ενδείξεις - αντενδείξεις





πρός τό δεῖν οὕτω



Προηγούμενα εὕσημον λόγον δῶτε








by : tinakanoumegk




Λογοκλοπή:
Ἡ ὁρατὴ κορυφὴ ἑνὸς παγόβουνου
βαθειᾶς πολιτιστικῆς παρακμῆς

ΕΑΝ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΡΟΥΝΤΟΝ «ἡ ἰ­δι­ο­κτη­σί­α εἶ­ναι κλο­πή», μὲ συ­νέ­πεια ἡ ἀν­τεκ­δι­κη­τι­κὴ ὑ­πε­ξαί­ρε­ση ἑ­νὸς πράγ­μα­τος τρί­του ἀ­πὸ ἐ­κεῖ­νον ποὺ ἀ­δί­κως τὸ στε­ρή­θη­κε, νὰ εἶ­ναι μιὰ πρά­ξη ἀ­πο­κα­τά­στα­σης κοι­νω­νι­κῆς δι­και­ο­σύ­νης ποὺ ἀ­κού­ει στὸ ὄ­μορ­φο καὶ ἐμ­πνευ­στι­κὸ ὄ­νο­μα ἀ­παλ­λο­τρί­ω­ση, ἡ πα­ρου­σί­α­ση τῆς ‘με­τά­φρα­ση­ς’ τοῦ ποι­ή­μα­τος ἑ­νὸς τρί­του ὡς δι­κοῦ σου, σύμ­φω­να μὲ τὶς πλέ­ον ἐ­ξε­λιγ­μέ­νες ποι­η­τι­κὲς θε­ω­ρί­ες(*) εἶ­ναι ἕ­να κα­θό­λα νό­μι­μο πνευ­μα­τι­κὸ προ­ϊ­ὸν ποὺ σοῦ ἀ­νή­κει ἀ­πο­λύ­τως, ποὺ μπο­ρεῖς ὑ­πε­ρη­φά­νως νὰ τὸ κυ­κλο­φο­ρεῖς κά­τω ἀ­πὸ τὸ ὄ­νο­μά σου, καί, φυ­σι­κά, ὅ­ταν ἔρ­θει ἡ ὥ­ρα ἡ κα­λὴ νὰ κρα­τι­κο­βρα­βεύ­ε­σαι γι’ αὐ­τό! Ἐ­δῶ δὲν ὑ­πάρ­χει κὰν κλο­πή! Ὑ­πάρ­χει μό­νον Πνευ­μα­τι­κὴ Ἰ­δ­ι­ο­κτη­σία, Δό­ξα καί, ἐ­νί­οτε (ἂν σοῦ κά­τσει βρα­βεῖο) Χρῆμα!

       Ἐ­ὰν θέ­λου­με νὰ εἴ­μα­στε ὄ­χι μό­νον πλή­ρως ἐκ­συγ­χρο­νι­σμέ­νοι θε­ω­ρη­τι­κῶς, ἀλ­λὰ καὶ τί­μιοι μὲ τὸν ἑ­αυ­τό μας, θὰ ἔ­πρε­πε νὰ πα­ρα­δε­χθοῦ­με εὐ­θαρ­σῶς ὅ­τι λο­γο­κλο­πή στὴν ποί­η­ση εἶ­ναι ἀ­δύ­να­τος καὶ δὲν ὑ­πάρ­χει! Καὶ θὰ τὸ πα­ρα­δε­χό­μα­στε ἀ­με­λη­τὶ καὶ ἀ­να­κου­φι­στι­κῶς, ὲ­ὰν τὸ ἐ­πι­φα­νέ­στε­ρο λο­γο­τε­χνι­κὸ σω­μα­τεῖ­ο στὴν Ἑλ­λά­δα, ἡ Ἑ­ται­ρεί­α Συγ­γρα­φέ­ων, τοῦ ὁ­ποί­ου εἴ­μα­στε μέ­λη καὶ μά­λι­στα ἱ­δρυ­τι­κά, καὶ τὸ ὁ­ποῖ­ο τυ­χαί­νει νὰ συμ­πε­ρι­λαμ­βά­νει στοὺς κόλ­πους του ὄ­χι μό­νον τοὺς κα­ταγ­γε­λό­με­νους ὡς λο­γο­κλό­πους συγ­γρα­φεῖς ἀλ­λὰ καὶ τοὺς θε­ω­ρη­τι­κοὺς ἀ­πο­δο­μι­στὲς τῆς σχε­τι­κῆς λο­γο­κλο­πι­κῆς ἐν­νοι­ο­λο­γί­ας, ὄ­χι μό­νον δὲν ἀ­να­γνώ­ρι­ζε πα­νη­γυ­ρι­κῶς στὸ κα­τα­στα­τι­κό του (ἀρ­θρ. 10) τὴν ἔν­νοι­α τῆς λο­γο­κλο­πῆς, ἀλ­λὰ καὶ δὲν θε­ω­ροῦ­σε μὲ τὴν πα­ρά­γρα­φο (δ) τοῦ ἐν λό­γῳ ἄρ­θρου, τὴν λο­γο­κλο­πή βα­ρύ­τα­το ἀ­δί­κη­μα, ποὺ ἐ­φό­σον ἀ­πο­δει­χθεῖ συ­νε­πι­φέ­ρει τὴν ἐ­σχά­τη τῶν τι­μω­ρι­ῶν γιὰ τὸ μέ­λος της: τὴν δι­α­γρα­φή. Καὶ μά­λι­στα μὲ ἀ­πό­φα­ση τοῦ ἴ­διου τοῦ Δι­οι­κη­τι­κοῦ Συμ­βου­λί­ου της!

       Ἰ­δοὺ τὸ σχε­τι­κὸ ἄρ­θρο, ὅ­πως μπο­ρεῖ νὰ τὸ δεῖ κα­νεὶς ἐ­λευ­θέ­ρως στὸ δί­κτυο:

http://www.authors.gr/profile

 

 

 Ἀλ­λὰ προ­φα­νῶς δὲν βρι­σκό­μα­στε στὰ 1981, καὶ δὲν ἔ­χου­με πιὰ τὰ ἀ­να­χρο­νι­στι­κά, γε­ρα­σμέ­να μον­τερ­νι­στι­κὰ μυα­λὰ τῶν Ἱ­δρυ­τῶν τῆς Ἑ­ται­ρεί­ας Συγ­γρα­φέ­ων. Τώ­ρα μᾶς δρο­σί­ζει ὁρ­μη­τι­κῶς καὶ ἀ­πὸ παν­τοῦ ὁ φρέ­σκος ἀ­έ­ρας τῆς με­τα­μον­τέρ­νας συν­θή­κης, τῆς δι­α­κει­με­νι­κό­τη­τας καὶ τῶν θε­ω­ρη­τι­κῶν ἀ­νε­μνη­στή­ρων της. Ἐ­πι­τέ­λους μά­θα­με, 40 χρό­νια με­τά, ὅ­τι τὰ κεί­με­να ποὺ δι­α­βά­ζου­με δὲν εἶ­ναι ἁ­πλῶς κεί­με­να, εἶ­ναι βι­ώ­μα­τα, ὅ­πως δι­δά­σκουν οἱ με­γά­λοι πα­νε­πι­στη­μια­κοὶ θε­ω­ρη­τι­κοί μας(*). Καὶ ποὺ καὶ νὰ θέ­λα­με νὰ τὰ ἀν­τι­γρά­ψου­με με­τα­φρά­ζον­τάς τα σὲ μιὰ ἄλ­λη γλώσ­σα, θὰ ἦ­ταν ἀ­κα­τόρ­θω­το. Δὲν ξέ­ρω ἂν τὸ δι­ά­βα­σα κά­που στόν Ντε­ριν­τὰ ἢ τὸν Μπόρ­χες, ἀλ­λὰ μοῦ φαί­νε­ται πὼς καὶ τὸ «Ode on a Grecian Urn» ἐ­ὰν θε­λή­σω νὰ τὸ ἀν­τι­γρά­ψω στὴ γλώσσα του ἀ­πὸ τὸ ἀγ­γλι­κὸ πρω­τό­τυ­πο τῆς πρώ­της ἔκ­δο­σής του στὸ λά­πτοπ μου, δὲν θὰ εἶ­ναι τὸ ἴ­διο ἀ­κρι­βῶς κεί­με­νο, καὶ θὰ δι­και­οῦ­ται ὁ ἀν­τι­γρα­φι­κὸς πλη­κτρο­λο­γι­κός μου μό­χθος μιὰ κά­ποι­α προ­στα­σί­α τοῦ ὀ­νό­μα­τός μου!… Γρά­φουμε πά­νω στὰ ἀντι­γραμ­μένα, ποὺ λέ­νε (Γέ­ητς!)…

       Ἐ­πι­τέ­λους, αὐ­τὸ ποὺ οἱ πα­λιοὶ λέ­γα­νε ἀ­φε­λῶς λο­γο­κλο­πὴ, σή­με­ρα πρέ­πει νὰ τὸ λέ­με δι­α­κει­με­νι­κό­τη­τα, καὶ ἀ­φοῦ πλέ­ον δὲν ὑ­πάρ­χει κα­νέ­νας μας τό­σο ἀ­γραμ­μά­τος καὶ μὴ-δι­α­κει­με­νι­κός, ἐ­ὰν ἐ­ξαι­ρέ­σου­με κά­τι ἀ­ναλ­φά­βη­τους στι­χο­πλό­κους βο­σκούς στὰ βου­νὰ τῆς πε­τραί­ας Ἀ­ρα­βί­ας, δὲν βλέ­πω για­τὶ νὰ μὴν κα­ταρ­γη­θεῖ σὲ μιὰ ἑ­πό­με­νη Συν­τα­κτι­κὴ Συ­νέ­λευ­ση τῆς Ἑ­ται­ρεί­ας, ἡ ἐ­νο­χλη­τι­κὴ πα­ρά­γρα­φος (δ) τοῦ ἄρ­θρου (10) ποὺ ἡ ἀ­πο­φυ­γὴ τῆς ἐ­φαρ­μο­γῆς της χρό­νια τώ­ρα φου­σκώ­νει τὰ χα­λι­ά της, ἔ­τσι ποὺ καὶ ἡ κυ­κλο­φο­ρί­α στὸ σα­λό­νι της νὰ κα­θί­στα­ται πλέ­ον ἐ­πι­κίν­δυ­νος, ἰ­δί­ως γιὰ τὰ πιὸ ἡ­λι­κι­ω­μέ­να ἱ­δρυ­τι­κά της μέ­λη…

Ω Ω Ω

Τὰ γε­λοῖ­α κα­μώ­μα­τα τῆς λο­γο­τε­χνι­κῆς συν­τε­χνί­ας ἀ­πὸ δε­κα­ε­τί­ες ἔ­χουν πά­ψει νὰ μᾶς ἐκ­πλήτ­τουν. Καὶ ἀ­μέ­το­χοι, θὰ μέ­να­με στὴν κω­μι­κὴ δι­ά­στα­ση τῶν πραγ­μά­των, ἂν δὲν ὑ­πῆρ­χαν ἐκ­κρε­μῆ με­ρι­κὰ σο­βα­ρὰ ζη­τή­μα­τα:

       1. Ἡ ὑ­πο­χρέ­ω­ση τῆς Ἑ­ται­ρεί­ας Συγ­γρα­φέ­ων, ἀ­πέ­ναν­τι στὰ μέ­λη της, ζῶν­τα καὶ πρω­τί­στως τε­θνε­ῶ­τα, νὰ πά­ρει θέ­ση διὰ τοῦ Δι­οι­κη­τι­κοῦ Συμ­βου­λί­ου της στὰ σο­βα­ρῶς κα­ταγ­γε­λό­με­να, ἀ­φοῦ ἀ­φο­ροῦν σὲ ἐ­πί­λε­κτα μέ­λη της. Καὶ τῆς Γε­νι­κῆς Συ­νέ­λευ­σης δευ­τε­ρο­βαθ­μί­ως σύμ­φω­να μὲ τὸ ἄρθρο (11) τοῦ Κα­τα­στα­τι­κοῦ της, ἂν χρειαστεῖ. (βλ. http://www.authors.gr/profile).

       2. Ἡ εὐ­θύ­νη τοῦ Δη­μο­σί­ου, γιὰ τὴν πα­τα­γώ­δη ἀ­πο­τυ­χί­α κρα­τι­κῶν θε­σμῶν, τῶν Ἐ­πι­τρο­πῶν Κρα­τι­κῶν Βρα­βεί­ων ἀ­φε­νός, καὶ τῶν Ἐ­πι­τρο­πῶν Ἐ­πι­λο­γῆς τῶν Θε­μά­των τῶν Πα­νελ­λα­δι­κῶν ἀ­φε­τέ­ρου, νὰ ξε­χω­ρί­σουν τὴν λο­γο­τε­χνι­κὴ ἦ­ρα ἀ­πὸ τὸ σι­τά­ρι, προ­στα­τεύ­ον­τας τὸ κύ­ρος τους καὶ τοὺς πο­λί­τες ποὺ τὶς ἐμ­πιστευό­νται.

       3. Ὁ γε­νι­κό­τε­ρος ἐκ­πε­σμὸς τῶν πο­λι­τι­στι­κῶν ἠ­θῶν στὴ χώρα μας, ποὺ ἐ­πι­τρέ­πει στὴν δι­α­πλο­κὴ ἰ­σχύ­ος στὰ καλ­λι­τε­χνι­κὰ νὰ ἐ­κτρέ­φει πα­ρό­μοι­α φαι­νό­με­να… Ἡ «μά­στι­γα τῆς λο­γο­κλο­πῆς» εἶ­ναι τὸ ἔλ­λασ­σον. Τὸ μεῖ­ζον εἶ­ναι ἡ ἀ­συ­λί­α στὴν πρά­ξη ποὺ ἐ­ξα­σφα­λί­ζει στοὺς λο­γο­κλό­πους ἡ με­γά­λη ἀ­να­γνω­ρί­σι­μό­τη­τά τους καὶ ἡ κοι­νό­τη­τα ἀ­το­μι­κῶν συμ­φε­ρόν­των ποὺ διαθέτουν μὲ κέν­τρα καὶ θε­σμοὺς με­γά­λης ἐ­πιρ­ρο­ῆς, ἐ­φη­με­ρί­δες καὶ ἐκ­δο­τι­κοὺς οἶ­κους, στὰ ὁ­ποῖα ἡ μω­ρο­φι­λο­δο­ξί­α πολ­λῶν τα­λαν­τού­χων καὶ ἀ­τά­λαν­των ψευ­το­δη­μι­ουρ­γῶν κλί­νει εὐ­λα­βι­κῶς καὶ σι­γῶ­σα χρό­νια τώ­ρα τὸ γό­νυ…

       Ἀλ­λὰ τώ­ρα ἴ­σως κά­τι ν’ ἄρχισε νὰ ρα­γί­ζει… Λέω ἴσως…

Γιά­ννης Πα­τί­λης

Νέ­α Σμύρ­νη, 29.06.2020.


(*) βλ. Γιάν­νης Πα­τί­λης: «Πε­ρὶ ὅ­ρων καὶ ὁρ­ίων. Ἐ­πί­με­τρο συ­νο­δευ­τι­κὸ μιᾶς παλιᾶς ἐ­πι­στο­λῆς τοῦ Ἀρ­γύ­ρη Χιό­νη», περ. Νέο Πλα­νό­διον, ἀρ. 2, Κα­λο­καί­ρι 2014, σελ. 218-233.

~ . ~

Γιὰ τὴν πε­ρί­πτω­ση Ἀ­λέ­ξη Στα­μά­τη, τεκμήρια ἐδῶ.

Γιὰ τὴν περίπτωση Χάρη Βλαβιανοῦ, τεκμήρια ἐδῶ.

~ . ~

Γιὰ τὸ ἱστολόγιο τῆς Πρωτοβουλίας γιὰ τὴν Λογοκλοπή δεῖτε έδῶ.

by : tinakanoumegk

Αρχίζει να διαφαίνεται κάτι στον ορίζοντα. Από τα προσεχώς. Μετά δεκάμηνο τριβής με την καρέκλα μάθαμε τους μεγάλους στόχους της τετραετίας από τον Δήμαρχο Ξυλοκάστρου - Ευρωστίνης.
Αναπαράγω από την συνέντευξή του, που προώθησε σε κοινωνικά δίκτυα: “ΕΡΩΤΗΣΗ: Ποιο είναι το μεγάλο σου στοίχημα 2020-23; ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Το βασικό στοίχημα είναι ο εκσυγχρονισμός του δημοτικού φωτισμού. Βρισκόμαστε ένα βήμα από αυτό. Ξεκινάμε ν΄ αλλάξουμε όλα τα φωτιστικά σε όλο το δήμο… Και αυτό είναι το στοίχημα αυτής της 3ετίας, αυτής που απομένει.”
Την συνέντευξη αυτή θεωρεί μεγάλο επίτευγμα ο δήμαρχος, ενώ θα έπρεπε να το αντιμετωπίσει ως ένα δυστύχημα δικό του και του Δήμου. Η κεντρικότητα της αλλαγής φωτιστικών δείχνει μικρότητα στόχων και απαιτήσεων. Απορώ πως «του ήρθε» και θεώρησε αυτό το θέμα ως κυρίαρχο, ώστε να επενδύσει σε αυτό. Αυτά είναι τα μεγάλα οράματα της δημοτικής διοίκησης; Αυτό δείχνει μορφωτική ανεπάρκεια, άγνοια του κοινωνικού περιβάλλοντος, των αξιών και σταθερών κατευθύνσεων πλοήγησης του Δήμου. Τα μεγάλα και σημαντικά είναι άλλα. Έχουμε μιλήσει πολύ για αυτά. Αλλά τί κάνει τον Δήμαρχο να πελαγοδρομεί στην αναζήτηση ενδιαφερόντων;
Σε κείμενό μου στις 2 Μαρτίου 2014, για την υποψηφιότητα Τσιώτου έλεγα ποιες είναι οι προϋποθέσεις μιας δημοτικής ηγεσίας: «να έχει γνώση του τόπου του, να έχει μια ερμηνεία της ιστορικής διαμόρφωσης του κοινωνικού σχηματισμού, να συμπυκνώνει και διαθέτει καλύτερα από τους άλλους δυνατότητες έκφρασης ενός ανορθωτικού σχεδίου και να έχει την συναίνεση πάνω σ΄ αυτό». Έχει κάνει κάποιο διανοητικό βήμα με βάση αυτές τις απαιτήσεις;
Στην συνέντευξη μίλησε για βουνά, θάλασσες, μαγαζιά, και εκτός από μια λιμνοδεξαμενή όλα τα άλλα μας τα έχουν δώσει οι Θεοί και η εργασία των ανθρώπων. Είναι, δηλαδή, κληροδοτημένα δεδομένα που τα βρήκαμε. Δεν έχουν να κάνουν με ανθρώπινη ή δημοτική παρεμβατικότητα. Η μεγάλη προσθετική παρέμβαση είναι οι λάμπες;
Οι δημότες έχουν σκέψεις και απαιτήσεις ανώτερης ποιότητας από αυτά που έχει στο μυαλό του ο δήμαρχος. Αποδεικνύεται ένας σαφής ο διαχωρισμός δυνατοτήτων ανάμεσα στην δημοτική αρχή και την κοινωνία, ούτε κάποιο ισοζύγιο μεταξύ τους.
Ο τόπος μας έχει δώσει βάσεις πολιτισμικής αγωγής, που δυστυχώς δεν παραλαμβάνει ο Δήμαρχος και προφανώς και οι συνεργάτες του. Αυτά τα κεντρικά πολιτικά επιτεύγματα με λάμπες, λακκούβες και μάζωμα σκουπιδιών είναι μια φθηνή εικόνα ενός μέλλοντος που αδικεί τις δυνατότητες του τόπου.
Ένας υπεύθυνος πολιτικός εκτός από αξίωση αυτοελέγχου του πρέπει να καλλιεργεί την ευθύνη και όταν κάνει λάθη να τον επαναφέρουν οι συνεργάτες του. Δεν μπορώ να καταλάβω, γιατί τον αφήνουν να εκτεθεί και να περιφέρει στο διαδίκτυο κάτι που είναι αρνητικό για αυτόν, για τους συνεργάτες του, για το δημοτικό συμβούλιο και για όλους εμάς τους δημότες.
(Γρηγόρης Κλαδούχος)
by : tinakanoumegk












«Ugliness in the city»….
(ο πιο ταιριαστός διεθνής τίτλος, αυτού που «αναγκαστικά» βιώνουμε, χωρίς να ερωτηθούμε…)..
….ξυπνάς Κυριακή πρωί και τσουπ η έκπληξη…..
Εδώ υπάρχει σαφής «εμμονή» στην ασχήμια, στις κακοτεχνίες και σε μια προκλητική προχειρότητα….
Αντί να αναλογιστούν την παταγώδη αποτυχία και την κατακραυγή από το πείραμα που προηγήθηκε, ώστε να συνετιστούν και να αλλάξουν ρότα…, αντίθετα συνεχίζουν με τα πολύ χειρότερα, με ένα είδος «κακότεχνου πολεοδομικού αυταρχισμού»…..
Ζουν τη δική τους ψευδαίσθηση ότι «….αυτό που κάνουν είναι το ιδανικότερο για την επί πολλά έτη βασανισμένη πόλη…., πιστεύοντας ότι η κοινή αποδοχή τους είναι δεδομένη, επειδή πάντα θα βρίσκονται μερικοί απαίδευτοι αισθητικά και γνωστικά "πολιτικοί οπαδοί", τραγικά απαραδειγμάτιστοι και άμαθοι χειροκροτητές….»…
….είναι πολύ εύκολο και σημαντικό να προβλέψει κανείς την κατάληξη αυτών των εκτρωμάτων στο κέντρο της πρωτεύουσας, μετά από λίγο καιρό….
Θάπρεπε να ντρέπονται, και το τιμιότερο θα ήταν να δουν το ζήτημα από την αρχή σταματώντας την συνέχιση της ανεπανάληπτης «αηδίας», καταργώντας και "σβήνοντας" τα όσα ήδη προχώρησαν…
Θα περίμενα από όλες τις Αρχιτεκτονικές Σχολές του τόπου να πάρουν θέση, από Σχολές και Συνδέσμους Αρχιτεκτόνων Πολεοδόμων, Αρχιτεκτόνων Τοπίου, Γεωτεχνικών και Συγκοινωνιολόγων (Μελετητών και Κατασκευαστών), αλλά και των κινήσεων πολιτών που κατορθώνουν να επιβιώνουν από επίσης πληγείσες δραστηριότητες «κέντρου πόλης» και δεν τους ρωτάει κανένας…
Δεν είναι καθόλου ντροπή να ακυρώσεις μια τεράστια γελοιότητα που σε εκθέτει και σε ρεζιλεύει (πιθανότατα και διεθνώς....), ώστε να την αντικαταστήσεις με πράξεις λογικής… Τούτο το δικό μας το χάλι το βλέπουν και το κρίνουν και πολίτες άλλων χωρών, όπου ανάλογες δουλειές γίνονται με σοβαρότητα και υποδειγματικά.....
Η λογική υπαγορεύει,
Μελέτη με Τεχνική και Επιστημονική κατάρτιση,
Παραδειγματισμό από τις διεθνείς πρακτικές,
«Αληθινή» Διαβούλευση μεταξύ πολιτών με προσαρμογές και υψηλή αποδοχή,
Πολιτική Σοβαρότητα,
Βιωσιμότητα έργου,
Συγκοινωνιακή αποσυμφόρηση και διευκολύνσεις με στόχο την maximum Λειτουργικότητα Έργου (κανόνες χρήσεις…) αλλά διευκολύνοντας και τον ευρύτερο αστικό ιστό,
Αισθητική του έργου και συμβατότητα με τα δεδομένα χαρακτηριστικά Πολεοτοπίου της Πρωτεύουσας,
Δημιουργία ευκαιριών για μαζική εισαγωγή «ανώτερου» Πρασίνου στην πόλη με παράλληλο σχεδιασμό και χωρικές επιλογές υποδοχής του,
Επαρκή χρηματοδότηση και Διαφάνεια,
Συντήρηση και Παρακολούθηση…
Σ. Σεκλιζιώτης
........................................................................................................................................................
 "Ο Μεγάλος Περίπατος εξαπλώνεται και από χθες βράδυ έχουμε τις πρώτες σημαντικές και καίριες παρεμβάσεις στην κάτω πλευρά της πλατείας Συντάγματος."
 iefimerida.gr
by : tinakanoumegk

Ας μιλήσουμε σοβαρά, τώρα που χάθηκαν και οι απόηχοι χειροκροτημάτων και θεατρικών ενθουσιασμών. Για τις απαιτήσεις και απαιτήσεις του τεχνικού έργου – “κόμβου” στην Λυκοποριά αλλά και το προνομιακό σύστημα της περιοχής.
Πριν δύο χρόνια έγιναν κινητοποιήσεις στον τότε παρουσιαζόμενο ως “κόμβο”. Αιτήματα: η πραγματοποίησή του με προδιαγραφές ασφάλειας, λειτουργικότητας, τεχνική επάρκεια, πεζοδρόμια, γέφυρα με πεζοδρόμια και σε συνδυασμό με το τεχνικοφυσικό περιβάλλον του.
Το έργο αυτό υλοποιήθηκε στο έδαφος χωρίς μία κοινοποίηση της μελέτης. Μπορούμε να μάθουμε αν υπάρχει μελέτη και αν έχει εγκριθεί από τους μηχανικούς ασφαλείας; Για τα ζητήματα αυτά υπέβαλα αίτημα ενημέρωσης από τον Δήμο Ξυλοκάστρου – Ευρωστίνης. Στην αίτηση με Αρ. Πρωτ. 5559/18-6-2020, επισημαίνω: «ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΝΑ ΜΟΥ ΧΟΡΗΓΗΣΕΤΕ ΤΑ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΕΓΓΡΑΦΑ ΠΟΥ ΑΦΟΡΟΥΝ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΚΕΥΗ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΚΟΜΒΟΥ ΛΥΚΟΠΟΡΙΑΣ:
1. ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΤΗΣ ΜΕΛΕΤΗΣ ΜΕ ΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΣΤΗΚΕ ΤΟ ΕΡΓΟ,
2. ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΤΩΝ ΣΥΝΗΜΜΕΝΩΝ ΕΓΚΡΙΣΕΩΝ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΜΗΧΑΝΙΚΟΥΣ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΚΕΥΗ ΤΟΥ ΚΟΜΒΟΥ (ΔΗΛΑΔΗ ΤΗΝ ΒΕΒΑΙΩΣΗ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΜΗΧΑΝΙΚΟΥΣ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ ΟΤΙ Ο ΚΟΜΒΟΣ ΠΛΗΡΕΙ ΤΙΣ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΕΣ ΠΡΟΔΙΑΓΡΑΦΕΣ).
ΕΠΙΠΛΕΟΝ, ΘΑ ΣΑΣ ΠΑΡΑΚΑΛΟΥΣΑ ΝΑ ΜΕ ΕΝΗΜΕΡΩΣΕΤΕ ΠΟΙΕΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΓΝΩΜΗ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ (ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΕΚΠΡΟΣΩΠΟΙ, ΤΕΧΝΙΚΕΣ ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ) ΟΙ «ΕΠΙΠΛΕΟΝ ΕΡΓΑΣΙΕΣ» ΚΑΙ «ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΕΣ ΠΟΥ ΑΠΟΜΕΝΟΥΝ» ΠΟΥ ΠΡΟΤΕΙΝΑΤΕ ΣΤΟ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΥΠΟΔΟΜΩΝ, ΟΠΩΣ ΔΗΛΩΝΕΤΕ ΣΤΙΣ 3 ΙΟΥΝΙΟΥ. ΕΠΙΣΗΣ, ΝΑ ΜΟΥ ΧΟΡΗΓΗΣΕΤΕ ΑΝΤΊΓΡΑΦΑ ΕΓΓΡΑΦΩΝ ΣΧΕΤΙΚΩΝ ΜΕ ΤΙΣ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΣΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΕΡΓΟ».
Σήμερα παρουσιάζεται ένας κόμβος που απέχει από τις παραπάνω απαιτήσεις. Όπως φαίνεται και στα σχέδια που έχει επιμεληθεί το γραφείο Κούκης-Μαυραντωνίου & ΣΙΑ ΕΠΕ, το οποίο επισυνάπτεται, το κέντρο του κόμβου έπρεπε να βρίσκεται Νοτιοδυτικά του πραγματοποιημένου και να είναι μεγαλύτερος. Στο σχέδιο φαίνεται καθαρά η επάρκεια του μεγάλου κόμβου. Όχι μόνο για την κυκλοφορία οχημάτων αλλά και για την δημιουργία πεζοδρομίων. Το σχέδιο που κοινοποιώ αποτελεί συνέχεια αυτού που προτάθηκε - όταν είχε έλθει ο γ. γ. υποδομών Δέδες τον Μάρτιο του 2019 - σε ανοιχτή σύσκεψη στα γραφεία του Δήμου. Ο κόμβος μπορούσε να γίνει μεγαλύτερος και ασφαλέστερος. Επί τόπου φαίνονται τα αποτυπώματα των ελαστικών, λόγω δυσχέρειας «μανούβρας» μέσα στον κόμβο.
Ανάμεσα στα αιτήματα των κινητοποιήσεων ήταν και η δημιουργία πεζοδρομίων. Το αίτημα παραμένει. Στην περιοχή του σημείου 1, όπως φαίνεται και στις φωτογραφίες, πεζοδρόμιο δεν υπάρχει. Ενώ και στο πιο στενό σημείο (1-3) και με 4,25 μ κάθε λωρίδα κυκλοφορίας οχημάτων είναι δυνατόν να υπάρξει πεζοδρόμιο και στις δύο πλευρές πλάτους 1,50 μ. Γιατί δεν έγινε; Γιατί παραβλέπουν τους όρους ασφαλούς κυκλοφορίας των πολιτών; Ανεπάρκεια ή αδιαφορία;
Για τους κρατικούς και ιδιωτικούς μηχανισμούς, που είναι υπεύθυνοι για το έργο, μπορούμε να πούμε ότι αποδεικνύουν και επιβεβαιώνουν τα ελλείμματα και αποτελέσματα της παραγωγής των υποδομών και του δημόσιου χώρου. Η παραμορφωμένη διάπλαση του δημόσιου χώρου είναι και κρίση των θεσμών. Τοπικές παρεμβάσεις σε κοινωνίες, που αδυνατούν να μάθουν ποιοί και τι κάνουν στον τόπο τους. Οι ανεπάρκειες των εκλεγμένων τοπικών διοικήσεων, δημάρχων, διαμορφώνουν ένα άξενο περιβάλλον. Αλλά και όταν συμπολίτες διεκδικήσαμε κάτι καλύτερο, πριν δύο χρόνια, βρήκαμε αδιαφορία από «αρχές» και εχθρότητα από αρκετούς πολίτες. Δυστυχώς, αν και όλοι οι άνθρωποι πλησιάζουν την αλήθεια και τον δρόμο τους μετά από ταλαιπωρία λάθος δρόμων, ακόμα απέχουν πολλοί και πολύ από την αναζήτηση αυτού που αξίζουμε.
Ο ΚΟΜΒΟΣ ΥΠΗΡΕΤΙΚΟΣ ΣΤΟ ΠΡΟΝΟΜΙΑΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΧΗΣ
Ξεκινώντας από το γενικό θέμα του κόμβου ως υποδομή πρέπει να τον εντάξουμε λειτουργικά σε ένα δίκτυο με το άμεσο περιβάλλον του. Να ενταχθεί αυτή η υποδομή δυναμικής με τον ανασχεδιασμό του χώρου. Ένας κόμβος σε ένα σύστημα. Σε μια αντίληψη σχεδιαστικής διαδρομής, ο κόμβος εξυπηρετεί την κίνηση ανθρώπων μέσα σε αυτοκίνητα, αλλά και υπηρετεί την περιοχή δυτικά του Σκουπαίικου.
Στους γνωστικούς χάρτες της περιοχής, του δήμου ο κόμβος κατέχει σημαντική θέση. Πού θα βρεθεί άλλη περιοχή που συνυπάρχουν: κόμβος, γέφυρα, ποτάμι, αθλητικοί χώροι, δασάκι, ένα πάρκο «τσέπης» και θάλασσα; Δεν υπάρχει τουλάχιστον στην παραλιακή διαδρομή της Κορινθίας. Εδώ μιλάμε για ένα ψυχοφυσικό καταφύγιο, που αντιπαρατίθεται στην κεκορεσμένη γραμμική παραλιακή γραμμή. Αυτή η συνάφεια του κόμβου με τον κοντινό του κόσμο ακυρώνει όσους με μια εντελώς ατομικιστική αντίληψη τον βλέπουν ως στοιχείο που τους οδηγεί πιο γρήγορα στο σπίτι τους, στο εξοχικό τους. Είναι μια αντίληψη αλλοτριωμένη του «κατοικώ». Είναι η έλλειψη ολιστικής προσληπτικής ικανότητας, η κυριαρχία εγωτικού απόλυτου ωφελιμισμού, με έμφαση σε μια πτυχή που το νόημα της ζωής δεν έχει προεκτάσεις κοινωνικής εμπειρίας.
Με την φύση, την τέχνη, την ψυχαγωγία να συναντώνται, όπως προτείνονται και από τον στρατηγικό σχεδιασμό του Δήμου και το ΣΧΟΟΑΠ και προσεγγίζονται σε επιστολή στον δήμαρχο από τον Πολιτιστικό Σύλλογο Σαραντάπηχου-Σαρανταπηχιώτικων. Εάν κάποτε ήταν «ΣΤΟΥ ΒΡΑΧΝΟΥ» η στάση για τους περαστικούς από την Λυκοποριά, είναι εύκολο και δίκαιο την θέση αυτή να πάρει η περιοχή δυτικά του κόμβου.
Η κατανόηση των πλεονεκτημάτων της περιοχής πρέπει να έχει συνέπειες αξιολόγησης και προσεκτικούς χειρισμούς σχεδίασης και αξιοποίησης.
Γρηγόρης Κλαδούχος – Ξυλόκαστρο – 25 Ιουνίου 2020
by : tinakanoumegk





Γρηγόρης Κλαδούχος προς ΠΟΙΟ ΔΡΟΜΟ ΝΑ ΠΑΡΕΙΣ


Οι προτάσεις του Λ. Μ. είναι επεξεργασίες σύγχρονες που βασίζονται σε ευπρόσληπτα δεδομένα. Αυτά παράγουν σκέψη. Η διανοητική πριν από οποιαδήποτε υλική παραγωγή είναι το πρώτο μεγάλο δημόσιο αγαθό, ιδιαίτερα όταν πρόκειται για έκφραση συσσωρευμένης γνώσης, επιστήμης και αντίληψη ολοκληρωμένης δημιουργίας. Δυστυχώς αντί αυτών τις σελίδες του Δήμου κοσμούν ποιηματάκια και δόσεις αυτοεπιβεβαίωσης.
Ο τόπος μας γέννησε τους Αριστοναύτες, τους καλύτερους ταξιδευτές. Πόλεις και τόποι επανέρχονται στην παγκόσμια κοινότητα με την προβολή της ιστορικής τους ταυτότητας. Ερχόμαστε από ένα ταξίδι βαθιάς ιστορίας. Η συνέχειά του, η συλλογική τοπική αυτογνωσία είναι υπόθεση δική μας και του μέλλοντος. (Γρηγόρης Κλαδούχος)
-------------------------------------------------------------
Το κείμενο του Labros Bouklis:
ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΧΩΡΙΣ ΧΡΗΜΑΤΑ
του Λάμπρου Μπούκλη, συμβούλου ανάπτυξης & περιβάλλοντος
Η λέξη ανάπτυξη βρίσκεται στα χείλη και στα αυτιά όλων μας, εδώ και δεκαετίες. Μετά από δέκα χρόνια οικονομικής κρίσης και σε μία φάση σταθεροποίησης μετά την πανδημία του Covid 19, η κοινωνία χρειάζεται, όσο ποτέ άλλοτε, γρήγορα αντανακλαστικά και άμεσες δράσεις από τους αιρετούς και τους φορείς της Πολιτείας.
Με σύμμαχο την φύση μπορούμε, στο άμεσο μέλλον να έχουμε ανάπτυξη & νέες θέσεις εργασίας, χωρίς ιδιαίτερους οικονομικούς πόρους.
Δηλαδή εύστοχες, φιλικές στο περιβάλλον επενδύσεις, εντάσεως εργασίας και όχι απαραίτητα εντάσεως κεφαλαίου. Έμπρακτη αειφόρο – βιώσιμη ανάπτυξη.
Δύο τέτοια θέματα αθλητικού τουρισμού για την Κορινθία και δη την Δυτική θα αναφερθούν, με απλά λόγια και σύντομα:
- Στον ορεινό όγκο της Ζήρειας, υπάρχουν οι απαραίτητες εκτάσεις για την δημιουργία ενός πρότυπου φιλικού στο περιβάλλον, αθλητικού κέντρου με στόχο την προετοιμασία κατά την θερινή περίοδο, επαγγελματικών και ερασιτεχνικών ομάδων π.χ. ποδοσφαίρου (αλλά και άλλων αθλημάτων ομαδικών και ατομικών). Τα έξοδα μπορούν κυριολεκτικά να ελαχιστοποιηθούν: υπάρχουν επίπεδες εκτάσεις χωρίς ανάγκη ιδιαίτερης παρέμβασης, μπορεί να γίνει εύκολα η σπορά φυσικού χλοοτάπητα (όπως σε άλλα αθλητικά κέντρα σε υψόμετρο στο εξωτερικό), να χαραχθούν με άσπρο χρώμα οι γραμμές των γηπέδων και να τοποθετηθούν κινητές εστίες τερματοφυλάκων (θα αφαιρούνται μετά το πέρας της θερινής περιόδου προετοιμασίας).
Η διαμονή και εστίαση θα λαμβάνει χώρα στα παρακείμενα ξενοδοχεία της ευρύτερης περιοχής Τρικάλων και Καρυάς. Για 5 – 6 γήπεδα ποδοσφαίρου απαιτείται μία έκταση μικρότερη των 50 στρεμμάτων, π.χ. πλησίον της ευρύτερης περιοχής του χιονοδρομικού κέντρου. Ενώ θα μπορεί να φιλοξενεί ταυτόχρονα τουλάχιστον 10 ομάδες π.χ. ποδοσφαίρου με συνολικό αριθμό μελών αποστολής (10 Χ 30) τριακόσια άτομα ανά δεκαπενθήμερο. Προϊόντος του χρόνου και σωματεία άλλων αθλημάτων θα μπορούσαν να ενταχθούν στο αθλητικό κέντρο προετοιμασίας και να επιμηκυνθεί χρονικά η λειτουργία του. Μία περιβαλλοντικά ήπια και χαμηλού κόστους επένδυση αθλητικού τουρισμού που αφενός θα διαφημίζει στην Ελλάδα και στο εξωτερικό την ευρύτερη περιοχή και που αφετέρου θα δώσει στα Τρίκαλα την δυνατότητα βιώσιμης ανάπτυξης και τους θερινούς μήνες. Επιπρόσθετα θα ενισχύσει και την επισκεψιμότητα και στο παραθαλάσσιο Ξυλόκαστρο και στις γειτονικές περιοχές.
- Η φύση μας προσφέρει απλόχερα δυνατότητες και στον θαλάσσιο αθλητικό τουρισμό. Η χώρα μας έχει θαλάσσια κολυμβητικά νερά σε υψηλές θερμοκρασίες και σχεδόν για 4 – 5 μήνες τον χρόνο η κολύμβηση είναι ευχάριστη. Αυτό σε αντίθεση με τις ακτές της Βόρειας Ευρώπης αλλά και των ακτών του Ατλαντικού, των βόρειων πολιτειών των Η.Π.Α. Το πλεονέκτημα αυτό δυστυχώς δεν το έχουμε εκμεταλλευτεί στον αθλητισμό και δη στην υδατοσφαίριση (water polo). Το μοναδικό ομαδικό άθλημα που ως χώρα μας έχει δώσει Ολυμπιακά & Παγκόσμια μετάλλια. Με διακρίσεις σε εθνικό και συλλογικό επίπεδο σε άνδρες και γυναίκες, νέους και νεάνιδες κτλ.
Μέρος της πανέμορφης μαρίνας του Ξυλοκάστρου (που στο σχετικά πρόσφατο παρελθόν αποτελούσε την 1η μαρίνα – αλιευτικό καταφύγιο της χώρας που είχε βραβευθεί με Γαλάζια Σημαία) έχει την απαραίτητη έκταση (20m x 30m) για φιλοξενία ακόμη και διεθνών αγώνων υδατοσφαίρισης (water polo). Διεθνώς, αξίζει να σημειωθεί είναι περιζήτητοι και δυσεύρετοι οι προστατευμένοι από κυματισμό αγωνιστικοί χώροι water polo σε φυσικό θαλάσσιο περιβάλλον. Οι χώρες της κεντρικής και βόρειας Ευρώπης αναγκάστηκαν από τις γεωγραφικές και κλιματολογικές συνθήκες να κτίσουν πολυδάπανες και κοστοβόρες θερμαινόμενες κολυμβητικές δεξαμενές, με νερό που συνεχώς επεξεργάζεται – απολυμαίνεται (πισίνες). Η φύση και η γεωγραφική μας θέση μας τα παρέχουν δωρεάν. Με ελάχιστο κόστος διαμόρφωσης & σε πεντακάθαρη θάλασσα μπορεί η Δυτική Κορινθία να έχει άμεσα έναν νέον πυλώνα αθλητισμού προς ανάπτυξη του αθλητικού τουρισμού και της επισκεψιμότητας, ενάντια στην ανεργία & στην ύφεση.

by : tinakanoumegk

Φυσάει αδιαφορία, κοινωνικοπολιτικά θέματα
«Πάλι ο πατέρας μου»
“Απόψε είδα πάλι τον πατέρα μου.
Τριαντατρία χρόνια πεθαμένος
και δεν κουράστηκε να μ’ επισκέπτεται.
Φορούσε το καπέλο του πως θα ταξίδευε.
Η μητέρα μου μπάλωνε στη γωνιά.
«Κάτσε», του λέει, «πού ήσουνα»”.
*
-Χρίστος Λάσκαρης,
(Τα ωραιότερα ποιήματα για τον πατέρα, Καστανιώτης)


Σχόλια
by : tinakanoumegk
Thanasis Panou
Εχουμε μπροστά μας το σχολείο του απόλυτου καπιταλισμού.
Δηλαδή ένα σχολείο το οποίο εκπαιδεύει στην απώλεια της κριτικής ικανότητας, ώστε να παράγει ένα αβέβαιο άτομο, το οποίο θα είναι ανοικτό σε όλες τις καταναλωτικές πιέσεις.
Σε ένα σχολείο που πρέπει να διδάσκεται η άγνοια με κάθε τρόπο που μπορούμε να φανταστούμε. Σύμφωνα με τον Μισεά ο εκπαιδευτικός πρέπει να «διδαχθεί» την διάλυση της λογικής. Να μη διακρίνει το σημαντικό από το δευτερεύον, να δέχεται αδιαμαρτύρητα ένα πράγμα αλλά και το αντίθετό του.
Να διασκεδάζει, να ψυχαγωγεί, να αφήνει τους νέους να κάνουν «δημοκρατικά» ΖΑΠΙΝΚ όπως τους αρέσει, να τους ζητά να διηγηθούν τη ζωή τους, να τους δείχνει τα κεκτημένα της λογικής... και ο σεβασμός δεν είναι παρά κατάχρηση εξουσίας.
Θα πρέπει κυρίως να τους δείξει ότι δεν υπάρχει τίποτε να σκεφτούν από μόνοι τους, ότι δεν υπάρχει αντικείμενο της σκέψης. Υπάρχει ο Η/Υ το μαγικό παράθυρο που υποκαθιστά τις νοητικές λειτουργίες της αντίληψης της κρίσης της παρατηρητικότητας και της φαντασίας. Φυσικά ο αληθινός δάσκαλος δεν μπορεί να δεχθεί την κατάσταση αυτή της «συμπόνιας» για τον μαθητή, που οδηγεί στη κατασκευή ηλιθίων.
Δεν μπορεί να δεχθεί την κατασκευή ατόμων χωρίς κριτική σκέψη με αβέβαιη ταυτότητα που την τύχη τους την αναλαμβάνει τέλεια η σημερινή τηλεόραση και το σημερινό υπό διάλυση σχολείο.
Τι όπλα έχει όμως όταν η γνώση είναι μόνο εμπόρευμα;
Όταν γνωρίζουμε ότι το όνειρο του καπιταλισμού δεν είναι μόνο να οδηγήσει τα όρια της εμπορευματοποίησης στα πέρατα του κόσμου όπου τα πάντα είναι εμπορεύσιμα (αγοροπωλησίες παιδιών, οργάνων, δικαιώματα στο νερό, στο γονιδίωμα…) αλλά επίσης και την χειραγώγηση του νου στις καταναλωτικές επιθυμίες που πρέπει να εμφυτευτούν από την παιδική ηλικία.
Ζούμε από αυτή την άποψη μια κρίσιμη καμπή, γιατί όταν θίγεται η λειτουργία της νόησης μας, διατρέχουν κίνδυνο όχι μόνο οι θεσμοί που μας ρυθμίζουν, αλλά επίσης και κυρίως αυτό που είμαστε, αυτό που γινόμαστε.
Για να ξυπνήσει η ψυχή του νέου και να οδηγηθεί σε μια ανώτερη αντίληψη ζωής χρειάζεται η επικοινωνία, η διαλεκτική σκέψη η τέχνη και το ηθικό κέντρο.
Το ηθικό κέντρο που αντλεί το περιεχόμενό του από μια υπέρ-μνήμη –όπως σοφά αναφέρουν οι παλιότεροι δάσκαλοι- που διατηρεί όλες τις κατακτήσεις του ανθρώπου.
Τις κατακτήσεις που ξεκινούν από μια ιστορική αφετηρία του παρελθόντος και χάνονται μέσα στους μύθους και τους θρύλους, που σχεδόν ομόφωνα καταλήγουν σε κάποιο αρχέγονο δίκαιο.
Δηλαδή την κριτική ΣΚΕΨΗ.