι παρά το ξεχείλισμα μιας μεγάλης ψυχής που γενικά ονομάζουμε έμπνευση...



https://www.youtube.com/watch?v=37o6aku_hiw

 

by : tinakanoumegk

 

«Όταν ήμουν 26 χρονών έπαθα πάρεση. Πλήρη. Ήταν τη μέρα που εκτέλεσαν τον Μπάτση και τον Μπελογιάννη. Όταν το ’μαθα, πάγωσα. Δεν ήταν λύπη, ήταν κάτι παραπάνω. Σοκ! Καταλάβαινα πως δε θ’ άντεχα, κάτι θα μου συνέβαινε. Κι ωστόσο δεν μπορούσα να διανοηθώ πόσο σχετική είναι η ύλη – το σώμα – με τον συναισθηματικό κόσμο. Σκέφτηκα αμέσως: Μετά απ’ αυτήν την τραγωδία, μετά από τόση θλίψη, δεν είναι δυνατόν να εξακολουθήσω να είμαι ίδια, κάπου θα βγω αλλαγμένη. Αλλά δεν πίστευα πως θ’ αντιδρούσε έτσι ο οργανισμός μου.
Κι όμως ως το βράδυ είχα παραλύσει. Το μισό μου πρόσωπο ήταν τελείως παράλυτο. Μου κράτησε έξι εβδομάδες. Ήμουν πολύ νέα, έκανα ηλεκτροσόκ – δεν είναι πολύ δύσκολο να περάσει η πάρεση όταν είσαι νέος, όπως επίσης είναι σπάνιο να την πάθεις σε μικρή ηλικία. Αλλά εκείνες τις έξι εβδομάδες δεν μιλούσα καθόλου.
Έτρεχαν τα σάλια μου. Το στόμα μου είχε πάει εκεί…
Να, κοίτα, ως τώρα δεν έχει έρθει εντελώς στη θέση του.
Ήταν ένα τραγικό γεγονός εκείνη η εκτέλεση!… Τον Μπάτση τον γνώριζα προσωπικά, ήταν φίλος του Μάριου.
Το προηγούμενο Πάσχα είχαμε πάει μαζί στον Πόρο, είχε κοντά του και την κόρη του, την Ελενίτσα.
Έτσι συνδεθήκαμε. Δεν ήταν βέβαια κανένας πολύ δικός μου άνθρωπος, αλλά αυτό το θέμα της εκτέλεσης δεν μπορούσα να το συλλάβω.
Δεν μπορούσα να συλλάβω το «εν ψυχρώ».
Σε πιάνω, σε στήνω, σε σκοτώνω… Ήταν πέρα από τις δυνατότητές μου. Είχα ζήσει ήδη τις μέρες των ανώμαλων καταστάσεων, αλλά αυτό!
Άγριο πράγμα. Και οργανωμένο από το κράτος, ε;»

(Από το βιβλίο της Φρίντας Μπιούμπι «Έλλη Λαμπέτη: Η τελευταία παράσταση – Μια προσωπική αφήγηση», Εκδόσεις ΕΞΑΝΤΑΣ (1983).







Posted on : Τετάρτη, 1 Σεπτεμβρίου 2021 [ 0 ] comments Label:

ΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΜΕ ΤΟ ΘΕΜΑ ΑΠΟΣΤΟΛΑΚΗ;

by : tinakanoumegk

 


1.     Και τα δύο κόμματα, ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ έχουν ανάγκη να αναπροβληθούν μετά τις αποτυχίες τους. Οπότε ως εισαγωγική συνεννόηση και εμφάνιση ενός προφίλ ενδιαφέροντος για την Πολιτική Προστασία και τα δύο κόμματα συμφώνησαν στην δημιουργία ενός εθνικού τύπου (υπερ)υπουργείο και την απόδοση της ευθύνης του σε στρατιωτικό που είχε διατελέσει υπουργός του ΣΥΡΙΖΑ. Την διαπραγμάτευση μεταξύ των δύο δεν μπορούσαν  παρά να την κάνουν μέλη τους, από τις ΠΑΣΟΚικές ομάδες των δύο κομμάτων. Όταν έγινε γνωστό σε ευρύτερους κύκλους του ΣΥΡΙΖΑ, υπήρξε αντίδραση και ακυρώθηκε η πρόταση.

2.     Η κοινωνία αμφισβητεί και τους δύο. Η επιστροφή τους θεωρούν ότι μπορεί να γίνει, όταν αθροίσουν ή συγκαλύψουν τις ανεπάρκειές τους. Και αυτό, γιατί είναι προφανείς εξουσιαστικοί μηχανισμοί.

3.     Ο Μητσοτάκης, ως πρωθυπουργός, έχει την δυνατότητα να εισάγει στην ημερήσια διάταξη ένα νέο θέμα. Και αυτό είναι ότι ακόμα και ένας πρώην υπουργός του ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να συνεργαστεί με την ΝΔ. ΣΗΜΑΣΙΑ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΑΝ ΘΑ ΤΟ ΠΕΤΥΧΕΙ, ΑΝ ΤΟ ΠΕΤΥΧΕ, ΑΛΛΑ ΝΑ ΘΕΣΕΙ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΕΚΔΟΧΗ ΠΟΥ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΣΕ ΜΙΑ ΑΛΛΗ ΑΝΤΙΛΗΨΗ για το επίπεδο των διακομματικών σχέσεων. Αυτό είναι το κεντρικό σχετικά με το θέμα «Αποστολάκης» και όχι αν οι δυο του ΛΑΟΣ έγιναν τρείς…

4.     Αυτά με κάποια συσχέτιση πληροφοριών και διερμηνίας των πολιτικών συσχετισμών.     

Γρ. Κλαδούχος   


     

Γ

γγ