ενδείξεις - αντενδείξεις





πρός τό δεῖν οὕτω



Προηγούμενα εὕσημον λόγον δῶτε








by : Γρηγόρης Κλαδούχος
Παύλος Γεωργιάδης: Να βάλουμε τον παράγοντα «οικοσυστήματα» στην εξίσωση της ανάπτυξης πριν να είναι πολύ αργά



Ο Παύλος Γεωργιάδης είναι εθνοβιολόγος και Σύμβουλος Βιώσιμης Ανάπτυξης με ερευνητική εμπειρία σε Ευρώπη, Ασία και Αμερική. Είναι ένας εκ των εμπνευστών του Ευρωπαϊκού Παρατηρητηρίου για το έδαφος GROW Observatory όπου εργάζεται ως Community Manager ενός δικτύου πολιτών-επιστημόνων σε 9 ευρωπαϊκές χώρες, ενώ παράλληλα είναι και κοινωνικός επιχειρηματίας.
Είναι λοιπόν ο πλέον ειδικός να μας μιλήσει για τη βιώσιμη ανάπτυξη, την κοινωνική επιχειρηματικότητα, την πραγματική έννοια της αειφορίας και τελικά το μέλλον στην Ελλάδα μέσα από τo «υπεύθυνο επιχειρείν».
Μιλήστε μας για το GROW Observatory. Τι είναι και πού αποσκοπεί;
To GROW Observatory είναι ένα Παρατηρητήριο Πολιτών για τη γη και το έδαφος που αξιοποιεί την Επιστήμη Πολιτών για την αντιμετώπιση σοβαρών περιβαλλοντικών προκλήσεων. Μέσα από τη χρήση αισθητήρων και “έξυπνων” τηλεφώνων, διαδικτυακών μαθημάτων και επιστημονικών παρατηρήσεων, χιλιάδες καλλιεργητές σε ολόκληρη την Ευρώπη συλλέγουν, μοιράζονται και κάνουν χρήση σημαντικών περιβαλλοντικών δεδομένων. Αυτά επιτρέπουν την επαλήθευση των δορυφορικών δεδομένων της Ευρωπαϊκής Υπηρεσίας Διαστήματος για την ανάπτυξη καλύτερων μοντέλων πρόβλεψης ακραίων καιρικών φαινομένων. Καθώς και τη χάραξη “έξυπνων” πολιτικών για την κλιματική προσαρμογή.
Δεδομένης της μεγάλης εμπειρίας σας στη βιώσιμη ανάπτυξη και ειδικά στις πρακτικές που αφορούν το περιβάλλον, μπορείτε να ξεχωρίσετε κάποιες πρακτικές που πραγματικά βοηθούν στην προστασία του;
Νομίζω πως αυτό που απαιτείται σήμερα είναι μία πιο ολοκληρωμένη προσέγγιση στην ανάπτυξη της οικονομίας. Πρώτα απ’ όλα, αυτή θα πρέπει να προστατεύει τους φυσικούς πόρους. Η παραγωγή των πρώτων υλών να βασίζεται στη βιώσιμη διαχείριση της γης, αποφεύγοντας την καταστροφή των οικοσυστημάτων και της βιοποικιλότητας. Επίσης, είναι σημαντικό να απομακρυνθούμε από την καύση ορυκτών καυσίμων, στρεφόμενοι προς την παραγωγή και κατανάλωση Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας, υιοθετώντας όσο το δυνατόν πιο κυκλικές πρακτικές παραγωγής. Τέλος, η οικονομική δραστηριότητα οφείλει να βασίζεται σε καλές εργασιακές πρακτικές, σεβόμενη την κοινωνική ισότητα.
Στο πλαίσιο της Εταιρικής Κοινωνικής Ευθύνης, πολλές εταιρείες τα τελευταία χρόνια εφαρμόζουν πρακτικές για την προστασία του περιβάλλοντος. Πιστεύετε ότι αυτό είναι αρκετό; Τι θα είχατε να προτείνετε;
Για πρώτη φορά στην ιστορία, από πλευράς της αγοράς και της πολιτικής, η αντιμετώπιση των κοινωνικών προκλήσεων και η προστασία του φυσικού περιβάλλοντος συνδέεται ευθαρσώς με την ανάπτυξη. Η Εταιρική Κοινωνική Ευθύνη παύει να αφορά απλά ένα τμήμα στο διαφημιστικό budget μιας εταιρείας αλλά εντάσσεται οριζόντια σε δομές, διαδικασίες, προϊόντα και υπηρεσίες. Αυτό ισχύει τουλάχιστον στις εταιρείες που αντιλαμβάνονται τις προκλήσεις του μέλλοντος και… προσέχουν για να έχουν. Σε αυτό το πλαίσιο, αναδιοργανώνουν ανεφοδιαστικές αλυσίδες, αλλάζουν τα κριτήρια επιλογής πρώτων υλών, επενδύουν στην ενεργειακή αποδοτικότητα και την καλύτερη διαχείριση των αποβλήτων. Αυτό είναι ένα σημαντικό βήμα, σίγουρα όμως χρειάζεται να γίνουν περισσότερα. Η λύση βρίσκεται στα χέρια των καταναλωτών, καθώς οι επιλογές μας οδηγούν την αγορά, η οποία είναι κι αυτή σημαντική για να εξασφαλιστεί η αειφορία. Όσο περισσότερο ενημερωμένος είναι ο κόσμος, τόσο καλύτερα μπορεί να επιλέγει προϊόντα και υπηρεσίες που σέβονται το περιβάλλον ουσιαστικά και όχι προσχηματικά, φροντίζοντας όλον τον κύκλο, από την παραγωγή στην κατανάλωση και την ανακύκλωση, και όχι μόνο τη βιτρίνα.
Εκτός από την ενασχόλησή σας με το GROW Observatory, είστε και κοινωνικός επιχειρηματίας. Πώς πήρατε αυτή την απόφαση και πώς βλέπετε τα πράγματα στον χώρο του επιχειρείν σήμερα;
Βγαίνοντας από τα πανεπιστήμια και την έρευνα το 2012, είχα πολύ μικρή εμπειρία και γνώση για το επιχειρείν. Έως τότε ήμουν αφοσιωμένος στην έρευνά μου που αφορούσε φαρμακευτικές και γαστρονομικές χρήσεις φυτών της νοτιο-ανατολικής Ασίας. Φεύγοντας από αυτό το γνωστικό περιβάλλον, με κάποιες καλές ιδέες, γύρισα σε μία Ελλάδα όπου δεν παρείχε πρόσβαση σε χρηματοδοτήσεις, τραπεζικό δανεισμό και καμία στήριξη στη νεοφυή επιχειρηματικότητα. Οπότε, η μόνη λύση ήταν η αυτο-μάθηση και η συνεργασία. Δημιούργησα το βιολογικό ελαιόλαδο Calypsoστην Αλεξανδρούπολη, αναγεννώντας τα εδάφη των προγόνων μου και αναδεικνύοντας σε διεθνές επίπεδο την αρχαία ποικιλία ελιάς Μάκρης. Σήμερα, το τοπίο έχει αλλάξει δραστικά, καθώς πλέον λειτουργούν δομές στήριξης της καινοτομίας, υπάρχουν σπουδαία παραδείγματα επιτυχημένης startup επιχειρηματικότητας, η κοινότητα έχει αρχίσει να μαθαίνει από τα λάθη της. Χρειάζεται, όμως, περισσότερη επένδυση στη γνώση και σε υποδομές στην ελληνική ύπαιθρο, αλλά και εμπιστοσύνη στη νέα γενιά. Πρωτίστως, χρειάζεται να βάλουμε τον παράγοντα “οικοσυστήματα” στην εξίσωση της ανάπτυξης πριν να είναι πολύ αργά.
Πείτε μας δυο λόγια για τον Συνεταιρισμό Βιομηχανικής και Κλωστικής Κάνναβης ΚΑΝΝΑΒΙΟ. Τελικά η βιομηχανική κάνναβη είναι ένα πραγματικά καινοτόμο προϊόν ή είναι μόδα όπως κάποιοι πιστεύουν;
Είχα την χαρά και την τιμή να συμμετέχω στην ίδρυση και την ανάπτυξη της KANNABIO, της πρώτης Κοινωνικής Συνεταιριστικής Επιχείρησης παραγωγής βιολογικής κλωστικής κάνναβης στην Ελλάδα. Πρόκειται για ένα ενδιαφέρον παράδειγμα επιτυχημένης κοινωνικής επιχειρηματικότητας, με βάση τον πρωτογενή τομέα και ειδικότερα τη βιολογική γεωργία. Πέρα από τα οφέλη της κάνναβης στην υγεία του ανθρώπου, λίγοι γνωρίζουν για την πολυ-χρηστικότητα του φυτού, το οποίο μπορεί να μας παρέχει από τρόφιμα μέχρι ρούχα και δομικά υλικά (όλα 100% βιοδιασπώμενα), ενώ παράλληλα παρέχει σπουδαίες οικολογικές υπηρεσίες, όπως η αναγέννηση των εδαφών. Πιστεύω πως με το κατάλληλο θεσμικό πλαίσιο, η βιομηχανία της κάνναβης μπορεί να αποτελέσει το κλειδί για την ανάκαμψη του πρωτογενούς τομέα και την εδραίωση της Κυκλικής Οικονομίας στην Ελλάδα και την Ευρώπη, συμβάλλοντας συγχρόνως στην ενίσχυση των εισοδημάτων των αγροτών. Η αποδοχή του κοινού στα προϊόντα της ΚΑΝΝΑΒΙΟ είναι εντυπωσιακή! Mέσα στον πρώτο χρόνο λειτουργίας τα προϊόντα μας έχουν μπει σε περισσότερα από 250 καταστήματα λιανικής σε ολόκληρη την Ελλάδα. Χρειάζονται, όμως, επιπλέον προοδευτικές θεσμικές αλλαγές έτσι ώστε να απελευθερωθεί και να ενδυναμωθεί πλήρως ο τομέας, για να μπορέσει να ανταποδώσει τα μέγιστα οφέλη για την οικονομία, την κοινωνία και τη φύση.
Για την αειφόρο ανάπτυξη είναι πολύ σημαντική η συμμετοχή των πολιτών. Τι σημαίνει για εσάς «ενεργοί πολίτες»; Και πώς πιστεύετε ότι μπορούν να ενεργοποιηθούν περαιτέρω; Πρέπει να υπάρχουν κίνητρα ή είναι θέμα κουλτούρας;
Η έννοια της αειφορίας δεν έχει να κάνει με τη σωτηρία του πλανήτη. Ο πλανήτης θα τα καταφέρει μια χαρά και χωρίς τον άνθρωπο. Η αειφορία έχει να κάνει με την επιβίωση του ανθρώπινου είδους επάνω στη Γη και τη δυνατότητα των επόμενων γενεών να μπορούν να ζήσουν σε έναν κόσμο μίας minimum ευημερίας, προόδου και ασφάλειας. Τί νιώθουμε, αλήθεια, όταν κοιτάζουμε τα παιδιά μας στα μάτια; Τί προσδοκούμε για το μέλλον τους; Θέλουμε την υγεία και την ασφάλειά τους, ή είμαστε εντάξει με το να δημιουργούμε έναν κόσμο που οδηγεί στο κλιματικό χάος και την υποβάθμιση της ποιότητας ζωής; Νομίζω πως αν σταθούμε μπροστά σε αυτά τα ερωτήματα με ειλικρίνεια, θα καταφέρουμε να κάνουμε το απαραίτητο “κλικ” προς την αειφορία. Πρόκειται για μία προσωπική, εσωτερική διαδικασία που δεν είναι πάντα εύκολη. Όμως εκεί έρχεται η δύναμη της κοινότητας, της γειτονιάς, της παρέας, της συλλογικής δράσης, της συνεργασίας. Αν στρέψουμε την προσοχή μας σε αυτά τα πεδία, τότε οι λύσεις γίνονται πιο εύκολα ορατές. H αλλαγή κουλτούρας είναι μονόδρομος, εάν βέβαια επιθυμούμε τη συνέχιση του ανθρώπινου πολιτισμού.
Παύλος Γεωργιάδης: Να βάλουμε τον παράγοντα «οικοσυστήματα» στην εξίσωση της ανάπτυξης πριν να είναι πολύ αργά
Τι θα είχατε να προτείνετε σε έναν άνθρωπο που θέλει να ασχοληθεί με την καλλιέργεια της γης αλλά δεν έχει πρότερη εμπειρία;
Να δει τη γη με αγάπη και σεβασμό. Να εστιάσει στη φροντίδα του εδάφους, του οικοσυστήματος και των φυσικών πόρων, ώστε να μπορέσει να μεγαλώσει υγιή φυτά τα οποία θα του δώσουν ένα καλό εισόδημα και μία αυτάρκεια. Μπορεί να ρωτήσει τους πιο έμπειρους, να συνδεθεί με τους πιο καινοτόμους, να μάθει τη συμπεριφορά του τοπικού κλίματος. Υπάρχει πληθώρα γνώσης εκεί έξω, η οποία είναι διαθέσιμη σε όποια και όποιον ενδιαφέρεται ουσιαστικά. Πιο πρακτικά μιλώντας, μπορεί να χρησιμοποιήσει την εφαρμογή του GROW Observatory, η οποία είναι διαθέσιμη σε iOS και Android. Εκεί θα βρει χρήσιμες συμβουλές για την προστασία του εδάφους, και οδηγίες για την καλλιέργεια περίπου 120 φυτών.
Είστε μέντορας στο Young Entrepreneurs Programme του Reload Greece. Μιλήστε μας γι’ αυτό. Ποιο είναι το προφίλ των νέων επιχειρηματιών σήμερα; Είστε αισιόδοξος;
Είμαι αισιόδοξος, γιατί μέσα από την οικονομική κρίση αναδύεται μία νέα γενιά επιχειρηματιών, αλλά κυρίως μία νέα εργασιακή ηθική. Το στοίχημα είναι να εμπνεύσουμε αυτούς τους ανθρώπους ώστε, πέρα από την οικονομική βιωσιμότητα και τον κοινωνικό αντίκτυπο των εγχειρημάτων τους, να βάλουν τόσο την προστασία των οικοσυστημάτων όσο και την αναγέννηση των φυσικών πόρων μέσα στα επιχειρηματικά τους πλάνα. Ίσως έτσι καταφέρουμε να μεταμορφώσουμε την Ελλάδα από πειραματόζωο λιτότητας, σε ένα ζωντανό εργαστήρι αειφορίας.
Ποιο είναι το δικό σας quote για τη βιώσιμη ανάπτυξη;
Forward to the Basics! Να πάρουμε τη γνώση των παππούδων μας και να τη σμίξουμε με το τεχνολογικό θαύμα της γενιάς μας.
by : Γρηγόρης Κλαδούχος


streetlife Φεβρουάριος 19, 2019


Έχουμε πει πολλές φορές, για την ακρωτηριασμένη και διχοτομημένη Πελοπόννησο. Ο Μοριάς μόνο ως ενιαία περιφέρεια μπορεί να επιβιώσει οικονομικά.

Μόνο ως ενιαία περιφέρεια μπορεί σχεδιάσει το μέλλον. Οι μικροπολιτικές του παρελθόντος και η κοπτοραπτική των Αθηνών με τον Καλικράτη και τον Κλεισθένη για τον σχεδιασμό των περιφερειών, πέρασε χωρίς καμία αντίσταση και αντιπρόταση από τους τοπικούς φορείς.


Κρίνουμε χλιαρή και πολιτικάντικη την τοποθέτηση του Περιφερειάρχη της Τρίπολης για την ενοποίηση της Πελοποννήσου και μάλιστα προεκλογικά. Πιστεύουμε ότι μια κινητοποίηση από τα κάτω, με ένα ισχυρό κίνημα αυτοδιοικητικό να δώσει ένα τέλος σε όλες τις διχοτομημένες διοικητικά, γεωγραφικά και ιστορικά περιφέρειες.


Η πρώτη προεκλογική συγκέντρωση της υποψήφιας δημάρχου Λουτρακίου-Αγ. Θεοδώρων κας Πρωτοπαππά Μαρίας ,μόνο συγκίνηση προκάλεσε στην υποψήφια και στους υποψήφιους του συνδυασμού της. Περιμέναμε από την έμπειρη κα Πρωτοπαππά να ακούσουμε ένα μίνιμουμ πρόγραμμα δράσεων. Οι εκθέσεις καλών προθέσεων δεν κινητοποιούν τις κοινωνίες. Στην αρχή της μάχης πάς έτοιμος ,διαβασμένος και με προτάσεις. Δεν είναι μια, δεν είναι δύο, είναι πολλές οι θεατρομουρμούρες και οι ατάκες στα δημοτικά συμβούλια του Λουτρακίου. Η φτώχεια φέρνει γκρίνια λέει μια παροιμία.Η κατάσταση στη πόλη των νερών δεν είναι αποτέλεσμα κάποιας συνωμοσίας.


Άνθρωποι διοίκησαν τα τελευταία είκοσι χρόνια την ιστορική λουτρόπολη, μόνο που ο σχεδιασμός για το μέλλον του δήμου, κυρίως την περίοδο της ευμάρειας, έφτανε μέχρι εκεί που φτάνει η ματιά τους από το γραφείο τους στο δημαρχιακό μέγαρο.


Ανάπλαση παντού υπόσχεται ο υποψήφιος δήμαρχος Κορινθίων Νίκος Σταυρέλης. Είναι αλήθεια ότι η πρωτεύουσα του νομού, έχει σταματήσει να κοιτάει προς την θάλασσα.Η δική μας παρατήρηση έχει να κάνει με τον οδικό χάρτη υλοποίησης των αναπλάσεων σε καλάμια και Ποσειδωνία.


Προτείνω οι όποιοι οραματικοί σχεδιασμοί,να έχουν ως σύμβουλο ανάπτυξης τους συλλόγους αρχιτεκτόνων και μηχανικών του Νομού. Αυτή η πρόταση μας, δημιουργεί μια νέα ατμόσφαιρα συνεργασίας ανάμεσα στην τοπική αυτοδιοίκηση και τους επιστημονικούς φορείς του τόπου μας.


Οι κόντρες καλά κρατούν στη περιφέρεια Πελοποννήσου. Θα παραιτηθούν, δεν θα παραιτηθούν οι αντιπεριφερειάρχες που είναι και υποψήφιοι δήμαρχοι. Δεν υπάρχει κώλυμα ή ασυμβίβαστο κατά το νόμο.


Είναι ηθικό το πρόβλημα; Είναι πολιτικό. Και η πίτα ολόκληρη και ο σκύλος χορτάτος, δεν ταιριάζει σε πολιτικά πρόσωπα με μακρά πολιτική διαδρομή και εμπειρία. Αυτές είναι συμπεριφορές παλιομοδίτικες και τριτοκοσμικές.



by : Γρηγόρης Κλαδούχος
http://www.korinthostv.gr/index.php/topika-nea/8332-30-1?fbclid=IwAR1n3OcSk1E-ajfH6Gwme3jhlSdo54h0BbnKTPW29jUgXyWVz2eD-q0PutQ


KORINTHOSTV.GR
O Επ. Πρόεδρος του Εμπορικού Συλλόγου Νεμέας Τέλης Καλλής καταγγέλλει την περιφερειακή και κεντρική διοίκηση για την κακοτεχνία και τη μη ολοκλήρωση του δρ...

Posted on : Κυριακή, 17 Φεβρουαρίου 2019 [ 0 ] comments Label:

by : Γρηγόρης Κλαδούχος
Δεν υπάρχει διαθέσιμη περιγραφή για τη φωτογραφία.
by : Γρηγόρης Κλαδούχος


     Από την εφημερίδα Il sole 24 ORE (των Ιταλών βιομηχάνων), διαβάζω στην εισαγωγή μικρού ρεπορτάζ. «Στα επόμενα τρία χρόνια ο τομέας της υφαντικής θα έχει ανάγκη 21 χιλιάδες τεχνικούς, και αν διευρύνουμε την έρευνα σε ολόκληρο τον τομέα μόδα, η ανάγκη που υπολογίζεται από τους ειδικούς φθάνει τις 47 χιλιάδες νέες εισόδους από τώρα έως το 2024».

    Αν μπορούσαμε και εμείς (σε τοπικό ή εθνικό επίπεδο), ΝΑ ΕΠΙΛΕΞΟΥΜΕ ΤΟΜΕΑ ΚΑΙ ΝΑ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΣΟΥΜΕ ΣΕ ΑΥΤΟΝ ΤΕΧΝΙΚΕΣ ΑΝΑΓΚΕΣ τότε θα μπορούσαμε να πούμε ότι ΒΡΙΣΚΟΜΑΣΤΕ ΕΝΤΟΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ. Πάμε για την αναστύλωση του Δ. Ξυλοκάστρου-Ευρωστίνης. Αυτής της κοινωνίας που πρέπει να καθορίζεται από αυτό που παράγει και δημιουργεί.

    Δεν με απασχολούν, όπως έλεγε ο μεγάλος διανοούμενος – δάσκαλος Αλμπέρτο Αζόρ Ρόζα, συνθήματα που δεν δημιουργούν συνείδηση πράξης.

Posted on : Πέμπτη, 14 Φεβρουαρίου 2019 [ 0 ] comments Label:

by : Γρηγόρης Κλαδούχος
Posted on : Τρίτη, 12 Φεβρουαρίου 2019 [ 0 ] comments Label:

ΚΑΡΝΑΒΑΛΙΚΕΣ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ ΕΥΡΩΣΤΙΝΗΣ 2019

by : Γρηγόρης Κλαδούχος

ΚΑΡΝΑΒΑΛΙΚΕΣ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ ΕΥΡΩΣΤΙΝΗΣ 2019

 Δεν υπάρχει διαθέσιμη περιγραφή για τη φωτογραφία.
ΚΑΡΝΑΒΑΛΙΚΕΣ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ ΕΥΡΩΣΤΙΝΗΣ 2019
*ΣΑΒΒΑΤΟ 16 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2019
Ώρα 10:30 μ.μ. Το γκρουπ των εφήβων V for DerVenious, μας προσκαλεί στο αποκριάτικο πάρτι του στο μπαρ-καφέ Bolero.

*ΣΑΒΒΑΤΟ 23 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2019
Ώρα 06:30 μ.μ. Ο Μορφωτικός και Πολιτιστικός Σύλλογος Λυκοποριάς, διοργανώνει εκδήλωση με θέμα: «Ο συμβολισμός και η προέλευση των εθίμων της Αποκριάς», στο Κοινοτικό κατάστημα Λυκοποριάς.

*ΚΥΡΙΑΚΗ 24 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2019
ΩΡΑ 11:00 π.μ Όλα τα γκρουπ και οι φίλοι του Καρναβαλιού Ευρωστίνης, θα ζωγραφίσουν αποκριάτικα θέματα σε πλακατ, με τα οποία θα διακοσμήσουν τον κεντρικό δρόμο του Δερβενίου, που θα γίνουν οι παρελάσεις. 

*ΠΕΜΠΤΗ2 8 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2019 «ΤΣΙΚΝΟΠΕΜΠΤΗ»
ΩΡΑ 05:00 μ.μ. Ο Πολιτιστικός Σύλλογος Ροζενών-Ευρωστίνης μας καλεί στην πλατεία των Ροζενών, να τσικνίσουμε μετά μουσικής.

*ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 01 ΜΑΡΤΙΟΥ 2019
Ώρα 08:30 μ.μ. Η Καρναβαλική επιτροπή διοργανώνει αποκριάτικο χορό στο Τουριστικό Περίπτερο Δερβενίου.

*ΣΑΒΒΑΤΟ 02 ΜΑΡΤΙΟΥ 2019
Ώρα 09:00 μ.μ. Ο Μορφωτικός και Πολιτιστικός Σύλλογος Λυκοποριάς, διοργανώνει αποκριάτικο χορό στο κέντρο του Παναγιώτη Κανακάρη «ΤΟ ΚΑΤΙ ΑΛΛΟ», στη Λυκοποριά.

*ΚΥΡΙΑΚΗ 03 ΜΑΡΤΙΟΥ 2019
Ώρα 12 - 02 μ.μ. Ο Σύλλογος γονέων και κηδεμόνων του Δημοτικού και Νηπιαγωγείου Δερβενίου, διοργανώνει αποκριάτικο πάρτι στο κλειστό γυμναστήριο Δερβενίου

*ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 08 ΜΑΡΤΙΟΥ 2019
Ώρα 10:30 μ.μ. Το γκρουπ La casa de fuego μας προσκαλεί στο αποκριάτικο πάρτι του στο μπαρ Aqua.

*ΣΑΒΒΑΤΟ 09 ΜΑΡΤΙΟΥ 2019
Ώρα 07:30 μ.μ. Βραδινός αποκριάτικος περίπατος….. χορεύοντας και τραγουδώντας! Ελάτε μικροί και μεγάλοι μασκαρεμένοι να διασκεδάσουμε!

*ΣΑΒΒΑΤΟ 09 ΜΑΡΤΙΟΥ 2019
Ώρα 11:00 μ.μ. Το μπαρ - καφέ BOLERO διοργανώνει αποκριάτικο πάρτι με θέμα: «HOLLYWOOD MOVIES».

*ΣΑΒΒΑΤΟ 09 ΜΑΡΤΙΟΥ 2019
Ώρα 11:00 μ.μ. Ο «ΑΣΤΕΡΑΣ» Δερβενίου διοργανώνει αποκριάτικο χορό στο μπαρ Aqua.

*ΚΥΡΙΑΚΗ 10 ΜΑΡΤΙΟΥ 2019
Ώρα 04:30 μ.μ. Μεγάλη παρέλαση των αρμάτων και των καρναβαλιστών στον κεντρικό δρόμο του Δερβενίου!
Καύση του Βασιλιά Καρνάβαλου και γλέντι στην κεντρική πλατεία του Δερβενίου με πολλές εκπλήξεις!
Κέρασμα κρασί για τους μεγάλους φίλους του Καρναβαλιού!
Βροχή βεγγαλικών που θα φωτίσουν την Ευρωστίνη μας!

*ΚΥΡΙΑΚΗ 10 ΜΑΡΤΙΟΥ 2019
Ώρα 07:30 μ.μ. Ο Πολιτιστικός Σύλλογος «Απάνω Γιαλός» και οι κάτοικοι του χωριού, μας καλούν στην πλατεία του Άνω Αιγιαλού για το πατροπαράδοτο έθιμο της «ΦΩΤΙΑΣ», με γλέντι μέχρι το πρωί.

*ΔΕΥΤΕΡΑ 11 ΜΑΡΤΙΟΥ 2019 
«ΚΑΘΑΡΑ ΔΕΥΤΕΡΑ»
Ώρα 12 το μεσημέρι Ο Εμπορικός και Επαγγελματοβιοτεχνικός Σύλλογος Δερβενίου και περιχώρων, μας προσκαλεί να γιορτάσουμε τα «ΚΟΥΛΟΥΜΑ» στην κεντρική πλατεία του Δερβενίου με Σαρακοστιανά εδέσματα γλέντι και χορό!

Υπό την αιγίδα του Δήμου Ξυλοκάστρου-Ευρωστίνης.
by : Γρηγόρης Κλαδούχος

Την Παρασκευή 15 Φεβρουαρίου, ώρα 18:00–20:00 στη Δημοτική βιβλιοθήκη Πατρών, η ομάδα Commoners Code the City διοργανώνει την ανοιχτή εκδήλωση και συζήτηση με θέμα:
«ΑΣΤΙΚΑ ΚΟΙΝΑ: τοπική δράση για παγκόσμιους στόχους»
Τι είναι τα Κοινά; Γιατί είναι απαραίτητη η συμμετοχή των πολιτών στο σχεδιασμό και τη διαμόρφωση του δημόσιου χώρου; Πώς μεταφράζονται σε τοπικό επίπεδο οι 17 Παγκόσμιοι Στόχοι για τη Βιώσιμη Ανάπτυξη που έχουν ορίσει τα Ηνωμένα Έθνη ενόψει 2030 και πώς επηρεάζουν την αναπτυξιακή ατζέντα της Ελλάδας; Ποιές συμμετοχικές μέθοδοι έχουν αναπτυχθεί σε εθνικό επίπεδο και τί προκλήσεις αντιμετωπίζουν; Τί δράσεις μπορούμε να αναλάβουμε σε τοπικό επίπεδο ώστε να συν-διαμορφώσουμε Αστικά Κοινά εκεί που κληρονομήσαμε αστικά κενά;
Διακεκριμένοι ομιλητές από φορείς έρευνας και κοινωνικής δράσης όπως το ευρωπαϊκό παρατηρητήριο GROW Observatory, η Place Identity Clusters και η Οργάνωση Γη-Organization Earth, αλλά και τοπικές πρωτοβουλίες όπως το Imagine the city: Patras 2014 και οι Commoners Code the City θα παρουσιάσουν νέα εργαλεία, στρατηγικές συμμετοχικού σχεδιασμού και καινοτόμες λύσεις που εστιάζουν στην ενίσχυση της κοινωνικής συνοχής και επαναπροσδιορίζουν την έννοια της ανάπτυξης σε τοπικό, εθνικό και διεθνές επίπεδο με γνώμονα την αειφορία.
Σύντομο πρόγραμμας εκδήλωσης:
Ομιλίες
Pavlos Georgiadis - Παύλος Γεωργιάδης
Οι Παγκόσμιοι Στόχοι για τη Βιώσιμη Ανάπτυξη και η σημασία τους για την Ελλάδα
Πέτρος Κόκκαλης
Η Νέα Αστική Ατζέντα των Ηνωμένων Εθνών ως οδηγός βιώσιμης αστικής ανάπτυξης για τις ελληνικές πόλεις
Stephania Xydia
Από το κενό στα κοινά: Συμμετοχικός σχεδιασμός για την αστική αναγέννηση και την πολιτική καινοτομία
Konstantinos Zoumas
Φαντάσου την πόλη: Πάτρα, 2014
Alexandra Tiligadi
Αστικά Κοινά: Ένα αστικό παιχνίδι συμμετοχικού σχεδιασμού για την πόλη της Πάτρας
Ερωτήσεις και ανοιχτή συζήτηση
by : Γρηγόρης Κλαδούχος



Edward Hopper, Bridge Path (1939)
«Πρόοδος», «προοδευτισμός», «προοδευτικό όραμα», «προοδευτικό πρόσημο», «προοδευτικές πολιτικές»… καθώς εντός του κυβερνητικού χώρου γίνεται συχνά κουβέντα για την «ανάγκη σύγκλισης των προοδευτικών δυνάμεων» ενάντια στη «νύχτα της συντήρησης» και της δήθεν «οπισθοχώρησης σε μαύρες εποχές», κρίνουμε απαραίτητο να συζητηθούν και να ξεκαθαριστούν περαιτέρω τούτες οι έννοιες στις οποίες κατά καιρούς έχουμε ασκήσει κριτική.
Ο Auguste Comte, φιλόσοφος του Κοινωνικού Θετικισμού, ορίζει την «πρόοδο» ως κάτι το «ουσιώδες» για την αδιάκοπη βελτίωση του ανθρώπου, κάτι που βασίζεται στην επιστήμη και στην πειραματική μέθοδο. Ο στόχος του ανθρώπινου όντος για τον Comte είναι να καθορίσει το πνεύμα με το οποίο θα εξετάσει τους θεμελιώδεις κλάδους του θετικισμού και να κάνει ένα προοδευτικό ταξίδι προς τη γνώση των νόμων που καθορίζουν τον κόσμο. Στην πραγματικότητα ο Comte αλλά και άλλοι θετικιστές και μεταγενέστεροι κοινωνιολόγοι χαρακτηρίζονται από ένα ιδιαίτερα οπτιμιστικό όραμα περί «προόδου». Αν όλες οι θεωρίες της προόδου γίνονταν όντως αποδεκτές, αυτό θα σήμαινε, για παράδειγμα, ότι κάθε τεχνολογική καινοτομία θα οδηγούσε και σε μια θετική εξέλιξη για τον άνθρωπο. Γεγονός που δεν επιβεβαιώνεται καθόλου από την ιστορική εμπειρία, αρκεί να σκεφτούμε τον κίνδυνο ενός πολέμου με πυρηνικά όπλα. Επίσης στον 21ο αιώνα -στη λεγόμενη κοινωνία της πληροφορίας- η ραγδαία πρόοδος στον τομέα της «αδύναμης» νοημοσύνης, όπως η «Νομική Πληροφορική» και οι «Τεχνολογίες της Πληροφορίας», δεν προοιωνίζει μόνο κάποιες θετικές συνέπειες (ενδεχομένως), αλλά περισσότερο δείχνει μια «σκοτεινή πλευρά», ειδικά στο πεδίο των στρατιωτικών εφαρμογών. Πέρα όμως από τις αρνητικά παρεπόμενα της προόδου (κοινωνικής και τεχνολογικής) πρέπει να σημειώσουμε ότι ο μέσος άνθρωπος πολύ συχνά απορρίπτει -για πολλούς και διάφορους λόγους- τούτη την αδιάκοπη πορεία που συχνά, και εντελώς αυθαίρετα, χαρακτηρίζεται a priori ως «πορεία βελτίωσης». Η άρνηση αυτή πολλές φορές βαφτίζεται ως «ανωριμότητα» και «επαρχιωτισμός» από τους υπέρμαχους του προοδευτισμού. Στην πραγματικότητα, όπως θα δούμε παρακάτω, η ιδέα της τεχνολογικής και κοινωνικής προόδου, από τα γεννοφάσκια της υπήρξε πλατωνικά ελιτίστικη και αντιδημοκρατική, όχι μόνο λόγω της απέχθειας με την οποία οι προοδευτικοί έβλεπαν το μέσο άνθρωπο, προσκολλημένο στο δικό του τρόπο ζωής, αλλά διότι βασική επιδίωξη των προοδευτικών δυνάμεων ήταν πάντα η ανάθεση της εξουσίας σε «ειδικούς επαγγελματίες», οι οποίοι (στη δική τους κρίση) δύναται να πάρουν τις βέλτιστες αποφάσεις.
Η γενεαλογία της προόδου εν συντομία
Ο πυρήνας της ιδέας περί ανίκανου πολίτη εντοπίζεται στην βασική θέση του Thomas Hobbes περί μόνιμης κατάστασης πολέμου (state of war)[1]. Ο Hobbes, όπως πολύ σωστά είχε πει η Arendt, είναι ο θεμελιωτής του αστικού καθεστώτος[2]· ήταν από τους πρώτους εκπροσώπους της επιστημονικής επανάστασης του 17ου αιώνα που εξέφρασε τόσο έντονα την αντίθεσή του προς την αρχαία ελληνική φιλοσοφία, και κυρίως προς την Αριστοτελική φιλοσοφία.  Έτσι η ιδέα του περί μόνιμηςκατάστασης πολέμου συνδέεται άμεσα με την αντίληψη του ανθρώπου ως εγωιστικό αυτόματο (automaton), ως μηχανή που κινείται συνεχώς και καταλήγει αναπόφευκτα σε γενική σύγκρουση με τις άλλες μηχανές[3]. Για τον ίδιο, οι άνθρωποι στην προσπάθειά τους να ικανοποιήσουν τις προσωπικές τους υλικές επιθυμίες, δίχως κανέναν ενδοιασμό και ηθικό χαλινάρι, φτάνουν ακόμα και στο σημείο να σκοτώνουν και να επιτίθενται αδιάκριτα. Απέναντι στον θεολογικό αριστοτελισμό των Σχολαστικών, που είχαν μεταβάλει την αριστοτελική μεταφυσική σε  «υπερφυσική φιλοσοφία», o Hobbes αντιπροτείνει έναν ορθολογικό υλισμό επιμένοντας στην αποκλειστική πραγματικότητα της ύλης. Έτσι, με στόχο την κατοχή υλικού πλούτου, ο άνθρωπος Behemoth οδηγείται σε μια κατάσταση μόνιμου πολέμου όλων εναντίον όλωνΗ μόνη λύση για τον Hobbes ήταν η καθυπόταξη όλων στις σιδηρές προσταγές μιας απόλυτης εξουσίας, ενός Leviathan (the Sovereign) με άλλα λόγια, που θα επιβάλλει την τάξη δια πυρός και σιδήρου. Ωστόσο, βασικό μέλημα του Hobbes δεν είναι η εδραίωση ενός καθεστώτος σαδιστικού καταναγκασμού, αλλά η απομάκρυνση των ανθρώπων από την πολιτική δραστηριότητα. Λόγω της έμφυτης ροπής όλων μας, λοιπόν, προς την απόλυτη καταστροφή, ο Hobbes προτείνει την ανάθεση όλων των πολιτικών αποφάσεων σε μια μικρή ομάδα ανθρώπων ή στον απόλυτο μονάρχη. Σε γενικές γραμμές, ο Hobbes ήταν ένας από τους πρώτους στοχαστές της νεωτερικότητας που βάσισε τη σκέψη του στην ιδέα της επιθυμίας, όντας ταυτόσημη με την ανάγκη: η ακόρεστη επιθυμία (ή βούληση), Φαουστική(όπως θα την αποκαλούσε ο Oswald Spengler)[4] για κατοχή υλικού πλούτου είναι ταυτόχρονα και ανάγκη, όντας αναπόσπαστο κομμάτι της ανθρώπινης φυσικής κατάστασης.
O John Locke και οι φιλελεύθεροι στοχαστές παρότι αμφισβήτησαν την απολυταρχία, ελάχιστα εναντιώθηκαν στην αντίληψη του Hobbes που ταυτίζει τη βούληση με την ανάγκη. Για τον Locke[5], πιο συγκεκριμένα, παρότι οι άνθρωποι γεννιούνται ελεύθεροι, την ίδια στιγμή δημιουργούν κοινωνίες με στόχο να προστατευτούν. Ασφαλώς σε αντίθεση με τον Hobbes, ο Locke διατυπώνει ευθαρσώς μια σταθερή ηθική και πολιτική άποψη υπέρ της αρχής της ανεκτικότητας ως εννοιολογική προσέγγιση του όρου «tolerance» (λατιν. «tolerantia»). Έτσι η ανεκτικότητα απέναντι στις θρησκευτικές διαφορές είναι απαραίτητη για να επιτευχθεί η κοινωνική ειρήνη[6]. Έναν αιώνα πριν τον Locke είχαν εκφράσει παρόμοιες ιδέες και ορισμένοι Γάλλοι πολιτικοί στοχαστές που είναι γνωστοί με το όνομα Politiques[7].  Η ιδέα της ανεκτικότητας τέθηκε σε ευρύτερη φιλοσοφική και ηθική βάση στο έργο σημαντικών στοχαστών όπως ο Althusius και ιδίως ο Milton και ο Spinoza. Ας δούμε λοιπόν με ποιο τρόπο η ιδέα της ανεκτικότητας – έτσι όπως κατέστη κατανοητή από τον Locke – σφυρηλατεί τον προοδευτισμό: στην πραγματικότητα, ο Locke δεν αμφισβήτησε πλήρως την αρχική θεώρηση του Hobbes, πως ο άνθρωπος στη φυσική του κατάσταση δεν είναι παρά ένα τερατόμορφο θηρίο που επιτίθεται και καταστρέφει. Ωστόσο, ένα κοινωνικό συμβόλαιο που, στη σκέψη του Locke, δεν θα πρέπει να βασίζεται στην εδραίωση μιας απόλυτης εξουσίας (την οποία ο στοχαστής θεωρεί παράνομη), θα προστατέψει τους ανθρώπους από την πιθανότητα διολίσθησης στη βία μέσω ενός συμβιβασμού: ο Locke αντικαθιστά την απολυταρχία – που στη σκέψη του Hobbes καταπιέζει τις ανθρώπινες επιθυμίες ώστε να αποφευχθεί ο μόνιμος πόλεμος – με την αέναη κατοχή χρήματος και ιδιοκτησίας. Η απεριόριστη κατοχή και συσσώρευση υλικού πλούτου με νόμιμα μέσα, κατευνάζει τις ακόρεστες επιθυμίες και απομακρύνει την ανάγκη της απόλυτης εξουσίας. Με βάση το σκεπτικό του Locke, το χρήμα που θα συσσωρεύεται μπορεί να πολλαπλασιάζεται, σε αντίθεση με τα υλικά αγαθά που αν δεν καταναλωθούν σε ορισμένο χρονικό διάστημα καταστρέφονται[8].
Πιο συγκεκριμένα, αν ένας άνθρωπος επιθυμεί μια Α ποσότητα ιδιοκτησίας, η κατοχή της αντίστοιχης ποσότητας σε χρήμα ικανοποιεί αυτή την επιθυμία (και ανάγκη, με βάση τη φιλοσοφική αυτή σκέψη). Στη συνέχεια, δεδομένου ότι οι ανθρώπινες επιθυμίες είναι ακόρεστες, ο ίδιος άνθρωπος θα ζητήσει μια Α2 ποσότητα ιδιοκτησίας· αυτή την ανάγκη έρχεται να καλύψει η δημιουργία συνθηκών για τη συσσώρευση μιας Α2 ποσότητας χρήματος. Η μετάβαση από το Α στο Α2 βέβαια δεν θα πρέπει να γίνεται άναρχα. Τόσο για τον Locke όσο και για τους μεταγενέστερους φιλελεύθερους, το οικονομικό παιχνίδι της μεγέθυνσης θα πρέπει να επιβλέπουν όροι, οι οποίοι αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι του κοινωνικού συμβολαίου, και ταυτόχρονα ικανοποιούν την αύξηση του πλούτου με «μή επιθετικά μέσα». Έτσι, ως αντίδοτο στην απολυταρχία, γεννιέται η ιδέα της προοδευτικής αύξησης ιδιοκτησίας (από Α σε Α2 και από Α2 σε Α3) μέσω της δημιουργίας κατάλληλων συνθηκών που θα ευνοούν την παροχή και απόκτηση υλικού πλούτου ad infinitum. Πολύ περισσότερο, ο πεσσιμισμός του Hobbes, δίνει τη θέση του στον φιλελεύθερο οπτιμισμό, τον οποίο εδραίωσε περαιτέρω ο Σκωτσέζος φιλόσοφος Adam Smith[9]. Το μοντέλο αυτό προβλέπει ότι η ακατάπαυστη -όλο και μεγαλύτερη- αύξηση της διάθεσης, παροχής και κατανάλωσης υλικών αγαθών μέσω του συστήματος της «αυτο-ρυθμιζόμενης αγοράς», ενός δηλαδή μηχανισμού που αποτρέπει κάθε ανάμειξη ανθρώπινου παράγοντα στη ρύθμιση της οικονομίας. Κρίθηκε πως με τον τρόπο αυτόν θα μπορούσε όχι μόνο να λυθεί οριστικά το πρόβλημα της σπάνης, αλλά και να κατευναστεί η επιθετικότητα, προϊόν της ανεξέλεγκτης ανθρώπινης τάσης για κατοχή[10]. Η ιδέα ότι οι παραγωγικές δυνατότητες θα πρέπει προοδευτικά να αυξάνονται αποτέλεσε τη λειτουργική βάση της καπιταλιστικής οικονομίας, όπως περιγράφει και ο Max Weber[11]. Τούτη η αντίληψη, ότι η συνεχόμενη αύξηση των παραγωγικών δυνατοτήτων δίχως φρένο και όριο, και με την αναπόφευκτη χρήση της τεχνολογίας, θα εξάλειφε όλες τις δυστυχίες, αποτέλεσε κινητήριο μοχλό της Βιομηχανικής Επανάστασης, κατά τον Karl Polanyi[12].
Ίσως η Βιομηχανική Επανάσταση και η αύξηση της παραγωγής να κατάφεραν να περιορίσουν το πρόβλημα της σπάνης. Ωστόσο, σε πολλές περιπτώσεις τόσο η ίδια η παραγωγική διαδικασία όσο και η διαχείρισή της από γραφειοκρατίες ειδημόνων, υπήρξαν ζημιογόνες για διάφορες κοινότητες. Σε πρώτη φάση, η γραφειοκρατική διείσδυση στην πολιτική ήταν αναπόφευκτη· το μοντέλο της αυτο-ρυθμιζόμενης αγοράς όχι μόνο δεν επιθυμεί ανθρώπινη παρέμβαση με στόχο να οδηγείται η οικονομία σε ανάπτυξη, δίχως φρένο και μέτρο, αλλά απεναντίας βασίστηκε στον γραφειοκρατικό έλεγχο και στον αυταρχισμό. Επιπλέον, η ιδεολογία της προόδου και της καπιταλιστικής ανάπτυξης στην Αγγλία συνάντησε σφοδρές αντιδράσεις και πυροδότησε εξεγέρσεις: κατέστρεψε αγροτικές κοινότητες, με αποτέλεσμα πλούσιοι γαιοκτήμονες να μετακομίζουν στις πόλεις, όπου και θα στοιβαχτούν σε σπίτια μαζικής διαμονής, με στόχο να δουλέψουν στα εργοστάσια, και μάλιστα σε συνθήκες υποτιμητικές, τόσο για τους ίδιους όσο και για τα ίδια τους τα παιδιά (που ήταν και αυτά αναγκασμένα να εργάζονται επίσης), ενώ την ίδια στιγμή τμήμα του πληθυσμού εκριζώθηκε και αποκόπηκε από τον παραδοσιακό τρόπο ζωής του. Στην άλλη γωνιά του πλανήτη – κατά τους Lawrence Goodwyn, Paul Tagggart και Margaret Canovan[13] – την περίοδο του Gilded Age (όπως επισήμως αποκαλείται η περίοδος της αμερικανικής ιστορίας που ακολούθησε την Εποχή της Ανοικοδόμησης μετά τη λήξη του εμφυλίου πολέμου), οι αγρότες του νότου, έχοντας χτυπηθεί οικονομικά, θα αναγκάζονται να πληρώνουν υψηλές εισφορές αν επιθυμούσαν να χρησιμοποιήσουν τους σιδηροδρόμους για τη μετακίνηση προϊόντων. Η αυξανόμενη ανέχεια θα οδηγήσει σταδιακά στην έκρηξη ενός κινήματος βασισμένο στις αρχές του κοπερατιβισμού, εμπνευσμένο από τις δημοκρατικές ιδέες του Thomas Jefferson, του Andrew Jackson (και του νότιου συντηρητισμού[14]), για τους οποίους η οικονομική πρόοδος και η βιομηχανοποίηση αποτελεί βασική απειλή στη δημοκρατία.
Παρομοίως, στη ρεπουμπλικανική/δημοκρατική σκέψη του Tocqueville η «ευρωπαϊκά νοούμενη» έννοια της προόδου είναι από δευτερεύουσα και ασήμαντη μέχρι και επικίνδυνη. Για τον ίδιο, τα χαρακτηριστικά της δημοκρατίας ήταν μια κατά προσέγγιση ισότητα (ως ζητούμενο) και η παντοδυναμία της πλειοψηφίας. Αυτά τα γνωρίσματα ασφαλώς εμπεριέχουν κινδύνους για την ελευθερία, διότι δύναται να δράσουν ισοπεδωτικά και να καλλιεργήσουν τη λατρεία της μετριότητας και τον κομφορμισμό[15]. Ωστόσο για τον Tocqueville σημαντικότερο όλων είναι η εξής «τριπλή συνύπαρξη»: ισχυρής συνείδησης ατομικής γνώμης, πολιτικών ελευθεριών και δημόσιου πνεύματος[16]. Υπό μια έννοια ο εκδημοκρατισμός και η εξάπλωση της πολιτικής ισότητας αποτελούσε πρόταγμα μετασχηματισμού του σύγχρονου κόσμου. Η επισήμανση αυτή του Tocqueville την εποχή εκείνη έδειξε, έστω έμμεσα, τους λόγους για τους οποίους τα ευρωπαϊκά έθνη απέτυχαν να αναπτυχθούν δημοκρατικά, παρά τις αλλεπάλληλες επαναστατικές εκρήξεις και παρά τα τεχνολογικά άλματα. Επιπλέον, για τον ίδιο εξέχουσας σημασίας είναι οι παραδόσεις και η θρησκεία, που όπως αναφέρει κατά το ταξίδι του στην Αμερική, θα έπρεπε να διατηρηθούν πάση θυσία, ώστε να προστατευτούν τόσο οι κοινότητες των ανθρώπων όσο και η δημοκρατία. Όπως φαίνεται λοιπόν, την ίδια ριζοσπαστική παράδοση που ενστερνίζεται ο Tocqueville, είχαν υιοθετήσει οι αγρότες της Αγγλίας, και ταυτόχρονα οι Jefferson και Jackson. Τον ίδιο σκεπτικισμό και πολιτισμικό συντηρητισμό που έδειξαν οι δημοκράτες της εποχής ενάντια στην πρόοδο συναντάμε και στον Αμερικανικό ποπουλισμό, στον συνεταιρισμό της Farmers Alliance και του συνδικάτου Knights of Labor, μέσα από τα οποία οι αγρότες εξέφρασαν την εναντίωσή τους στους «γιάνκηδες» της Wall Street, στους καπιταλιστές και στην οικονομική εξάπλωση δίχως όρια. Η Εποχή του Ποπουλισμού (Populist Era), όπως ονομάστηκε αργότερα, έθεσε τα πρώτα θεμέλια για την εναντίωση στην ιδεολογία της προόδου, υπηρετώντας τα ιδεώδη της δημοκρατικής Αμερικανικής Επανάστασης, τα ιδεώδη του ρεπουμπλικανισμού και της δικαιοσύνης. Το αγροτικό κίνημα δεν κατάφερε να σπάσει τις φυλετικές περιχαρακώσεις στον Αμερικανικό νότο, όπως αναφέρουν οι Goodwyn και Eugene Dominic Genovese[17], παρά τις συνεχόμενες και εντεταμένες προσπάθειες. Ωστόσο κατάφερε να αμφισβητήσει την ιδεολογία της προόδου[18] ως ασυμβίβαστη με τη δημοκρατία και τη δικαιοσύνη. Η αυτο-οργάνωση των αγροτών του Αμερικανικού νότου, όπως ακριβώς και των αγροτών της Βρετανίας, βάσει αναλύσεων του Christopher Hill[19], αναβίωσε τη δημοκρατική παράδοση, μια παράδοση που κοιτά την πρόοδο και την τεχνο-οικονομική ανάπτυξη με καχυποψία, που αντιστέκεται στον νεωτερικό Φαουστικό άνθρωπο, απεχθάνεται το θεραπευτικό κράτος της κοινωνικής πρόνοιας και κάθε ελιτίστικη, κεντρική εξουσία, αντιπροτείνοντας επιστροφή στις μικροαστικές αξίες της κοινότητας, της εργασίας, της θρησκείας και της συμβίωσης γύρω από μία υπερέχουσα αρχή.
Βέβαια το αγροτικό κίνημα δεν κατάφερε να στεριώσει· την άνοδο του Λαϊκού Κόμματος (People’s Party) ακολουθεί η εισχώρηση εντός του αρκετών ηγετικών φυσιογνωμιών που αναδύθηκαν μέσα από την Farmer’s Alliance. Με βάση το Omaha Platform – ιδρυτική διακήρυξη του PP – το κόμμα θα αποτελούσε μοναδικό εκπρόσωπο των συμφερόντων του αγροτικού κόσμου· στόχος του θα ήταν να αμφισβητήσει την ηγεμονία του δεξιού (για την εποχή) Δημοκρατικού Κόμματος, και των φιλελεύθερων Ρεπουμπλικάνων, που για τους αγρότες ήταν βασικοί εκπρόσωποι των συμφερόντων του καπιταλιστικού βορά. Ωστόσο, ηγετικά μέλη του PP ήρθαν σε συμφωνία με τους Δημοκρατικούς, πιστεύοντας ότι έτσι θα μπορούσαν να εξυγιάνουν το κόμμα που στον Αμερικανικό νότο ήταν κυρίαρχο, λόγο της προσήλωσής του στην ιδεολογία της Λευκής ανωτερότητας που – παρά την ήττα του Στρατός της Συνομοσπονδίας (confederate army) – δεν είχε χάσει την αίγλη της σε πολλές πρώην δουλοκτητικές πολιτείες. Κάτι τέτοιο είχε ως συνέπεια το ΡΡ να φαγοκυτταρωθεί από το Δημοκρατικό Κόμμα, θέτοντας τέλος στις ελπίδες των αγροτών για οικονομική δικαιοσύνη και δημοκρατία. Τα αιτήματα των αγροτών, ωστόσο, άρχισαν να υλοποιούνται κατά την περίοδο της Προοδευτικής Εποχής (progressive era), υπό την ηγεσία του Theodor Roosvelt, όπου άρχισε να προωθείται η ιδέα πως η επικράτηση της τεχνικής, των εξειδικευμένων επαγγελματιών και του κεντρικού σχεδιασμού θα μπορούσε να αποτελέσει απάντηση θετική στην επιβίωση πληθυσμών που σπαράσσονταν από τον πόλεμο, την οικονομική ανέχεια και την ανεξέλεγκτη μετανάστευση. Οι Προοδευτικοί είχαν αντιληφθεί ότι τα προβλήματα της βιομηχανικής επέκτασης μόνο με τεχνικές λύσεις θα μπορούσαν να αντιμετωπιστούν, καθώς και με την καθοδήγηση καταρτισμένων «άριστων», παρά με τζεφερσονικού τύπου δημοκρατικές λύσεις. Αργότερα ο Franklin Roosvelt προτείνει παρεμβάσεις μιας κλίκας «ειδικών», στα πλαίσια του New Deal, εξιδανικεύοντας τον ρόλο της εξειδίκευσης, της αέναης αύξησης της παραγωγής και, ταυτόχρονα, της κατανάλωσης, δίχως όριο και μέτρο. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, λοιπόν, οι δυνάμεις που σήμερα αποκαλούμε «προοδευτικές», κοινώς οι δυνάμεις της φιλελεύθερης αριστεράς, που ακολουθούν το πρότυπο του New Deal και υπόσχονται τη βελτίωση της κοινωνίας μέσα από γραφειοκρατικά μέτρα (όπως το κράτος πρόνοιας, η παρέμβαση στην οικογένεια, ο έλεγχος της γλώσσας και της δημόσιας συμπεριφοράς), αποτελούν εν μέρη κληρονόμο αυτής της παράδοσης. Αυτή η πολιτική παράδοση αποβλέπει στην απομάκρυνση του μέσου ανθρώπου από την πολιτική – η οποία καθίσταται αντικείμενο της γραφειοκρατίας των «ειδικών». Η αντιλαϊκιστική κουλτούρα που εδραίωσε, σφυρηλάτησε την πορεία της αριστεράς από τις αρχές της δεκαετίας του 1910, όπως αναφέρει ο Christopher Lasch[20].
H φιλοσοφία της προόδου: μια γενική αποτίμηση
Η αντίληψη της ιστορίας που θεωρεί ότι όλα όσα έρχονται «μετά» είναι «καλύτερα» από τα προηγούμενα, ότι το μέλλον θα είναι όλο και πιο ευοίωνο σε σχέση με το παρελθόν[21] καθώς η τεχνογνωσία, η εξειδίκευση και η «αριστεία» θα φέρνουν συνεχώς πρόοδο, με τις συνθήκες του ανθρώπινου βιοτικού επιπέδου να καλυτερεύουν όλο και περισσότερο, αποτέλεσε τη βάση της νεωτερικότητας. Την οπτιμιστική προοδευτική αντίληψη αυτή ασπάστηκαν ποικίλα ρεύματα: αρχικά η Δεξιά και οι αντιδραστικοί μοντερνιστές, μαζί με τους οι θετικιστές (όπως προαναφέραμε) και οι ερευνητές της «μαζικής ψυχολογίας» κατά τα τέλη του δέκατου ένατου αιώνα, οι κομμουνιστές καθώς και οι ακόλουθοι του επιστημονικού σοσιαλισμού[22], κατά τη δεκαετία του ‘50 και του ‘60 ορισμένοι θεωρητικοί της «μαύρης θεολογίας»[23] και οι Χριστιανοί μιλλεναριστές που απομακρύνθηκαν από τη λαϊκότητα, την αμεσότητα των παραδόσεων των μαύρων εκκλησιών του αμερικανικού νότου, στη συνέχεια η νέα Αριστερά, οι σύγχρονοι ακτιβιστές και ελιτιστές καθώς και τα νεοφιλελεύθερα δόγματα. Στην πραγματικότητα, η ιστορία και η ηθική δεν μπορεί να θεωρηθεί ως κάτι που έχει μια ειρηνική, καλή και γραμμική πορεία: καταγράφει κρίσεις, ξεριζωμούς, σπαραγμούς και καταστροφές που αναιρούν την ίδια την έννοια της προόδου. Ο Spengler προσπαθώντας να ανακαλύψει τη μορφολογία της ιστορίας και να μελετήσει τη μορφή που ενσωματώνει κάθε πολιτισμός, υποστήριξε ότι ο κόσμος μπορεί να θεωρηθεί ως «ιστορία», δηλαδή ως ένα σύνολο μοναδικών φαινομένων ή ως «φύση», δηλαδή ως ένα σύνολο φαινομένων που συνδέονται με πολιτιστικούς δεσμούς[24].  Από την άλλη, το κράτος για τον Spengler είναι ένας ανεξάρτητος οργανισμός, ο οποίος γεννιέται, αναπτύσσεται και πεθαίνει, ακριβώς όπως ο άνθρωπος. Έτσι η ιστορία είναι το στοιχείο που, μέσω της εμπειρίας, οδηγεί στη φύση και επομένως στην ωρίμανση ενός πολιτισμού. Σε αυτό το πλαίσιο σκέψης, ο δυτικός πολιτισμός είναι ένας ζωντανός οργανισμός που προορίζεται να πεθάνει. Το είδος του πολιτισμού που επηρεάζεται όλο και περισσότερο από το χρήμα, την εκβιομηχάνιση, την τεχνολογία και την πρόοδο (στοιχεία που, κατά τον Spengler, νοούνται ως εξαιρετικά αρνητικά), μπορούμε να υποθέσουμε ότι θα οδηγήσει σε ένα επόμενο μοντέλο κράτους το οποίο θα ορίζεται από άλλες αξίες και επομένως ο άνθρωπος θα πρέπει απλά να αποδεχθεί το αναπόδραστο πεπρωμένο του: την ολοκληρωτική παρακμή. Η ντετερμινιστική οπτική του Spengler, που παρουσιάζει μια -αποκαλυπτικού τύπου- όψη της ιστορίας, βασίζεται στην πεποίθησή του ότι ο αδιάκοπος εκπολιτισμός αντιπροσωπεύει το τελευταίο στάδιο (τερματικό) του πολιτισμού και επομένως η πρόοδος, τουλάχιστον από ένα σημείο και έπειτα, θα πρέπει να θεωρείται κάτι το πολύ αρνητικό. Ακόμη και ο Bertrand Russell[25], υπέρμαχος της τεχνολογικής προόδου, υποστήριξε ότι μια κοινωνία που κυριαρχείται από ομάδα ελιτιστών που τους οδηγούν τα εγωιστικά τους ένστικτα -και αψηφούν τη θέληση των απλών ανθρώπων- δεν μπορεί να οδηγήσει σε σωστή χρήση των καινοτομιών και επομένως αυτή η «πρόοδος» είναι αδύνατο να φέρει ευημερία και ευτυχία.
Σε κάθε περίπτωση, είτε αισθανόμαστε πιο κοντά στη πεποίθηση του Comte, είτε σε αυτή του Spengler είναι πολύ σημαντικός ο προβληματισμός και η μετρημένη στάση μας απέναντι στη πρόοδο εν γένει. Κανείς δεν μπορεί να μας υποσχεθεί ότι αυτό που κάποιοι προοδευτικοί θέλουν να έρθει αύριο θα είναι καλύτερο από το χθεσινό, αλλά ούτε το αντίθετο. Ωστόσο σε καμία περίπτωση μια αλλαγή -όπως κι αν βαφτίζεται- δεν οδηγεί, αξιωματικά, και σε καλυτέρευση, ούτε είναι βέβαιο ότι κάτι, όντως ωφέλιμο, θα καταμεριστεί με τρόπο δίκαιο σε όλους. Επομένως, εκτός από τις προβλέψεις και τις εικασίες επί των συνεπειών, θα πρέπει ταυτόχρονα -πράγμα σημαντικότερο- να αναζητήσουμε και να φροντίσουμε τα δημοκρατικά μέσα που είναι απαραίτητα ώστε να συντηρούμε και να αποδεχόμαστε όσα αποδεδειγμένα μας ωφελούν -και έχουμε πραγματικά ανάγκη- και να αντιστεκόμαστε σε όσα, με όχημα την ακόρεστη επιθυμία, συμβάλλουν στην παρακμή του πολιτισμού μας. Αυτή η αναζήτηση και η φροντίδα θα μπορούσε να σηματοδοτήσει και την αφετηρία ενός μελλοντικού πολιτικού μετασχηματισμού.
 [1] Thomas Hobbes, 2006. Leviathan, (New York: Dover Philosophical Classics).
[2] Hannah Arendt, 1976. The Origins of Totalitarianism (California: A Harvest Book) σελ. 123-157.
[3] K.C. Brown, επιμ., Hobbes Studies, Οξφόρδη, Blackwell, 1965.
[4] Oswald Spengler, H Παρακμή της Δύσης (Πρώτος Τόμος) 2005. Μορφή και Πραγματικότητα, Περιγράμματα μιας Μορφολογίας της Παγκόσμιας Ιστορίας. Αθήνα: Τυπωθήτω.
[5] John Locke και Peter Laslett. 1988. Two Treatises of Government. Cambridge: Cambridge University Press.
[6] Πασχάλης Μ. Κιτρομηλίδης. 1998. Πολιτικοί Στοχαστές των Νεότερων Χρόνων, Γ Έκδοση Αθήνα: Πορεία.
[7] Michel de l’Hôpital, Estienne Pasquier, Philippe du Plessis Mornay και ο θεωρητικός της κρατικής κυριαρχίας Jean Bodin.
[8] Μιχάλη Θεοδοσιάδη, Λαϊκισμός και Κοινή Ευπρέπεια (υπό επεξεργασία, ο τίτλος ενδέχεται να αλλάξει).
[9] Αναφορικά με την ιδέα της αυτο-ρυθμιζόμενης αγοράς: βλ. Adam Smith. 1987. The Wealth of Nations. London: Wordsworth Classics. σ.425. Του ίδιου συγγραφέα: 2007. Theory of Moral Sentiments. New York: Dover Philosophical Classics. σ.182. Karl Polanyi, 2001. The Great Transformation. Boston: Beacon Press. σ.45, σ.71.
[10] Crawford Brough Macpherson. 1964. The political theory of possessive individualism : Hobbes to Locke. Oxford: Oxford University Press.
[11] Max Weber, 1998. The Protestant ethic and the spirit of capitalism. 2nd Roxbury ed. Los Angeles: Roxbury Pub.
[12] Karl Polanyi, 2001. The Great Transformation. Boston: Beacon Press. σσ.42.
[13] Lawrence Goodwyn, 1976. Democratic Promise: The Populist Movement in America. New York: Oxford University Press.
Paul Taggart, 2002. Populism. UK: Open University Press. Σσ.25-45.
Margaret Canovan, 1981. Populism. New York: Harcourt Brace Jovanovich.
[14] Αναφορικά με τα θετικά και αρνητικά στοιχεία της κουλτούρας του νότιου συντηρητισμού, βλ. Eugene Domonic Genovese. 1994. The Southern Tradition. Massachusetts: Harvard University Press.
[15] Πασχάλης Μ. Κιτρομηλίδης, 1998. Πολιτικοί Στοχαστές των Νεότερων Χρόνων, Γ Έκδοση. Αθήνα: Πορεία. σ. 168 και 169.
[16] Alexis de Tocqueville, 2002. Democracy in America, Translation: Henry Reeve, A Penn State Electronic Classics Series Publication.
[17] Eugene Dominic Genovese, 1976. Roll Jordan Roll: The World the Slaves Made. Yale: Yale University Press. σσ.25.
Lawrence Goodwyn, 1976. Democratic Promise: The Populist Movement in America. New York: Oxford University Press. (κεφάλαιο The Populist Approach to Black America. σσ.276-306).
[18] Lawrence Goodwyn, 1976. Democratic Promise: The Populist Movement in America. New York: Oxford University Press. σ.vii.
[19] Christopher Hill, Reformation To Industrial Revolution. London: Penguin Books. σσ.213-286.
[20] Christopher Lasch, 1991. The True and Only Heaven. New York: W & W Norton Inc. (βλ κεφάλαιο: Right Wing Populism and The Revolt Against Liberalism, σσ.476-570).
[21]  Lawrence Goodwyn. 1976. Democratic Promise: The Populist Movement in America. New York: Oxford University Press. σσ.vii.
[22] Χαρακτηριστικό παράδειγμα, μάλιστα, αποτελεί η στάση των Μαρξ και Ένγκελς (βλ. Κομμουνιστικό Μανιφέστο) υπέρ της προόδου της αστικής τάξης, η οποία όταν ήρθε στην εξουσία «κατέστρεψε όλες τις φεουδαρχικές, πατριαρχικές και ειδυλλιακές σχέσεις», κατέστρεψε τους «φεουδαρχικούς δεσμούς που συνδέανε τον άνθρωπο με τους φυσικούς ανώτερούς του και δεν άφησε κανέναν άλλο δεσμό ανάμεσα σε άνθρωπο και σε άνθρωπο, εκτός από το γυμνό συμφέρον, από την αναίσθητη “πληρωμή τοις μετρητοίς”».
[24] Oswald Spengler, H Παρακμή της Δύσης (Πρώτος Τόμος) 2005. Μορφή και Πραγματικότητα, Περιγράμματα μιας Μορφολογίας της Παγκόσμιας Ιστορίας. Αθήνα: Τυπωθήτω.
[25] Bertrand Russell. 1968. The Impact of Science on Society. AMS PRESS: New York