ενδείξεις - αντενδείξεις





πρός τό δεῖν οὕτω



Προηγούμενα εὕσημον λόγον δῶτε








by : tinakanoumegk

 https://anarchypress.wordpress.com/2022/09/23/μανιφεστο-συνομωσιασ/#more-40445

«Θα νικήσουμε γιατί είμαστε πιο αποφασισμένοι.

Στα τέλη του Ιανουαρίου του 2022, κυκλοφορεί στη Γαλλία ένα βιβλίο ανώνυμου συγγραφέα που προκαλεί αμέσως σκάνδαλο.

Η γαλλική αντιτρομοκρατική υπηρεσία φαίνεται να διέρρευσε στον τύπο στοιχεία για την ταυτότητα των συγγραφέων. Κατόπιν ξεκίνησε μια εκστρατεία δυσφήμισης του βιβλίου χωρίς καν να έχει διαβαστεί. Ο υπεύθυνος των εκδόσεων Seuil, ενός από τους μεγαλύτερους εκδοτικούς οίκους της Γαλλίας, δέχθηκε μειωτικά σχόλια για την επιλογή του. Αφού ούτε αυτό ανέκοψε την εκδοτική επιτυχία του, ο θεαματικός μονόλογος προσπάθησε να το αποδώσει σε κάτι οικείο για να ξορκίσει την κατάρα. Κατηγορήθηκε, λοιπόν, η Αόρατη Επιτροπή για τη συγγραφή του. Το γεγονός προκάλεσε τη δημόσια παρέμβαση της Αόρατης Επιτροπής, όπου μαζί με την απολαυστική συντριβή των επικριτών της, έχει και μια εξαιρετική υπεράσπιση του Μανιφέστου Συνωμοσίας».

(Από την έκδοση)

«Είμαστε συνωμοσιολόγοι, όπως όλοι οι νοήμονες άνθρωποι πλέον. Εδώ και δυο χρόνια που μας εμπαίζουν και που εμείς συλλέγουμε πληροφορίες έχουμε πάρει τις απαραίτητες αποστάσεις ώστε να ξεχωρίζουμε «την αλήθεια από το ψέμα». Οι γελοίες, υποτιθέμενα υπεύθυνες, δηλώσεις που μας έβαζαν να συμπληρώνουμε, είχαν στην πραγματικότητα σκοπό να μας κάνουν να συναινέσουμε στον εγκλεισμό μας και να μας μετατρέψουν σε δεσμοφύλακα του εαυτού μας. Οι εμπνευστές τους σήμερα αγαλλιάζουν. Η σκηνοθεσία μιας θανατηφόρας πανδημίας «χειρότερης και από την ισπανική γρίπη του 1918», ήταν όντως αυτό, μια σκηνοθεσία. Το ντοκουμέντα που το αποδεικνύουν έχουν διαρρεύσει εδώ και καιρό· θα το δούμε στην συνέχεια. Όλα τα τρομολαγνικά  σενάρια ήταν λανθασμένα. Ο εκβιασμός περί δημόσιου συστήματος υγείας στα όρια του ήταν ακριβώς αυτό, ένας εκβιασμός […] Είναι αναμφίβολα η πρώτη θανατηφόρα επιδημία για την ύπαρξη της οποίας οι άνθρωποι έπρεπε να πειστούν. Το τέρας που επελαύνει στις ζωές μας εδώ και δυο χρόνια δεν είναι, για την ώρα, ένας ιός με προεξέχουσα πρωτεΐνη ακίδα, αλλά μια τεχνολογική επιτάχυνση που απειλεί να μας συντρίψει. Καθημερινά γινόμαστε μάρτυρες της απόπειρας να πραγματωθεί το παρανοϊκό διανθρωπικό σχέδιο της σύγκλισης των τεχνολογιών NBIC (νανοτεχνολογία-βιοτεχνολογία- της πληροφορίας-γνωσιακές επιστήμες). Αυτή η  ουτοπία της πλήρους αναδόμησης του κόσμου, αυτό το όνειρο της βέλτιστης διαχείρισης των κοινωνικών, σωματικών και νοητικών μηχανισμών, δεν κάνει καν τον κόπο να κρυφτεί. Δεν θα είχαν κανέναν ηθικό ενδοιασμό να επιβληθεί, εν είδει θεραπείας ενός ιού που προέκυψε από πειραματικές έρευνες «gain of function» (Σ.τ.Μ έρευνα κέρδους λειτουργίας: ιατρική έρευνα που στηρίζεται στη γενετική τροποποίηση επικίνδυνων παθογόνων και μολυσματικών ιών, όπως φέρεται πως γινόταν στο εργαστήριο της P4 Γουχάν) στο πλαίσιο ενός προγράμματος «βιοάμυνας», ένα άλλο βιοτεχνολογικό πείραμα, που προήλθε από ένα εργαστήριο του οποίου ο ιατρικός διευθυντής επαίρεται ότι «χακάρει το λογισμικό της ζωής […] Δεν παριστάνουμε ότι ένα βιβλίο αρκεί για να μας γλιτώσει από την απάθεια, αλλά θυμόμαστε επίσης ότι ορισμένα καλά βιβλία που συναντήσαμε στο δρόμο μας έσωσαν από την υποτέλεια […] Αυτό το βιβλίο είναι ανώνυμου συγγραφέα γιατί δεν ανήκει σε κανέναν· ανήκει στο εν εξελίξει κίνημα της κοινωνικής απόσχισης. Συνοδεύει αυτό που έρχεται –σε έξι μήνες, σε έναν χρόνο ή σε δέκα».

(Από την εισαγωγή)

Π Ε Ρ Ι Ε Χ Ο Μ Ε Ν Α

Σε ζοφερούς καιρούς – Εκδοτικό σημείωμα

Ο «πόλεμος ενάντια στον ιό» είναι ένας πόλεμος ενάντια σ’ εμάς

1. Το παγκόσμιο πραξικόπημα, 2. Η συνωμοσία των ακρωτηριασμένων, 3. Ερμηνεύοντας τον τρόμο

Η συνωμοτικότητα είναι η συνείδηση που δεν καταθέτει τα όπλα

1. Η αντισυνωμοσιολογική συνωμοσία,  2. Όπως το 1914, 3. «Τα πάντα συνωμοτούν».

Η μη πραγματικότητα που ζούμε δεν είναι μια καταστροφή που ενέσκηψε, αλλά ένα σενάριο που εκτυλίσσεται μπροστά στα μάτια μας

1. Είκοσι χρόνια preparedness, 2. Η πόλη των ζωντανών-νεκρών.

Η αντεπανάσταση του 2020 αποτελεί απάντηση στις εξεγέρσεις του 2019

1. Η καμπή του 2019, 2. Η ανάκτηση του ελέγχου

Ο Ψυχρός Πόλεμος δεν τέλειωσε ποτέ

1. Η μεγάλη αφύπνιση, 2. Ο μακρός Ψυχρός Πόλεμος, 3. MK-ULTRA for ever, 4. Η θεωρία του εγκλεισμού

Αυτός ο κόσμος είναι δυϊκός, όπως και οι τεχνολογίες του

1. Ο πόλεμος για το κλίμα, 2. Ο πόλεμος στο εσωτερικό, 3. Ο κόσμος made by DARPA, 4. Ο cool τύπος ως μηχανή εξολόθρευσης, 5. Γαλλικές δυϊκότητες

Μια ώθηση είναι μια ώθηση

1. Η μέθοδος του παγκόσμιου πραξικοπήματος, 2. Η προσπάθεια να τρελάνεις τον άλλον, 3. Η διαλεκτική της μάγευσης

Η τέχνη της διακυβέρνησης παράγει τέρατα

1. Το σχέδιο της διακυβέρνησης των πάντων, 2. Δημοκρατικός σχεδιασμός και περιβαλλοντική εξουσία, 3. Ελίτ και πλεονάζοντες

Η ζωή δεν είναι διόλου βιολογική

1. «Life is our life’s work» (Pfizer), 2. Η βιοπολιτική μητρόπολη, 3. Η δικτατορία της τρωτότητας, 4. The Family of Man, 5. Η νοσηρότητα της υγείας

Η τωρινή κόλαση είναι απλώς η πραγμάτωση του παλιού καλού θετικιστικού σχεδίου

1. Η τερατωδία της στατιστικής, 2. Το Ίδρυμα Ροκφέλερ και η μοριακή όψη της ζωής, 3. Η μακροβιότητα του θετικισμού

Θα νικήσουμε γιατί είμαστε πιο αποφασισμένοι

1. «Κοινωνία», μια αντιδραστική έννοια, 2. Ο πόλεμος ενάντια στις ψυχές, 3. Ο ιός της απόσχισης και το εν εξελίξει σχίσμα, 4. Συνωμοτήστε, λοιπόν

Διαβάζοντας το «Μανιφέστο Συνομωσίας». Το χαμόγελο της «συνενοχής» μεγαλώνει. Τα ίχνη μεγαλώνουν. Η κολοσσιαία παραγωγή, το παγκόσμιο πραξικόπημα που είναι σε εξέλιξη. Όλα ήταν έτοιμα. Μέχρι το τελικό σινιάλο για την «αιφνίδια» ανακοίνωση. Το γνωρίζαμε. Τώρα απλά η πεποίθηση μας αυτή γιγαντώνεται. Η προτεινόμενη «θεραπεία» είναι πρώτα απ’ όλα εκείνη της πειθούς για αλλαγή συμπεριφοράς. Πράγματι αυτή ήταν, είναι και θα είναι η εμμονή των «θεραπόντων ιατρών», σ’ αυτήν συντείνουν όλες οι τεχνικές επιρροής, όλες οι δυνάμεις, όλοι οι «ειδικοί». Η «ασθένεια», η πραγματική «ασθένεια», που πρέπει να καταπολεμηθεί σύμφωνα με τους κοσμοκράτορες πρώτα απ’ όλα είναι η βραδύτητα στους ρυθμούς της «μεγάλης επανεκκίνησης», βραδύτητα που ταυτίζεται με την στασιμότητα στις «παλιές συνήθειες», στις «παλιές βεβαιότητες». Γι’ αυτό επαναεφευρίσκεται το κυνήγι μαγισσών. Πιο αδυσώπητο. Περισσότερο ανηλεές. Δεν έχουν χρόνο για καθυστερήσεις. Γι’ αυτό δίνονται επίσημες οδηγίες για τον εντοπισμό των συνομωσιολόγων στο σύγχρονο Malleus Malefficarum, το εγχειρίδιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την γρήγορη αναγνώριση και την αποτελεσματικότερη αντιμετώπισή τους. Να απομονωθούν λοιπόν, να στιγματιστούν, να συκοφαντηθούν, να λογοκριθούν, οι «ανορθολογικοί», οι «αρνητές», οι «λίγοι» που αντιστέκονται, οι «ελάχιστοι» που δεν πείθονται. Προτού μολύνουν και άλλους. Να μην ανοιχθούν σοβαρές ρωγμές στον «μεγάλο εγκλεισμό» που μόλις ξεκίνησε, για να ψηλώσουν και άλλο τα «τείχη».

Σύμφωνοι. Να ανατινάξουμε και πάλι τα νοητικά στεγανά. Δεν μπορεί οι ίδιοι οι καταστροφείς κάθε μορφής ζωής να μας νουθετούν να φροντίζουμε τον εαυτό μας, να υποκρίνονται ότι η ζωή είναι ένα ζήτημα αδιαφιλονίκητο, αυτοί οι ίδιοι που ευθύνονται για τόσες και τόσες ασθένειες, να σπέρνουν το μίσος ενάντια στους ανεμβολίαστους. Και όμως μια χαρά μπορούν. Τα σώματα μας τους ανήκουν; Δεν είναι ψιλικατζήδες ζητούν δίχως διαπραγμάτευση πολύ περισσότερα. Η «αρχιτεκτονική των επιλογών» πλέον είναι η «αρχιτεκτονική δίχως επιλογές». Δεν συμφωνείτε; Είστε ανισόρροποι, μη φυσιολογικοί, κλειστείτε στις σπηλιές σας. Στο νέο ψηφιακό «περιβάλλον» δεν χρειάζεται να αγγίζουμε τίποτα, όλα τροποποιούνται, τελεσίδικα, διαδικτυακά, ο θαυμαστός καινούργιος κόσμος είναι φαντασμαγορικά εικονικός.

«Όμως οι κρυμμένοι Δίκαιοι δεν φορούν διακριτικά. Πρέπει να πάρει κανείς το ρίσκο να τους συναντήσει, να απογοητευθεί ή να γοητευθεί».

Και οι χαμαιλέοντες;

«Σήμερα οι ριζοσπάστες του χτες είναι υπέρ του εγκλεισμού, με την προϋπόθεση ότι θα είναι αυτοοργανωμένος. Ενάντια στο «υγειονομικό πιστοποιητικό» επειδή δεν είναι προσβάσιμο σε όλους. Υπέρ των «εμβολίων», από αλληλεγγύη, χωρίς όμως να γνωρίζουν τι περιέχουν και χωρίς πληροφορίες γι’ αυτά που παράγουν. Υπάρχουν και εκείνοι που ωθούν στα άκρα το παράδοξο φτάνοντας να κρίνουν την εμβολιαστική υποχρεωτικότητα ως αρμόζουσα σε νήπια, για να απαιτήσουν στη συνέχεια «περισσότερη ενημέρωση». Είδαμε τελευταία κάποιους περίεργους αναρχικούς να παραθέτουν Μπακούνιν –«όταν έχουμε να κάνουμε με παπούτσια παραπέμπω στην αυθεντία των υποδηματοποιών»- για να ξεπλύνουν την πολιτική τους τιμή: ποτέ δεν υποτάχτηκαν στο κράτος σε ό,τι αφορά τους «υγειονομικούς περιορισμούς· απλώς αφέθηκαν στους γιατρούς, πράγμα που είναι τελείως διαφορετικό. Οι κυβερνώντες τους οποίους μέχρι χθες αψηφούσαν, και οι οποίοι τόσο επιδέξια τους ενέπλεξαν στο παιχνίδι τους, θα πρέπει να ρίχνουν γέλιο στα δείπνα τους. Γενικά όμως, εδώ και χρόνια η Αριστερά δίνει το καλύτερο της εαυτό. Έπεσε σε όλες τις παγίδες που της έστησαν. Αναπαρήγαγε τα προϊόντα των κυβερνητικών υπηρεσιών επικοινωνίας και συνομολόγησε στον συναισθηματικό εκβιασμό, στον παραλογισμό και στην ένοχη σιωπή. Αποκαλύφθηκε ως αυτό που είναι: ανορθολογική λόγω ορθολογισμού, σκοταδιστική λόγω επιστημονισμού, αναίσθητη λόγω γλυκερού συναισθηματισμού, νοσηρή λόγω υγειινισμού, μνησίκακη ένεκα φιλανθρωπίας, αντεπαναστατική ένεκα προοδευτισμού, ανόητη καθώς περνιέται για καλλιεργημένη και διαβολική καθώς τάσσεται στην πλευρά του Καλού […] Ούτε η καραντίνα, ούτε η απαγόρευση κυκλοφορίας, ούτε ο εμβολιασμός, ούτε η λογοκρισία, ούτε οι περιορισμοί φαντάζαν γεγονότα αρκετά ακραία για να προκαλέσουν την αποστροφή της. Έγινε η φωνή του τρόμου ενόσω ο τρόμος βασίλευε. Παραδίδοντας έτσι την ελευθερία, τη δημοκρατία, το εναλλακτικό, την επανάσταση, ακόμη και την εξέγερση στο εννοιολογικό οπλοστάσιο της ακροδεξιάς. Πρέπει να πούμε ότι η Αριστερά πάντοτε συντασσόταν με την πλευρά της βιοπολιτικής».

Συσπείρωση Αναρχικών - https://anarchypress.wordpress.com/2022/09/23/μανιφεστο-συνομωσιασ/#more-40445

by : tinakanoumegk

 

Μάνος Χατζιδάκις - «Βιογραφικό σε πρώτο προσωπικό»

01.07.2014
    Μάνος Χατζιδάκις - «Βιογραφικό σε πρώτο προσωπικό»

    Ένα ιδιαίτερα καυστικό κείμενο για όλους και για όλα του Μάνου Χατζιδάκι με τον τίτλο «Βιογραφικό σε πρώτο προσωπικό» που το έγραψε το 1980 στη Μελβούρνη. Αυτούσιο το κείμενο έχει ως εξής:

    «Γεννήθηκα στις 23 Οκτώβρη του '25, στην Ξάνθη τη διατηρητέα κι όχι την άλλη τη φριχτή που χτίστηκε μεταγενέστερα από τους μεταπολεμικούς της ενδοχώρας μετανάστες.

    Η μητέρα μου ήταν από την Αδριανούπολη και ο πατέρας μου απ' την Κρήτη. Με φέραν το '31 στην Αθήνα απ' όπου έλαβα την Αττική παιδεία - όταν ακόμη υπήρχε στον τόπο μας και Αττική και Παιδεία.

    Είμαι λοιπόν γέννημα δύο ανθρώπων που δεν συνεργάστηκαν ποτέ, εκτός απ' την στιγμή που αποφάσισαν την κατασκευή μου. Γι' αυτό και περιέχω μέσα μου όλες τις δυσκολίες του Θεού και όλες τις αντιθέσεις. Όμως η αστική μου συνείδηση, μαζί με τη θητεία μου την Ευρωπαϊκή, φέραν έν' αποτέλεσμα εντυπωσιακό. Εγινα τόσο ομαλός, έτσι που οι γύρω μου να φαίνονται ως ανώμαλοι.

    Η κατοχική περίοδος μου συνειδητοποίησε πως δεν χρειαζόμουν τα μαθήματα της Μουσικής, γιατί με καθιστούσαν αισθηματικά ανάπηρο και ύπουλα μ' απομάκρυναν απ' τους αρχικούς μου στόχους που ήταν: Να διοχετευθώ, να επικοινωνήσω και να εξαφανιστώ. Γι' αυτό και τα σταμάτησα ευθύς μετά την κατοχή - σαν ήρθε η απελευθέρωση. Δεν σπούδασα σε Ωδείο και συνεπώς δεν μοιάζω φυσιογνωμικά με μέλος του γνωστού Πανελληνίου Μουσικού Συλλόγου.

    Ταξίδεψα πολύ. Κι' αυτό με βοήθησε ν' αντιληφθώ πώς η βλακεία δεν ήταν μόνο προϊόν του τόπου μας αποκλειστικό, όπως περήφανα αποδεικνύουν συνεχώς οι Έλληνες σωβινιστές και οι ντόπιοι εθνικιστές. Έτσι ενισχύθηκε η έμφυτη ελληνικότητά μου και μίκραινε κατά πολύ ο ενθουσιασμός μου για τους αλλοδαπούς.

    Έγραψα μουσική για το Θέατρο, για τον Κινηματογράφο και τον Χορό. Παράλληλα έγραψα πολλά τραγούδια - δύο χιλιάδες μέχρι στιγμής, - μέσ' απ' τα οποία ξεχωρίζω όλα όσα περιέχει αυτή μου η συναυλία.

    To 1966 βρέθηκα στην Αμερική, και επειδή χρωστούσα στην ελληνική εφορία κάπου τρισήμιση εκατομμύρια δραχμές, αναγκάστηκα να κατοικήσω εκεί ώσπου να τα εξοφλήσω.

    Εξόφλησα τα χρέη μου το '72 κι' επέστρεψα στην Αθήνα, για να κατασκευάσω το καφενείο με το όνομα «Πολύτροπο». Ήρθε όμως ο τυφώνας που ονομάστηκε «Μεταπολίτευση» με τις σειρήνες των γηπέδων και των σφαιριστηρίων και τους χιλιάδες εκ των υστέρων αντιστασιακούς, που αγανακτισμένοι τραγουδούσαν τραγούδια ενάντια στη Δικτατορία, και που με αναγκάσανε να κλείσω το «Πολύτροπο», μ' ένα παθητικό περίπου πάλι των τρισήμιση εκατομμυρίων. Μοιραίος αριθμός.

    Κι' έτσι απ' το '75 αρχίζει μια διάσημη «εποχή μου» που θα την λέγαμε, για να την ξεχωρίσουμε η υπαλληλική, και που με κατέστησε πάλι διάσιμο σ' όλους τους απληροφόρητους συμπατριώτες μου και σ' όσους πίστεψαν πως τοποθετήθηκα χαρακτηριστικά στις όποιες θέσεις της δημόσιας ζωής. Μέσα σ' αυτή που λέτε την περίοδο, προσπάθησα ανεπιτυχώς είναι αλήθεια, να πραγματοποιήσω «ακριβές καφενειακές ιδέες» πότε στην ΕΡΤ και πότε στο Υπουργείο Πολιτισμού. Και οι δύο ετούτοι οργανισμοί βαθύτατα διαβρωμένοι και σαθροί από τη γέννησή τους, κατάφεραν ν' αντισταθούν επιτυχώς ώσπου στο τέλος να με νικήσουν «κατά κράτος». Παρ΄ όλα αυτά, μέσα σε τούτον τον καιρό, γεννήθηκε η φιλελεύθερη έννοια του ΤΡΙΤΟΥ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΟΣ και επιβλήθηκε σε ολόκληρο τον τόπο.

    Και καταστάλαγμα μέχρι στιγμής του βίου μου είναι:

    Α δ ι α φ ο ρ ώ για την δόξα. Με φυλακίζει στα όρια που εκείνη καθορίζει κι' όχι εγώ.

    Π ι σ τ ε ύ ω στο τραγούδι που μας αποκαλύπτει κι όχι σ' αυτό που μας διασκεδάζει και μας κολακεύει εις τας βιαίως αποκτηθείσας συνήθειές μας.

    Ε π ι θ υ μ ώ να έχω πολλά χρήματα για να μπορώ να στέλνω «εις τον διάβολον» - πού λένε - κάθε εργασία που δεν με σέβεται. Το ίδιο και τους ανθρώπους.

    Π ε ρ ι φ ρ ο ν ώ αυτούς που δεν στοχεύουν στην αναθεώρηση και στην πνευματική νεότητα, τους εύκολα «επώνυμους» πολιτικούς και καλλιτέχνες, τους εφησυχασμένους συνομήλικους, την σκοτεινή και ύποπτη δημοσιογραφία την πάσα λογής χυδαιότητα καθώς και κάθε ηλίθιο του καιρού μου.

    Aυτό το ρεσιτάλ είναι αποτέλεσμα πολύχρονης συνειδητής προσπάθειας και μελέτη «υψηλού πάθους». Γι' αυτό και το αφιερώνω στους φίλους μου.

    ΜΑΝΟΣ ΧΑΤΖΙΔΑΚΙΣ
    Μελβούρνη 20 Μαΐου 1980».

     

    Πηγή: tanea.gr / https://www.o-klooun.com/anadimosiefseis


    by : tinakanoumegk

     

    El-fake-con-la-foto-del-arrepentimiento-torero-que-se-convirtió-en-viral

    *

    Στα μέσα του 2012, μια είδηση έκανε την εμφάνισή της στο διαδίκτυο. Αφορούσε την αιφνίδια μεταστροφή ενός ταυρομάχου, εν τω μέσω μάλιστα μιας ταυρομαχίας. Η είδηση συνοδευόταν και από μία φωτογραφία που έδειχνε τον ταυρομάχο καταβεβλημένο, να κάθεται στην άκρη της αρένας, πιάνοντας το πρόσωπό του σε μια χειρονομία απόγνωσης, με τον ταύρο να τον παρακολουθεί σε απόσταση αναπνοής. Πόση σχέση όμως έχουν όλα αυτά με την πραγματικότητα; Η ιστορία της δημιουργίας ενός θρύλου…

    Άρτος και θεάματα 

    Στο εκτενέστερο από τα δοκίμιά του, γραμμένο πριν από 450 χρόνια περίπου, ο Μονταίν επιχειρεί να αποδείξει ότι τα ζώα πόρρω απέχουν από το να είναι απλά θηρία, κατευθυνόμενα από ωμά ένστικτα, χωρίς ίχνος λογικής και φαντασίας. Διαθέτουν κι αυτά εκείνα τα χαρακτηριστικά για τα οποία ο άνθρωπος υπερηφανεύται ότι αποτελεί τον εργολαβικό κάτοχό τους. Χαρακτηριστικά όπως ευφυία, γενναιότητα, συμπόνια κι ευγνωμοσύνη ανήκουν στο ρεπερτόριο της συμπεριφοράς τους και, καταπώς το συνήθιζε, ο Μονταίν αντλεί πλήθος παραδειγμάτων από την αρχαία Ελληνική και Λατινική γραμματεία, προς επίρρωση της θέσης του.

    Ανάμεσα στα άλλα, παραθέτει και την περίπτωση του Ανδροκλή, ενός σκλάβου από τη Δακία, που μια μέρα βρέθηκε σε κάποια αρένα της Ρώμης, ως υποψήφιο έδεσμα για τα δόντια ενός λιονταριού, περίφημου για το μέγεθος και την αγριότητά του. Ωστόσο, προς έκπληξη του φιλοθεάμονος κοινού, αντί να τον κατασπαράξει, το λιοντάρι τον πλησίασε και άρχισε τα παιχνιδίσματα και τα χάδια μαζί του. Όπως αφηγήθηκε αργότερα ο Ανδροκλής, την εποχή που ήταν δραπέτης και φυγάς στην Αφρική, βρήκε καταφύγιο σε κάποια σπηλιά της ερήμου. Ήταν εκεί που συνάντησε το λιοντάρι. Πληγωμένο στο πόδι του, αφέθηκε στις περιποιήσεις του Ανδροκλή και όταν ανάρρωσε, κυνηγούσε και μοιραζόταν μαζί του την τροφή που έπιανε. Επί τρία χρόνια έζησαν μαζί στη σπηλιά, μέχρι που ο Ανδροκλής αποφάσισε να επιστρέψει στον πολιτισμό, για να αιχμαλωτιστεί ξανά, έπειτα από τρεις ημέρες. Όταν κατά τύχη βρέθηκαν μαζί στην αρένα μετά από καιρό, ήταν σαν συνάντηση παλιών φίλων. Φυσικά, δόθηκε χάρη στον Ανδροκλή, ο οποίος από τότε ζούσε μαζί με το λιοντάρι, βγάζοντάς το για βόλτες στα στενά της Ρώμης.

    Στα μέσα του 2012, μια είδηση παρόμοιας θεματολογίας έκανε την εμφάνισή της στο διαδίκτυο, ξεκινώντας από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και φτάνοντας μέχρι και σε ορισμένους ειδησεογραφικούς ιστοτόπους. Η είδηση αφορούσε την αιφνίδια μεταστροφή ενός ταυρομάχου, εν τω μέσω μάλιστα μιας ταυρομαχίας. Συνειδητοποιώντας τη βαρβαρότητα του συγκεκριμένου «αθλήματος» τη στιγμή που ετοιμαζόταν να αποτελειώσει τον ταύρο, βίωσε μια συναισθηματική κατάρρευση μέσα στην αρένα κι έκτοτε αποφάσισε να στρατευτεί ως ακτιβιστής στον αγώνα υπερ της κατάργησης των ταυρομαχιών. Η είδηση συνοδευόταν και από μία φωτογραφία που έδειχνε τον ταυρομάχο καταβεβλημένο, να κάθεται στην άκρη της αρένας, πιάνοντας το πρόσωπό του σε μια χειρονομία απόγνωσης, με τον ταύρο να τον παρακολουθεί σε απόσταση αναπνοής.

    Η επιμονή στην κατανάλωση θηριωδίας θα μπορούσε να ωθήσει κάποιον να αντλήσει συμπεράσματα διόλου κολακευτικά για αυτό που ονομάζουμε πολιτισμό, ή, εν πάση περιπτώσει, για ορισμένες στιγμές του δυτικού πολιτισμού (και η αξία του Μονταίν, μεταξύ άλλων, έγκειται στο ότι υπήρξε ένας από τους πρώτους στοχαστές με την ικανότητα να σκέφτεται ανθρωπολογικά). Σ’ ένα δεύτερο επίπεδο, η αντιπαραβολή του σχολίου του Μονταίν με μια σύγχρονη είδηση θα μπορούσε να αναδείξει τις διαφορές που χωρίζουν δύο κοινωνίες με απόσταση μισής χιλιετηρίδας, όσον αφορά στο τι αντιλαμβάνονται ως ζητούμενο της κοινωνικής κριτικής. Αν το διακύβευμα του Μονταίν υπήρξε η σχετικοποίηση του δυτικού ανθρώπου, τόσο ως προς άλλους πολιτισμούς όσο και ως προς τα ζώα, η είδηση για τον ανανήψαντα ταυρόμαχο φαίνεται να μας καλεί σε μια υπεράσπιση της ανθρωπιάς… του ανθρώπου. Ωστόσο, το παρόν κείμενο θα περιοριστεί σε κάτι πιο τετριμμένο. Θα επιχειρήσουμε μία σύντομη ανάλυση της εν λόγω είδησης, τόσο ως προς την αξιοπιστία της όσο και ως προς την εξέλιξη και τη διάδοσή της  στις πληροφοριακές λεωφόρους του διαδικτύου – που ενίοτε μπορεί να αποδεικνύονται στενοσόκακα.

    Η ιστορία μιας «παρανόησης» 

    Για όσους έτυχε να διαβάσουν τη συγκεκριμένη ιστορία κάπου στο διαδίκτυο, το πιο πιθανό είναι ότι είτε την είδαν αναδημοσιευμένη στο προφίλ κάποιου φίλου τους στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης είτε την έλαβαν από κάποιο γνωστό τους υπό τη μορφή e-mail. Παρά το γεγονός ότι εμφανίζεται σε διάφορες παραλλαγές, ποτέ δεν υπερβαίνει τις δύο – τρεις παραγράφους και ανάμεσα στην περιγραφή του περιστατικού παρεμβάλλεται κι ένα απόσπασμα σχεδόν λογοτεχνικής ποιότητας που αποδίδεται στον ίδιο τον ταυρομάχο. Αναπόσπαστο κομμάτι της αποτελεί και η φωτογραφία που αναφέρθηκε παραπάνω. Η ιστορία θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και ορφανή, μιας και σχεδόν ποτέ δεν συνοδεύεται από παραπομπή στην αρχική πηγή ούτε γίνεται αναφορά στον συντάκτη της. Για να πιάσει κανείς το νήμα της εξέλιξής της, πρέπει να είναι πρόθυμος να αφιερώσει μερικές ώρες αναζήτησης στο διαδίκτυο, χρησιμοποιώντας τα κατάλληλα εργαλεία και συμπληρώνοντας κατά περίσταση με τις κατάλληλες λογικές συνεπαγωγές.

    Μία από τις πρώτες εκδοχές της, τοποθετημένη περίπου στις αρχές του 2012, μπορεί να ανευρεθεί στο ισπανόφωνο (με έδρα την Αργεντινή) κοινωνικό δίκτυο taringa[1]. Ο χρήστης που τη δημοσίευσε ανήρτησε την επίμαχη φωτογραφία, πάνω από την οποία παρέθετε το «λογοτεχνικό» απόσπασμα σε εισαγωγικά.  Ωστόσο, φρόντισε να αποδώσει την πατρότητα του αποσπάσματος στον συγγραφέα του, τον ισπανό λογοτέχνη Antonio Gala. Δεν ήταν ο πρώτος που χρησιμοποιούσε τα συγκεκριμένα λόγια του Gala, σε συνδυασμό με κάποια φωτογραφία ταυρομαχίας, προφανώς ως μια συμβολική κίνηση εναντίωσης στο έθιμο αυτό[2]. Το 1995, ο Gala έγραψε ένα άρθρο για την ισπανική εφημερίδα El Pais, στο οποίο περιέγραφε τη δική του εμπειρία μεταστροφής που τον οδήγησε να συνταχθεί με το μέρος όσων αντιτάσσονται στο έθιμο των ταυρομαχιών. Από κάποια στιγμή κι έπειτα, φαίνεται πως ένα μέρος του άρθρου εκείνου βρήκε τον δρόμο του προς το διαδίκτυο, αποτελώντας έκτοτε προσφιλή παραπομπή για τους anti-taurino. Περίπου την ίδια εποχή, ο συνδυασμός της φωτογραφίας με το απόσπασμα του Gala κυκλοφορεί και στην ορφανή του εκδοχή, με τα λόγια ενσωματωμένα στην εικόνα, τα εισαγωγικά στη θέση τους, αλλά χωρίς αναφορά στον συγγραφέα[3].

    Μέχρι εκείνη τη στιγμή, το όνομα του ταυρομάχου (Álvaro Múnera) δεν εμφανίζεται κάπου, συνδεδεμένο είτε με η φωτογραφία είτε με τα λόγια του Gala, παρά το ότι ο ίδιος είχε υπάρξει για χρόνια ενεργός ακτιβιστής υπέρ των δικαιωμάτων των ζώων και είχε παραχωρήσει συνεντεύξεις, προσβάσιμες και σε αγγλόφωνο κοινό[4]. Το σημείο καμπής φαίνεται πως είναι η 5η Μαρτίου του 2012, όταν ο αμερικανικός ιστότοπος salon.com αναδημοσιεύει δύο παλαιότερες συνεντεύξεις του, μία σε περιοδικό και μία ραδιοφωνική σε έναν ολλανδικό σταθμό[5]. Την ίδια μέρα, τρεις αμερικανοί χρήστες του facebook αναρτούν μία δημοσίευση που περιλαμβάνει την αρχική φωτογραφία, τα λόγια του Gala, αποδιδόμενα πλέον στον Múnera, καθώς και μερικά επιπλέον σχόλια όπου αναφέρεται ότι ο Múnera, παρότι κατέρρευσε σε εκείνη την ταυρομαχία, αποχώρησε τελικά από την ενεργό δράση λίγο καιρό αργότερα, λόγω ενός ατυχήματος στο οποίο ο ταύρος τον τραυμάτισε, αφήνοντάς τον παράλυτο[6]. Η χρήστης, στο προφίλ της οποίας ανέβηκε η δημοσίευση, παραθέτει σε σχόλιο της σύνδεσμο προς τη ραδιοφωνική συνέντευξη του Múnera, στην οποία όμως ο ίδιος ο Múnera δεν αναφέρει το παραμικρό σχετικά με κάποια κατάρρευσή του μέσα στην αρένα. Αντιθέτως, και στις δύο συνεντεύξεις του αναφέρει ρητά ότι η μεταστροφή του οφείλεται κατά κύριο λόγο στο γεγονός ότι, μετά το ατύχημά του (που όντως συνέβη), το περιβάλλον του, ιδιαίτερα όταν μετέβη στις Η.Π.Α. για κάποιες θεραπείες, τον αντιμετώπιζε περίπου ως εγκληματία.

    Παρ’ όλα αυτά, η ιστορία άρχισε να διαδίδεται γρήγορα στο facebook και να καταγράφει χιλιάδες αναδημοσιεύσεις, ακόμα και σε συντομευμένες ή και ελαφρώς παραλλαγμένες εκδοχές της, χωρίς όμως κάποιον σύνδεσμο προς τις συνεντεύξεις[7]. Το καλοκαίρι του 2012, ένας συγγραφέας, στο ενεργητικό του οποίου βρίσκεται κι ένα βιβλίο με θέμα ειδικά τις ταυρομαχίες, ανήρτησε στο ιστολόγιό του μία σειρά στοιχείων που αποδείκνυαν το πλαστό της ιστορίας[8]  (χωρίς όμως να ιχνηλατεί την εξελιξή της, όπως παρουσιάζεται εδώ). Πέραν των όσων έχουν ήδη αναφερθεί ως τώρα σχετικά με την πραγματική ιστορία του Múnera, ταυτοποιεί επίσης τον ταυρομάχο της φωτογραφίας (Sánchez Vara) κι επεξηγεί το νόημα της στάσης στην οποία τον συνέλαβε ο φακός. Κατά τρόπο ειρωνικό, ο ταυρομάχος όχι μόνο δεν βρισκόταν σε απόγνωση τη στιγμή που καθόταν με το κεφάλι του ακουμπισμένο στο χέρι, αλλά, αντίθετα, η εν λόγω στάση αποτελεί τη λεγόμενη φιγούρα desplante, κατά την οποία δείχνει να αψηφά επιδεικτικά τον ταύρο, επιτρέποντάς του να φτάσει σε τόσο κοντινή απόσταση. Φυσικά, όσοι ταυρομάχοι αποπειρώνται να εκτελέσουν αυτή τη φιγούρα, το κάνουν μόνο τότε, όταν έχουν βεβαιωθεί ότι ο ταύρος είναι τόσο τραυματισμένος κι εξουθενωμένος ώστε να μην έχει καν τη δύναμη για να επιτεθεί – στην ουσία όταν βρίσκεται λίγο πριν τον θάνατο.

    Δι’ εσόπτρου ηλεκτρονικού

    Αν το χρονολόγιο αυτής της πλαστογράφησης, όπως το ανασυστήσαμε παραπάνω, ευσταθεί έστω και σε αδρές γραμμές, τότε το ενδεχόμενο κάποιας εσκεμμένης παραποίησης με σκοπό την παραπληροφόρηση, μοιάζει λιγότερο πιθανό απ’ όσο θα μπορούσε να υποθέσει κανείς, γνωρίζοντας μόνο το γεγονός της πλαστογράφησης αυτό καθ’ εαυτό. Αντίθετα, μια πιο ευλογοφανής υπόθεση θα ήταν αυτή της «αθώας» παρανόησης. Ένας ιστότοπος αναδημοσιεύει αρχικά μια παλαιότερη συνέντευξη του ταυρομάχου. Ορισμένα άτομα με ευαίσθησίες στο θέμα των δικαιωμάτων των ζώων σκοντάφτουν στο άρθρο και σπεύδουν να κάνουν μια πρόχειρη αναζήτηση στο διαδίκτυο για το θέμα. Καθώς το λογοτεχνικό απόσπασμα του Gala κυκλοφορεί ήδη ορφανό, μαζί με τη φωτογραφία,  αναφερόμενο επίσης σε μια εμπειρία μεταστροφής και μάλιστα μέσα από το βλέμμα ενός οιονεί ταυρομάχου, το βήμα της σύνδεσης των δύο περιστατικών μοιάζει σχεδόν λογικό. Εφόσον η σύνδεση μέσω απλής παράθεσης δεν θα ήταν αρκούντως ελκυστική, η φαντασία συμπληρώνει επικουρικά τη διήγηση με τις κατάλληλες λεπτομέρειες ώστε να της προσδώσει συνοχή. Τελικά, άτομα ή ομάδες με συγγενείς ανησυχίες αναλαμβάνουν από αυτό το σημείο κι έπειτα τη διάδοση της ιστορίας, η οποία σταδιακά αποκτά το καθεστώς είδησης.

    Το περιστατικό δεν είναι ούτε το πιο ακραίο ούτε μεμονωμένο μέσα στη σύντομη ιστορία του διαδικτύου. Το ζήτημα θα μπορούσε επομένως να λήξει κάπου εδώ, αφήνοντας ως παρακαταθήκη μία ακόμα αφορμή για ανέξοδες ηθικολογίες περί αναξιοπιστίας των νέων μέσων – προφανώς τα έντυπα μέσα του παρελθόντος και του παρόντος υπήρξαν υποδείγματα αξιοπιστίας – ή για διθυράμβους περί της ικανότητας του διαδικτυακού «πλήθους» να αυτορυθμίζεται, κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση των κυβερνητικών συστημάτων – μέχρι τον επόμενο Snowden που θα υπενθυμίσει ότι και οι μηχανές διαθέτουν τους ρυθμιστές τους. Ως διέξοδο από τη διελκυνστίδα μεταξύ τεχνοφοβίας και τεχνοφιλίας προτάσσεται ενίοτε εκείνη η «ώριμη» στάση της τήρησης ίσων αποστάσεων από εκδηλώσεις του λεγόμενου τεχνολογικού ντετερμινισμού, αντίθετες όψεις του οποίου συνιστούν τόσο η τεχνοφοβία όσο και η τεχνοφιλία. Μια τέτοια καταδίκη του τεχνολογικού ντετερμινισμού «απ’ όπου κι αν προέρχεται», στη βάση μιας αφηρημένης μεθοδολογικής αρχής, μοιάζει καταρχήν θεμιτή. Ωστόσο, δεν θα μπορούσε παρά να εγείρει υποψίες, αν εξεταστεί ως προς τις έσχατες κοινωνικές, πολιτικές κι εν τέλει ιδεολογικές συνέπειές της, ειδικότερα αν λάβει κανείς υπόψιν του την πλημμυρίδα «λατρευτικών» εκδηλώσεων που περιβάλλει τα νέα μέσα καθώς και την πηγή απ’ όπου αναβλύζει όλη η συναφής τεχνολαγνεία – κι εδώ φυσικά εννοούμε τα προνομιούχα τμήματα των τεχνολογικά υπερανεπτυγμένων και καπιταλιστικά υπερώριμων κοινωνιών της δύσης. Αντί να προσπεράσουμε το περιστατικό, ξορκίζοντάς το με μερικές κατάρες ή δοξολογίες, ίσως θα ήταν πιο γόνιμο να το χρησιμοποιήσουμε ως εφαλτήριο για ορισμένες κριτικές παρατηρήσεις.

    Μία από τις συνηθέστερες χάρες που αποδίδονται στα νέα μέσα αφορά στην υποτιθέμενα εγγενή δημοκρατικότητά τους, με τη δυνατότητα που παρέχουν στους απλούς χρήστες να εκφράζονται αυθόρμητα, σπάζοντας τα άλλοτε ασφυκτικά δεσμά των παντός είδους διαμεσολαβήσεων. Αν εξεταστεί από πιο κοντά αυτό το νέο είδος λόγου του απλού χρήστη (κι αφήνοντας κατά μέρος το θέμα της αξιοπιστίας προς το παρόν), ένα ερώτημα που θα μπορούσε να διατυπωθεί είναι το κατά πόσον ανήκει στη σφαίρα του ιδιωτικού ή του δημόσιου.  Στην περίπτωση της ιστορίας με τον ταυρομάχο, το ύφος της παρουσίασής της καθώς και ο τρόπος διαδόσης της προδιαθέτουν υπέρ της δημόσιας φύσης της. Ωστόσο, οι δημοσιεύσεις ενός χρήστη κοινωνικού δικτύου στο προφίλ του απευθύνονται κατά κύριο λόγο σε όσους έχει επιλέξει να προσθέσει ως «φίλους» του ή, με άλλα λόγια, σε άτομα που παραδοσιακά θα λέγαμε ότι ανήκουν στον προσωπικό του κύκλο. Φυσικά, μόνο κάποιος αφοπλιστικά αφελής θα τολμούσε να αντιμετωπίσει τη δραστηριότητα του σε τέτοια μέσα με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που θα διαχειριζόταν αυστηρά ιδιωτικές υποθέσεις του (τουλάχιστον μέχρι τώρα). Παρ’ όλα αυτά, μεγάλο κομμάτι του λόγου των νέων μέσων φαίνεται να εμπίπτει ακριβώς σε μια γκρίζα ζώνη μεταξύ δημόσιου και ιδιωτικού, με τις αντιφάσεις, τις αντινομίες και τις εντάσεις μεταξύ των δύο πόλων να διατρέχουν και το ύφος του. Ύφος εξομολογητικό, συχνά με υπερχειλίζοντα συναισθηματισμό ποικίλων αποχρώσεων (από δακρύβρεχτο μέχρι οργίλο) που ωστόσο, στο βαθμό που θέλει να εκφραστεί ημι-δημόσια, ποτέ δεν ρίχνει τις άμυνες για να γίνει απροκάλυπτα προσωπικό, παρά την τελευταία στιγμή ελίσσεται για να επιδοθεί σε γενικεύσεις και παρατηρήσεις που υπερβαίνουν  το ατομικό – και δικαιολογημένα ελέγχονται ως απλές εκλογικεύσεις. Αρκετά χρόνια πριν τη διάδοση του διαδικτύου, ο Richard Sennett είχε περιγράψει σε μια εκτενή μελέτη του (The Fall of Public Man, μεταφρασμένο στα ελληνικά ως Η τυραννία της οικειότητας) τη διαδικασία κατάλυσης των ορίων μεταξύ δημόσιου και ιδιωτικού κατά τη μετάβαση από το Ancien Régime στις αστικές, βιομηχανικές κοινωνίες του 19ου αιώνα. Αυτό που ονόμασε ως εισβολή της προσωπικότητας στον δημόσιο χώρο αποτυπώνεται ιδεοτυπικά στον τρόπο με τον οποίο γίνεται αντιληπτή και κρίνεται η παρουσία ενός πολιτικού (αλλά όχι μόνο) προσώπου στις δημόσιες εμφανίσεις του, κατά τις οποίες το ίδιο το περιεχόμενο των λόγων του δεν διαθέτει κάποια αυταξία, παρά λογίζεται ως αφορμή για να αποκωδικοποιηθούν όψεις της προσωπικής του ζωής, όταν αυτή δεν προβάλλεται απροκάλυπτα ως θέαμα μπροστά σ’ ένα παθητικό κοινό. Μπορεί κανείς να επιχαίρει για τις (πραγματικές ή φανταστικές) αυξημένες δυνατότητες ενεργητικής συμμετοχής των απλών χρηστών στον δημόσιο λόγο, όμως συνήθως προσπερνάται το ζήτημα των δομικών μεταβολών σε αυτόν τον λόγο, διαμέσου και των νέων δικτυακών τεχνολογιών. Αυτό το υβρίδιο του νέου λόγου που βρίσκει πρόσφορο έδαφος στις γκρίζες ζώνες του διαδικτύου φαίνεται να οδηγεί στις ακραίες της συνέπειες τη διαδικασία σύμφυσης μεταξύ δημόσιου και ιδιωτικού χώρου, όπως την είχε περιγράψει ο Sennett. Όμως αυτή τη φορά δεν πρόκειται μόνο για μια διάρρηξη των ορίων του δημοσίου από στιγμές του ιδιωτικού, αλλά και αντίστροφα, για μια διαρκή παρουσία ενός οιονεί δημοσίου ματιού σε λειτουργία κατόπτευσης του προσωπικού, παγιδεύοντας έτσι τον λόγο στη μέγγενη μιας διπλής λογοκρισίας (λησμονείται συχνά ότι η πιο αυστηρή λογοκρισία μπορεί να έχει ως πηγή της τα πιο κοντινά πρόσωπα), από την οποία επιχειρεί να αποδράσει με συναισθηματικές εξάρσεις που καταλήγουν να ταυτίζουν το πολιτικό με το προσωπικό. Κατόπιν τούτου, δεν φαίνεται παράλογο όταν πολιτικές και ιδεολογικές διαφωνίες εκλαμβάνονται ως προσωπικές προδοσίες ή όταν προσωπικές διαφορές λειτουργούν ως ανυπέρβλητα αναχώματα για την σύμπτυξη πολιτικών συμμαχιών ή όταν παροχετεύονται στον δημόσιο λόγο με το προκάλυμμα του πολιτικού.

    Ένα δεύτερο στοιχείο που παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον στην είδηση για τον ταυρομάχο αφορά στην εξέλιξη της μέσα στον χρόνο. Παρά τις παραλλαγές και μεταμορφώσεις που γνώρισε κατά τη διάρκεια της σύντομης ζωής της, η ιστορία κατάφερε να διατηρήσει αλώβητο ένα χαρακτηριστικό της. Το μήνυμα που μεταφέρει, ως μια διαμαρτυρία εναντίον των ταυρομαχιών, μοιάζει αναμφίλεκτο, ανεξαρτήτως του ακριβούς περιεχομένου του. Οι ενδιάμεσοι κόμβοι μέσα από τους οποίους διήλθε μπορεί να επέβαλλαν πλήθος περιεχομενικών παραμορφώσεων, κάτι που ωστόσο όχι μόνο δεν αποδυνάμωσε το αρχικό μήνυμα, αλλά λειτούργησε και ενισχυτικά υπέρ του. Το «παράδοξο» αυτό βρίσκει μια απλή εξήγηση αν παρατηρήσει κανείς ότι όσοι επέλεξαν να αναδημοσιεύσουν την ιστορία συμμερίζονταν εξαρχής μία αδιαπραγμάτευτη στάση εναντίον των ταυρομαχιών. Φυσικά, δεν πρόκειται για μια συμπεριφορά που προσιδιάζει ειδικά στους χρήστες των νέων μέσων. Αν κάτι είναι καινούριο στην εικονικότητα του διαδικτύου, αυτό έγκειται στην ευκολία με την οποία ένας χρήστης μπορεί να απορρίψει, να αποδεχτεί και να αναπαραγάγει το όποιο υλικό συναντάει στις ψηφιακές περιπλανήσεις του, χαρακτηριστικό που δύσκολα θα έβρισκε επικριτές. Σε δεύτερο χρόνο όμως, αυτή η ευκολία ανεπαίσθητα μεταφράζεται σε ευχέρεια προεπιλογής εκείνων των όψεων της εμπειρικής πραγματικότητας που συνάδουν με ό,τι φαίνεται να επιβεβαιώνει την αυτοκατανόηση του εγώ που κάθεται μπροστά από την οθόνη – ευχέρεια που ενισχύεται από πλείστες εταιρείες μέσω της λεγόμενης προσωποποιημένης παροχής υπηρεσιών ή αλλιώς customization. Η επιδίωξη μιας (εικονικής, περιττό να το πούμε) ασφάλειας μέσω του εξοβελισμού από το διανοητικό και συναισθηματικό πεδίο του ο,τιδήποτε μοιάζει απειλητικό ανορθώνει έτσι διάφανα τείχη τα οποία δεν μπορούν παρά να επιστρέφουν αντανακλάσεις αυτού του περιδεούς εγώ[9]. Αν η ελευθερία διακίνησης πληροφοριών αποτελεί κάτι σαν άρθρο πίστης του νέου ψηφιακού κόσμου, τουλάχιστον σε ρητορικό επίπεδο, οι διαδικασίες που κυοφορούνται υπόγεια μπορεί ωστόσο να εκβάλουν σε ένα νέο είδος πουριτανισμού που θα κρατάει σε απόσταση ό,τι δεν συμμορφώνεται με προσωπικές αρέσκειες. Σ’ έναν τέτοιο κόσμο παράλληλων και μη τεμνόμενων οδών ψηφιακά ενισχυμένης φιλαυτίας, οι πληροφοριακές λεωφόροι των φιλελεύθερων δημοκρατιών (μαζί με την περιλάλητη πολυφωνία τους) ίσως καταλήξουν τελικά να μοιάζουν περισσότερο με τα τούνελ του Σάμπατο.

    Η ανθεκτική γοητεία της μυθολογίας

    Συχνά – πυκνά, διάφορες αναλύσεις που πραγματεύονται τις κοινωνικές επιπτώσεις των νέων τεχνολογιών καταφεύγουν σε αναλογίες με την εποχή της ανακάλυψης της τυπογραφίας. Αυτό που επιτυγχάνουν συνήθως είναι να συνδυάζουν κατά αξιοθαύμαστο τρόπο την ιστορική άγνοια γύρω από την εξέλιξη της τυπογραφίας με την ακόμα πιο αβυσσαλέα τεχνική άγνοια σχετικά με τη δομή των ψηφιακών μέσων (τυπικό παράδειγμα τέτοιας παρανόησης αποτελεί ο μύθος περί της αποκεντρωμένης φύσης του διαδικτύου, σε αντίθεση με τη συγκεντρωτική φύση της τυπογραφίας)[10]. Ενδίδοντας προς στιγμή στον πειρασμό μιας τέτοιας ιστορικής αναλογίας, θα αναφέρουμε μια συνηθισμένη πρακτική από τα πρώτα χρόνια της τυπογραφίας. Ως γνωστό, η ευρωπαϊκή επέκταση προς νέες ηπείρους συνέπεσε με την ανακάλυψη της τυπογραφίας. Ένα από τα προσφιλή θέματα των τότε βιβλίων ήταν οι ταξιδιωτικές αφηγήσεις από τους νέους τόπους καθώς και ζωολογικές εγκυκλοπαίδειες που περιλάμβαναν πλήθος ζώων που συναντούσε κανείς στα ταξίδια, αλφαβητικά ταξινομημένων, τα λεγόμενα bestiarium vocabulum. Μία ιδιαιτερότητα ωστόσο αυτών των βιβλίων ήταν η απουσία διάκρισης ανάμεσα σε πραγματικές και φανταστικές ιστορίες ή ανάμεσα σε υπαρκτά ζώα και μυθολογικά τέρατα, κάτι που παρά ταύτα δεν μείωνε τη λαοφιλία τους. Τραβώντας την αναλογία διαδικτύου – τυπογραφίας στα άκρα και με αφορμή την ιστορία που παρουσιάστηκε, πόσο εύστοχο ή άστοχο θα ήταν άραγε να μιλήσουμε για μια αναβίωση των bestiarium vocabulum στον 21ο αιώνα; Οι εύκολες ιστορικές αναλογίες είναι όντως παρακινδυνευμένες, όμως αν κάτι έχει να μας πει η ιστορική εμπειρία είναι ότι τα νέα τεχνικά μέσα ποτέ δεν έδρασαν αυτόματα κατά διαφωτιστικό ή χειραφετητικό τρόπο, ενώ η συλλήβδην απόρριψή τους μπορεί να οδηγήσει σε κωμικά συμπεράσματα. Στο βαθμό που τα νέα, ψηφιακά μέσα, όπως κάποτε τα βιβλία, γεννιούνται κι αναπτύσσοναι εντός ανταγωνιστικών κοινωνικών πλαισίων, δεν μπορεί παρά να λειτουργούν κι αυτά σε ένα βαθμό ως όπλα του πολιτικού αγώνα. Αν η αντανακλαστική απόρριψή τους ισοδυναμεί με αφοπλισμό, η άκριτη αποδοχή τους από την άλλη μάλλον ακονίζει το λεπίδι των εκάστοτε ισχυρών.

    ΗΛΙΑΣ ΑΛΕΒΙΖΟΣ

    Πρώτη δημοσίευση στο ΝΠ, 09/15
    [1]     Σύνδεσμος Ακριβής ημερομηνία δημοσίευσης δεν υπάρχει. Ωστόσο ο χρονικός εντοπισμός της μπορεί να γίνει με χρήση των κατάλληλων ημερομηνιακών φίλτρων της Google.
    [2]     Σύνδεσμος Σε αυτόν τον σύνδεσμο (Ιούλιος 2011) μπορεί να βρεθεί μια άλλη φωτογραφία, με ενσωματωμένο το απόσπασμα.
    [3]     Σύνεδσμος Ιανουάριος 2012
    [4]     Σύνδεσμος Συνέντευξή του στο περιοδικό Vice, από το 2008.
    [5]     Σύνδεσμος Ο αρχικός σύνδεσμος δεν λειτουργεί αλλά μπορεί να ανακτηθεί μέσω του wayback machine.
    [6]     Σύνδεσμος
    [7]     Σύνδεσμος 7 Μαρτίου 2012, Σύνδεσμος 8 Ιουλίου 2012
    [8]     Σύνδεσμος
    [9]     Στον αγγλόφωνο χώρο, το συγκεκριμένο φαινόμενο έχει αποδοθεί εύστοχα με τον όρο echo chamber, που μια πιθανή απόσοσή του στα ελληνικά θα ήταν ως αντηχοϊκός θάλαμος, κατά παράφραση του ανηχοϊκού θαλάμου.
    [10]    Κάποιες πιο ισορροπημένες αναλύσεις σχετικά με την ιστορική εξέλιξη των νέων τεχνολογιών, τις ιδεολογικές προκείμενές τους και τις επιπτώσεις τους, τόσο από συντηρητική όσο και από ρητά κριτική σκοπιά, μπορούν να βρεθούν στα εξής: Computer: a history of the information machine (Martin Campbell-Kelly, William Aspray, Nathan Ensmenger, Jeffrey Yost), The modern invention of information: discourse, history and power (Ronald Day) Who controls the Internet? Illusions of a borderless world (Jack Goldsmith, Tim Wu). Ειδικότερα για τις σχέσεις γραφής και τεχνικών μέσων: Orality and literacy: the technologizing of the word (Walter Ong), Writing technology: studies on the materiality of literacy (Christina Haas).
    Posted on : Πέμπτη 22 Σεπτεμβρίου 2022 [ 0 ] comments Label:

    Η μελαγχολία της ευφυίας - Παναγιώτα Ψυχογιού

    by : tinakanoumegk


    Πριν από 2.500 χρόνια ο Αριστοτέλης υποστήριξε πως «δεν υπάρχει καμία μεγάλη ιδιοφυΐα χωρίς κάποια δόση παράνοιας». Σήμερα ο ισχυρισμός του αποδεικνύεται επιστημονικά καθώς πολυάριθμες μελέτες αποδεικνύουν πως η ευφυΐα σχετίζεται με την μελαγχολία.

    Η μελαγχολία θεωρείται από την αρχαιότητα, στοιχείο διάκρισης. O πρώτος ορισμός της δόθηκε από τον Iπποκράτη τον 5ο π.X. αιώνα που τη συσχέτιζε με τη «μέλαινα χολή», ένα από τα τέσσερα υγρά συστατικά του ανθρώπινου σώματος. Ο Aριστοτέλης πρώτος παρατήρησε ότι εξέχουσες μορφές της φιλοσοφίας, της πολιτικής και των τεχνών συνέβαινε να είναι μελαγχολικοί. Υποστηρίζει ότι οι «περιττοί», όσοι δηλαδή διέπρεψαν στη φιλοσοφία, στην πολιτική, στην ποίηση και τις τέχνες ήταν μελαγχολικοί.

    Στον δειγματολογικό κατάλογο πρώτος μνημονεύεται ο Ηρακλής, και ακολουθούν ο Λύσανδρος ο Λακεδαιμόνιος, ο Αίας ο Τελλαμώνιος, ο Βελλεροφόντης, ο Εμπεδοκλής, ο Πλάτων και ο Σωκράτης. Ο Ηρακλής έζησε τα δυο παροξυσμικά περιστατικά του κράματος της μαύρης χολής. Ένα παθολογικό του χαρακτηριστικό αφορά στο φόνο των παιδιών του τα οποία διαπέρασε με βέλος σε μια κρίση μανίας (εξ ου και η τραγωδία του Ευριπίδη «Ηρακλής μαινόμενος» στην οποία ο Ηρακλής σκοτώνει και τη γυναίκα του). Ο Ιπποκράτης μιλάει επίσης για την «Ηράκλεια Νόσο». Ο Κικέρων στο Tusculanae disputations αποδίδει στον Αριστοτέλη την άποψη ότι όλοι οι ιδιοφυείς είναι μελαγχολικοί, αλλά και ο Σενέκας στο De tranquillitate animae αναφέρει πως κατά τον Αριστοτέλη η ιδιοφυία είναι ανάμικτη με την παραφροσύνη. Κατά τους σύγχρονους ερευνητές ο Αριστοτέλης άντλησε στοιχεία από το έργο του Θεοφράστου «Περί μελαγχολίας» το οποίο όμως έχει χαθεί. Υπάρχουν επίσης ενδείξεις και για τη μελαγχολία του ίδιου του Αριστοτέλη. Εν κατακλείδι, κατά τον Αριστοτέλη όλοι οι άνθρωποι που έχουν διακριθεί σε κάποιο τομέα ήταν μελαγχολικοί. Η μαύρη χολή είναι ηθοποιός (ηθοποίηση). Διαμορφώνει συμπεριφορές και χαρακτήρες.

    Ο Δημόκριτος και ο Πλάτων υποστήριζαν ότι κανείς δε μπορεί να είναι καλός ποιητής χωρίς μια θεία πνοή που να μπορεί να παραβληθεί με την τρέλα. Οι μελαγχολικοί είναι κατ’ ουσίαν ποιητές χάρη στην ένταση των διαθέσεων τους.

    Κατά τον Πλάτωνα οι ιδιοφυείς άνθρωποι είναι παρορμητικοί και έξαλλοι. Το ίδιο υποστηρίζει και ο Δημόκριτος αλλά και ο γιατρός Ρούφος από την Έφεσο (ειδικός στην μελαγχολία). Ο τελευταίος υποστηρίζει ότι αυτοί που έχουν οξύ πνεύμα και μεγάλη ευφυΐα πέφτουν εύκολα στην μελαγχολία επειδή έχουν γρήγορες μεταβολές και μεγάλη ικανότητα πρόβλεψης και φαντασίας (Κοπιδάκης Μιχάλης, Καθηγητής Κλασσικής Λογοτεχνίας Πανεπιστημίου Αθηνών, «Βελλεροφόντης, Ευριπίδης, Αριστοτέλης: περιττοί και μελαγχολικοί» στο «Ορώμενα, τιμή στον Αριστοτέλη», Συλλογικό έργο εκδόσεις Καστανιώτη, Αθήνα 2002).

    Η μελαγχολία στάθηκε λοιπόν μια από τις «αριστοκρατικές» εκείνες ασθένειες που γονιμοποίησαν την τέχνη, τη λογοτεχνία και τον φιλοσοφικό στοχασμό. Ο I. Kant κατέταξε τη μελαγχολία στη σφαίρα του Υψηλού ενώ ο Β. Μπένγιαμιν ανακάλυψε την αριστερή μελαγχολία. O Eμπεδοκλής, ο Σωκράτης και ο Πλάτων συγκαταλέγονται ανάμεσα στους επιφανείς μελαγχολικούς. Για τους καλλιτέχνες, της Αναγέννησης και του Διαφωτισμού η εκκεντρικότητα ιδιοφυών δημιουργών, όπως του Μιχαήλ Άγγελου, του Γκόγια και του Μπετόβεν συνδέεται με μια βαθιά και διάχυτη μελαγχολία. Οι Σ. P. Kόλεριτζ και Tζον Kητς και ο Mποντλέρ- που για να εκφράσει τη μελαγχολία επιλέγει την αγγλική λέξη spleen-και ο Φρίντριχ Σέλινγκ στο βιβλίο του «Περί της ουσίας της ανθρώπινης ελευθερίας» θεωρούν τη μελαγχολία θεμέλιο της γνώσης. Το 1621 ο Pόμπερτ Mπέρτον δημοσιεύει την «Aνατομία της Mελαγχολίας», την πρώτη εμπεριστατωμένη σπουδή πάνω στο θέμα της μελαγχολίας.

    Η μελέτη της Αλεξάνδρας Ρασιδάκη με τίτλο «Περί μελαγχολίας» (εκδ. Κίχλη, 2012) αντιμετωπίζει τη μελαγχολία ως πηγή δημιουργίας. Η σημαντική αυτή μελέτη κινείται μεταξύ της ιστορίας των ιδεών, της πολιτισμικής ιστορίας και της συγκριτικής γραμματολογίας και επιχειρεί να παρουσιάσει την πλούσια περί μελαγχολίας γραμματειακή και εικαστική παράδοση. Αντλώντας παραδείγματα από την ευρωπαϊκή ζωγραφική της Αναγέννησης και του Μπαρόκ, καθώς και από τη λογοτεχνία του 19ου και του 20ού αιώνα, αναδεικνύει την πολιτισμική διάσταση αλλά και τη διαχρονική αίγλη της μελαγχολίας.

    Η Μελαγχολία νοείται ως κεντρικό θέμα της διανόησης των φιλοσόφων του Μεσαίωνα και της Ρομαντικής εποχής, ως στάση ζωής και ως δημιουργική ευφυΐα, συχνά δε ιδιοφυΐα. Η τρέλα του Αίαντα στο ομώνυμο έργο του Σοφοκλή, αλλά και η μανία του Ηρακλή στον Ευριπίδη, μεγάλα αποσπάσματα από τους πλατωνικούς διαλόγους, το έργο του Εμπεδοκλή, τα Ηθικά Νικομάχεια του Αριστοτέλη διαβάζονται με κέντρο τη Μελαγχολία. Η μελαγχολία συσχετίζεται με τον μονόλογο του Άμλετ, τα νέγρικα spirituals, το tango argentino, την παράδοση της flamenco, τα blues, τον Adorno και τον Freud, τη Julia Kristeva, ή και με το έργο του Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες ή τον Γεώργιο Βιζυηνό, τον Παπαδιαμάντη, τον Καρυωτάκη, τον Λαπαθιώτη και άλλους μεγάλους Έλληνες συγγραφείς. Συνδέεται επίσης με τους Χένρι Τζέιμς, Ουίλιαμ Φώκνερ, Σκοτ Φιτζέραλντ, Χέρμαν Έσσε, Γκράχαμ Γκριν, Άγκαθα Κρίστι, Στίβεν Κινγκ, Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι, Τ.Σ. Έλλιοτ, Νικολάι Γκόγκολ, Μάξιμ Γκόρκι, Κερτ Βόνεγκατ, Τενεσί Γουίλιαμς, Εμίλ Ζολά, Ιβάν Τουργκένιεφ, Αύγουστο Στρίνμπεργκ, Τ. Ουίλιαμς, Ε. Α. Πόε, Λέοντα Τολστόι, Μαίρη Σέλλεϋ, Τσαρλς Ντίκενς, Χέρμαν Μελβίλ, Μαρκ Τουέιν, Ονορέ ντε Μπαλζάκ, την Έμιλυ Ντίκινσον, την Σύλβια Πλαθ, τη Βιρτζίνια Γουλφ, τη Μαργκερίτ Ντυράς, τον John Keats, τον Λόρδο Byron αλλά και με ζωγράφους, όπως ο Vincent Van Gogh, ο Edvard Munch και πάρα πολλούς άλλους.

    Ως δείγματα της ιδιαιτερότητας, ο ζωγράφος Σαλβαντόρ Νταλί μεγαλουργούσε μόνον σε ένα ακατάστατο περιβάλλον. Η θεϊκή έμπνευση εκφραζότανε μέσα από το απόλυτο χάος: αναποδογυρισμένα έπιπλα και διάσπαρτα ρούχα. Κι αν κάποιος είχε το θράσος να… συμμαζέψει την Αίθουσα Ζωγραφικής του, ο Νταλί κατεχόταν από απίστευτες εκρήξεις θυμού, εκσφενδονίζοντας βρισιές κι αντικείμενα, ώσπου η Θεά Έμπνευση να τον επισκεφτεί ξανά.

    Η Σύλβια Πλαθ έγραφε: «…Ο ήχος του τίποτα – που ήσουν εσύ τρέλα; …Έχω υποφέρει τη φρικαλεότητα του ηλιοβασιλέματος… Καμένη μέχρι ρίζα… Τρομοκρατούμαι απ’ αυτό το μαύρο πράγμα – που κοιμάται μέσα μου…». Τελικά αυτό το μαύρο πράγμα την καταπίνει όπως και τη Βιρτζίνια Γουλφ που έβαλε πέτρες στην τσέπη του παλτό της, μπήκε και περπάτησε στη θάλασσα ώσπου πνίγηκε…

    Γιατί πρέπει να θεωρήσουμε την Ντίκινσον «τρελή», όπως και η ίδια περιπαιχτικά αυτοαποκαλείται και όχι σοφή, αφού επέλεξε μια ζωή που της επέτρεπε να δημιουργεί; Γιατί να υποθέσουμε ότι έχασε απέχοντας, αντί να σκεφτούμε ότι επέλεξε να απέχει; Ο ψυχολόγος Daniel Nettle γράφει, «Είναι δύσκολο τελικά να αρνούμαστε ότι τα ισχυρότερα θεμέλια της δυτικής κουλτούρας έχουν χτιστεί από ανθρώπους με κάποια προδιάθεση τρέλας». Η διάνοια συχνά πορεύεται τόσο μπροστά από την εποχή της, ώστε συχνά ο φωτισμένος άνθρωπος παρεξηγείται ή παρερμηνεύεται από τους συγχρόνους του, ενώ αποθεώνεται από τις επόμενες γενιές. Χρειάζονται αιώνες γνώσης και πνευματικής εξέλιξης, για να κατανοηθεί το επίπεδο της διάνοιας.

    Κλείνοντας παραπέμπω στον μεγάλο Έλληνα ποιητή Μ. Παπανικολάου:

    Ήταν αλήθεια πως εζούσα κάποια ζωή ξεχωριστή,
    ζούσα όπως ήθελεν η Μούσα κι όπως δεν ήθελε η ζωή.
    Λοξά με κοίταζαν οι άλλοι σα να με παίρναν για τρελό,
    κι ήταν για με χαρά μεγάλη μαζί τους πάντα να γελώ.

    ΑΠΟ:  http://artinews.gr/η-μελαγχολία-της-ευφυίας2.html

    by : tinakanoumegk

    . Η επιβαλλόμενη απόπειρα λήθης της ιστορίας, ο εκτοπισμός αξιών, η ανοχή οριακών κοινωνικών εμπειριών, θα βρίσκει πάντα απάντηση από ανθρώπους που δεν δέχονται να συντριβούν στην αποπνικτική μάζα πνευματικής νωθρότητας.
    Α./ Πρόσφατα πραγματοποιήθηκε η ΔΕΥΤΕΡΗ ΕΚΔΗΛΩΣΗ αναφοράς στον ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΙΚΟ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟ από το ΝΕΟ ΣΥΛΛΟΓΟ ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΩΝ ΞΥΛΟΚΑΣΤΡΟΥ «ΕΛΠΙΝΙΚΗ», στις 17/7/22 στην κεντρική πλατεία της πόλης. Ήταν ένα βήμα εισόδου αυτού του ζητήματος στην τοπική κοινωνικότητα, εισαγωγή του στην απατηλή λάμψη επίπλαστης ταυτότητας των Ανατολικών του Σύθα.
    Στην ομιλία της στην εκδήλωση η κ. ΤΑΝΙΑ ΛΑΖΑΡΙΔΟΥ παρουσίασε ένα Αφηγηματικό - ευθύνη μνήμης – λόγο, αποφλοιωμένο από συναισθηματικούς λαϊκισμούς. (Η Μικρασιάτισσα γιαγιά αφηγείται στην εγγονή της τη ζωή, την πρόοδο, τους διωγμούς, την εκστρατεία, τους πανηγυρισμούς, την οπισθοχώρηση, τον εφιάλτη, τον πόνο, την προσφυγιά).
    Β./ Η ΠΡΩΤΗ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΕΙΧΕ ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΗΘΕΙ ΤΟ 2012. (Παρακάτω Κείμενό μου, με αφορμή την ΓΙΑ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΕΚΔΗΛΩΣΗ για τον Μικρασιατικό Ελληνισμό, την ιστορική, κοινωνική και πολεοδομική τάξη).
    «ΜΝΗΜΗ ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΩΝ -2ο ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΞΥΛΟΚΑΣΤΡΟΥ: επανεμφάνιση του Συνοικισμού στην συνείδηση της πόλης - (13 ΙΟΥΝΙΟΥ 2012).
    Οι πρόσφυγες στο συνοικισμό του Ξυλοκάστρου έζησαν την βία δυο φορές. Την Κεμαλική βία και τον ξεριζωμό τους από τη Μικρά Aσία αλλά και αργότερα τη Ναζιστική. Υπέστησαν όμως και κάτι ακόμη: την πολεοδομική και κοινωνική
    περιθωριοποίησή τους, την αδιαφορία, την εξορία από την πόλη.
    Στις 13 Ιουνίου, στην αυλή του, το 2ο Δημοτικό σχολείο, πραγματοποίησε γιορτή μνήμης για τους πρόσφυγες Μικρασιάτες. Στην πρόσκληση του το 2ο Δημοτικό-«Αριστοναύτειο» έγραφε: « Όταν τα σεντούκια ανοίγουν, το άρωμα της Ιώνιας Γης πλανιέται στο χώρο του σχολείου και μας μεταφέρει 90 χρόνια πίσω στη Σμύρνη, ‘‘της γης το άγαλμα’’, ‘‘της Ιωνίας στέμμα’’». Τα τραγούδια, οι χοροί, τα θεατρικά δρώμενα γέμισαν όσους παρακολούθησαν αυτή την εκδήλωση με την πεποίθηση ότι τα παιδιά με βαθειά συνείδηση και ευθύνη σέβονταν τον τόπο τους, την ιστορία του. Παράλληλα διασκέδασαν. Μια εκδήλωση αγάπης και ανθρωπιάς. Η διευθύντρια του σχολείου, η κ. Βαρβάρα Νικολοπούλου-Νάτσιου ,οι Δάσκαλοι αλλά και ο Σύλλογος γονέων και κηδεμόνων ήταν οι εμψυχωτές ενός μαθητικού συνόλου με πηγαία, ειλικρινή εκφραστικότητα και συνειδητό σεβασμό. Εκεί , έγινε πράξη η έννοια εκπαιδεύω, είμαι δάσκαλος. Συνώνυμα ολοκληρωμένης ανθρωπιστικής παιδείας. Αυτοί οι άνθρωποι που εμπνεύσθηκαν και έκαναν πράξη αυτή την εκδήλωση έσπασαν την αντιεκπαίδευση στη λήθη.
    Είχαμε και έχουμε αντιεκπαίδευση, γιατί οι θεσμοί βρέθηκαν στα χέρια ατόμων σκοταδισμού, πνευματικού ακρωτηριασμού. Σ αυτή τη σιωπή εντάσσεται η ρεπούσεια εκδοχή της ιστορίας, όπως θύμισε ο σχολικός σύμβουλος στον χαιρετισμό του. Όμως, τα εγκλήματα, τα βάσανα ανθρώπων και λαών συνεχίζονται, επαναλαμβάνονται, όταν οι λαοί και οι άνθρωποι ξεχνούν, όταν δεν τιμωρούνται οι ένοχοι. Για την εμβληματική μορφή του αντιαποικιακού, σοσιαλιστικού και δημοκρατικού αγώνα, το Βάσο Λυσσαρίδη, ‘‘ατιμώρητα εγκλήματα υποτροπιάζουν… Η σιωπή ισοδυναμεί με συνενοχή και η απάθεια διευκολύνει τη συνέχιση.’’
    Οι πρόσφυγες έφεραν μαζί τους γνώσεις, ήθη, συμπεριφορές πολιτισμού. Έφεραν την έννοια της βιώσιμης κοινωνίας, τη δύναμη της προσφυγικής οικογένειας. Έφεραν την παραγωγική γνώση, έναν υψηλού επιπέδου γαστρονομικό πολιτισμό . Σ’ αυτό τον μικρό οικισμό ξαναγεννήθηκε η κοινή αυλή , στοιχείο μεσογειακής πολιτισμικής ταυτότητας. Διαπίστωσαν όμως και την αδιαφορία του κράτους και στην κεντρική και στην αυτοδιοικητική έκφρασή του, την απομόνωσή τους ως ιστορική και πολιτισμική κοινότητα. Από τότε που εγκαταστάθηκαν δεν υπήρξε όχι μόνο εκδήλωση μνήμης, αλλά και καμιά στον συνοικισμό υποστηρικτική υποδομή και υπηρεσία. Ένα περιβάλλον συναισθηματικής προσιτότητας κυκλώθηκε, καλύφθηκε από γνωστού τύπου πολυκατοικίες και μεγαλοκαταστήματα.
    Οι κάτοικοι του συνοικισμού διατηρούσαν την ελπίδα μιας αξιοπρεπέστερης ζωής, πίστευαν στη νίκη αξιών και την ηθική δικαίωσή τους. Έβλεπαν όμως ότι κάθε ημέρα έχαναν τη θέση τους στην κοινωνία της πόλης. Άλλαζαν τα πάντα γύρω τους, χωρίς αυτούς, ήταν και παρέμεναν ξένοι στον νέο τόπο τους. Μια αποξένωση, ένας άλλου τύπου ξεριζωμός. Πολεοδομικός και πολιτισμικός .Ένα ανίσχυρο οικιστικό κομμάτι σ’ ένα δύσμορφο και ανιστορικό περιβάλλον. Η ιδεολογία της ασχήμιας σε βάρος του μικρασιατικού συναισθήματος του ωραίου είναι η επιβολή της αδιαφορίας απέναντι στην ανθρωπιά.
    Ήταν πριν δέκα χρόνια στην συνάντηση ανθρώπων για μια νέα πόλη ,νέα αυτοδιοικητική πρόταση, με οικολογία μνήμης, όταν γράφαμε στο προεκλογικό μας πρόγραμμα:
    «O Συνοικισμός ,στην ροή των κέντρων της πόλης, είναι ιστορική συνισταμένη. Συνοικισμός (και πολύ νωρίτερα οι Αριστοναύτες) έχουν κοινό το ταξίδι της αγωνίας, ανάγκης, ξενιτεμού… Η ανηθικότητα της περιθωριοποίησης του Συνοικισμού είναι νίκη της λήθης απέναντι στη μνήμη. Το Πνευματικό Κέντρο θα έπρεπε προ πολλού να ερευνήσει, τεκμηριώσει, αναδείξει την ιστορική και κοινωνική σημασία της προσφυγικής πόλης. Ο Δήμος θα έπρεπε να εξασφαλίσει με τη διάνοιξη δρόμων την ενσωμάτωση του Συνοικισμού στην πόλη. Η θέση που του ανήκει είναι στις πρώτες σελίδες οδηγών της πόλης, στην συνείδηση των παιδιών του σχολείου και πρέπει ν’ αποτελέσει στοιχείο αναφοράς ενός πλέγματος πόρων και γεγονότων, ένα διαρκές ιστορικό-πολιτισμικό δρώμενο.»
    Ο Συνοικισμός, σε μια ομογενοποιημένη παραλία και πόλη, έχει μεγάλη συμβολική, ιστορική υπεραξία. Την υπεραξία της ανθρώπινης ζωής , των δικαιωμάτων, αλλά και του χώρου, ανέδειξε το δεύτερο δημοτικό σχολείο Ξυλοκάστρου. Έκανε το σχολείο με την έκθεση προσφυγικού υλικού και την αυλή του, χώρο πολιτιστικών δρώμενων, ένα κεντρικό στοιχείο μιας νέας πολεοδομικότητας. Οι ανθρώπινες πράξεις και ο υλικός χώρος συναντώνται ως αξιολογικά στοιχεία επαναδόμησης της συνείδησης της πόλης. Αλλά δεν είναι απλά επαναθεμελίωση ταυτότητας. Είναι ζήτημα αρμονίας φυσικού, τεχνητού, ιστορικού περιβάλλοντος. Ο Συνοικισμός, εξάλλου, έχει μια πρόσοδο θέσης σε μια νέα πόλη στην περιοχή Αριστοναυτών και νέου σιδηροδρομικού σταθμού.
    Οι μαθητές με τους δασκάλους τους μετείχαν σε μορφωτικά κινήματα χειραφέτησης, ανέδειξαν τον «πολιτισμό των πολεοδομικών διαμερισμάτων» διαδεδομένη μετεξέλιξη πολιτισμικών αντιλήψεων της εξέγερσης του ‘68. Αντίθετα, ο «υψιπετής πολιτισμός», δηλαδή η απαιδευσία, κοστολόγησε τους πρόσφυγες στο κοινωνικό παθητικό και τα ‘‘σπίτια χαμηλά’’ ως μορφικά παράσιτα.
    Σ’ εποχή απουσίας λόγου, προφανούς παρακμής, διορθωτική πορεία δείχνει ένα μέρος της εκπαιδευτικής κοινότητας. Επιμένουν στην αποχή γνώσης οι τοπικοί δημοτικοί σύμβουλοι και ο δήμαρχος. Ας μη μιλήσουμε για την πνευματική οκνηρία αυτού που λέγεται πνευματικό κέντρο. Απουσίαζαν όλοι. Πιστοποίησαν την άγνοιά τους για τη σημασία της ανθρώπινης ζωής και τι σημαίνει υπεράσπισή της. Δεν σεβάστηκαν τα παιδιά που έγιναν δάσκαλοί τους.
    ΓΡΗΓΌΡΗΣ ΚΛΑΔΟΥΧΟΣ
    20 ΙΟΥΝΙΟΥ 2012 (ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ)
    ΞΥΛΟΚΑΣΤΡΟ ΚΟΡΙΝΘΙΑΣ»
    - Η ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΠΟΥ ΠΛΑΙΣΙΩΝΕΙ ΤΗΝ ΣΕΛΙΔΑ: δρώμενο μαθητών του 2ου Δημοτικού κατά την εκδήλωση της 13ης Ιουνίου 2012.

    Μπορεί να είναι εικόνα 8 άτομα, παιδί, άτομα που κάθονται, άτομα που στέκονται και κείμενο που λέει "oikologein oikologein: <<Î επανεμφάνιση του Συνοικισμού στην συνείδηση της πόλης>, του Γρηγόρη Κλαδούχου Επίσκεψη"



    1 σχόλιο

    • ΣΧΟΛΙΟ ΣΤΟ FB ΑΠΟ: Tania Lazaridou
      Πολυ εμπεριστατωμένη η άποψή σας για την αντιμετώπιση της Μικρασιατικής υπόθεσης από την Ελληνική πολιτεία σε βάθος χρόνου και λεπτομερέστατη η ανάλυσή σας που αφορά τον προσφυγικό Συνοικισμό Ξυλοκάστρου. Κι όλα αυτά από εσάς που οι ρίζες σας δεν είναι καν προσφυγικές. Σίγουρα υπάρχουν ευθύνες συμπεριφορών από την τοπική κοινωνία αλλά και το γεγονός της δημιουργίας Συλλόγου Μικρασιατών μετά από εκατό χρόνια επίσης κάτι δείχνει και η ευθύνη είναι αμφίπλευρη. Ωστόσο η προσέγγιση του θέματος από την πλευρά σας είναι εποικοδομιτική και ωφέλιμη.