*

Ένα καράβι δεν είναι το σκαρί αλλά το ταξίδι του.  Ένας άνθρωπος είναι η πρότασή του (σ΄ αυτή την διαμάχη των επιθυμιών του με την ελλιπή πραγματικότητα στεναχώριας και ασχήμιας), που μπορεί να μετουσιωθεί σε πράξη μετασχηματισμών.                             (εγγραφή από κείμενο το 2019)

“[Όταν αναφερόμαστε στην «παιδεία» εννοούμε] τη μόρφωση που από την παιδική ηλικία οδηγεί τον άνθρωπο στην αρετή και του προκαλεί ισχυρή επιθυμία να γίνει ένας χρηστός πολίτης που ξέρει να άρχει ή να άρχεται σύμφωνα με το δίκαιο. Θα ήθελα να ξεχωρίσουμε αυτό το είδος εκπαίδευσης από τις υπόλοιπες και να θεωρήσουμε αυτή τη μόνη αληθινή παιδεία. Αντίθετα, την εκπαίδευση που αποβλέπει στην απόκτηση χρημάτων ή εξουσίας ή γνώσης που δεν συνοδεύεται από λογική και δικαιοσύνη, θα πρέπει να τη θεωρούμε ανελεύθερη και βάναυση — κάτι δηλαδή που δεν αξίζει να ονομάζουμε παιδεία.”

Πλάτων, Νόμοι, Βιβλίο Α’, 643e–644a                               

 *

Καρλ Γιουνκ: «Δεν είμαι αυτά που μου έχουν συμβεί, είμαι αυτό που έχω επιλέξει να γίνω»

                              -

"Ὁ Μιχάλης Χαραλαμπίδης ἀρέσκεται εἰς τούς συμβολισμούς, διότι ὑπηρετεῖ τήν πολιτικήν. Καί εἶναι γνωστόν ὅτι μόνον ὁ συμβολισμός αἰσθητοποιεῖ τίς δυνατότητες τοῦ κόσμου εἰς ἄλλην ποιοτικήν διάστασιν πέραν ἐκείνης τῆς καθημερινότητας". (Δ. ΓΕΡ.)

                             

                        *

           ΠΡΟΤΑΣΗ  (ΙΔΡΥΤΙΚΩΝ)  ΠΡΟΘΕΣΕΩΝ

     Η Ελλάδα και οι Έλληνες σε ένα ταξίδι στον κόσμο της ιστορίας κληρονομούν ένα φορτίο παιδείας και πολιτισμού.

    200 χρόνια από την απελευθερωτική επανάσταση του 1821 και η χώρα δεν μπορεί να αναφερθεί σε επιτεύγματα που να δικαιώνουν αυτούς τους αγώνες. Οι σημερινές κοινωνικές συνθήκες και τρόπος βίου δεν τιμούν αυτό το ιστορικό γεγονός. Η Ελλάδα χάνει την δυναμική της. Το μεγάλο έλλειμμα της χώρας είναι η διεύθυνσή της, που αρνείται τις δυνατότητες και εμποδίζει αναδομητικές παρεμβάσεις.

     Ένα κράτος με φαινομενικά χαρακτηριστικά αστικού τύπου και με διευθύνουσες ιδιοτέλειες αποσκοπούν σε κοινωνικές εκτονώσεις, αναπροτείνουν δογματική προσήλωση και παραμορφώσεις θεωριών. Οι κυρίαρχες δυνάμεις συντελούν σε νέες περιθωριοποιήσεις, εκμεταλλεύσεις. Είναι υποτελείς στις χρηματιστικές, βιοτεχνολογικές και πιστωτικές οικονομικές δυνάμεις. Οι μηχανισμοί της αστυνόμευσης, των διακρίσεων, δρουν σε ένα στατικό πνευματικό παρόν. Η αριστεροδεξιά καθεστωτική ενδογαμία ως ύστατο καταφύγιο προστρέχει στην κατάργηση κάθε ηθικού ανασταλτικού. Επανέρχονται ως συντηρητές της υποτέλειας αυτών προς τον εξωτερικό παράγοντα και της κοινωνίας προς αυτούς. Αδυνατούν να υπερασπιστούν εθνικά δίκαια στην Ελλάδα και την Κύπρο. Αυτό το ρεύμα έχει διαβρώσει εκπαιδευτικούς οργανισμούς, καταλαμβάνει χώρους που κυρίως εκφράζονται ως «εκσυγχρονιστές».

     Δεν υπάρχει κομματικός διπολισμός. Αυτό που παρουσιάζεται ως πολιτική αντιπροσώπευση δεν είναι άλλο από ένα εσωτερικά ανατροφοδοτούμενος μηχανισμός αναπαραγωγής του που εντέλλεται την υποτέλεια της κοινωνίας στο κράτος και με εξαγορά πολιτών ως αγωγών ισχύος τους. Απαιτούν νομιμοποίηση των εξουσιαστικών εντολών τους με άλλοθι την «επιστήμη». Από την εποχή των μνημονίων και τον περιορισμό της δημόσιας συζήτησης στην εσωτερική κίνηση του χρήματος από τους «ειδικούς» επιστήμονες οικονομολόγους, περάσαμε στους «ειδικούς» της ιατροποιημένης πολιτικής. Υποκριτικά διατείνονται ότι είναι αντιφασίστες, αλλά αποδέχονται την ακύρωση του δημόσιου διαλόγου, την προπαγάνδα και τις ρατσιστικές διακρίσεις στην πράξη.

                                                    ***

    Ανάπτυξη για την χώρα δεν είναι η οικονομική αφαίμαξη του πολίτη, ο επενδυτικός λαϊκισμός, ο κρατισμός, τα χρηματιστήρια, η παράδοση των υποδομών σε εξωτερικούς κρατικούς και ιδιωτικούς παράγοντες. Δεν είναι η καταστροφή του Ελληνικού Τοπίου και του Αρχαιολογικού Κληροδοτήματος, ο υποβιβασμός της εκπαίδευσης και η φυγή των νέων. Η άμεση στήριξη των οικονομικά αδύναμων κοινωνικών ομάδων πρέπει να ενταχθεί σε μια στρατηγική ορίζοντα με:

            - παραγωγή με ενσωματωμένο συμβολικό κεφάλαιο,

            -  Απέναντι σε αυτοαναφερόμενους λαϊκισμούς τεχνολογικούς και καινοτομίας απαιτείται μια σύγχρονη στρατηγική επιχειρηματικότητας με ένα νέο ανθρωπιστικό επίκεντρο: αναδημιουργία και ανατροφοδότηση των παραγωγικών τάξεων με υψηλό γνωσιακό και τεχνολογικό περιεχόμενο.

            - άρση ανισοτήτων και συμμετριών στις πόλεις και στην ύπαιθρο, ολοκληρωμένα αναπτυξιακά προγράμματα χωρικών ενοτήτων με πολλά κέντρα ροής ζωτικότητας.    

             - πειθαρχία του τραπεζικού και δημόσιου τομέα, επαναξιολόγηση των τομέων οικονομίας,

             - Η ικανότητα συνεργειών, δικτυώσεων και μέσα από εκπαιδευτικούς θεσμούς, ένας Νέος Κοινοτισμός αυτόκεντρων συμβουλιακών θεσμών, θα παράξουν μια νέα κοινωνική και δημιουργική κινητικότητα.

                                                           ***

       Με ανανεωτικά θεωρητικά και ερμηνευτικά κλειδιά, πρέπει να τεθεί ένας κοινός και φωτεινός ορίζοντας στόχων. Το Αναγεννητικό Πρόγραμμα θα είναι υπόθεση ανάλυσης αλλά και εμπειριών ζωής και οργάνωσης, θα οικοδομηθεί σε συνέργεια και με άλλους φέροντες άξονες της  κοινωνίας που αυτενεργεί και αρνείται τις αναθετικές λογικές.

     Η πολιτική ως αγώνας για την ανθρώπινη ελευθερία, την ατομική και συλλογική δημιουργικότητα, είναι το άθλημα του ωραίου, του δίκαιου και του αληθινού. Το υπαρκτό παρακμιακό σύστημα φαυλότητας, διαφθοράς, διαπλοκής, συντηρεί την παρακμή. Ανάληψη κοινωνικής ευθύνης σημαίνει: κίνηση διαδικασιών διαμόρφωσης πολιτικού σχηματισμού για την Ελλάδα και τον Ελληνισμό των μεγάλων μετασχηματισμών και οριζόντων.                                                                                                                               (εγγραφή - ανάρτηση το 2021)

                          *

                                      Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ

     Η δημιουργία κομματικών  οργανώσεων έχει γενεσιουργό αιτία την ανάγκη αποκατάστασης κοινωνικών ισορροπιών, την απάλειψη διακρίσεων, την αυτεξουσιότητα, την ανάδειξη της ελεύθερης δημιουργικότητας ατομικής και συλλογικής.                                                                                                                                                                                             Προϋποθέτει ανάγνωση του κοινωνικού σχηματισμού και της ιστορικής διαμόρφωσής του και μαζί με μια οργανωτική δομή έναν φέροντα άξονα ανορθωτικού προγράμματος.                                                                                                                                                                                                                                         Α.     Το Ελληνικό κράτος με φαινομενικά χαρακτηριστικά αστικού τύπου και με διευθύνουσες ιδιοτέλειες και μεταπρατισμούς διάφορων προσχηματικών αποχρώσεων έχει την δυνατότητα ανακύκλωσης του προσωπικού του και την εκτόνωση υγειών διεκδικήσεων, όταν το αμφισβητούν.                                                                                                                                                                                                                                                                Με την απαραίτητη διαθεσιμότητα ενδιάμεσων υποκειμενικοτήτων θεσμικών και εξωθεσμικών εξουσιών.                                                                                                                                                                                Τα οργανωμένα θεσμικά εργαλεία του κράτους διεκδικεί ο ουσιαστικής μονοφωνίας υπαρκτός πολιτικός κόσμος.                                                                                                                                                                                                                                                                        Τα μιντιακά μονοπώλια, συσκοτιστικής απολογίας, περιφρουρούν το κομματοκρατικό σύστημα και μαζί με ένα ευρύ και αναγκαίο πλέγμα διαμεσολαβητών εγγυώνται εφεδρείες και μείωση κάθε ενδοπολιτικού ανταγωνιστικού ρίσκου.                                                                                                                        Μεταβιβάζονται έτσι το νομιμοποιητικό αφήγημα κυριαρχίας και οι σωτηριολογικές αυταπάτες.                                                                                      Με εσωτερική του αλληλεγγύη διευθετούνται κρίσεις, - οικονομική, υγειονομική, κλιματική - μεταφέρεται η ευθύνη στην ατομική και με εισαγωγή επιτηρητικών μηχανισμών.                                                                        Έχουμε περάσει στον λαϊκισμό, στα κόμματα των αρχηγών.                                                                                                                Αυτό που παρουσιάζεται ως πολιτική αντιπροσώπευση δεν είναι άλλο από ένα εσωτερικά ανατροφοδοτούμενος μηχανισμός αναπαραγωγής της ανεπάρκειας, διαφθοράς, διαπλοκής και υποτέλειας.                             

     Β.     Σε ένα πολιτικό σύστημα υποτελές στις χρηματιστικές, βιοτεχνολογικές και πιστωτικές οικονομικές δυνάμεις, οι μηχανισμοί της αστυνόμευσης, των διακρίσεων, δρουν σε ένα στατικό πνευματικό παρόν.                                                                                                                                                            Η διολίσθηση στην παρακμή και υπανάπτυξη επιτυγχάνεται με τον σκοταδισμό, την παραμόρφωση εννοιών, την αιχμαλώτιση του ανθρώπου, ώστε να μην είναι σε θέση να κάνει χρήση της παραγωγικής δύναμης του μυαλού του, της δημιουργικότητας και λογικής του.

     Γ.     Ο κρατικός μηχανισμός έχει παραχωρηθεί (όπως ιδιαίτερα σε μια σειρά αδύναμες ή δορυφορικές χώρες) σε εξωτερικές δυνάμεις ισχυρών κρατών και στις αγορές.                                                                                                                                                                                                                                          Ξεχωρίζει η οικονομία από την κοινή ζωή, η διευθύνουσα πολιτική από την κοινωνία και τους πολίτες, διαπιστώνεται η καταστροφή των υποκειμένων - ατομικών και συλλογικών -, της δημιουργικότητας.                                                                                                                                                    Ο χώρος των αποφάσεων έχει συμπιεστεί και η ευκαιρία είναι η επανεκκίνηση της πρωτογενούς κοινωνικής δυναμικής.                                                                                                                  Η επανεκκίνηση παραγωγικών και πολιτισμικών συστημάτων προϋποθέτει μια αυθεντική ιδέα του συλλογικού εαυτού, την αυτενέργεια και ανάκτηση της εμπιστοσύνης μεταξύ των πολιτών, επανείσοδος στην ζωή των κληροδοτημένων δικτύων σχέσεων.                                                                                                                    Στην χρηματοπιστωτικά εξαρτώμενη οικονομία απάντηση είναι  η επιστροφή της στις ανθρωπολογικές της ρίζες.                                                                                                                            Για την Ελλάδα σημαίνει  (εργασία----) ανάπτυξη στην παραγωγή όχι μόνο υλικών αγαθών, αλλά και την πολιτισμικοποίησής τους.                                                                                                                           Σημαίνει άρση των χωροταξικών και οικονομικών ασυμμετριών, Νέα Επιχείρηση Πολεοδομικής και Αγροδομικής Ανασυγκρότησης, με τοπικά και περιφερειακά ολοκληρωμένα συστήματα περιοχών, με πειθαρχία του δημόσιου και πιστωτικού οικονομικού τομέα, την επένδυση στη Μπλέ οικονομία.                                                                                                                  Είναι απάντηση στα επιβαλλόμενα από ψηλά και μακριά συστήματα οικονομίας και κατανάλωσης, στον επενδυτικό και τεχνοψηφιακό λαϊκισμό.                                                                                                                                                                                                                                                  Σημαίνει ότι η οικονομία, η πολιτική και μία νέα σύγχρονη στρατηγική επιχειρηματικότητας έχουν ως κέντρο ένα νέο ανθρωπισμό: δεν στηρίζονται σε μικροπαρεμβάσεις μέσα στην σφαίρα κίνησης του χρήματος, στο εμπόριο του χρήματος, ούτε στην οικονομική τριτογενοποίηση, αλλά στις παραγωγές με υψηλό τεχνολογικό, γνωσιακό, συμβολικό περιεχόμενο, με ανταγωνισμό στην επινοητικότητα, στην ικανότητα να δημιουργείς υλικά, συνεργασίες, δίκτυα.                       

     Δ.     Οι παραμορφωτικές ιδέες του εαυτού λειτουργούν παραμορφωτικά και για την εικόνα του άλλου.                                                    Επέβαλαν ως φίλο τον ένοχο γείτονα.                                                                                                                                                                                                Κάνουν απαιτητή την υποχωρητικότητα, επειδή αποδέχονται εξωεθνικά δόγματα γεωστρατηγικής που υπολαμβάνουν την περιοχή ως ενιαίο χώρο ασφαλείας, που δεν πρέπει να διαρραγεί.

                                                                                 Επιχειρούν αναθεώρηση της εθνικής παιδείας, όχι σε μία κατεύθυνση της αλήθειας και εθνικής αυτογνωσίας, αλλά σε αντιστοίχιση με ερμηνείες παλαιών δεσμεύσεων και τη συμφέρουσα Δυτική ιστοριογραφία και κουλτούρα.                                                                                                                  Το έλλειμμα αυτογνωσίας, αυτογενούς λόγου, τους καθιστά  υφιστάμενους, ανατροφοδοτούν τη διεκπεραιωτική τους αποστολή.

    Η πολιτική διαμορφώνει συσχετισμούς. Απαραίτητα είναι τρισυπόστατη: ηθικοποίηση της πολιτικής, δημοκρατία κοινωνικών συμβουλίων και αναπτυξιακή πρόταση.   Κάθε μονομέρεια εξάντλησης του πολιτικού  σε μια από αυτές οδηγεί σε λαϊκισμούς ηθικισμού, δημοκρατικισμού, οικονομισμού.

 Πολίτης είναι αυτός που έχει συνείδηση ταυτότητας. Αυτή τροφοδοτεί συνείδηση κοινής ζωής που γίνεται θεμέλιο βιωσιμότητας των κοινωνιών. 

    Μία δομική πολιτική παιδεία θα επιτρέψει την ανακατασκευή του θεμελιώδους και ουσιαστικού: την διεύρυνση του διανοητικού χώρου του ανθρώπου την πολιτική επανένταξη του Έλληνα στην σφαίρα της ιστορικής του οντολογίας, την επιστροφή του ως δημιουργός του μέλλοντός του.    (εγγραφή - ανάρτηση 2023)                                                                                                                          

                                                                *

ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΣΧΕΣΕΩΝ ΕΞΟΥΣΙΑΣ ΣΤΗΝ ΣΥΓΚΛΙΣΗ ΠΑΡΑΛΛΗΛΩΝ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΩΝ.   

 Με την πανδημία αναδεικνύονται κινήσεις άρνησης της μονόδρομης ροής διαδικασιών εντολής – υποταγής.

     Το υπαρκτό πολιτικό σύστημα και το κράτος - παγιωμένο σύστημα ανελευθερίας -  τροφοδοτούν την κοινωνία με μαθήματα μαζικής νοοτροπίας υπηκόων. Την επιφορτίζουν με άγχος επιβίωσης και φόβο. Σε ένα στατικό πνευματικό παρόν, που αρνείται την παιδεία ως συλλογικό διανοητικό, κριτικό υπόβαθρο, με την κατάργηση κάθε ηθικού ανασταλτικού, με μηχανισμούς αστυνόμευσης, διακρίσεων, εκπαιδεύει σε μια κρατική απολυταρχία.

     Η διολίσθηση στην παρακμή και υπανάπτυξη επιτυγχάνεται με τον σκοταδισμό, την παραμόρφωση εννοιών, την αιχμαλώτιση του ανθρώπου, ώστε να μην είναι σε θέση να κάνει χρήση της παραγωγικής δύναμης του μυαλού του, της δημιουργικότητας και λογικής του. Βρίσκει την απαραίτητη διαθεσιμότητα με την αξιοποίηση αφομοιούμενων και ενεργοποιημένων ενδιάμεσων υποκειμενικοτήτων. Μεταβιβάζεται έτσι το νομιμοποιητικό αφήγημα κυριαρχίας και οι σωτηριολογικές αυταπάτες. Με στρατολόγηση πολλών παράπλευρων δυνάμεων δεν φοβάται, ελέγχει και κατορθώνει τον εκφυλισμό της άρνησης, περιθωριοποιεί και εκμεταλλεύεται κοινωνικές αναζητήσεις.

     Ήδη σε Ευρώπη και Αμερική αναδύονται δυνάμεις άρνησης επιτηρήσεων για την αυτοδιαχείριση, αυτοέκφραση και επιστροφή κεκτημένων ελευθεριών. Η επίθεση στην ατομική και συλλογική αξιοπρέπεια αναδεικνύει ένα αίσθημα ντροπής για την αποδοχή αυτών των υποχωρήσεων, γίνεται πλέον αντιληπτή η χρήση των σχέσεων επιστήμης, τεχνολογίας και πολιτικής. Η ντροπή από αυτήν την συνείδηση υποχώρησης παράγει αγανάκτηση ή και αυτοκαταστροφική ενοχή. Το αίσθημα αγανάκτησης, όμως, σε ένα πληθυντικό αριθμό κινήσεων διευρύνεται σε άτυπο, πρωτογενές πολιτικό προϊόν. Δεν σύρεται στον τυπικό αντιπολιτευτικό οικονομισμό, αναλύει το πολιτικό και το αξιοποιεί όχι με άκαιρες συμβατικές ορίζουσες, αλλά με ερμηνείες σχέσεων εξουσίας, τους μηχανισμούς ελέγχου, με την αποκρυπτογράφηση του διώνυμου ισχύς – γνώση. Η αυτοάμυνα και οι δημιουργικές κοινότητες εμφανίζονται ως  κάλυψη ρωγμών και γεγονότα ελευθερίας. Συμπληρώνεται μια ατζέντα κοινωνικοπολιτικής διαμαρτυρίας θεμελιακά διαφορετική από συνήθη ρεύματα «πολιτικών της ταυτότητας» ή της «ταξικής πάλης». Γι΄ αυτό και είναι χωριστά από τα μηχανιστικά μοντέλα της υπαρκτής αριστεράς ή των ενσωματωμένων αντιπολιτεύσεων.

     Εάν αυτά τα κινήματα θέλουν να γίνουν πρωταγωνιστικά πρέπει να αξιοποιήσουν την δική τους, αλλά και την συσσωρευμένη ιστορική εμπειρία, να αναζητήσουν τρόπους και μεθόδους εξέλιξης, βιωσιμότητας, γιατί πολλά κινήματα γεννιούνται για να ηττηθούν πολύ σύντομα στην σιωπή. Δεν μπορούν να έχουν προοπτική δυνάμεις αυθόρμητες, χωρίς επεξεργασίες, παράλληλες, αλλά προς το παρόν μη συγκλίνουσες.

     Ένας ορίζοντας προοπτικής και δυναμικής εξέλιξης απαιτεί οικειοποίηση παραγωγής και μορφοποίησης νέων θεσμικών πρωτοβουλιών, συγκλίσεων με εσωτερικούς συμπληρωματικούς καταμερισμούς, ένα ευρύχωρο ανοιχτό δίκτυο κοινοτιστικών συμβουλίων. Ο πληθυντικός πρωτογενών κινήσεων στην πορεία σύνθεσης θα διαμορφώσουν πολλαπλασιαστική αξία. Οι πολλές συνισταμένες άμεσων εμπειριών ενισχύουν τα δεδομένα, αποτελούν βάση μιας αυτοδιευθυνόμενης πολιτικής παραγωγής.

     Σε τέτοιες συνθήκες η ηγετικότητα σημαίνει συνείδηση συλλογικότητας, ανάληψη πρωτοβουλίας, που μέσα από διαλεκτική, διάλογο είναι σε θέση να αξιοποιήσει ιδιαίτερες ικανότητες πολιτών και φορέων. Προϋπόθεση μια πλατιά αντίληψη ανεκτικότητας και συμβιβασμών, υπερβαίνοντας ασήμαντες διαφοροποιήσεις και παραπλανητικούς, ανεπίκαιρους διχαστικούς άξονες.                                                                                                                                                  

     Η σύγκλιση υποστασιοποιεί ένα πολλαπλασιαστικό παραγωγό ιδεών και ενέργειας. Σε μια νέα αυτορρύθμιση, ένα δημοκρατικό θεσμισμένο περιβάλλον θα καλλιεργήσει συνθήκες ευνοϊκές επινοήσεων, τον κοινό ορίζοντα ευζωϊας και δικαίου. Κάθε στιγμή απαιτεί να είναι προδιαδικασία και  πρόσκληση εισαγωγής σε ιστορικά καθήκοντα.

Γρηγόρης Κλαδούχος

(εγγραφή - ανάρτηση τον Φεβρουάριο 2022) 

                                                                    *

                             Ο ΚΟΙΝΟΤΙΣΜΟΣ ΣΗΜΕΡΑ                                                                                                                                                                                                          Αγαπητέ κ. ΝΙΤΣΙΑΚΟ ( 27/1/21) καλή επιτυχία στην για σήμερα προγραμματισμένη διάλεξη. Θέλω να σας θυμίσω ότι είχατε αναφερθεί θετικά σε σχόλιό μου, όταν πρόβαλα κείμενο-συνέντευξή σας τον Ιανουάριο του 2016. Σας στέλνω την τότε ανάρτησή μου: http://www.tinakanoume.gr/2016/01/blog-post_77.html Με την ευκαιρία της σημερινής διάλεξης-συζήτησης, σας αποστέλλω ένα συμπυκνωμένο κείμενο που (κατά την γνώμη μου) αναλαμβάνει ενεργά την παραδοσιακή αντίληψη του κοινοτισμού και την επαναπροσδιορίζει με βάση τις σημερινές συνθήκες ανάπτυξης παραγωγικών δυνάμεων και κοινωνικού σχηματισμού. Ευχαριστώ.

Ο ΚΟΙΝΟΤΙΣΜΟΣ ΣΗΜΕΡΑ – ΓΙΑΤΙ ΚΑΙ ΤΙ

Πολλά χάνονται με το πέρασμα του χρόνου. Πολλά ξεχνιούνται, άλλα επιμένουν και ο κοινοτισμός, όπως και πολλές άλλες λέξεις που έρχονται από το παρελθόν απαιτούν την επανενοιολόγησή τους. Τί σημαίνει λοιπόν για την σύγχρονη κοινωνική πραγματικότητα και ποιες μορφές πρέπει να πάρει;

 Οι κρατικοί μηχανισμοί έχουν παραχωρηθεί (ιδιαίτερα σε μια σειρά αδύναμες ή δορυφορικές χώρες) σε εξωτερικές δυνάμεις κρατών και αγορών. Ξεχωρίζει η οικονομία από την κοινή ζωή, η διευθύνουσα πολιτική από την κοινωνία και τους πολίτες, διαπιστώνεται η καταστροφή των υποκειμένων - ατομικών και συλλογικών -, της δημιουργικότητας. Ο χώρος των αποφάσεων έχει συμπιεστεί και η ευκαιρία είναι η ενίσχυση των στρατηγικών ικανοτήτων των τοπικών συστημάτων. Η επανεκκίνηση παραγωγικών και πολιτισμικών συστημάτων προϋποθέτει μια αυθεντική ιδέα του συλλογικού εαυτού, την αυτενέργεια των πολιτών, ανάκτηση της εμπιστοσύνης μεταξύ των πολιτών, επανείσοδος στην ζωή των κληροδοτημένων δικτύων σχέσεων. Ο Κοινοτισμός σήμερα μπορεί να οικειοποιηθεί με το ανάπτυγμα της δυαδικής αντίληψης:

 Α. Ο κοινοτισμός ως ΤΟΠΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΠΟΥ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΕΝΤΟΠΙΟΤΗΤΑΣ, συλλογική συνείδηση αξιών και αγαθών του τόπου ως υπόβαθρα παραγωγής αυτοβιώσιμου πλούτου.

 Β. Ο κοινοτισμός ως ΚΟΙΝΟΤΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΠΟΥ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ σημαίνει μορφές κυβέρνησης επανάκτησης δυνατοτήτων αποφάσεων για ζητήματα του περιβάλλοντος ζωής του, συλλογική, άμεση, κοινωνική και όχι ανάθεσης.

Στις ιδιαίτερες συνθήκες της χώρας, με την διάρθρωση του κοινωνικού, πολιτισμικού, παραγωγικού και οικιστικού καταμερισμού (πολλές μικρές πόλεις, πολλά χωριά, συγκεντρωτισμός), με την παράλληλη άνθηση της πληροφορικής, που ευνοεί πολλά κέντρα αποφάσεων αλληλοεξάρτησης, απαιτείται μια ανακατεύθυνση στρατηγικής: μαζί με ένα γενικό Εθνικό Πολεοδομικό Σχέδιο, την απαραίτητη προσθήκη ενός Αγροδομικού Σχεδίου. Αυτά πρέπει να εξειδικεύονται αλλά και να υπηρετούν μικροπεριοχές ολοκληρωμένου σχεδιασμού. Οι μικρές πόλεις πρέπει να καταστούν κέντρα ροής ζωτικότητας, διαχειριστές μιας οικονομικής ζώνης, υπηρετικοί φορείς γνώσης ως παραγωγικής δύναμης. Οι ΒΙΟΠΕΡΙΟΧΕΣ ΚΟΙΝΟΤΙΚΗΣ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ θα καθορίζονται με κριτήρια ομοιοτροπίας γεωγραφικών, ιστορικών, παραγωγικών ταυτοτήτων. Απόλυτο κριτήριο, η επιστροφή της εργασίας, της δημιουργικότητας, ο εμπλουτισμός με γνώση της παραγωγικής συνείδησης. Είναι η πορεία σύνθεσης αρχών και δεδομένων, η συγκρότηση υλικού και άυλου κεφαλαίου.  

                            
                                    *
                           ΠΕΔΙΟ ΚΟΙΝΩΝ ΝΟΗΜΑΤΩΝ
1.    Οι κοινωνίες και οι κοινότητες συγκροτούνται σε πεδία κοινών νοημάτων. Η απουσία νοήματος κοινής ζωής (υπεροχή της ‘’ατομικής ευθύνης’’ – βολέματος), αποκλείει την δημιουργικότητα, την σκέψη, την θέληση για αλλαγές.
2.    Κυριαρχεί μια αντίληψη αλλοτριωμένη του «κατοικώ». Είναι η απουσία τοπικής ταυτότητας, η έλλειψη ολιστικής προσληπτικής ικανότητας, που η κυριαρχία ενός ωφελιμισμού, με έμφαση σε μια πτυχή που το νόημα της ζωής δεν έχει προεκτάσεις κοινωνικής εμπειρίας.
3.    Δεν υπάρχουν αυτοδιοικητικές ομάδες με μνήμη, ερμηνεία και σχέδιο για τον τόπο τους, για τον δήμο τους, για την περιφέρεια. Αυτός είναι και σημαντικός λόγος κοινωνικής, οικονομικής και πολιτισμικής υστέρησης, αφού δεν μπορούν να ανατρέψουν την εξαίρεση της υπαίθρου και να την εισάγουν σε εθνικές στρατηγικές. 4.    Δεν υπάρχει δημόσιος λόγος, δημόσιος χώρος διαλόγου, ώστε να συζητηθούν οι πραγματικές και ιεραρχημένες ανάγκες της κοινωνίας. (6 Νοεμβρίου 2022)        

                                                *                                             

                          ΙΔΕΕΣ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗΣ

Α. Αγαπητοί φίλοι, αναλαμβάνετε την συγκρότηση μιας νέας πολιτικής πρωτοβουλίας που είναι πολύ δύσκολη υπόθεση, όχι όμως και μη επιτεύξιμη. Εμπόδιο στην πολιτική αναγέννηση είναι το κομματοκρατικό σύστημα εξουσίας που έχει το ολοκληρωτικό μονοπώλιο ισχύος που καθηλώνει σκέψεις, αλλοιώνει έννοιες, τροφοδοτεί με «ατομική ευθύνη» ώστε ο άνθρωπος να περιορίζεται στην ζωώδη υπόστασή του, σε βιολογικά ένστικτα, να μην έχει δυνατότητες διαμόρφωσης του περιβάλλοντός του.

Πολλά κινήματα εμφανίζονται, αλλά είναι μερικότητας, χωρίς στρατηγική, ενώ η πολιτική είναι η διαχείριση του όλου, δεν είναι απόκρουση επιθέσεων με ανακλαστικά πολιορκημένων, είναι η συνομιλία για απόφαση πού θα αποδοθεί αξία και επόμενα η διαμόρφωση στόχων.

Δυστυχώς οι μερικότητες εμφανίζονται με μορφή οικονομισμών, αντιεπιστημονισμών, ηθικισμών, νομικισμών, δημοκρατικισμών, καπηλείας εθνικών υποθέσεων και πολλών ειδών λαϊκισμών, χωρίς βάθος νοημάτων παιδείας και οικονομίας. Απουσιάζει κάθε συνθετική σκέψη που θα ανυψώνει την πολιτική σε επίπεδα πρότασης ενιαίας και οργανικής της Ελληνικής κοινωνίας και του σχηματισμού της.

Οι κινήσεις επιστροφής της πολιτικής ως καινοτομικό και θεσμικό επίτευγμα μέσα από την διαλεκτική και συνομιλία πρέπει να αποδώσει σημασία στην μέθοδο συγκρότησης, στους βηματισμούς, θα διαμορφώσει ατομικές και συλλογικές δημιουργικότητες, το κοινωνικό και εθνικό κεφάλαιο, αυτά που ο Ελλάδα και η Ελληνοσύνη έχει ανάγκη και για την επιστροφή της στην παγκόσμια κοινότητα.

Β. Όσον αφορά στην Διακήρυξη:

Μια διακήρυξη πρέπει να εισάγει νέες λέξεις, προτάσεις στην πολιτική αγορά, να κάνει διάγνωση, γνωμάτευση των αρνητικών που βλέπει στον κοινωνικό σχηματισμό, αυτών που ανήκουν και πρέπει να αποδοθούν σε αυτή την χώρα και τον Ελληνισμό.

Θέτει την στρατηγική του τι θέλουμε, του τι μπορούμε και πως το επιτυγχάνουμε. Αυτό σημαίνει απάντηση στα παρακάτω ζητήματα:

. για την σχέση γνώσης και παραγωγικής οικονομίας,

. στην απουσία δημοκρατίας και τον συγκεντρωτικό θεσμικά και χωρικά καταμερισμό,

. στην ιεράρχηση τομέων της οικονομίας, αξιολόγηση δυνάμεων ώστε να διαμορφώνονται ευνοϊκοί συσχετισμοί και κριτική στο κομματοκρατικό σύστημα διαφθοράς και διαπλοκής, που είναι ιδιοτελές προσωπικό, χειραγωγήσιμο από την εξωτερική επιτροπεία.

Γ. Πιστεύω ότι το εγχείρημα έχει βάση και ουσιώδη - τίμια αποστολή.

( ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΦΙΛΟΥΣ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑΣ, 7 Ιουνίου 2022)

                                                                       *

ΠΡΟΛΕΓΟΜΕΝΑ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΠΡΑΞΗΣ 

  ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΙΑΚΕΣ ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΕΙΣ ΜΙΑΣ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗΣ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗΣ   

        Η Ελλάδα χάνει τη δυναμική της. Εσωτερικοί και εξωτερικοί παράγοντες αρνούνται τις δυνατότητές της. Οι Έλληνες δεν γνωρίζουν τι και ποιος έφταιξε, τι και ποιος φταίει. Δεν έχουν σε τι να πιστέψουν.        

       Η άγνοια της ιστορίας, της εξέλιξης, των δυνατοτήτων εμπόδισε αναδομητικές παρεμβάσεις. Καταργήθηκαν οι αγορές του λόγου. Νίκησαν οι χρηματιστικές, αντιπαραγωγικές αγορές. Δολοφονήθηκε το συλλογικό, δημιουργικό αίσθημα.

       Οι Έλληνες ταξιδεύουν σε ένα λαβύρινθο ερμηνευτικής αδυναμίας της πραγματικότητας. Η κοινωνία, η πολιτική, οι άνθρωποι κινούνται χωρίς σταθερές αναφορές, σε διαρκή κατάσταση επισφάλειας. Του προτείνονται κόμματα εφήμερων στόχων, χωρίς ανάλυση και στρατηγική.

          Μετά την παρένθεση της  συντονισμένης δυσφημιστικής καμπάνιας η Ελλάδα και ο Ελληνισμός, και μετά την εκκαθάριση εσωτερικών και εξωτερικών λογαριασμών θα επιστρέψει στην παγκόσμια κοινότητα. Όχι μόνο με τόνους εμπορικής αξίας αλλά και από το αναγεννημένο τοπίο, με ελιξήριο διαρκούς πνευματικής ζωής το νεοουμανιστικό πνεύμα. Όχι μόνο με αντικείμενα υλικής ζωής, αλλά και με μία επικαιροποιημένη , σύγχρονη αφήγηση του κόσμου. Μπορεί στην διεθνή κατάταξη να τεθεί σε εμβληματική θέση. Θα το υλοποιήσει η θέληση, η αξιοποίηση της εσωτερικής πολιτισμικής βιοποικιλότητας, του δεσμευμένου σήμερα παραγωγικού συστήματος.

        ΛΑΪΚΙΣΜΟΙ: ΗΘΙΚΙΣΜΟΣ-ΟΙΚΟΝΟΜΙΣΜΟΣ, ΟΛΙΓΟΚΡΑΤΙΑ     

         Για την κυριαρχία του ισχυρού απαιτείται η αποδυνάμωση της αυτοπεποίθησης και η συκοφάντηση των κοινωνιών. Με αυτό τον τρόπο δεν μπορούν ν’ αντιπαρατάξουν μια αποτελεσματική άμυνα. Η δυσφήμιση οδηγεί σε υποταγή. Η μικρή αυτοεκτίμηση σε παραίτηση. Όχι στην προσπάθεια, στην ανάπτυξη. Οι Έλληνες προβλήθηκαν ακόμα και ως ρατσιστές. Προληπτική ιδεολογική κατάκτηση θέσεων.

         Το τελικό χτύπημα στην συκοφάντηση των Ελλήνων, μετά την αποδομητική δολιοφθορά του Σημίτη, έδωσε ο Γιώργος Παπανδρέου. Ως καλός μεταπράτης, απέδωσε αλήθειες σε προϋπάρχοντα στερεότυπα και αντιλήψεις των Βόρειων προς τον Ευρωπαϊκό Νότο. Χρέωσε στον απλό κάτοικο αυτής της χώρας την κύρια αιτία της χρεοκοπίας.

          Η επιβολή αυτής της εικόνας γεννά σε πολλούς αισθήματα εκδίκησης, μια αμυντική συνοχή και μια ψυχολογία πολιορκημένου. «Αντιστάσεις» χωρίς απαντήσεις επεξεργασμένες. Υψώνεται η σημαία της «πατρίδας», της «Ελληνικότητας». Σλόγκαν παρά ιδέες. Ενισχύονται τοπικισμοί, συντεχνιασμοί, καταφύγια ατομικισμού. Ο θυμός, η αγανάκτηση οδηγούν σε παγίδες ταυτοτήτων. Όταν αγιοποιείσαι δεν μπορεΊς να αυτομετασχηματισθείς. Ο συλλογικός ναρκισσισμός αδρανοποιεί τους μηχανισμούς αλλαγών. Η λατρεία του εξιδανικευμένου απώτερου εαυτού είναι άλλοθι πολιτικού πρωτογονισμού και επικάλυψη αντεθνικών και αντικοινωνικών προσανατολισμών και υποχωρήσεων.                                            

         Απέναντι στον ηθικό λαϊκισμό της πλατείας,(κλέφτες, να καεί…) συγκεντρώθηκε στην τηλεόραση ένας οικονομικός λαϊκισμός (μέσα- έξω από το ευρώ…). Μεθοδικά εγκλώβισαν τη συζήτηση στην σφαίρα κίνησης του χρήματος.  Ο οικονομισμός της αριστεράς άφησε κενό λόγου αντιδιαφθοράς,  που τον κάλυψε με ηθικισμό η Χρυσή Αυγή.

          Αναδείχθηκε μία νέα τεχνοκρατική «διανόηση», μία νέα τάξη σωτήρων της Ελλάδας. Η τηλεοπτική αριστοκρατία των οικονομολόγων-νομισματολόγων έβαλε στην άκρη τους διανοούμενους. Για αυτή την κατηγορία επιστημόνων τα οικονομικά μεγέθη δεν συναρτώνται με την ανθρώπινη συμπεριφορά. Οι προτάσεις τους είναι ξένες προς μία ερμηνεία των αιτίων που μας έφτασαν ως εδώ.

           Οι οικονομιστές πιστεύουν ότι βοηθούν τους εργαζόμενους, όταν υπερασπίζονται κάθε θέση εργασίας. Όμως το συλλογικό δικαίωμα της εργασίας με κοινωνική αποδοτικότητα, αξιοπρέπεια, στρατηγικό όφελος είναι περισσότερο ισχυρό. Η πολιτική δεν είναι υπεράσπιση του χθες, των κεκτημένων. Αυτή είναι τυραννία του παρελθόντος, συντηρητισμός.

           Ένα κίνημα δεν εκφράζει αυτό που υπάρχει. Δεν αμύνεται, δεν υπερασπίζεται τα κεκτημένα μόνο. Προτείνει. ‘Έχει άποψη για μια νέα κοινωνία, θεσμούς, συμπεριφορές. Προτείνει και μια νέα κοινωνική και εργασιακή γεωγραφία. Διαμορφώνει συσχετισμούς υπέρ αυτής της πρότασης. Πολιτική δεν είναι υποταγή στα δεδομένα του υπάρχοντος κοινωνικού σχηματισμού.  Είναι δομικές αλλαγές, μετασχηματισμοί, μεταρρυθμίσεις. 

         Βρισκόμαστε σε εσωτερική κατοχή, κάτω από μία ολιγοκρατία τριών συνιστωσών: κομματοκρατία, τηλεκρατία, λόμπυ συμφερόντων. Αυτό το κατεστημένο απαγορεύει την αναγέννηση του πολιτικού δυναμικού της χώρας. Η παραπάνω τρισυπόστατη δομή εξουσίας γεννά και αναδεικνύει πολιτικούς σχηματισμούς λειτουργικούς των συμφερόντων τους, της μεταπρατικής τους αποστολής και σε επαφή με τις δομές του κράτους.

         Το μεγάλο έλλειμμα είναι αυτό της κυρίαρχης πολιτικής και των αναγκών της χώρας. Η πολύπλευρη διαπλοκή τους. Τα κόμματα έπρεπε να είναι οργανισμοί ανάμεσα στο κράτος και την κοινωνία. Έχουν ωστόσο μετατραπεί σε υπερτοπικούς, εξωκοινωνικούς μηχανισμούς που συντηρούνται και από την κρατική χρηματοδότηση ή τις μίζες. Αυτό είναι το μεγάλο αναπτυξιακό αντικίνητρο: η πολιτική αντίληψη που κυριαρχεί σ’ όλο το πολύχρωμο- μονόχρωμο πολιτικό φάσμα. Που ταυτίζει την έννοια κυβερνώ με το καταλαμβάνω το κράτος. Που διαβιεί λαθραία σε ένα κρατικοποιημένο πολιτικό σύστημα.

   ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΙΣ ΑΝΘΡΩΠΟΛΟΓΙΚΕΣ ΡΙΖΕΣ ΤΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ                                                                                                                                                              Οι γνωστές οικονομικές θεωρίες είναι γενικές και δεν εξηγούν πώς στον μεταφορντιστικό και χρηματοπιστωτικό κόσμο μπορεί μια τοπική, περιφερειακή, εθνική οικονομία να λειτουργήσει, ν’ αξιοποιηθεί. 

1.      παγκοσμιοποίηση-στρατηγικές ικανότητες τοπικών συστημάτων 

Ζούμε την αντίθεση, ασυμμετρία, υπερεθνικών ολιγαρχιών, τραπεζών, χρηματιστικού κεφαλαίου, των λεγόμενων αγορών, με τις δημοκρατίες των λαών.  Ο θεσμός των Ηνωμένων Εθνών δεν δείχνει ενδιαφέρον για το φαινόμενο της καθυπόταξης των εθνών στους νόμους του χρηματιστηριακού ολοκληρωτισμού.

           Η παγκόσμια κοινότητα έχει μία νέα αποστολή: ένα Νέο  Ανθρωπισμό. Που θα θέσει τέλος στην πλανητική, από τα πάνω παγκοσμιοποίηση και θα επιβάλλει προϋποθέσεις επανίδρυσης στις κοινωνίες μηχανισμών  δημιουργίας υποδομών ανάδειξής τους.

          Στις σημερινές συνθήκες:

        α.|  Ο χώρος των αποφάσεων που βασίζονται στη συμμετοχή και στη συναίνεση των πολιτών συμπιέζεται ενώ διευρύνεται αυτός που βασίζεται στις αποφάσεις κατανάλωσης.

        β.|  Η οικονομία ξεχώρισε από την κοινή ζωή: αυτή είναι η βαθιά σημασία της παγκοσμιοποίησης.

         γ.|  Ο κόσμος είναι ένα αμάλγαμα αντιπροσώπευσης. Για τις εθνικές πολιτικές ανάπτυξης υπάρχει μια ευκαιρία : να ενισχύσουν τις στρατηγικές ικανότητες των τοπικών συστημάτων.

2.      εργασία-δημιουργία

         Οι κυρίαρχες  τάξεις χάρις στην τεχνολογική πρόοδο δεν έχουν ανάγκη τη συστηματική εκμετάλλευση της χειρονακτικής εργασίας. Παράγουν μαζικά καταναλωτικά αγαθά  σε ζώνες, χώρες έντασης εργασίας. Γι’ αυτό στη Δύση η Αριστερά μένει χωρίς ανταπόκριση. Και ιδιαίτερα, όταν καταγγέλλει την εκμετάλλευση της εργασίας, πολεμά έναν καπιταλισμό που δεν υπάρχει πια.  Το κοινωνικό ζήτημα δεν ανάγεται στον δυισμό επιχείρηση και εργάτες.

        Μία σύγχρονη πολιτική και κοινωνική παιδεία εισάγει μία εδαφοκεντρική πολιτική παιδεία απέναντι στην παραδοσιακή αριστερή παιδεία συγκρούσεων. Σε μία συνολική, ανώτερου επιπέδου οργανική οπτική του γενικού συμφέροντος. Σε μία νέα αντίληψη της προόδου. Εισάγει νέα εργαλεία και υποκείμενα αλλαγών. Ανασκευάζει την κυρίαρχη αντίληψη του Δυτικού κόσμου που οικοδόμησε την πολιτειακή του τάξη ως επίλυση της αντιπαλότητας αστικής τάξης και προλεταριάτου. Η αξιολόγηση της δημιουργίας προκαλεί μια νέα κοινωνική συνείδηση. Ο άνθρωπος συμπληρώνει το ιστορικό, πολιτισμικό, παραγωγικό απόθεμα, επαναθεμελιώνει το αίσθημα κοινής ζωής, ένταξης σε μία κοινότητα. Είναι ο άνθρωπος δημιουργός τόπων και πραγμάτων με εσωτερικά νοήματα. Διαχειρίζεται και ενισχύει το όνομα, το πνεύμα, το υλικό και συμβολικό κεφάλαιο της γεωκοινότητάς του. Με την πληροφορική, τη γνώση, το ταλέντο και το πάθος ευζωίας και ευποιίας διευρύνονται οι πηγές ανάπτυξης και οικονομικής προσόδου. Οι άυλες, πνευματικές αξίες εμφανίζονται ως η δομική συνισταμένη ενός νέου ανθρωπολογικού οικοδομήματος.

 Η ΕΛΛΑΔΑ, ΕΝΑ ΔΙΚΤΥΟ ΑΝΑΠΤΥΞΙΑΚΩΝ ΜΙΚΡΟΚΟΣΜΩΝ ΣΤΗ ΣΦΑΙΡΑ ΕΝΤΑΣΗΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΗΣ ΚΑΙ ΥΛΙΚΗΣ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ

        Ισχυρό κράτος, ισχυρή οικονομία μπορούν να δημιουργηθούν, όταν αξιοποιείται όλο το φυσικό, κοινωνικό, ιστορικό και συμβολικό κεφάλαιο και με την αναβάθμιση της ικανότητας σχεδιασμού, προγραμματισμού. Η κοινωνική ανασύνθεση θα προέλθει από την αναγέννηση των Ελληνικών μικρόκοσμων, με την ανασύνθεση μιας οικονομίας δικτύων.

        Η επιστροφή στην ανάπτυξη προϋποθέτει ανθρώπους πολιτικά επαρκείς να επηρεάσουν ικανότητες αλληλεξάρτησης της γνώσης και του παραγωγικού συστήματος. Η Ελλάδα δεν μπορεί να είναι κοινωνικό πρότυπο με κίνητρο παραγωγής την ένταση εργασίας.

 

        Α. Στις εσωτερικές οικονομικές και θεσμικές ασυμμετρίες με την ύπαιθρο  καταλήστευσης, κακοποίησης των πόρων της, μια κοινωνική οικονομική πολιτική σημαίνει άρνηση άνισων δυαδικών οικονομιών, νέες οικονομικές και οικολογικές ισορροπίες. Μία Νέα Επιχείρηση Πολεοδομικής και Αγροδομικής Ανασυγκρότησης.

       1.   Με νέες κατανομές και κυρίαρχη επένδυση σε επικοινωνιακές υποδομές, χωροταξικές ιεραρχήσεις υπηρεσιών εκπαίδευσης σε αντιστοιχία με τα παραγωγικά συστήματα των περιοχών. Εθνικές υποδομές σιδηροδρόμων, αυτοκινητοδρόμων, λιμανιών, σε αντιστοίχηση με τα γεωοικονομικά συμφέροντα της χώρας και  συμπληρωματικά τοπικών και περιφερειακών δικτύων.

      2. Εξειδικευμένα σχέδια περιοχών ολοκληρωμένων δραστηριοτήτων. Πόλεις με δημόσιους χώρους νοημάτων, πολυλειτουργικές, που θα «αντιπροσωπεύουν» και υπηρετούν περιοχές εσωτερικής οικονομικής ζωής. Η Αυτοδιοίκηση, εγκαθιδρύεται ως επιτόπια πολιτική διεύθυνση που ανασυνθέτει τον παλμό της οργανωμένης εργασίας. Προσαρμοσμένη σήμερα στις ανάγκες των ιδιαίτερων συνθηκών της πολυώνυμης Ελλάδας και με αξιοποίηση του ιστορικού πλούτου των Ελληνικών αυτοκυβερνώμενων συστημάτων. Η συγκρότηση ενός γόνιμου οικιστικού και παραγωγικού δικτύου θα είναι θεμελιωμένο στα εδαφικά ανταγωνιστικά αγαθά και στους δεσμούς αγροτικού και ιστορικού περιβάλλοντος.

      3. Σε ένα πνεύμα νεοαγροτισμού,  που προβάλλει την ποιότητα ζωής της ελληνικής υπαίθρου, αντί μαζικής παραγωγής προϊόντων της σειράς η πρόταση είναι η ποιότητα, η ταυτότητα.

      Β. Δεν χρειαζόμαστε κίνητρα, βοηθήματα, επιδοτήσεις. Χρειαζόμαστε χρηματοδότηση αναγκαίων αναδιευθετήσεων. Ποιοτικούς δείκτες αξιολόγησης.

        1. Σε μια νέα αναπτυξιακή πορεία χρειάζονται μεγάλα κοινωνικά έξοδα. Νέα δημογραφικά κίνητρα, πιστωτικά, επενδυτικά και φορολογικά εργαλεία. Η πειθαρχία των δημόσιων οικονομικών, η εξάλειψη της κρατικής γραφειοκρατίας και διαφθοράς και η στελέχωση του κράτους με υπαλληλικό προσωπικό ήθους και γνώσης θα ωθήσει την ανταγωνιστικότητα, ένα περιβάλλον σταθερότητας και εμπιστοσύνης, εισροή επενδύσεων εκεί που απαιτεί ο εθνικός σχεδιασμός.

        2. Εισαγωγή αισθητικών παραμέτρων στην αξιολόγηση επενδύσεων και αποτελεσμάτων.

        3. Συνέργειες όλων των τομέων της οικονομίας. Του τουρισμού με τον γαστρονομικό πολιτισμό. 

        4. Εισαγωγή του πολιτισμού, της γνώσης, μέσα από πανεπιστήμια, κέντρα έρευνας, πόλους τεχνολογίας στην παραγωγική διαδικασία. Σύγκλιση συνεργατικών, ιδιωτικών και εκπαιδευτικών παραγόντων με την εγγύηση της θεσμικής πολιτικής.

        5. Η επιστροφή των ανέργων όχι σε οποιαδήποτε αμειβόμενη απασχόληση αλλά στην εργασία και στις πηγές ανταγωνιστικών τομέων, κοινωνικής αποδοτικότητας.

        6. Η Μεσόγειος ανακτά την παλιά της κεντρικότητα. Σε αυτό το νέο πλαίσιο η Ελλάδα έχει αναβαθμισμένες ικανότητες ανταγωνισμού από την οικονομία της θάλασσας-μπλε οικονομίας.

        Η έρευνα του πραγματικού ύψους του χρέους, του μέρους του που πρέπει να πληρωθεί ή όχι, η αποκάλυψη μηχανισμών δημιουργίας του είναι ουσιώδης διεκδίκηση, διαμορφώνει συνείδηση διάκρισης και απόδοσης ευθυνών.

        Η πολυώνυμη ελληνική γη και πολιτισμός, το μεγάλο ιστορικό κληροδότημα είναι ισχυρότερο των χρηματιστηρίων, των αγορών, των ξένων επενδυτών. Είναι υποτίμηση η προβολή εξόδου της  χώρας από την κρίση και η κάλυψη του χρέους από υποθαλάσσια και υπεδάφεια ορυκτά. Αθωώνει όσους κατέστρεψαν τον παραγωγικό μηχανισμό της χώρας. Μια αυθεντική ιδέα του συλλογικού εαυτού μας μπορεί να κινήσει την παραγωγική μηχανή.

  ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΜΕ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ – ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΜΕ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

          Η Ελλάδα είναι κεντρική Ευρωπαϊκή περιοχή. Πνευματικό κέντρο. Ο Ελληνικός Πολιτισμός και οι φιλόσοφοι αντιπροσωπεύουν μια Magna Carta της Ευρωπαϊκής αφετηρίας.

          Η Ελλάδα και η Ευρώπη πρέπει να υποστούν ένα συνειδησιακό σοκ, μία επώδυνη εξέταση. Η χώρα μας πληρώνει τις συνέπειες ανισορροπιών  της Ευρώπης και την ανυπαρξία πολιτικών διακυβέρνησής τους.

           Όλο το Ευρωπαϊκό πολιτικό φάσμα, και η αριστερά, εκκινεί από την ίδια αφετηρία ταυτότητας της Ευρώπης: ως μία οικονομική ένωση.

           Η ανάγκη δημοκρατικής νομιμοποίησης της Ευρώπης δεν αποτελεί άλλοθι για την Ελλάδα  να μην κάνει πρόοδο και να κατακτήσει τα επιτεύγματα των άλλων Ευρωπαϊκών χωρών. Οι μεγάλες ρωγμές και τα χάσματα και η αποκατάστασή τους στα ζητήματα συγκεντρωτικού κράτους, υποδομών, αγροτικού τομέα είναι και κριτήρια ειλικρίνειας των εγχώριων «φιλοευρωπαϊστών». Είναι και κρίσιμα στοιχεία που διαμορφώνουν την ανταγωνιστικότητα και τη δυναμική της χώρας.

          Σήμερα, προβάλλονται ως υποστηρικτές της Ευρώπης οι άνθρωποι του βιότοπου της φαυλοκρατίας. Αυτοί ταυτίζουν την ευρωπαϊκή πορεία της χώρας με τη δική τους διαμεσολάβηση, συντήρηση. Η τριτοκοσμική κατάσταση, η διαφθορά, η διαπλοκή, τα σκάνδαλα δεν είναι έκφραση ευρωπαϊκότητας. Ούτε το συγκεντρωτικό κράτος, η ερήμωση της χώρας.

         Στους Ευρωσκεπτικούς αποδίδεται εθνικισμός ή λαϊκισμός. Συγχέεται το αποτέλεσμα ( οργή λαού) με την αιτία (κακοφτιαγμένη Ευρώπη) . Ο εθνικισμός έχει εγκατασταθεί στα κέντρα εξουσίας της Ευρώπης και των ισχυρών χωρών της. Με ιδεολογικό προκάλυμα, προπαγάνδα, την πολιτισμική ανωτερότητα μίας Ευρωπαϊκής περιοχής. Με την παρουσίαση ως αναγκαίου υποδείγματος μια Γερμανοκεντρική ένωση. Ένα Ευρωπαϊκό σχέδιο πρέπει ν’ απομακρυνθεί από ρατσιστικές προκαταλήψεις. Από εκμεταλλευτικές ιδέες και δομές της Ευρώπης πολλών ταχυτήτων, ιεραρχικά δομημένης.

         Ευρώπη είναι η λογική, το δίκαιο, το ωραίο, ο ανθρωπισμός. Η ενεργός παραλαβή του δημοκρατικού κεκτημένου των λαών της. Η αξιοποίηση των επιτευγμάτων στον υλικό και πνευματικό της πολιτισμό. Αντίθετα η αριστερά σήμερα εκκινεί από την ίδια αντίληψη για την Ευρώπη μ’ αυτήν της Μέρκελ. Ως μια οικονομική, νομισματική ένωση.

                     Η ΥΠΑΓΩΓΗ ΣΕ ΕΞΩΕΘΝΙΚΑ ΔΟΓΜΑΤΑ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ

          Μεταπολεμικά για τον έλεγχο της Ελληνικής κοινωνίας επιστρατεύθηκαν μηχανισμοί καταστολής-βίας και εκπαίδευσης-προπαγάνδας. Δεν της επέτρεψαν μία αυτογενή, εθνική ερμηνεία του κοινωνικού σχηματισμού και της ιστορίας. Ένας λαός υποχρεώθηκε να θεωρεί εθνικό του συμφέρον αυτό που συνέφερε γεωοικονομικά και γεωστρατηγικά εξωελλαδικές δυνάμεις. Αυτές οι δυνάμεις καθόρισαν το μοντέλο ανάπτυξης (υπανάπτυξη), τους φίλους και εχθρούς, τις δυνατότητες της χώρας. Εμπόδισαν την αυτογνωσία, την αυτοπεποίθηση του λαού. Τα πνευματικά δεσμά ήταν και καταστροφή της παραγωγικής γνώσης.

         Οι παραμορφωτικές ιδέες του εαυτού λειτουργούν παραμορφωτικά και για την εικόνα του άλλου. Επέβαλαν ως φίλο τον ένοχο γείτονα. Κάνουν απαιτητή την υποχωρητικότητα, επειδή υπολαμβάνουν την περιοχή ως ενιαίο χώρο ασφαλείας και στρατηγικών τους επιδιώξεων, που δεν πρέπει να διαρραγεί.

         Μία πολιτική ειρήνης, ανθρωπισμού, είναι άρνηση της συμπληρωματικότητας της Ελλάδας στα σχέδια και δόγματα ασφάλειας,  που τα τουρκικά προβλήματα (ιστορικά αλλά και σημερινή της άρνηση του δικαίου και της δημοκρατίας) θέλουν να τα επιλύσουμε συμβιβαστικά.

      Διαμορφώνουμε συνθήκες προς όφελος των λαών, όταν υποστηρίζουμε, διεκδικούμε ανάληψη πρωτοβουλιών για τον εκδημοκρατισμό της Τουρκίας και την υπεράσπιση των εθνικών μας δικαίων, τα δικαιώματα του Κυπριακού λαού. Μέσω της εξωτερικής πολιτικής της χώρας να αποδυναμωθεί ένας αντιδημοκρατικός και αποσταθεροποιητικός παράγοντας της περιοχής.

..............................................................................................

     ΣΥΡΙΖΑ-ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ: ΜΙΑ ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΑ ΠΑΡΩΧΗΜΕΝΑ  ΣΤΕΡΕΟΤΥΠΑ                            

             Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν ήταν και δεν είναι εναλλακτικό σύστημα σκέψης. Κινήθηκε μέσα στο ρεύμα της μεταπολιτευτικής φθοράς. Εθνικής και εργασιακής αποδόμησης. Ξεχωριστά από τα ιστορικά παραγωγικά  και αυτοδιευθυνόμενα συστήματα. Με άγνοια του τέλους των φορντιστικών και ολιγοκεντρικών μοντέλων.

          Α.  Η ανάληψη κυβερνητικής ευθύνης έκανε πρόδηλη την πραγματική του θέση ως συνιστώσα του καθεστωτικού πολιτικού συστήματος. Δεν πρόκειται όμως για παρατιμονιά, μεταμορφισμό. Έχει ένα βεβαρημένο ιστορικό και ιδεολογικό υπόβαθρο. Δεν αναθεώρησε κάτι. Γεννήθηκε και έδρασε ξεχωριστά από την λαϊκή δημιουργικότητα, την παραγωγική διαδικασία, τα αυτόχθονα υλικά και πνευματικά εφόδια. Από τις αυθεντικές λαϊκοδημοκρατικές παραδόσεις και αξίες. Στον ΣΥΡΙΖΑ και την παραδοσιακή αριστερά αγνοούσαν την αποδιάρθρωση των Ελληνικών κοινοτήτων. Επειδή πάντα αναφέρονταν σε εξωτερικούς παράγοντες, υποκατέστησαν τον διεθνισμό, κοσμοπολιτισμό με τον Ευρωκεντρισμό, δεν είχαν τίποτα να προτείνουν απέναντι στην υπαρκτή ευρωθεσμικότητα.

             Αποφεύγει να δώσει μία ερμηνεία της πορείας της χώρας προς την πτώχευση, ακριβώς γιατί υπήρξε λειτουργική συνιστώσα της. Αντιπαράθεσε στην ευθύνη της ανάπτυξης τα «δικαιώματα των εργαζομένων». Όταν πήγε στην κυβέρνηση, με μία ταχύτατη διολισθητική προσαρμοστικότητα απέκοψε και τους λίγους δεσμούς του με την κοινωνία και μετετράπη σε κλασικό εκλογικό, τηλεοπτικό, με την δύναμη του κράτους εξουσιαστικό μηχανισμό. Προσφέρεται ως τελευταία ελπίδα. Αυτή ωστόσο είναι μία ακόμα πρόταση συναίνεσης σε νέο περιτύλιγμα με μεταπρατικό περιεχόμενο.

              Β.  Πολυφασματικό κόμμα που δυνάμεις του καλύπτουν την επίκαιρη έκφραση εθνικοφρόνων. Ο ιστορικός αναθεωρητισμός μιας ομάδας διανοουμένων του είναι λειτουργικός της παγκοσμιοποίησης. Ακραίες αρνητικές συνιστώσες που προσδίδουν νομιμότητα σε αλλοτριωτικές και αποεθνικές πολιτικές.

              Στο τραπέζι αξιών της αριστεράς τοποθετήθηκε επανεκτιμημένη η Γαλλική Επανάσταση και υποτιμήθηκε το αγαπημένο της αριστεροφροσύνης, το 1917. Είναι και αυτός ένας αναγωγικός εκσυγχρονισμός μιας ετερόφωτης αριστεράς. Ο ιδεολογικός μεταπρατισμός του είναι εξυπηρετικός των Δυτικών που ως επικυρίαρχοι ενοχοποίησαν τα θύματά τους. Σε αυτή τη συνέργεια προς αυτή τη Δυτική νομιμοποιητική κουλτούρα, αρνούνται τα επιτεύγματα του ιστορικού Έθνους των Ελλήνων, καταδικάζουν το Βυζάντιο για να μειώσουν τα εγκλήματα των σταυροφόρων και της Δυτικής αποικιοκρατικής ιστορίας. Εικονολάτρες της Δύσης, εικονοκλάστες της Ελληνικής παιδείας. Επιχειρούν αναθεώρηση της εθνικής παιδείας, όχι σε μία κατεύθυνση της αλήθειας και εθνικής αυτογνωσίας, αλλά σε αντιστοίχηση με ερμηνείες παλ αιών δεσμεύσεων και τη συμφέρουσα Δυτική ιστοριογραφία.                                          

                 Η δεξιά εικονοποίησε τη συμβολή του Ελληνισμού. Προέβαλε μία προγονική αυτάρκεια, ενώ η αριστερά αναζήτησε την ιδεολογική ανεξαρτησία από την Ελληνικότητα ως υποχρεωτικό της ταυτοτικό στοιχείο. Οι λειτουργικοί του θεωρητικού εποικοδομήματος του ΣΥΡΙΖΑ προβάλλουν θεωρίες περί «πολιτικού έθνους», ακυρώνοντας την ύπαρξη των εθνών πριν την κρατική τους υπόσταση.

            Γ. Τόσο η ιδανικοποίηση, όσο και η άρνηση δεν επιτρέπουν έρευνα του παρόντος, ρεαλιστική ερμηνεία και οπτική μέλλοντος. Χωρίς θεμελιωτικά ερμηνευτικά εργαλεία, χωρίς  επανερμηνεία ενός κοινωνικού σχηματισμού και της ιστορίας δεν μπορεί καμία ιδέα σχεδίου να εκκινήσει.

                 Το έλλειμμα αυτογνωσίας, αυτογενούς λόγου, καθιστά τον ΣΥΡΙΖΑ υφιστάμενο, ανατροφοδοτεί τη διεκπεραιωτική του αποστολή. Ποτέ δεν μπόρεσε να προβάλει, και σήμερα δεν είναι σε θέση  να εφαρμόσει βήματα εθνικής, παραγωγικής, διατροφικής κυριαρχίας, πολιτισμικής αυτοπεποίθησης. Αρνείται σε ατομικό και σε συλλογικό επίπεδο τη συναίρεση ανθρώπινων δικαιωμάτων και δικαιωμάτων ταυτοτήτων. Μιλούσε για πολίτες. Όμως πολίτης είναι αυτός που έχει συνείδηση ταυτότητας. Αυτή τροφοδοτεί αισθήματα κοινής ζωής που γίνονται θεμέλια βιωσιμότητας των κοινωνιών. Αυτές οι δομικές, στρατηγικές αντιλήψεις λείπουν από το ΣΥΡΙΖΑ. Πρότεινε και προτείνει μία καιροσκοπική αντίληψη «πολιτικής» που απευθύνεται σε ευκαιριακούς ψηφοφόρους και μόνο για οικονομίστικους λόγους.

Μετέχει πλέον με προκλητικό τρόπο στις καθεστωτικές πατρωνείες, νομής της κρατικής εξουσίας. Με τις συμφωνίες που υπέγραψε επικαιροποιεί τον τρόπο συναλλαγής, υποτέλειας. Γίνεται ο χρήσιμος εντολοδόχος.

                                             ..........................................

                Η εναλλακτικότητα, η αντισυστημικότητα  καθορίζονται από το πρόταγμα ενός αναγεννητικού προγράμματος. Η ανυπαρξία του υποκαθίσταται από διαπραγματευτικούς ταχτικισμούς, ενεργοβόρους στροβιλισμούς ουσιαστικής ακινησίας. Είναι δημιούργημα της κρίσης. Ο νέος ιστορικός κύκλος θα βρεί το ΣΥΡΙΖΑ ως πέρασμα αριστεροκαπηλείας.

             Η χώρα έχει χρεοκοπήσει, γιατί χρεοκόπησε η πολιτική. Η διεύθυνση. Αυτή η χώρα δικαιούται την ναυτοσύνη της καλής πολιτικής.

            Ο παλιός μεταπολιτευτικός κύκλος δεν έκλεισε. Θα κλείσει μόνο αν η Ελληνική κοινωνία συνειδητοποιήσει ποιοι τον εκμεταλλεύθηκαν, τον κορόιδεψαν, ποιοι το κάνουν αυτό και σήμερα, ποιοι του δημιούργησαν την ψεύτικη συνείδηση και τον οδήγησαν στην ήττα. Όταν αποκτήσει απελευθερωτική συνείδηση. Η μέχρι τώρα πολιτική κατέστρεψε τα Ελληνικά ατομικά και συλλογικά προτερήματα. Η καταστροφή της δημιουργικότητας ήταν προαπαιτούμενο της πτώχευσης. Αρνήθηκαν κάθε στοιχείο γνώσης που αποτελεί προϋπόθεση αλλαγής του κόσμου.

            Μία δομική πολιτική παιδεία θα επιτρέψει την ανακατασκευή του θεμελιώδους και ουσιαστικού: την διεύρυνση του διανοητικού χώρου του ανθρώπου. Την επιστροφή της χώρας ως υψηλής έντασης πολιτισμού, λόγου και δημιουργίας.

            Η ελευθερία επιλογών παρέχει τρόπο αυτοπραγμάτωσης, αυτοδιάθεσης. Δίνει ώθηση στην ανταγωνιστική δυναμική, αναπνοή νέων ιδεών. Αυτές ανοίγουν δρόμους οριζόντων. Επαναφέρουν μία σύγχρονη Ελληνική φωνή στην παγκόσμια κοινή συνομιλία.[ΓΚ] 

(ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΟΥ 2016)

---

 

..........................................

1. ΟΙ ΑΦΕΤΗΡΙΕΣ ΜΟΥ

Όλοι έχουμε μια ιστορία, την σεβόμαστε, την κρίνουμε, διδασκόμαστε από αυτήν. Η παρουσία μου στα πολιτικά πράγματα έρχεται από παλιά, και σήμερα υποστασιοποιείται από απαιτήσεις πολιτισμικού υλισμού, οικονομία επιστροφής στις ανθρωπολογικές ρίζες της και εδαφοκεντρική, τεχνικές και θεσμικές καινοτομίες και έναν περσοναλιστικό κοινοτισμό. Όσα γράφω είναι πιστεύω επόμενα αυτών των αφετηριών. Θεωρώ ότι το πολιτικό δεν προκύπτει από την διάσταση της κοινωνίας και του λεγόμενου προλεταριάτου με την λεγόμενη «αστική τάξη» αλλά υπάρχουν πολλές περιοχές του πολιτικού και της ισχύος, πολλές μεταβιβαστικές του κομματοκρατισμού και της εξωτερικής επιτήρησης. Ασύγνωστα ή συνειδητά οι άνθρωποι είναι μεταβιβαστικοί αφηγημάτων εξουσίας, προωθητές ιδεών απαξίας. Αυτές τις υποκειμενικότητες που μπορεί να είναι ο διπλανός μας πρέπει να κινηθούμε ώστε να μπουν σε διαδικασίες αυτεπίγνωσης των ατομικών πράξεών τους, των κοινωνικών επιπτώσεών τους. Από εδώ και η κριτική μου σε δημοτικούς συμβούλους, όσο και μικρή ισχύ, αν κατέχουν.

(ΑΠΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΣΤΟ FB - 19 / 9 / 2023)

... …η ανάκτηση μιας σχέσης με την δημόσια πολιτική ηθική κρίνεται στο πεδίο της δημόσιας πολιτικής παραγωγικότητας και δημόσιου λόγου και καθήκοντος.

... ο Διαφωτισμός έγινε το ιδεολογικό εποικοδόμημα διεκδίκησης εξουσίας και νέας θεσμικότητας από τις νέες ανερχόμενες τάξεις της βιομηχανικής εποχής και για την συγκρότηση μηχανισμών κυριαρχίας στο νεωτερικό κράτος.

... ...      

         Στην Πελοπόννησο εδώ και χρόνια συντελείται άγρια παραμόρφωση της ιστορικής και πολιτισμικής της ταυτότητας, παραμόρφωση της οικιστικής ισορροπίας.                                                                                                                      Έχει το προνόμιο μεγάλης πυκνότητας µνηµείων,  πρόσοδο το όνομά της και την δημιουργικότητα των ανθρώπων. Με πανεπιστήμια, κέντρα έρευνας, με την ύφανση ενός γόνιμου κοινωνικού ιστού και ανάδειξη της αγροτροφικής ταυτότητας θα διεκδικήσει την αναπτυξιακή και πολιτισμική Ιόνια και Μεσογειακή κεντρικότητά της.  Είναι τα κλειδιά για τη δημιουργία ενός ισχυρού brand name στα τέσσερα σηµεία του ορίζοντα.

                           Αυτά προϋποθέτουν: α) θεσμούς αυτοκυβέρνησης και όχι τις παρούσες εισαγωγές  παθολογίας ως πελατειακό παράρτημα του συγκεντρωτικού κράτους και των κομμάτων της χρεοκρατίας, β) την ανάπτυξη Πελοποννησιακής συνείδησης, μια παιδεία αυτεξουσιότητας, ένα άλλο μορφωτικό επίπεδο μια άλλη ηθική ατμόσφαιρα.

(18/7/2023) 

https://www.slideshare.net/slideshow/dpe-european-parliament/10453751

...

ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΟΝ ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΜΟ ΛΑΪΚΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΝΕΝΤΙΜΟΤΗΤΑ ΜΗ ΚΟΜΜΑΤΩΝ ΣΤΗΝ ΠΑΡΕΛΑΣΗ ΤΗΣ ΔΕΘ. Η ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗΣ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ: ΘΕΜΕΛΙΟ ΕΝΟΣ ΙΣΤΟΡΙΚΟΥ ΚΥΚΛΟΥ ΜΕ ΕΡΓΑΛΕΙΑ ΑΛΛΑΓΩΝ. Επανέφερε την ανάγκη της σκέψης, της Μνήμης και του Σχεδίου, παρουσίασε έναν επίκαιρο και σταθερό χάρτη αξιών, τις προϋποθέσεις προγραμματικού λόγου. Η ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΤΗΣ 13ης Μαρτίου του 2000 συντάχθηκε από τον Μιχάλη Χαραλαμπίδη.

αναρτήθηκε από : tinakanoumegk on : Παρασκευή 4 Σεπτεμβρίου 2026 0 comments

 

ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΗ ΕΝΩΣΗ

ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΤΗΣ 13ης ΜΑΡΤΙΟΥ 2000 

Ο εικοστός αιώνας ήταν ένας τραγικός αιώ­νας για τον ελληνισμό. Η διαδικασία του σχηματισμού του σύγχρονου ελληνικού κράτους-έθνους ήταν από τις πλέον επώδυνες στον κόσμο. Αυτή διήρκεσε πολύ και πήρε τις τραγικές μορφές του ξεριζωμού, των γενοκτο­νιών και της προσφυγοποίησης. Η περίοδος αυτή χαρακτηρίσθηκε από τον πρώτο εθνικό διχασμό, την πρώτη ρωγμή του αιώνα.

Η χώρα συμμετείχε στους δύο παγκόσμιους πολέμους του 20ού αιώνα και βρέθηκε με την πλευρά των νικητών. Στο τέλος όμως αυτών των πολέμων είχε την απώλεια εθνικών χώρων και προέκυπτε ηττημένη. Οι Έλληνες ήταν οι ηττημέ­νοι νικητές.

Η πρωτόγνωρη διαπλοκή του εθνικού με το κοινωνικό πρόβλημα, ο χαρακτήρας του κοινωνι­κού σχηματισμού και του δορυφορικού περιφε­ρειακού κράτους εμπόδισαν όχι μόνο την εθνική, αλλά και την κοινωνική και οικονομική ολοκλήρωση και προκάλεσαν πολλά τραύματα στο κοι­νωνικό σώμα.

Το πρώτο μισό του αιώνα κυριαρχήθηκε από το ολοκαύτωμα του Ανατολικού Ελληνισμού. Την τελική λύση ενός ελληνικού ολοκαυτώματος δι­άρκειας αιώνων. Το δεύτερο μισό όμως του αιώ­να στην Ελλάδα οι συνθήκες ήταν εξίσου τραγι­κές, η τραγωδία πήρε τη μορφή ενός αδελφοκτό­νου πολέμου. Αυτός αποτέλεσε τη δεύτερη ρωγμή του αιώνα.

Ποτέ στην ιστορία μας, όσο τα τελευταία χρό­νια, η ελληνική γη, ο χώρος, ο τόπος, το έδαφος, το περιβάλλον, η αρχιτεκτονική, οι άνθρωποι, οι μνή­μες, η εθνική συνείδηση, η ταυτότητα, ο πολιτι­σμός, η δημοκρατία δεν υπέστησαν τις αλλοιώσεις που υπέστησαν την τελευταία πεντηκονταετία. θλιβερή έκφραση η καταστροφή των ελληνικών πόλεων και κύρια της πόλης των Αθηνών και του Αττικού τοπίου. Πράξη που μπορεί να ονομασθεί έγκλημα ενάντια στην ανθρωπότητα, τον παγκό­σμιο πολιτισμό. Ο ελληνισμός, η χώρα, το πρώτο μισό του αιώνα γνώρισε τη βιολογική σφαγή, τη γενοκτονία, αλλά το δεύτερο μισό τη σφαγή του αρχιτεκτονικού, οικιστικού, φυσικού τοπίου, ώστε ο χώρος αυτός να μη μοιάζει Ελλάδα.

Η χώρα, ο ελληνισμός πλήρωσε την παραμονή του στο ΝΑΤΟ πολύ περισσότερο απ' ότι πλήρω­σαν άλλες χώρες και άλλοι λαοί τη συμμετοχή τους στο άλλο Σύμφωνο. Αυτή είναι η ιστορική αλήθεια, ο ιστορικός απολογισμός που πρέπει να αντιμετωπισθεί και να γίνει χωρίς προκαταλή­ψεις και αγκυλώσεις.

Η κοινωνικό-οικονομική δομή της χώρας πήρε τριτοκοσμικές μορφές. Διανύουμε περίοδο παρα­μόρφωσης, ελεφαντίασης, γιγαντισμού-νανισμού του ελληνικού σώματος. Η δημοκρατία δεν ήταν ο κανόνας αλλά ορισμένα διαλείμματα.

Τα χρόνια αυτά ο ελληνισμός έζησε σε καθε­στώς γεωπολιτικής σχιζοφρένειας και μαζοχι­σμού. Να θεωρεί, χάριν της Νατοϊκής αλληλεγ­γύης και ασφάλειας, φίλο και σύμμαχο τον τουρ­κικό ρατσισμό που αποδιάρθρωνε τον ελληνισμό στην Κωνσταντινούπολη, στην Ίμβρο, στην Τένε­δο, στη μαρτυρική μεγαλόνησο Κύπρο, όπου το 82% του πληθυσμού ήταν Έλληνες. Ο ελληνισμός γνώρισε μια νέα εθνική συρρίκνωση, συνοδευό­μενη από τη μεγάλη πολιτισμική συρρίκνωση και τον πολιτισμικό ακρωτηριασμό. Η Ελλάδα δεν σκέφτονταν ή σκεφτόταν λανθασμένα, με ξένο μυαλό.

Οι γεωπολιτικές αλλαγές στο τέλος του αιώνα, με το τέλος του διπολισμού, ήταν λυτρωτικές και απελευθερωτικές για τον ελληνισμό. Έσπαζαν τα γεωπολιτικά, γεωοικονομικά δεσμά που έγιναν και γεωπολιτισμικά και κατέστησαν επί δεκαετίες την Ελλάδα χώρα συνόρων. Ο ελληνικός χώρος ανακτούσε τη γεωοικονομική, γεωπολιτική, γεωπολιτισμική φυσιο­λογία και κεντρικότητά του. Η δυστοπία μεταβάλλονταν σε ευτοπία. Επανασυνδεόταν με ιστο­ρικούς φυσικούς χώρους, τα Βαλκάνια και τον Εύξεινο.

Την ίδια περίοδο το νέο απελευθερωτικό κί­νημα των λαών στη Μικρά Ασία καθιστούσε τον μέχρι χθες χωροφύλακα του ιμπεριαλισμού επί της ελληνικής εθνικής, οικονομικής και κοινωνι­κής εξέλιξης, το ρατσιστικό τουρκικό κράτος, σε μικρομεσαίο ασθενή. Τις στιγμές των μεγάλων αυτών αλλαγών ο ελληνισμός δεν βρέθηκε προετοιμασμένος, ώστε να αλλάξει τη θέση και το ρόλο του στην περιοχή. Ο ελληνισμός έχανε τα ραντεβού του με την Ιστορία. Έπεφταν τα τείχη του Βερολίνου, παρέμεναν όμως αυτά της Κύ­πρου. Οι ελληνικές περιφέρειες σε κατάσταση υποανάπτυξης δεν μπορούσαν να αποτελέσουν τους αγωγούς της επανασύνδεσης. Η Ελλάδα στον ψυχρό πόλεμο, τον Τρίτο Παγκόσμιο Πό­λεμο, ήταν με τη μεριά των νικητών. Έβγαινε όμως εκ νέου ηττημένη. Με αμφισβήτηση της κυριαρχίας της στο Αιγαίο και στη Μακεδονία, με την έξοδο αντί την κατοχύρωση των δικαιω­μάτων της ελληνικής κοινότητας της Βορείου Ηπείρου στην Αλβανία, τη νέα προσφυγοποίηση του Ποντιακού Ελληνισμού. Προβλήματα άλυτα των δύο πλέον μαρτυρικών κομματιών του ελλη­νισμού που εμφανίζονται με διάφορες τραγικές μορφές σε διαδοχικούς κύκλους.

Η κύρια αιτία που η χώρα δεν βρέθηκε στη θέση της τη στιγμή του ραντεβού της με την Ιστορία ήταν η απουσία της πολιτι­κής στις μεγάλες της διαστάσεις, της πολιτικής ως πρόβλεψη και σχέδιο. Η απουσία αυτού του πρώτου και μεγάλου πλούτου των εθνών, της πολιτικής, είναι η κύρια αιτία που ο ελληνισμός δεν μπορεί στην αρχή του νέου ιστορικού κύκλου να βρει το βηματισμό και τον προσανατολισμό του. Στις αρχές του νέου αιώνα αντιμετωπίζει κρίση εθνικής κυριαρχίας στον τόπο όπου γεννή­θηκε ιστορικά, στο Αιγαίο, αδυνατώντας να εφ­αρμόσει το δικαίωμά του στα 12 μίλια.

Η μεγάλη του συρρίκνωση είναι η οικονομική, η παραγωγική. Μειώνεται διαρκώς ο αριθμός των προϊόντων που παράγονται και κατασκευά­ζονται στην Ελλάδα.

Ο ελληνικός πολιτισμός, ένας μετα-εθνικός οι­κουμενικός πολιτισμός, που αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα θεμέλια του πολιτισμού άλλων λαών και της ανθρωπότητας, αντιμετωπίζει κρίση στον ίδιο τον τόπο του. Ενώ θα μπορούσε να δώσει σήμερα ένα νέο νόημα ζωής στον κόσμο, έναν άλλο δρόμο, τον ελληνιστικό και ρωμαίικο δρό­μο ζωής.

Η απουσία της πολιτικής, επόμενα των ιδεολο­γικών, μορφωτικών, πολιτικών χαρτών με τους οποίους θα μπορούν να βαδίζουν οι πολίτες, οι θεσμοί, το έθνος στην κοινωνία, την Ιστορία, σε ένα δυναμικό και πολύπλοκο κόσμο, εκφράζεται κύρια με την απουσία πολιτικών κομμάτων. Τα μεταπολιτευτικά πολιτικά κόμματα δεν έχουν πλέον τη μορφή αυτού που ονομάσθηκε πολιτικό κίνημα και πολιτικό κόμμα. Πρόκειται για μη-κόμματα. Αποτελούν και αντιπροσωπεύουν ένα στρώμα που κινείται ανάμεσα στο κράτος, τα λόμπι και τα λεγόμενα Μέσα Μαζικής Ενημέρω­σης. Η αιχμαλωσία αυτή της πολιτικής βάζει σε κρίση τη Δημοκρατία μας και το Σύνταγμα. Μετά από εικοσιπέντε περίπου χρόνια από την αποκα­τάσταση της δημοκρατίας στη χώρα, η Ελλάδα, πολύ περισσότερο από άλλες ευρωπαϊκές χώρες, αντιμετωπίζει, έχει ανάγκη της Δημοκρατίας για­τί αυτή απουσιάζει. Αντί για τους συντακτικούς, συνταγματικούς κανόνες καθορίζει την πολιτική ζωή και την οικονομία ένα αδιαφανές, σιωπηλό και κρυφό σύνταγμα.

Τη διάχυτη εικόνα και κλιμάκωση της παρακ­μής μόνο νέα πολιτικά κινήματα, νέοι πολιτικοί πρωταγωνιστές, που θα μπουν σε ανταγωνισμό με τις παλιές παρηκμασμένες δυνάμεις, μπορούν να ανατρέψουν.

Η Δημοκρατική Περιφερειακή Ένωση γεννιέται από δυνάμεις που βγήκαν δικαιωμένες και μη ηττημένες από τον προηγούμενο ιστορικό κύκλο. Δυνάμεις που έρχονται από διαφορετικές διαδρομές. Συναντώ­νται στη διαπίστωση της κατάργησης της σημα­σίας, των νοημάτων, του ρόλου της πολιτικής και την ιστορική ανάγκη υπέρβασης της σημερινής παρακμιακής πραγματικότητας. Προσδοκά να διαμορφώσει ένα νέο μορφωτικό και πολιτικό πεδίο όπου θα επανακαθορίζονται και θα βρουν νόημα, ταυτότητες, ρόλοι και σχέδια. Γιατί τα υπαρκτά πολιτικά σχήματα είναι κουτιά άδεια, χωρίς περιεχόμενο, νόημα, αλήθεια, μνήμη.

Το δικό μας Κίνημα αποτελεί ένα χώρο δια­μόρφωσης, επιμόρφωσης, ένα σχολείο, ένα μορ­φωτικό Κίνημα. Στις σημερινές συνθήκες κρίσης της Δημοκρατίας είναι ένας δημοκρατικός αγω­γός, πομπός ελεύθερης δημοκρατικής ενημέρω­σης και πληροφόρησης.

Προσδοκά να διαμορφώσει ένα περιβάλλον δη­μοκρατίας, ώστε να αξιοποιηθούν όλες οι ενέρ­γειες, οι δυνάμεις του έθνους. Να ενταχθούν σε ένα νέο σχέδιο που έχει ανάγκη ο ελληνισμός στις σημερινές συνθήκες της παγκοσμιοποίησης στο νέο αιώνα. Η απουσία Πολιτικής Δημοκρατίας, ουδετεροποιεί, απομακρύνει, εξοντώνει πλούσιες μορφωτικές, παραγωγικές δυνάμεις της κοινω­νίας που θέλουν να δημιουργήσουν και να προ­σφέρουν στο συλλογικό γίγνεσθαι.

Γεννιέται μέσα από ένα ρεύμα εθνικής αυτο­γνωσίας και αυτοσυνειδησίας που διαπερνά όλη την κοινωνία, έναν ευνουχισμένο και ακρωτηρια­σμένο πολιτισμικά λαό που αναζητά την ανά­κτηση της ιστορικής και πολιτισμικής του ταυτό­τητας. Ανοίγει δρόμους αυτόχθονης παραγωγής ιδεολογίας και πολιτικής σκέψης. Διαδικασίες αυτογνωσίας που συμβάλλουν στον εθνικό αυτοσεβασμό και την αξιοπρέπεια, που ίσως ποτέ στη χώρα μας δεν έπεσαν τόσο χαμηλά.

Την τάση επανασύνδεσης και επιστροφής στο ιστορικό, γεωγραφικό και φυσικό περιβάλλον που διαδέχεται αυτήν της φυγής και του ξεριζω­μού που κυριάρχησε τον εικοστό αιώνα. Η τάση της εξόδου από τις πόλεις και κύρια από τη μεγάλη φυλακή του έθνους, το αθηναϊκό πολεοδο­μικό μόρφωμα ως τάση και αντιαστικοποίησης προμηνύει τη νέα αγροτική και περιφερειακή ανα­γέννηση και διαμόρφωση μιας νέας συμμετρίας και αρμονίας ανάμεσα στον αγροτικό και αστικό χώρο, ανάμεσα στα παράλια και την ενδοχώρα.

Η περιφέρεια, ο τόπος αναδεικνύεται ως ο πλέ­ον ελκυστικός χώρος να ζει κανείς, να δημιουρ­γεί, να παράγει, να επενδύει αλλά και ως χώρος πολιτικής συσπείρωσης και ένταξης. Διαδικασία που θα αποκαταστήσει, με την επανακατοίκηση της ελληνικής περιφέρειας, την αρμονία του ελ­ληνικού κοινωνικό-οικονομικού, χωροταξικού, πολεοδομικού, φυσικού σώματος. Μια νέα αν­θρωπολογία και οικολογία.

Την τάση που παρατηρείται ειδικά στους νέους ανθρώπους για μια νέα, γόνιμη, απελευθερωμένη και δημιουργική σχέση με την εργασία που τρο­φοδοτεί μια έννοια ζωής, ανθρώπινης ύπαρξης και ολοκλήρωσης. Σε σύγκρουση με τη μέχρι σήμερα παθητική τάση του βολέματος.

Την αναζήτηση μιας αρμονίας ανάμεσα στον άνθρωπο και το φυσικό περιβάλλον. Την ολοκλή­ρωση ενός αρμονικού γάμου ανάμεσα στη φύση και την οικονομία. Την ωρίμανση της συνείδησης ότι ο τόπος, το έδαφος, το αρχιτεκτονικό, ιστο­ρικό, φυσικό περιβάλλον είναι η κυρία πηγή ζωής αλλά και πηγή μιας ενδογενούς βιώσιμης ανά­πτυξης. Το τέλος του πεντηκονταετούς πολέμου ενάντια στην ελληνική φύση, την Ιστορία, τον πο­λεοδομικό και αρχιτεκτονικό ιστό.

Την επαναεπικοινωνία, επανασύνδεση και ενο­ποίηση των Ελληνικών Κοινοτήτων της Διασπο­ράς στις σημερινές συνθήκες της παγκοσμιοποίη­σης. Κοινότητες που προήλθαν είτε από την απου­σία εσωτερικής οικονομικής ολοκλήρωσης και ενσωμάτωσης της χώρας με τη μορφή των μετανα­στών είτε ως βίαιος ξεριζωμός από τις ιστορικές τους πατρίδες ως πρόσφυγες. Σήμερα μπορούν να επικοινωνούν στα πλαίσια μιας παγκοσμιοποιημένης εθνικής κοινότητας επιχείρησης.

Το Κίνημα μας όμως κύρια θεμελιώνεται στη δυναμική σήμερα τάση επιστροφής της πολιτικής στις αυθεντικές της εκφράσεις, στη μορφή του Πολιτικού Κινήματος. Εκφράζει μια έκκληση και πρόσκληση συμμετοχής προς τους πολίτες. Προσ­δοκά να αντιπροσωπεύσει ένα εγκώμιο στην πολι­τική, ώστε αυτή να βρει την αύρα, το φωτοστέ­φανο, την ενόραση, το σχέδιο, την αποστολή της.

Στις σημερινές συνθήκες, του μετά το τέλος του διπολισμού σταδίου της παγκοσμιοποίησης, οι συνθήκες είναι πολύ ευνοϊκές για τον ελληνισμό. Στη σύγχρονη ιστορία μας δεν ήταν ποτέ τόσο ευνοϊκές. Χώρες και λαοί όπως εμείς, λόγω ιστορίας και γεωγραφίας, αντί να υφίστανται παθητικά και αποδιαρθρωτικά την παγκοσμιοποίηση μπορούν να γίνουν πρωταγω­νιστές.

Μπορούμε να επανασχεδιάσουμε τον ελληνικό οίκο με σχέσεις αρμονικής γειτνίασης με τους λαούς του γεωγραφικού μας περίγυρου στα πλαί­σια μιας στρατηγικής των λαών της περιοχής για την άλλη παγκοσμιοποίηση από τα κάτω. Την πα­γκοσμιοποίηση και την τάξη των λαών.

Ο δρόμος μιας άλλης παγκοσμιοποίησης από τα κάτω σημαίνει ότι έχουμε μια άλλη αφήγηση του κόσμου, της κοινωνίας, της Ιστορίας. Αυτή η αφήγηση ξεκινά από το δικαίωμα στη ζωή, στην προστασία των δικαιωμάτων στη ζωή για τα δι­σεκατομμύρια των ανθρώπων που ζουν σήμερα και θα ζουν αύριο στον πλανήτη γη. Διεκδικεί υψηλές ποιοτικά σταθερές πολιτικής, κοινωνι­κής, οικονομικής, περιβαλλοντικής και φυσικής ζωής. Αντί της αποδιάρθρωσης, της υποβάθμι­σης, της πτώσης των σταθερών που επιβάλλει η παγκοσμιοποίηση από τα πάνω. Στην άνομη ζού­γκλα ενός παγκοσμιοποιημένου κόσμου του χάους, του ιμπεριαλιστικού χάους, αγωνίζεται για τη δημιουργία των θεσμών μιας παγκόσμιας κοινωνικής και οικονομικής διακυβέρνησης, για μια Κοσμοπολίτικη Οικουμενική Δημοκρατία. Σε αντίθεση με την κυβέρνηση των πολυεθνικών και του ιμπεριαλισμού, την κρυφή κυβέρνηση της παγκόσμιας αδικίας. Αυτή η στρατηγική στοχεύει στον εκδημοκρατισμό και την ενίσχυση του ΟΗΕ και του ΟΑΣΕ με την παράλληλη ουδετεροποί­ηση, αποδυνάμωση και κατάργηση πολιτικο-στρατιωτικών συνασπισμών, υπολειμμάτων του ψυχρού πολέμου.

Η οικοδόμηση μιας δίκαιης παγκόσμιας διακυ­βέρνησης μπορεί να θεμελιωθεί σε τοπικό, εθνικό και περιφερειακό επίπεδο στα πλαίσια ενός Πε­ριφερειακού Πολυκεντρισμού των Περιφερειών του πλανήτη. Η Λατινοαμερικανική, η Αφρικανική, όπως και άλλες περιφέρειες του κόσμου μπορούν να διαμορφώσουν δικούς τους κανόνες ρύθμισης, διακυβέρνησης, δημοκρατίας και ένω­σης. Η Ευρώπη από τον Ατλαντικό ως τα Ουρά­λια, η Ευρωπαϊκή Ένωση μπορεί να αποτελέσει ένα υψηλό παράδειγμα μιας περιφερειακής πολυκεντρικής οργάνωσης και διακυβέρνησης του πλανήτη. Η ίδια η ευρωπαϊκή εμπειρία, η αυτο­νομία και η ολοκλήρωση της θα κριθεί στο κατά πόσο η Ευρωπαϊκή Ένωση θα αποτελέσει ένα άλλο κοινωνικό, πολιτικό, πολιτισμικό παράδειγμα για τους λαούς. Εκεί βρίσκεται η δύναμη και το μέλλον, η ενότητα και η αυτονομία της Ευρώπης, των λαών, των πολιτισμών, των εργα­ζομένων και των πολιτών.

Ο δικός μας δρόμος για την παγκοσμιοποίηση περνά μέσα από τον χρηματιστικό αφοπλισμό, τη δημιουργία δηλαδή ενός νέου νομισματικού και χρηματιστικού παγκόσμιου συστήματος που θα στηρίζεται στην αρχή της πρωτοκαθεδρίας της πολιτικής επί των χρηματιστηριακών αγορών, τη θεσμοθέτηση κανόνων, όρων και ρυθμίσεων.

Η Ελλάδα μπορεί να αναδειχθεί σε πρωτα­γωνιστή μιας νέας ευρωπαϊκής πολιτικής και να δείξει το δρόμο μιας άλλης παγκο­σμιοποίησης, μιας περιφερειοποίησης στον γεωπολιτικό, γεωοικονομικό και γεωπολιτισμικό της περίγυρο, τα Βαλκάνια, τον Εύξεινο, τη Μεσόγειο, την Ανατολική Μεσόγειο, τη Μικρά Ασία.

Η επανασύνδεση με τα Βαλκάνια να γίνει σε υψηλά και όχι χαμηλά επίπεδα συνανάπτυξης, συμπαραγωγής, αρμονικής συμβίωσης και συνερ­γασίας. Πρόπλασμα αυτής της βαλκανικής συνεν­νόησης, αντί της Λιβανοποίησης και Λατινοαμερικανοποίησης των Βαλκανίων μπορεί να αποτε­λέσει η περιοχή ανάμεσα στις δύο όχθες του Βαρ­δάρη παίρνοντας το όνομα Δημοκρατία της Κε­ντρικής Βαλκανικής.

Ο νέος αιώνας προκαλεί την Ελλάδα να ανα­δειχθεί σε ηθική δύναμη στην περιοχή της Ανατο­λικής Μεσογείου, της Μικρός Ασίας, προωθώ­ντας τη λύση του Νέου Ανατολικού Ζητήματος με βάση την Ιστορία, τα δίκαια και τις προσδοκίες των αυτοχθόνων ιστορικών λαών της περιοχής και όχι νέες γενοκτονίες, βαρβαρότητες, τη σταύ­ρωση και εξαφάνιση τους.

Δεν μπορεί να υπάρξει ελληνική εξωτερική πολιτική που δεν υπερασπίζεται αξίες, αρχές και ιδανικά. Θα αποτελεί μεγάλη συμβολή της Ελλά­δας προς τους λαούς της περιοχής η αποκάλυψη και καταγγελία παγκοσμίως του ρατσιστικού κεμαλικού θεωρητικού και θεσμικού οικοδομή­ματος που παραμόρφωσε και αποδιάρθρωσε τους λαούς και τους πολιτισμούς μιας περιοχής όπου γεννήθηκε ένας από τους περισσότερο πλούσιους πολιτισμούς της ανθρωπότητας. Ο νεοκεμαλισμός είναι ρατσισμός, προκάτοχος, συγγενής του νεοναζισμού.

Για να ανακτήσει όμως η Ελλάδα τον ηθικό ρόλο, για να βρει ο ελληνισμός τον ηθικό βηματι­σμό και την καθαρότητα του προσώπου του, πρέ­πει να αποβάλει σε επίπεδο αντιπροσώπευσης το μελανό στίγμα της 15ης Φεβρουαρίου 1999.

Οι αυτόχθονες λαοί στη Μικρά Ασία αναζη­τούν μια αρμονική σχέση με την Ιστορία και τη γεωγραφία τους. Διεκδικούν την ανάσταση, την άνοιξή τους. Η δική τους άνοιξη συμβαδίζει με τη δική μας άνοιξη και την άνοιξη της περιοχής. Η Ελλάδα θα ανήκει στους Έλληνες όταν η Μικρά Ασία θα ανήκει στους λαούς της.

Τα ζητήματα της Ίμβρου και της Τενέδου, του ελληνισμού της Πόλης και του Πατριαρχείου, της Κύπρου, αλλά και η λήθη της Ποντιακής Γενο­κτονίας αποτελούν κατάλοιπα του ψυχρού πολέ­μου, του διπολισμού,

Ο ελληνισμός στον νέο αιώνα αναζητά την αποκατάσταση των δικαιωμάτων του εκεί που αυτά παραβιάσθηκαν σε συνθήκες ψυχρού πολέ­μου, με βάση την Ιστορία, το Διεθνές Δίκαιο και τις Διεθνείς Συνθήκες. Οι σύμμαχοι της χώρας, η ίδια η συμμαχία, διαμορφώνοντας έναν άλλο ρόλο από αυτόν που είχε μέχρι σήμερα, οφείλει να συμβάλει στη δίκαιη αποκατάσταση τους. Ο ελληνισμός μπορεί να απολαμβάνει τα ωφέλη μιας συμμαχίας και όχι να υφίσταται τραύματα, απώλειες λόγω της συμμετοχής του σ' αυτήν.

Η αποκατάσταση των δικαιωμάτων της πλειο­ψηφίας των Ελλήνων κατοίκων της Κύπρου, η κατοχύρωση των δικαιωμάτων της τουρκοκυ­πριακής μειονότητας, η αποχώρηση όλων των τουρκικών κατοχικών στρατευμάτων και των εποίκων αποτελούν τις προϋποθέσεις και προτά­ξεις για τη λύση του Κυπριακού ζητήματος, την ειρήνη, τη σταθερότητα και την ανάπτυξη στην περιοχή. Ρατσιστικές λύσεις τύπου απαρτχάιντ δεν αποτελούν συμβολή για ένα ειρηνικό μέλλον όταν αυτές οι μορφές κατέρρευσαν στο τέλος του αιώνα, εκεί που γεννήθηκαν.

Η διαμόρφωση ενός ειδικού νομικού καθεστώ­τος που θα καθορίζει την προστασία των Θρη­σκευτικών Μνημείων, Πνευματικών Ιδρυμάτων αλλά και θα δημιουργεί συνθήκες ασφάλειας για την επιστροφή του εκδιωχθέντος βίαια ελληνι­σμού της Κωνσταντινούπολης. Συνθήκες που θα επιτρέψουν σχέσεις ειρηνικής συμβίωσης, αλληλοσεβασμοϋ, αλληλοκατανόησης ανάμεσα στις διαφορετικές θρησκείες και έθνη, όπως ταιριάζει στην ιστορία, τον πολιτισμό και την πνευματικό­τητα της Κωνσταντινούπολης. Ο Βυζαντινός Ορ­θόδοξος Πολιτισμός αποτελεί θεμελιώδη συνι­στώσα του ευρωπαϊκού πολιτισμού. Η ιστορική και πνευματική του εστία, τα μνημεία και τα σύμ­βολά του δεν μπορούν να παραμένουν αιχμά­λωτα στα πλαίσια της ευρωπαϊκής ενοποίησης.

Στις σημερινές συνθήκες της παγκοσμιοποίη­σης η συνεργασία και ο ανταγωνισμός διε­ξάγονται δια μέσου των περιφερειών και των πόλεων. Η σημερινή πραγματικότητα των ελληνικών περιφερειών και των πόλεων καθιστούν τη χώρα ανήμπορη να βαδίσει στην παγκόσμια σφαίρα. Οι περιφέρειες, οι πόλεις, η νέα αγροτικότητα, η αγροτική αναγέννηση είναι προνομιούχοι χώροι παρουσίας, αναβάθμισης, ανάδειξης και δημιουργίας του δικού μας Κινήματος. Η κίνηση και η θέση της χώρας θα κριθούν από τη σχέση του τοπικού με το παγκόσμιο. Από το ΠΑΝΤΟΠΟΣ.

Η στρατηγική αυτή θεμελιώνεται στην αναβάθ­μιση της σημασίας και της κεντρικότητας του ελληνικού εδάφους στο παγκόσμιο σύστημα. Ενώ σε άλλες χώρες έχουμε κρίση της σημασίας του εδάφους, η μεταδιπολική περίοδος μετέβαλε μια περιοχή συνόρων, όπως η Ελλάδα, σε κεντρική περιοχή.

Ο ελληνισμός δεν μπορεί να σταθεί στην παγκόσμια κοινότητα στις σημερινές συνθήκες της παγκοσμιοποίησης με αυτή τη μορφή του δο­ρυφορικού, γραφειοκρατικού, συγκεντρωτικού κράτους. Αυτή η φύση του δεν το επέτρεψε να γίνει φορέας της εθνικής ολοκλήρωσης αλλά και της εσωτερικής ενσωμάτωσης της χώρας. Δεν δη­μιούργησε τις αναπτυξιακές, δημογραφικές προ­ϋποθέσεις της εθνικής μας κυριαρχίας σε πολλές περιφέρειες, καθιστώντας αυτές ευάλωτες σε ξέ­νες διεκδικήσεις.

Το τραγικό για τη χώρα και τον ελληνισμό είναι ότι σε συνθήκες παγκοσμιοποίησης παραμένει στη μορφή του Κράτους-Πρωτεύουσα παρά στη μορ­φή του Κράτους-Έθνους, όταν οι εξελίξεις απαι­τούν να πάρει μορφές παγκόσμιες, οικουμενικές. Για να σταθούμε στην παγκοσμιοποίηση πρέπει να περάσουμε από το σύστημα-Αθήνα στο σύστημα-Ελλάδα όχι καταργώντας, όπως υποστηρί­ζουν οι λάτρεις της παγκοσμιοποίησης, το κράτος-έθνος αλλά αναδιοργανώνοντας, ενισχύοντας και προεκτείνοντας το στο σύστημα-Ελλάδα Δια­σπορά, Οικουμενική Ελλάδα.

Η Δημοκρατική Περιφερειακή Ένωση θα προ­χωρήσει άμεσα στην επαναθεμελίωση του κράτους στη βάση των Δέκα Ιστορικών Περιφερειών: Αιγαίο-Ιωνία, Αττική, Ήπειρος, Θεσσαλία, Θρά­κη, Ιόνια, Κρήτη, Μακεδονία, Πελοπόννησος, Ρού­μελη, των Επτακοσίων Δήμων και των δυο Μητροπολιτικών περιοχών: της Αθήνας τα Παναθήναια και της Θεσσαλονίκης. Οι Νομαρχίες, τεχνητά κατασκευάσματα ενός συγκεντρωτικού κράτους και ενός πελατειακού συστήματος, θα καταργη­θούν γιατί είναι πολύ μικρές για τα μεγάλα ζητή­ματα και πολύ μεγάλες για τα μικρά. Τόσο τα δέκα Περιφερειακά Συμβούλια και οι Περιφερειάρχες-Κυβερνήτες, όσο και τα Δημοτικά Συμβούλια και οι Δήμαρχοι θα αναδεικνύονται με άμεση εκλογή από τους πολίτες. Ανάμεσα στην Κυβέρνηση και τις Περιφέρειες θεσμοθετείται σε πρώτο στάδιο η Συνδιάσκεψη Κράτος-Περιφέρειες με τη συμμε­τοχή του Πρωθυπουργού, της Κυβέρνησης και των δέκα Περιφερειαρχών-Κυβερνητών. Στο επόμενο στάδιο θεσμοθετείται η ενοποιημένη Συνδιάσκεψη με τη συμμετοχή σε αυτήν δέκα Δημάρχων που θα εκλέγονται από την ΚΕΔΚΕ. Ένα Ταμείο Αλλη­λεγγύης των Περιφερειών θα προβλέπει τη μετα­φορά πόρων στις αδύναμες Περιφέρειες.

Μια νέα κρατική αρχιτεκτονική, η νέα μορφή που θα πάρει η ΝΕΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, θα επιτρέψει τη συγκρότηση μιας λειτουργικής και αποτελεσματικής διοίκησης σε Δημοτικό, Περιφε­ρειακό και Κεντρικό πεδίο με μια Κεντρική Διοί­κηση αποτελεσματικότητας και κύρους.

Το νέο Σύνταγμα που θα θεμελιώσει τη μεγάλη αλλαγή και μεταρρύθμιση θα αποτελεί την πλέον ισχυρή στιγμή ενοποίησης του λαού, οι Περιφέ­ρειες την πλέον υψηλή θεσμική στιγμή για την εθνική και κοινωνική συνοχή. Προτείνουμε τη μορφή ενός περιφερειακού και όχι ομοσπονδια­κού κράτους, με βάση τις δέκα ισχυρές ιστορικές Περιφέρειες.

Η περιφερειοποίηση του κράτους, η κατάργηση του ελλειμματοφόρου, χρεοβόρου και προβλημα­τικού κεντρικού συγκεντρωτισμού, που λατρεύ­ουν τόσο οι «σοσιαλιστές» όσο και οι νεοφιλε­λεύθεροι, θα επιτρέψει τη συγκρότηση, για πρώτη φορά, ενός ολοκληρωμένου και καθολικού κοι­νωνικού κράτους στον τομέα της υγείας, της παι­δείας, της ασφάλισης, των υπηρεσιών. Το κράτος θα είναι Κοινωνικό σε μορφές πρωτόγνωρες για την Ελλάδα όταν είναι Περιφερειακό. Η χώρα μέχρι σήμερα γνώρισε μορφές γραφειοκρατικού, συντεχνιακού και όχι ενός ολοκληρωμένου κοι­νωνικού κράτους.

Η θεσμική και γεωγραφική διάσταση των περιφερειών θα αναδείξει, θα ανατρο­φοδοτήσει την αναπτυξιακή τους διά­σταση. θα αναγεννήσει τα τοπικά και περιφερει­ακά παραγωγικά συστήματα που αποδιαρθρώθη­καν, εξαφανίστηκαν τις δεκαετίες του συγκε­ντρωτισμού. Η εθνική οικονομία θα αποτελεί σύνθεση των περιφερειακών παραγωγικών συ­στημάτων που σήμερα είναι αδύναμα και συρρι­κνωμένα, έως ανύπαρκτα. Παραγωγικά συστή­ματα που κληρονομήσαμε από το παρελθόν θα μετεξελιχθούν σε σύγχρονα παραγωγικά συστή­ματα και προϊόντα δια μέσου της σύνδεσης τους με την κωδικοποιημένη γνώση των συστημάτων εκπαίδευσης, των Πανεπιστημίων, των Πόλων Τεχνολογίας, των Περιφερειακών Κέντρων Έρ­ευνας. Το πλούσιο θεσμικά, ανθρώπινο, επιστη­μονικό και τεχνολογικό περιβάλλον της κάθε περιφέρειας θα αποτελεί ένα βασικό θεμέλιο της ανάπτυξης της. θα δημιουργεί προϋποθέσεις έλξης και διαρκούς παραμονής των παραγωγι­κών μονάδων και επιχειρήσεων σε αυτήν. Τις ρί­ζες και τα θεμέλια της ανάπτυξης.

Το έδαφος, το φυσικό, αρχιτεκτονικό και οικι­στικό περιβάλλον της Περιφέρειας θα αποτελούν όχι χώρο προς κατανάλωση, αλλά προστατευμένο συντελεστή μιας νέας ενδογενούς και βιώσι­μης ανάπτυξης. Στόχος μας είναι να παράγουμε έδαφος, να ωραιοποιούμε το τοπίο και όχι να το καταναλώνουμε και να το καταστρέφουμε. Είμα­στε ένα Κίνημα Ωραιοποίησης της Ελλάδας, μιας νέας αισθητικής ποιότητας του αρχιτεκτονικού, οικιστικού και φυσικού τοπίου. Το κάλλος του ελληνικού χώρου θα αποτελεί παράγοντα έλξης πολύμορφων δημιουργικών δραστηριοτήτων. Η ιστορικότητα και μνημειακότητα του ελληνικού εδάφους πηγή μιας πλούσιας συμβολικής και περιβαλλοντικής οικονομίας.

Η τάση αντιαστικοποίησης, η έξοδος από τις πόλεις, που χαρακτηρίζει κύρια τους κατοίκους της Αθήνας, αντί να κατευθύνεται απρογραμμάτιστα   στη δεύτερη κατοικία που προεκτείνει τον πολεοδομικό λαβύρινθο και τη ζούγκλα, θα διοχε­τευθεί σε ένα νέο χωροταξικό και πολεοδομικό σχεδιασμό. Αυτός θα εκφράζεται με τη δημιουργία νέων πόλεων, την ποιοτική αναβάθμιση των υπαρ­κτών, την επανακατοίκηση των περιφερειών και την Αναγέννηση του Αγροτικού χώρου, θα δια­μορφώσει αρμονικές σχέσεις ανάμεσα στον αστικό και αγροτικό χώρο. Ο αγροτικός χώρος θα αποτε­λεί εργαστήριο, αφετηρία ενός συνολικού, διαφο­ρετικού αναπτυξιακού προτύπου που θα εξασφαλίζει άλλη σχέση με το περιβάλλον αλλά και την παραγωγή. Η νέα εικοσαετία θα είναι αυτή της αγροτικής αναγέννησης και όχι του μαρασμού. Στον τομέα της αγροδιατροφής η Ελλάδα μπορεί να είναι πρωταγωνιστής και όχι υφιστάμενος.

Οι σχέσεις αυτές θα απελευθερώσουν το Ατ­τικό τοπίο από τα επιπλέον φορτία σε υλικά και ανθρώπους που το κατέστησαν αβίωτο. Τα ξύ­λινα τείχη της σωτηρίας της Αττικής, κατά τον χρησμό της Πυθίας, βρίσκονται στην Περιφέρεια. Ποτέ στην ιστορία το Αττικό τοπίο δεν υπέστη αυτή την παραμόρφωση. Η διακυβέρνηση αυτών των τάσεων θα αποκαταστήσει την ιστορία και τη φύση στην Αττική. Η μορφή της πόλης και της πρωτεύουσας θα υποκαταστήσει τη μορφή της μη-πόλης, της αντι-πόλης και της μη-πρωτεύουσας. θα οδηγεί σε μια νέα χωροταξική αρμονία και συμμετρία, θα επανασχεδιάσουμε και θα ξαναζωγραφίσουμε την Ελλάδα. ΘΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΘΗΝΑ ΠΟΛΗ ΚΑΙ ΠΡΩΤΕΥΟΥΣΑ.

Η αποτυχία των συγκεντρωτικών, γραφει­οκρατικών προτύπων, κοινωνικής, οι­κονομικής και πολιτικής οργάνωσης στην Ανατολή και τη Δύση του Κόσμου τον προη­γούμενο αιώνα, αναπαρήγαγε παλιές κοινωνικές ανισότητες, εγγυημένους και αποκλεισμένους, πλούσιους και φτωχούς, νέα και παλιά τραύματα των σχέσεων του ανθρώπου και της οικονομίας με τη φύση.

Η ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΟΤΗΤΑ και η ΠΟΛΥΚΕΝΤΡΙΚΟΤΗΤΑ δεν αποτελούν μόνο μια θεωρία για το κράτος, τους θεσμούς, την κοινωνία, την οικονομία, την ανάπτυξη. Αντιπροσωπεύουν μια ιδεολογία, μια θεωρία, ένα ολοκληρωμένο και πολυδιάστατο σχέδιο αξιών. Η πολιτική έκφραση τους μπορεί να διαμορφώσει ένα νέο, αρμονικό με τη φύση, κοινωνικά ίσο και δίκαιο πρότυπο οργάνωσης της κοινωνίας, της παραγωγής και της ζωής.

Η αναζωογόνηση, η εκ νέου ύφανση του κοινω­νικού, ανθρώπινου, οικονομικού ιστού της χώ­ρας μπορεί να γίνει δια μέσου Δημοτικών, Περι­φερειακών Συνεργατικών και Κοινοτικών μορ­φών οργάνωσης της οικονομίας και της κοινω­νίας, Ανακτώντας, εμπλουτίζοντας με σύγχρονες μορφές και περιεχόμενα την πλούσια εθνική πα­ράδοση του Κοινοτισμού και του Συνεργατι­σμού. Η ιστορική, πολιτισμική συνείδηση κάθε περιφέρειας αποτελεί το μεγαλύτερο εφόδιο, το μεγαλύτερο κεφάλαιο για την παραγωγική, δημο­γραφική και πολιτική ολοκλήρωση της. Σε χώρες όπως η Ελλάδα, όπου ξεθεμελιώθηκαν εκ βάθρων τα ανθρώπινα, κοινωνικά κύτταρα της περιφέ­ρειας, η νέα Περιφερειακότητα αποτελεί το θεμέ­λιο ενός νέου κύκλου ανάπτυξης και ζωής που σήμερα απουσιάζει.

Οι Δημοτικοί και Περιφερειακοί θεσμοί αντι­προσώπευσης και αυτοκυβέρνησης αρθρωμένοι με μορφές άμεσης δημοκρατίας και συμμετοχής, με πρωτοβουλίες πολιτών, θα διαμορφώσουν ένα νέο πρότυπο Δημοκρατίας. Η Δημοκρατία των Δήμων, η Δημοκρατία των Περιφερειών θα απο­τελεί το θεμέλιο, σε εθνικό επίπεδο, μιας Νέας Ελληνικής Δημοκρατίας. Οι σημερινές μορφές πολιτικής οργάνωσης δημιουργούν μεγάλα χά­σματα ανάμεσα σε κυβερνώντες και κυβερνώμε­νους. Διαμορφώνουν υπηκόους, κρατίτες και τηλεθεατές και όχι πολίτες, περιορίζουν τη δημο­κρατία σε ένα ναι ή ένα όχι και τη συνειδητή δη­μοκρατική επιλογή σε ανάδειξη δια βοής, δια μέσου των γκάλοπ όπως τον μεσαίωνα.

Τα μέχρι σήμερα πρότυπα κοινωνικής και οικονομικής οργάνωσης έμειναν σε μονοδιάστατες και τυπικές αντιλήψεις που περιόριζαν και εξαρτούσαν την κοινωνική εξέ­λιξη στο δίλημμα του σχεδιασμού και της αγοράς. Αυτό από μόνο του αποδείχθηκε ότι δεν αρκεί και προκάλεσε πολλές παλιές και νέες ανισότητες και παραμορφώσεις. Ανάμεσα στο σχεδιασμό και την αγορά υπάρχουν πολλά άλλα πεδία που κρίνουν το μέλλον των ανθρώπων και της κοινωνίας, τις ιεραρχήσεις και τις ανισότητες.

Το θεμελιώδες πεδίο κοινωνικής εξέλιξης, ιδι­αίτερα στις σημερινές συνθήκες, είναι η οργά­νωση της εργασίας και της παραγωγής και της σχέσης τους με τη γνώση. Η γνώση, το πνεύμα, αποτελεί την κυρίαρχη σήμεοα μορφή κεφαλαίου. Μορφές οργάνωσης της εργασίας εδώ και ένα και πλέον αιώνα αφαίρεσαν από τον άνθρωπο τη γνώση, το σχεδιασμό, τη συμμετοχή στη δημιουρ­γία και την παραγωγή και καθόρισαν την κυριό­τερη αιτία της ανθρώπινης καταπίεσης, αλλο­τρίωσης και δυστυχίας.

Οι μεγάλοι τεχνολογικοί μετασχηματισμοί, η κρίση του προηγούμενου προτύπου οργάνωσης της εργασίας, δημιουργούν συνθήκες αναζήτησης, επανάκτησης από τον άνθρωπο των γνώσεων και του ελέγχου των διαδικασιών παραγωγής των προϊόντων. Τους μετασχηματισμούς αυτούς αν τους ρυθμίσει, τους κυβερνήσει δημοκρατικά η κοινωνία δια των αντιπροσωπευτικών αυτοκυβερνητικών και αυτοδιαχειριστικών της θεσμών θα μπούμε σε μια νέα περίοδο απελευθέρωσης της εργασίας και του ανθρώπου.

Οι διαδικασίες αποκέντρωσης της παραγωγής αποτελούν τη βάση για την επανεμφάνιση των νέων δημιουργών, μαστόρων με νέες σύγχρονες μορφές. Είναι ήδη παρόντες σήμερα.

Η οργάνωση της παραγωγής αυτού του τύπου θα στοχεύει στην παραγωγή προσωποποιημένων προϊόντων ποιότητας που ειδικά για τη χώρα έχει μέγιστη σημασία. Η ποιότητα, και όχι η πο­σότητα που είναι ο προνομιούχος χώρος των πολυεθνικών, θα αποτελεί τον άξονα, το πεδίο μιας νέας ελληνικής παρουσίας στον κόσμο. Η ανάκτηση της ιστορικής εθνικής παραγωγικής μνήμης, που χαρακτηριζόταν από την ποιότητα, θα συμβάλλει στην ανάκτηση της ανθρωπολογίας μας. Αυτή υπέστη μεγάλες αλλοιώσεις τις τελευ­ταίες δεκαετίες.

Στόχος μας είναι μια Ελλάδα της ποιότητας στη δημιουργία, στην παραγωγή, στη φύση, στο περιβάλλον, στις τέχνες, στον πολιτισμό.

Η απελευθερωτική για τον άνθρωπο, τους νέ­ους και τις μεγαλύτερες γενιές, προοπτική θα τροφοδοτηθεί δια μέσου μιας νέας σχέσης της εργασίας με την εκπαίδευση και τη γνώση. Αυτή θα στηρίζεται στην πρόσβαση στη γνώση, την εκπαίδευση όλων των πολιτών, στη συνάντηση-ταύτιση των στιγμών γνώσης και εργασίας, στην εναλλαγή των περιόδων εργασίας και εκπαίδευ­σης, στη συνεχή δια βίου εκπαίδευση.

Η πρώτη μεγάλη αλλαγή για την ολοκλήρωση ενός νέου Δημοκρατικού Περιφερειακού και Εθνικού συστήματος εκπαίδευσης και εργασίας θα αρχίζει με την ελεύθερη είσοδο των νέων αν­θρώπων στα πανεπιστήμια. Οι Δήμοα, οι Περιφέ­ρειες, στα πλαίσια ενός εθνικού σχεδιασμού θα δημιουργούν νέους εκπαιδευτικούς, πανεπιστη­μιακούς και τεχνολογικούς θεσμούς.

Η κινητικότητα, η ελαστικότητα σιην εργασία που προκαλείται δια μέσου των αλλαγών στην Τεχνολογία θα κυβερνάται σε μια προοπτική εγ­γυημένης επιμόρφωσης, επανεκπαίδευσης, ολο­κλήρωσης των εργαζομένων, των δημιουργών και όχι περιθωριοποίηση και αποκλεισμό τους. Θα εμβαθύνουν στη γνώση και την εργασία αντί να αδειάζουν, θα έχουμε διαρκή, πλήρη απασχό­ληση, δημιουργία στους τομείς παραγωγής και αναπαραγωγής του ελεύθερου χρόνου και όχι ανεργία, πλήξη και καταναλωτική αλλοτρίωση. Έτσι εξασφαλίζεται μια ατομική, συλλογική δυ­ναμική, Κοινωνικής Δημοκρατίας, Κοινωνικής Δικαιοσύνης και συνοχής του έθνους.

Η ανάπτυξη των ανθρωπιστικών σπουδών, όπου η χώρα μας από ουραγός μπορεί να γίνει πρωταγωνιστής ανακτώντας το νήμα της ιστο­ρίας της, θα προστατεύει την κοινωνία από τις παραμορφωτικές προς τον άνθρωπο, τη γενετική, τη φύση, τα ζώα, επιδράσεις της τεχνολογίας. Η ανθρωπιστική και ηθική διάσταση των θετικών σπουδών, η άλλη αντίληψη για την Επιστήμη και την Τεχνολογία θα κρίνει την ποιότητα της κοι­νωνίας μας στον νέο αιώνα. Σε μια νέα σχέση ανάμεσα στη γνώση, στην εργασία και την παρα­γωγή θα θεμελιωθεί μια δημοκρατική, κοινωνικά ίση δια μέσου του σεβασμού της διαφορετικότη­τας, κοινωνικά δίκαιη, σε αρμονία με τη φύση και την Ιστορία Ελλάδα.

Επί δεκαετίες η ελληνική οικονομία κινού­νταν όχι τόσο ανάμεσα στη Σκύλλα του ιδιωτικού και τη Χάρυβδη του δημοσίου, όσο μέσα στη σιωπή, τις αλληλοενοχές της Σφίγγας του «ιδιωτικο-δημόσιου» κατά τον Έλληνα θεω­ρητικό του Κοινοτισμού, Κωνσταντίνο Καρα­βίδα. Δεν είναι ορατό πού αρχίζουν τα όρια του ενός και πού τελειώνουν τα όρια του άλλου. Δεν είναι ορατοί διαφανείς διαχωρισμοί, κανόνες, ρόλοι, υποχρεώσεις.

Το ιδιωτικό είναι υπερβολικά υπότροφο του κράτους, το κράτος είναι ιδιωτικό, συντεχνιακό, πελατειακό, το συνεταιριστικό κρατικοσυνεταιριστικό. Παρ' όλο που ονομάσθηκαν φιλελεύ­θερα ή σοσιαλιστικά δεν ήταν ούτε το ένα ούτε το άλλο. Αυτή η ενσωμάτωση δεν δημιουργεί δυνα­μικά στοιχεία ανάπτυξης, άμιλλας, ανταγωνι­σμού, συνεργασίας, συμπληρωματικότητας. Δη­μιουργεί μια χρεοβόρα, ελλειμματοφόρα, δανειοβόρα οικονομία σε ύφεση και ένα έθνος σε τροχιά εθνικής υποχώρησης και ενδοτισμού. Τα χρέη συμβάδιζαν πάντοτε με την εθνική υποχώρηση.

Μετά από αυτούς τους τραυματικούς για μια χώρα κύκλους, χρειάζεται ένα νέο Δημόσιο και ένα νέο Ιδιωτικό. Η ιδανικότητά τους τόσο στο ιδιωτικό όσο και στο δημόσιο δε θα μετριέται στη σφαίρα των ολοκληρωτικών φονταμενταλισμών της αγοράς και του κράτους που καλύπτει σπατά­λες, κλεπτοκαπιταλιστές, κομματικές και κρατι­κές γραφειοκρατίες, τη φοροδιαφυγή, την ακινη­σία, την κακοδιοίκηση, τις πελατειακές σχέσεις, αλλά στο πεδίο του δυναμισμού, της λειτουργικό­τητας, της παραγωγικότητας, της κοινωνικής συμ­βολής και απόδοσης, των επινοήσεων, της φαντα­σίας, της δημιουργίας και της εξυπνάδας.

Το νέο Δημόσιο που θα είναι Δημοτικό, Περιφερειακό και Εθνικό θα έχει κεντρικό δυναμικό κινητήριο ρόλο στους νέους τομείς της τεχνολο­γίας, της έρευνας, των τηλεπικοινωνιών, της εν­έργειας, των σιδηροδρόμων.

Από αυτό το νέο κοινωνικό επιχειρηματικό πεδίο μπορεί να αναπηδήσει μια νέα κοινωνική συμμαχία που θα στηρίζεται στην εργασία και την παραγωγή σε σχέση με το χρηματιστικό κεφά­λαιο, τους φεουδάρχες, τους σεΐχηδες. Η αντί­θεση ανάμεσα στο παραγωγικό-επιχειρηματικό και το χρηματιστικό κεφάλαιο παίρνει διαρκώς οξύτερες μορφές, γιατί ο χρηματιστηριακός παραλογισμός μεταβάλλει τις μονάδες παραγω­γής σε πιόνια μιας οικονομίας καζίνο. Αυτού του τύπου οι μηχανισμοί μετέτρεψαν την Ελλάδα σε χώρα εξαγωγής κεφαλαίων.

Οι διαδικασίες της παγκοσμιοποίησης από τα πάνω προκαλούν την αποεθνικοποίηση των περι­φερειακών και εθνικών οικονομιών. Ενώ οι μη­τροπολιτικές οικονομίες και οι πολυεθνικές εται­ρείες εξακολουθούν να παραμένουν εθνικές, στις αδύνατες χώρες, όπως η Ελλάδα, έχουμε εμβά­θυνση της αποεθνικοποίησης και του μεταπραττισμού της οικονομίας και των επιχειρήσεων. Η ανατροπή αυτής της τάσης, η προστασία και επέ­κταση της εθνικής οικονομίας και παραγωγής, η ελληνικότητα της είναι προτεραιότητες για μια δημοκρατική και πολιτισμένη χώρα.

Η Διακήρυξη της 13ης Μαρτίου, τη χρο­νική στιγμή που διατυπώνεται, προσ­δοκά μια ανάσταση, μια αναγέννηση, μια διαδρομή που οδηγεί σε μια νέα παλιγγενε­σία. Αυτή θα έχει ως πεδίο κρίσης, κατάληξης, ως χρονική στιγμή του ιστορικού ραντεβού της το τέλος της πρώτης εικοσαετίας του νέου αιώνα και της 3ης χιλιετίας. Το 2020-2021 συμπληρώνο­νται διακόσια χρόνια από την αρχή του αγώνα της παλιγγενεσίας. Οι προσδοκίες των αγωνι­στών αυτής της ιστορικής κίνησης των Ελλήνων δεν αντικατοπτρίζονται στη σημερινή ελληνική παρακμιακή πραγματικότητα. Οι αλλοιώσεις στο εθνικό, κοινωνικό, πολιτισμικό και, περιβαλλο­ντικό σώμα είναι πολύ μεγάλες. Αυτοί δεν αγωνί­σθηκαν γι' αυτό το ιστορικό εθνικό προϊόν, γι' αυτή την Ελλάδα. Οραματίσθηκαν μια διαφορε­τική Ελλάδα.

Οι δικοί μας οραματισμοί, το δικό μας ατομικό και συλλογικό αίσθημα της ζωής δεν ταυτίζεται και δεν συναντιέται με τη σημερινή ελληνική κοι­νωνική και εθνική παρακμιακή πραγματικότητα. Η επόμενη εικοσαετία μπορεί να αποτελέσει συμπυκνωμένο χρόνο ανάκτησης και σύγχρονης εξέλιξης των μορφών της ζωής μας, ώστε να καλύψουμε το χαμένο ιστορικά έδαφος. Περίοδο αναγέννησης, νέας παλιγγενεσίας, ανάκτησης της εθνικής αυτοπροσωπείας και αρχής μιας νέας ελληνικής συμβολής στον πολιτισιιό της ανθρω­πότητας. Συμβολή που διακόπηκε στον κύκλο αυτής της χιλιετίας. Μια δημιουργική επιστροφή μας στην Ιστορία και τη σύγχρονη Οικουμένη.

Το έμβλημα του Κινήματος της Δημοκρατικής Περιφερειακής Ένωσης, που προσδοκά να ενώσει τους Έλληνες, τις Περιφέ­ρειες, το Κοινό των Ελλήνων σε ένα νέο πεδίο δη­μιουργίας και Δημοκρατίας, είναι ο Πλάτανος. Ο συμβολισμός της φύσης, της σκέψης, των κοινοτι­κών μορφών οργάνωσης της ζωής, της ζωτικής, υπαρξιακής ανάγκης του ελληνισμού μετά από δεκαετίες ξεριζωμών και αποδιαρθρώσεων να ριζώσει. Ο συμβολισμός μιας νέας οικιστικής συμ­μετρίας και αρμονίας ανάμεσα στην ενδοχώρα, στην ηπειρωτική και την θαλάσσια Ελλάδα.

.......

ΤΟ ΤΟΥΡΚΙΚΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ - Η ΑΝΟΙΞΗ ΤΩΝ ΛΑΩΝ – Η ΕΙΡΗΝΗ ΚΑΙ ΔΙΚΑΙΟ ΠΟΥ ΕΞΑΙΡΟΥΝΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ – ΤΙ ΝΑ ΠΡΟΣΤΕΘΕΙ ΣΤΟΝ ΛΟΓΟ ΤΗΣ ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΟΥ .

αναρτήθηκε από : tinakanoumegk on : Παρασκευή 17 Ιουλίου 2026 0 comments

«Δεν υπάρχει Κυπριακό πρόβλημα, δεν υπάρχει πρόβλημα Αιγαίου, δεν υπάρχει πρόβλημα Θράκης, υπάρχει ένα πρόβλημα: Το Τουρκικό πρόβλημα. Και αυτό πρέπει να λυθεί με βάση τις αρχές, τις αξίες και τα ιδανικά που αποτέλεσαν τα θεμέλια των ευρωπαϊκών δημοκρατιών». (*)

                                                     ---

Από τον δημόσιο λόγο λείπουν οι λαοί της Ανατολίας και τα δικαιώματά τους. Είναι αποτέλεσμα υπαγόρευσης υπαγωγής στην PAX Tourka, PAX Americana, στα εξωτερικά δόγματα ασφαλείας, στις παγκοσμιοποιημένες μπίζνες. Είναι η υπαγωγή της χώρας, των εθνικών, δημοκρατικών και κυριαρχικών δικαιωμάτων στον παγκόσμιο καταμερισμό ισχύος.

Μετά το ΄74 ούτε αποχουντοποίηση έγινε, αλλά και δόθηκε συνέχεια σε μια εξωτερική πολιτική Πιπινέλεια, Αβερωφική. Ο εθνικοφρονισμός-αμερικανισμός συνέχισε να καθηγεύει το δορυφορικό κράτος. Αντί αποστασιοποίησης λόγω της Κύπρου, η κεμαλοφασιστική ιδεολογία απέκτησε πολλούς φίλους. Προέκτασή του ήταν ο «εκσυγχρονισμός», ο «αντιεθνικιστικός ρεαλισμός». Η ολοκληρωτική δημοκρατία της μεταπολίτευσης ομογενοποιήθηκε, αφομοιώθηκε ως πολιτικό σύστημα στην εθνική δουλικότητα, στον μεταπρατισμό.

Από τα μέσα του ΄90, όταν το ΠΑΣΟΚ έγινε Μητσοτακικό κόμμα, στη χώρα, κυριάρχησαν οι πραιτωριανοί του ενδοτισμού. Η Ελλάδα υπολαμβάνεται πλέον σταθερά ως φτωχό παρακολούθημα ηγεμονικών στρατηγικών και παράρτημα των σχέσεών τους με τους ημιαυτόνομους και υποϋγεμονικούς σταθμούς. Ένα βήμα πιο πέρα: για την σημερινή κυβέρνηση της χώρας επιστρέφει ο από βοράν κίνδυνος και εντάσσεται ως παρακολούθημα των σχέσεων υποϊμπεριαλιστικών περιφερειακών παραγόντων Τουρκίας και Ισραήλ με την «Δύση».

                                                      ---

Στις αρχές της ελευθερίας, του δικαίου των λαών, όχι των κρατών, εκεί κρίνεται ο ανθρωπισμός και διεθνισμός μας. Ο δρόμος της ειρηνικής συνύπαρξης, της ανάπτυξης είναι ο πολιτισμός, ο δημοκρατικός εκσυγχρονισμός της Τουρκίας. Τότε θα πάψει να είναι απειλητική.

Η χώρα μας, μέσα από την πολιτική διπλωματία, ως ηθικό πρότυπο σχέσεων λαών και κρατών, μπορούσε να είναι κέντρο πρωτοβουλίας ειρήνης. Το διακομματικό πολιτικό καρτέλ, οι ένοχοι διαφθοράς, διαπλοκής, ανεπάρκειας και μεσιτείας δεν μιλάει, υφίσταται, προσαρμόζεται. Απαντούν με εξοπλιστικά προγράμματα. Οι εξοπλισμοί έχουν αξία μόνο με προϋπόθεση τις πολιτικές και διπλωματικές ευθύνες. Και κυρίως με μια στρατηγική όστπολιτίκ διαμόρφωσης συσχετισμών άρνησης των μηχανισμών, δομών ιδεολογίας, που κρατούν ελεγχόμενο και αλλοτριωμένο τον Τουρκικό κοινωνικό σχηματισμό.

                                                        ---

Η Τουρκία βαρύνεται με ιστορικά εγκλήματα απέναντι σε έλληνες, Πόντιους, Μικρασιάτες και άλλους λαούς της Μικράς Ασίας. Στο δρόμο της αλήθειας και της απελευθέρωσης αγωνίζεται ο Κουρδικός λαός. Τεράστια σιωπή καλύπτει το μεγάλο προσχεδιασμένο έγκλημα της κατάδοσης του ηγέτη ενός απελευθερωτικού κινήματος. Μια υπεύθυνη Ελληνική κοινωνία θα απαιτήσει αποκάλυψη δομών και μηχανισμών πνευματικής αποικιοποίησης, και τιμωρία των ενόχων.

Για αυτά, που δεν μιλάει ο πολιτικός κόσμος, για την παραβίαση των δικαιωμάτων των λαών στην ιστορία και σήμερα από το Τουρκικό κράτος φυλακή απαιτείται μια Νέα Νυρεμβέργη και η θεμελίωση κοινωνιών δικαίου στην Μικρά Ασία και Μεσοποταμία, μια Νέα θεσμικότητα που θα στηρίζεται σε πολιτιστικές, γεωγραφικές, διοικητικές αυτονομίες.

«Το Νέο Ανατολικό Ζήτημα μετά το ΄74 είναι μια πολύ Ελληνική Υπόθεση όχι ως στρατιωτική σύγκρουση αλλά ως διανοητική, ηθική πολιτιστική ηγεμονική πολιτική. Αυτό δεν είναι κατανοητό. Δεν κατανοούν τα μειονεκτήματα ενός εγκληματικού ρατσισμού και τα πλεονεκτήματα ενός δημοκρατικού ιστορικού έθνους. Ιδρυτικού του παγκόσμιου πολιτισμού». (**), «Η κυριαρχία μας στο Αιγαίο θα κριθεί στο πεδίο μιας νέας ολοκληρωμένης χωρογραφικής πολεοδομικής στρατηγικής». (***)

                                                  ---

Για την αδελφοσύνη αλλά και το δίκαιο των λαών, την ειρηνική συμβίωση των κρατών, κοινωνική μας προϋπόθεση είναι η ηθική και πολιτική απελευθέρωση, η κάθαρση από το κακιστοκρατικό στρώμα, που προσβάλλει την αξιοπρέπεια της χώρας. Ο Ελληνικός λαός δεν μπορεί να ζει με τους εφιάλτες, αριστεροδεξιούς δραγουμάνους.

---

ΤΟ ΠΑΡΑΠΑΝΩ:                                                                                                                              1. Έχει αφορμή από την διαπραγμάτευση του θέματος Τουρκία – εξωτερική πολιτική και Σύνοδος του ΝΑΤΟ στην πρόσφατη εκδήλωση της ΕΛΠΙΔΑΣ.                                                2. Πρέπει να διαβαστεί ως συνέχεια του σημειώματος «ΤΟ ΝΑΤΟ ΚΑΙ Η ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΓΝΩΣΗ ΤΩΝ ΚΕΝΤΡΙΚΩΝ ΣΤΟΧΩΝ - (μετά την εκδήλωση της Ελπίδα για τη Δημοκρατία» στην σελίδα tinakanoume).

---

(*): Από την γνωστή ομιλία του Μιχάλη Χαραλαμπίδη στο 4ο Συνέδριο του ΠΑΣΟΚ το 1996.                                                                                                                                       (**) και (***): Από το κείμενο του Μ. Χ. «ΤΑ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΑ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ - να ονομάσουμε τα πράγματα – Εσωτερική Ρηχότητα – Γεωπολιτική Ορφάνια».    

Γρηγόρης Κλαδούχος – Ξυλόκαστρο Κορινθίας – 17 Ιουλίο 2026   

...

 

ΤΟ ΝΑΤΟ ΚΑΙ Η ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΓΝΩΣΗ ΤΩΝ ΚΕΝΤΡΙΚΩΝ ΣΤΟΧΩΝ - (μετά την εκδήλωση της Ελπίδα για τη Δημοκρατία)αναρτήθηκε από : tinakanoumegk on : Τετάρτη 8 Ιουλίου 2026 0 comments

 ΤΟ ΝΑΤΟ ΚΑΙ Η ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΓΝΩΣΗ ΤΩΝ ΚΕΝΤΡΙΚΩΝ ΣΤΟΧΩΝ - (μετά την εκδήλωση της Ελπίδα για τη Δημοκρατία)

Η χώρα καταπονείται από Δεξιά – αριστερά συστήματα ιδεολογικής θολότητας, μεσιτείας, ρηχών και καθυστερημένων προσεγγίσεων. Με την ευκαιρία της εκδήλωσης της ΕΛΠΙΔΑΣ επανήλθε το διώνυμο μέσα-έξω από το ΝΑΤΟ. Στην παραμεθόριο της Αριστεράς και σε κάποιο φάσμα προβληματισμού η συνθηματολογία έγινε πρωτεύουσα ουσία διαλογισμού.

Τί πρέπει να πούμε για την αδυναμία τους να αντιληφθούν τί τους φταίει, να απελευθερώσουν το πνεύμα τους ώστε να μπορούν να σταθμίζουν τα πράγματα, πριν τους δώσουν αξία, να ιεραρχήσουν, αποδώσουν κεντρικότητες στην συνείδηση στόχων και πράξης:

1. Δεν βλέπουν «την καπιταλιστική διείσδυση στον τομέα ακριβώς εκείνο, όπου είναι λιγότερο ορατή και όπου μοιάζει περισσότερο ακίνδυνη: τον τομέα του πολιτισμού όπου τα τραύματα σε έναν λαό είναι τόσο βαθύτερα όσο πιο δύσκολα γίνονται αντιληπτά» (*) και καταγγέλλουν τον ιμπεριαλισμό αλλά αδυνατούν να συλλάβουν τα πραγματικά κανάλια με τα οποία κυβερνούν την ζωή μας. Ο ιμπεριαλισμός εισάγεται με μορφωτικούς και εκπαιδευτικούς όρους, με αφηγήματα αλλοίωσης της ιστορίας και των ταυτοτήτων, αποδοχή εξωεθνικών δογμάτων εθνικής ασφάλειας. Ενσωματώνονται οι αξίες ενός συστήματος και μετατρέπονται σε φορείς, όταν καθοδηγούνται σε εσωτερικούς διχαστικούς ψεύτικους άξονες.

2. Αδυνατούν να κατανοήσουν την ισχύ του χρηματιστικού – πιστωτικού κεφαλαίου, την ιδεολογική και υλική κυριαρχία της τεχνολογίας επί της επιστήμης.

3. Για την ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΩΝ ΚΕΝΤΡΙΚΩΝ ΣΤΟΧΩΝ, που απελευθερώνουν και άλλες παραμέτρους: τους εσωτερικούς και εξωτερικούς λογαριασμούς, όμως, θα κάνει ένα νέο πληθυντικό πολιτικό σύστημα.

«Δεν μπορεί να υπάρξει διέξοδος, αν δεν λυθεί το εσωτερικό πρόβλημα της χώρας, που είναι το ηθικό πρόβλημα». Οι πολίτες «να προτάξουν κινήματα αντιδιαφθοράς, για την δημοκρατία, γιατί αυτά καλύπτουν και την οικονομική και κοινωνική σφαίρα» (**).

4. Α. Αυτά τα παραπάνω θα πρέπει να είναι η πολιτική λογική σφαίρα ερμηνείας και τεκμηρίωσης και από την ΕΛΠΙΔΑ. Β. Η εικόνα από την ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΜΑΣ, της ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗΣ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ - 13 Μαρτίου 2000.

Γ. Για το άλλο θέμα από την ίδια εκδήλωση, της διαχείρισης της Τουρκίας σε επόμενο σημείωμα.

(*) ΓΙΑΓΚΟΣ ΑΝΔΡΕΑΔΗΣ, από τον πρόλογό του στο βιβλίο «Ο ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΣ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟΣ». Έκδοση της Ένωσης για τα Δικαιώματα και την Απελευθέρωση των Λαών και του ΙΔΡΥΜΑΤΟΣ ΜΕΣΟΓΕΙΑΚΩΝ ΜΕΛΕΤΩΝ.

(**) Από ομιλία του Μιχάλη Χαραλαμπίδη στο Κέντρο Νεότητας Δήμου Χαλανδρίου – 10 Μαρτίου 2012.

Γρηγόρης Κλαδούχος – Ξυλόκαστρο – 8 Ιουλίου 2026         

...

 

ΣΥΝΕΔΡΙΟ «ΠΑΣΟΚ». ΜΙΑ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΥΠΟΠΟΛΙΤΙΚΗΣ. ΜΙΑΣ ΚΑΤΑΓΡΑΦΗ ΣΧΕΣΕΩΝ ΤΗΣ ΚΟΜΜΑΤΙΚΗΣ ΚΑΣΤΑΣ. Οι έντιμοι βίου και πολιτικής είναι ύβρις να γίνονται χρήσιμοι αποενοχοποίησης «πολιτικών» ανθρώπων και κομμάτων υποπολιτικής.αναρτήθηκε από : tinakanoumegk on : Δευτέρα 30 Μαρτίου 2026 0 comments

 ΣΥΝΕΔΡΙΟ «ΠΑΣΟΚ». ΜΙΑ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΥΠΟΠΟΛΙΤΙΚΗΣ. ΜΙΑΣ ΚΑΤΑΓΡΑΦΗ ΣΧΕΣΕΩΝ ΤΗΣ ΚΟΜΜΑΤΙΚΗΣ ΚΑΣΤΑΣ.

Ένα ακόμα διεκπεραιωτικό θέαμα ενός εκφυλισμένου «κινήματος». Ήταν εκεί καριερίστες, βολεμένοι του κόμματος σε κρατικές θέσεις, πολλοί χειροκροτητές. Στην συνιστώσα του κομματικοκρατικού ανήθικου καρτέλ μεσιτείας, βρωμιά στην πολιτική ιστορία της χώρας.

Θεωρήθηκε ότι η αναφορά του ονόματος Μιχάλης Χαραλαμπίδης από φολκλόρ συνεδριακό «λόγο» θα έδινε προσθετική αξία.

Στην βρωμιά δεν ταιριάζουν στολίδια.

Οι έντιμοι βίου και πολιτικής είναι ύβρις να γίνονται χρήσιμοι αποενοχοποίησης «πολιτικών» ανθρώπων και κομμάτων υποπολιτικής.

...

ΔΥΟ ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟΥΣΙΑΣ ΤΟΥ ΜΙΧΑΛΗ ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΗ. Η ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΚΑΙ ΓΕΩΙΣΤΟΡΙΚΗ ΣΚΕΨΗ ΤΟΥ. ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΕΣ ΔΕΣΜΕΥΣΕΙΣ ΟΣΩΝ ΑΝΑΦΕΡΟΝΤΑΙ ΣΤΟΝ ΛΟΓΟ ΤΟΥ.

αναρτήθηκε από : tinakanoumegk on : Πέμπτη 26 Μαρτίου 2026 0 comments

Α.

ΔΙΑΝΟΟΥΜΕΝΟΣ: «Ο διανοούμενος είναι ένα άτομο ικανό να αντιλαμβάνεται την πολυπλοκότητα του κόσμου και να την συνοψίζει, ενδεχομένως με ανατρεπτικές συνέπειες»(1). Αντιλαμβάνεται την δομή της πραγματικότητας και δημιουργεί μια σύνθεση: των ιδεών και της ιστορίας και προσφέρεται στην δράση της με προορισμό να δώσει σε αυτήν το μέγιστο της οικουμενικότητας και της δυνατής επικαιρότητας. Ο κόσμος του είναι αυτός της παιδαγωγικής, των προτάσεων, να φέρνει αρμονικότητες στις αντινομίες σε μια ευγενή συνάρθρωση φαντασιακού και εμπειρίας. Το βασίλειο των καλών διαθέσεων. Τέτοια εφόδια είχε ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης και η ιστορία δεν μπόρεσε να τον διαψεύσει. Ούτε διαμεσολαβητικός, ούτε συγκρουσιακός, αλλά με την διαλεκτική της υγειοφόρου πολιτικής αποστολής.

Πρώτη διαπιστωτική του αφετηρία: ο χαρακτήρας του κράτους, εξαρτημένου, επιτηρούμενου, δορυφορικού, συσσώρευσης κεφαλαίων από οικονομικές μεταπρατικές ελίτ και εξαγωγής κεφαλαίων από το κράτος, με το απαραίτητο θεσμικό και πολιτικό δυναμικό. Με βάση μια διαλεκτική αυτοδιαχειριστική κοινωνική θεωρία γεωιστορικής ολότητας υπέδειξε πράξεις μετασχηματισμών. «Μεταρρυθμίσεις είναι αυτές που αλλάζουν την δομή ενός συστήματος και όχι αυτές που αλλάζουν τις παραμέτρους του» (2). Ο Μ. Χ. στερέωσε μια πύλη στους λαβύρινθους της ζωής και της πολιτικής, πάνω στην σχέση δημοκρατίας ως ιδεατό και μορφών πραγμάτωσής της. Ανέλαβε την ευθύνη ύφανσης ενός νήματος προς την διέξοδο. Οι προβλέψεις του θεμελιώθηκαν στην «προσεκτική μελέτη των συμπτωμάτων». (3) Για τον Μ. Χ. η πολιτική ηθική πέραν της ανιδιοτέλειας, δεν μπορεί να ξεχωρίσει από την διανοητική, μορφωτική προτασιακή δημιουργικότητα. Δεν υπήρξε κάποιος με τέτοιο εύρος γνώσεων και αποτύπωσή τους σε πολιτικά βιβλία. Με «μετατροπή ατομικών προβλημάτων σε δημόσιες θεματικές… υπόδειξη στα άτομα τι πρέπει να κάνουν, ώστε να καταστεί αποτελεσματική η συλλογική πράξη» (4). Η αποδοχή κοινωνικών αιτημάτων και συνθετική επεξεργασμένη επαναπροτασή τους, είναι η ουσία της πολιτικής. «Γράφουμε, σημαίνει ότι δίνουμε εργαλεία αλλαγών» (5). Είναι τα πολιτικά βιβλία του σε διάκριση με συνήθεις πανεπιστημιακές διατριβές, με αθροίσματα αναφορών, μοντάζ, τυραννίας παραπομπών.

Β. Μετείχε στο ιδρυτικό του ΠΑΣΟΚ όχι ως καρριεροποιείο αλλά ως ΑΥΤΟΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΙΚΟ μοντέλο. Η πρότασή του αυτοκαθορισμού εκτείνεται σε όλο το φάσμα της ζωής, θεσμικής, υλικής και πνευματικής. Είναι οι θεσμικές καινοτομίες αυτοκυβερώμενων συστημάτων που διατρέχουν όλη την αρχιτεκτονική του κράτους, εκκινώντας από τους τόπους και την αναγνώριση της σημασίας των εδαφικών συντελεστών παραγωγής, τα χωριά ως «πολιτική έκφραση της οργανωμένης εργασίας», δήμους, περιφέρειες. Για αυτόν η κοινωνικότητα αποτελεί βάση δημιουργίας κοινωνικής οικονομικής αξίας, επιστροφή μαστόρων τεχνιτών, δημιουργών, της επιστήμης, υπέρβαση οικονομισμών, παραδοσιολατρείας χωρίς διέξοδο προοπτικής. Αξίζει να αναφερθούν οι συσχετίσεις και παραλληλίες με όσα καταγράφει ο Κώστας Βεργόπουλος, για τον Κώστα Καραβίδα: «…ο ριζοσπαστισμός του δεν είναι αφηρημένος, αλλά ορίζεται από την επιδίωξη ενός συγκεκριμένου σκοπού: να κινητοποιήσει την παραγωγική – δημιουργική πρωτοβουλία των ανθρώπων στην βάση, προς όφελός τους. Ο ριζοσπαστισμός του είναι ιστορικοποιημένος, δηλαδή καθορίζεται από ένα πλήθος προσδιορισμών με βάση το έδαφος, την κοινωνία, το έθνος». Σε αυτόν, τον Κ. Καραβίδα, τον πρωτοπόρο κοινωνιολόγο, κοινοτιστή και για αυτές τις ιδέες του ο Μ. Χ. αφιερώνει το βιβλίο του ΑΓΡΟΦΙΛΙΑ.

Γ.

Ο Μ. Χ. επαναφέρει τον πολιτισμό στην ιεράρχηση συνιστωσών του αξιακού συστήματος, του δικαίου των λαών. Σε μια ανοιχτή προοπτική οικονομικών, πολιτισμικών και επικοινωνιακών ανοιγμάτων με την ευρύτερη γεωγραφία. - Πολιτικά ακατανόητο για αυτόν ήταν: «ο διαχωρισμός των εθνικών από τα αληθινά πεδία όπου ΚΡΙΝΕΤΑΙ Ο ΔΙΕΘΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΑΝΘΡΩΠΙΣΜΟΣ ΜΑΣ... Η σύγκρουση με την γενοκτονική Τουρκική κάστα κρίθηκε και κρίνεται στο πεδίο της πολιτικής παιδείας, της πολιτικής ικανότητας». Το κύριο είναι η αποδόμηση του Κεμαλικού ιδεολογικού μηχανισμού αυτού του κράτους, ο εκδημοκρατισμός, οι νέες εθνικές, πολιτισμικές συνθέσεις και δημοκρατικές ρυθμίσεις στην Ανατολία και Ανατολική Μεσόγειο. - Την πρότασή του, ίδρυσης της πόλης Ρωμανία που ψήφισε η μεγάλη πλειοψηφία της Βουλής, ακύρωσε ο μετά τον Ανδρέα Παπανδρέου ένοικος του Μαξίμου. Η αμόρφωτη αριστερά, έμεινε σε «ποντιακά» και δεν είδε σε αυτή την πρόταση μιας πόλης - κέντρου επανασύνδεσης με τον ευρύτερο γεωπολιτισμικό χώρο, μια σχέση λαών, έκφραση πολιτισμικού και περιφερειακού διεθνισμού, περιφερειακής αυτοανάπτυξης . - Στην επαναπρόταση της Ευρωπαϊκής ανασύνθεσης, χωρίς ευρωκεντρικούς ευρωκρετινισμούς δεξιάς και αριστεράς ή ευρωεχθρότητας, θεωρεί ότι ιδιαίτερα σημαντική είναι η παρέμβαση της χώρας αυτή τη στιγμή, που η Ευρώπη είναι τυφλή, σε παρακμή και επανέρχεται σε αποικιοκρατικές μεγαλοϊδετικές πονηριές. Ευρώπη λαών, πολιτισμών και δικαιωμάτων.

Δ. Η κριτική του στα κόμματα – μη κόμματα: Η μεταπολιτευτική δημοκρατία πήρε ολοκληρωτικές μορφές. Ήδη από το 2010 μιλάει για το «μεταπολιτευτικό δεξιοαριστερό τέρας». Μπλοκαρισμένη ολιγαρχική δημοκρατία μη αντιπροσώπευσης. Η μεταπολιτευτική κρίση της πολιτικής είναι κρίση περιεχομένων, απουσία προγραμματικής παιδείας και εθνικού σχεδίου. «Η μεταπολίτευση δημιούργησε την δημοκρατία τω κομμάτων, των μηχανισμών, η δημοκρατία δεν οικοδομήθηκε δια μέσου των κομμάτων». «Τα πολιτικά κινήματα δεν ήταν έκφραση μορφωτικών κινημάτων, αντιπροσώπευσης, διαμεσολάβησης σχέσεων κοινωνίας και εξουσίας». «πόσο επικίνδυνα είναι τα εκφυλισμένα, τερατογόνα και χειραγωγούμενα από εξωελλαδικούς κύκλους μορφώματα που εξακολουθούν να ονομάζονται πολιτικά κόμματα και αρχηγοί». « Η ποιοτική πολιτική επιβάλλει ποιότητα στα ΜΜΕ, ούτε παραμυθίαση, ούτε ευτέλεια».

Ε. ΕΥΘΥΝΗ αυτού που θέλει να μιλήσει για το έργο του το πολιτικό και συγγραφικό ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΑΝΑΣΥΣΤΗΣΕΙ ΕΠΑΡΚΩΣ ΤΗΝ ΔΟΜΗ ΤΗΣ ΣΚΕΨΗΣ ΤΟΥ. Όλοι, βέβαια, όσοι αναφέρονται στο όνομά του υπόκεινται σε διαδικασίες κριτικής και επαλήθευσης. Ωστόσο η πολλή αγάπη, η λατρεία σκοτώνουν την λογική. «Ένας καλός μαθητής δεν είναι αναμεταδότης, δεν επαναλαμβάνει. Η υπερβολή πιστότητας μπορεί να βαλσαμώσει τις ιδέες» (6).

ΑΙΣΘΗΜΑ ΕΥΘΥΝΗΣ: πρωτοβουλίες δημιουργίας ενός αυθεντικού νέου, μεγάλου δημοκρατικού κόμματος με αυτόχθονη αυθεντική ιδέα της χώρας. Εκσυγχρονισμός είναι η απελευθέρωση από τα κομματοκρατικά δεσμά, από την κακιστοκρατική πολιτική τάξη. Κάθαρση, ηθικοποίηση όλων των εξουσιαστικών μηχανισμών, που δεσμεύουν την χώρα, άνοιγμα ενός δημοκρατικού δρόμου. Πρότασή μου προς όλους όσους αναφέρονται στον λόγο και το έργο του Μ.Χ.: η υπευθυνοποίηση στην διακηρυκτική του κεντρικότητα: την διαφθορά, διαπλοκή, δημοκρατία, μετέχοντας στα κινήματα που η κοινωνία γεννάει. Με βάση αυτήν την κατεύθυνση επόμενη κίνηση είναι η επεξεργασία εξειδικευμένων προτάσεων. Έλεγε ότι οι δημοκρατίες τιμωρούν. Έρευνα οικονομικών, πολιτικών και των εξουσιαστικών δομών και ανθρώπων, που συσχετίστηκαν ή εξελίχθηκαν με κυβερνητικές αποφάσεις, αλλά και αυτών που ανέλαβαν έρευνες και κάλυψαν την ανηθικότητα.

Όσοι αναφερόμαστε στον Μιχάλη Χαραλαμπίδη, όταν δηλώνουμε πολιτικές συμφωνίες δεν μπορούμε να χρησιμοποιούμε το όνομά του επί ματαίω. Αυτός έκανε πολλά για τους άλλους . Εμείς ας τολμήσουμε και τα λίγα. Να χτίσουμε γέφυρες με το έργο του. Για να περάσουν οι ιδέες του και ξεκλειδώσουν ερμηνείες και πράξεις στην δημόσια επικαιρότητα. Διαφορετικά, κάθε χρόνο στις 27 Μαρτίου θα στέλνουμε την ιδιοτελή ευχή «να ζούμε να τον θυμόμαστε».

ΣΤ.

Το σημείωμα αυτό είναι συνέχεια και συνιστάται να διαβαστεί μαζί με το κείμενο συνεργασίας με τον Ντίνο Παπαντωνίου, «ΜΙΧΑΛΗΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΗΣ: Η ΔΕΣΜΕΥΣΗ ΣΕ ΕΝΑΝ ΟΡΙΖΟΝΤΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ – ΚΟΙΝΩΝΟΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΠΑΙΔΕΙΑΣ, ΝΟΗΜΑΤΟΣ ΖΩΗΣ», που υπάρχει και στο διαδίκτυο. Περιλαμβάνεται στο βιβλίο με συγκεντρωτικά κείμενα που δημοσιεύτηκαν μετά τον θάνατό του και με 78 σελίδες εργογραφία από τον Θεοφάνη Μαλκίδη και με την συνεπιμέλεια του Βασίλη Αϊβαλιώτη, έκδοση Πολιτιστικού Αναπτυξιακού Κέντρου Θράκης .

…

(1) Ορισμός κατά τον Wlodek Goldkorn (2)Τζιόρτζιο Ρούφολο – οικονομολόγος (3)Θουκιδίδης

(4)Σίγκμουν Μπάουμαν - Κοινωνιολόγος

(5)Ρομπερτο Σαβιάνο - συγγραφέας (6)Κάρλο Σίνι – φιλόσοφος

…

1. Το παραπάνω κείμενο είναι αφιερωμένο στον Ηλία Σιαμέλα (Ηλίας Σιαμέλας). Μετά τις εκλογές του 2000 στην συνέλευση της Δημοκρατικής Περιφερειακής Ένωσης, ανάμεσα σε μελαγχολικές θεωρήσεις, ο Ηλίας – παλιός θαλασσινός - στην σκηνή με τα χέρια υψωμένα είπε «γην ορώ», όπως και ο τίτλος ενός βιβλίου του. Τον «ξαναείδα», όταν πριν χρόνια το Ιταλικό περιοδικό l ESPRESSO δημοσίευσε την εικόνα που επισυνάπτω. Την έκανα διακριτικό της σελίδας ΕΥΠΟΛΙΣ ΟΜΙΛΙΑ.

2. Το κείμενο πλαισιώνεται από την προσωπογραφία του Μιχάλη Χαραλαμπίδη, έργο της Μαργαρίτας Ράντεβα και το σήμα του ευΠΟΛΙΣ ΟΜΙΛΙΑ.

Γρηγόρης Κλαδούχος – Ξυλόκαστρο Κορινθίας – 26 Μαρτίου 2026

...

Η ΚΥΠΡΟΣ ΚΑΙ Η ΓΡΑΜΜΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ – Η ΠΟΛΕΜΟΛΟΓΙΑ ΝΕΟΕΘΝΙΚΟΦΡΟΣΥΝΗΣ ΚΑΙ Η ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗ ΝΟΗΜΟΣΥΝΗ - Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ, Η ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΑ, Ο ΑΝΘΡΩΠΙΣΜΟΣ ΣΤΟΥΣ ΧΑΡΤΕΣ ΠΟΡΕΙΑΣ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗΣ.

αναρτήθηκε από : tinakanoumegk on : Παρασκευή 13 Μαρτίου 2026 0 comments

Οι μεγάλοι μετασχηματισμοί, τα δίκαια λαών, η αυτεξουσιότητα, η κρατική κυριαρχία απαιτούν ΕΠΕΞΕΡΓΑΣΜΕΝΑ ΣΧΕΔΙΑ ΕΘΝΙΚΩΝ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΩΝ. Η στρατιωτική, ΣΥΓΚΡΟΥΣΙΑΚΗ ΝΟΗΜΟΣΥΝΗ δεν αποδίδουν, χωρίς και κατά προτεραιότητα της ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΝΟΗΜΟΣΥΝΗΣ και διπλωματίας. Η συζήτηση παρακμιακού επιπέδου σήμερα, για τον πόλεμο, εάν αποσυντεθεί, κινείται ανάμεσα σε ποσότητες υλικών καταστροφής ή από καταστροφή και ιδέες θεολογικού τύπου.

1. Αντίθετα με την απαιτούμενη ευθύνη αυτοπροστασίας, παρατηρείται μια νεύρωση ανασφάλειας, αδιεξόδου. Ο δημόσιος τηλεοπτικός βίος διευρύνεται με τους «ειδικούς» πολεμολόγους, όπως στα μνημόνια και στον κόβιντ τα πολιτικά και ηθικά ζητήματα υποκατέστησε η επιστήμη υπηρεσίας, οικονομολόγων και ιατρολόγων. Είναι η κρίση του πολιτικού. Στο ίδιο αυτό διαρκές σενάριο, αυτό των κρίσεων, μόνο οι πρωταγωνιστές αλλάζουν. Στην τηλεοπτική εικόνα παρελαύνουν στα «δημοσιογραφικά» σκηνοθετήματα οι κομματικοί μιντιακοί εκπρόσωποι, στρατιωτικοί απόστρατοι στην υπηρεσία των ιδεολογικών μηχανισμών του εξαρτημένου και επιτηρούμενου κράτους, καθώς κάθε κοινωνικός σχηματισμός έχει ανάγκη από φορείς (ανθρώπους και θεσμούς) νομιμοποίησής του. Στη εξαρτημένη, δορυφορική χώρα μας, όπως εύκολα φαίνεται, έχουν ανάγκη μία ενδιάμεση μεταπρατική δύναμη προπαγανδιστών, που να «αποδεικνύει» την αναγκαιότητα των πραγμάτων ως έχουν και αποφασίζονται και την διανοητική εξάρτηση της κοινωνίας.

2. Στην απουσία ενός επεξεργασμένου σχεδίου Εθνικής στρατηγικής και πολιτικής νοημοσύνης των κυρίαρχων δυνάμεων παρουσιάζεται ένας πατριωτικός λαϊκισμός, έξαρση συνθημάτων, κλισέ, θορύβου. Αφηρημένα καουμποϊλίκια σε περιβάλλον άγνοιας ποιος φταίει, ποιοι είναι οι βηματισμοί διεξόδου. Με την εισβολή του Ισραήλ και ΗΠΑ στο Ιράν το συνεχές της νεοεθνικοφροσύνης επιδεικνύεται από όλο το πολιτικό σύστημα. Στην Κύπρο ενδιαφέρθηκαν για την «άμυνά» της, ωθούμενοι από άλλους και ενώ ο εχθρός είναι μέσα στην πόλη. Τα γεωστρατηγικά συμφέροντα άλλων επέβαλλαν σιωπή για την Κατεχόμενη Κύπρο, Μια επικοινωνιακή απάτη. Είναι μια ακόμα απόδειξη της υπαγωγής και υποβάθμισης του ζητήματος κατοχής σε χρήσιμες αντιθέσεις και των συμφερόντων της Κύπρου έξω από το μεγάλο πρόβλημα της απελευθέρωσης. Περιορίζουν αυτόν τον αγώνα σε δημαγωγική διαχείριση, ως παράρτημα των επιπτώσεων του πολέμου εναντίον του Ιράν. Ό,τι θέλουν, ό,τι ιεραρχούν οι πάτρωνες. Η εθνοδημαγωγία, μια φούσκα εθνικού συμπλεγματικού παροξυσμού περηφάνειας καλύπτει υποχωρήσεις σε διπλωματικό, πολιτικό, ηθικό πεδίο. Αυτά είναι ΤΑ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΑ ΚΕΝΑ στην άμυνα της χώρας και του Κυπριακού δρόμου απελευθέρωσης.

3. Τα πολεμικά πλοία, οι φρεγάτεςκαι τα πάτριοτ έξω από πολιτική και διπλωματία υπηρετικών των εθνικών συμφερόντων είναι διασκέδαση της ήττας, και ρουτίνας. Η σύγκρουση με την Τουρκία δεν είναι πρωτίστως πολεμική. Βήματα μετάβασης και κέρδη διπλωματικά και πολιτικά προϋποθέτουν προβολή του ρατσιστικού χαρακτήρα του καθεστώτος του ένοχου γείτονα, μια πολιτική λαών, όχι κρατικών ή εξωεθνικών συμφερόντων, συνομιλία με νέες κοινωνίες πολιτών, που αναδεικνύονται στην Μικρά Ασία, Μεσοποταμία. Η νέα εθνικοφροσύνη, ακόμα και αν καλύπτεται από σλόγκαν «ενιαίο αμυντικό δόγμα» είναι ακύρωση αντικατοχικού αγώνα. Έχει και προηγούμενα με τον πόλεμο του κόλπου. Την αποστολή της «ΛΗΜΝΟΥ» στον πόλεμο του Κόλπου συνόδευε η Μητσοτακικού τύπου ρήση «θα έρθει και η σειρά μας», μια τριτοκοσμικού τύπου πολιτική. Και είναι στην σειρά να περιμένουν ακόμα τους «συμμάχους». Είναι η ίδια πολιτική που τότε δήλωνε ότι η χώρα μας είναι «το δόρυ της χριστιανικής Ευρώπης προς το Ισλάμ» και ενίσχυε οικονομικά την Βουλγαρία χάριν ιδεολογικής και Ατλαντικής αλληλεγγύης. Αν δεν έχεις φωνή θα είσαι πάντα θύμα. Το ιστορικό πολιτισμικό παρελθόν της Ελλάδας δεν επιτρέπει την συμπληρωματικότητά της σε ΑμερικανοΝατοϊκά δόγματα ασφαλείας, να επανέρχεται ως πιόνι σκακιέρας ή θύμα νέων σταυροφοριών και ημισελινοφόρων. Η πρώτη επανάσταση είναι αυτή της αποκαθήλωσης της μορφωτικής βάσης επαρχιωτισμού, μειονεξίας, μιας αποικιοποιημένης σκέψης υποχώρησης αξιών, δικαιωμάτων, της διανοητικής αιχμαλωσίας των αναγκαίων συμβιβασμών, που καταλύουν κάθε νόημα αξιοπρέπειας. Ως προς την νεύρωση εθνοφλυαρίας, ετερόγνωμων αναλυτών των κρατικών και ιδιωτικών ΥΕΝΕΔ ασφάλειας Κύπρου, Ελλάδας, (προσθέτουμε και Βουλγαρία), φόβου απέναντι στο μακρινό Ιράν η Ελλάδα παραθέτω δήλωση εξέχοντος απόστρατου: «δώσαμε το μήνυμα ότι οι ένοπλες δυνάμεις είναι σε ετοιμότητα». Αλλά ετοιμότητα, είναι λόγος ερμηνείες και στόχοι και προετοιμασία. Σε ομιλία του ο ηγέτης Πρόεδρος της ΕΔΑ, Ιωάννης Πασαλίδης στην ομιλία του στην Βουλή για ένα «ΘΕΤΙΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΑΓΩΝΟΣ», στις 13 Δεκεμβρίου 1958 έβλεπε τις αφετηρίες της μεταπολεμικής ελλαδικής πολιτικής: «ο κύριος Αβέρωφ οραματίζεται προσέγγιση με την Τουρκία χάριν των Ατλαντικών συμφερόντων».

4. Πρώτος στόχος δεν είναι τα όπλα και η κούφια έπαρση. Η ετοιμότητα της Ελλάδας θα είναι συνέπεια ενός χρόνιου αιτήματος: το ΕΘΝΙΚΟ ΑΙΤΗΜΑ ανανέωσης του πολιτικού συστήματος, μια πολιτική οριζόντων και επανασχεδιασμού της χώρας. Την χώρα δεν μπορεί να υπερασπιστεί ένα δουλοπρεπές, ιδιοτελές και διεφθαρμένο προσωπικό. Τα μεγάλα τραύματα της χώρας και του Ελληνισμού δεν επουλώνονται από μικρούς και άνοες ανθρώπους. Η προστασία της περιφέρειας, τα νησιά, η Κάρπαθος δεν είναι για να μπαίνουν στο λεξιλόγιό μας συνδυασμένα με όπλα. Η Ελλάδα θα γίνει ηγεμονική δύναμη, όταν επιλύσει το ζήτημα της εσωτερικής της ενσωμάτωσης, όταν νέοι πρωταγωνιστές εσωτερικά, με μια πρόταση ιστορικής αποκατάστασης του ονόματός της, μια πρόταση ζωής, που θα κάνει δίκαιους λογαριασμούς με τον εξωτερικό παράγοντα, θα αμυνθεί αλλά και θα επιβεβαιώσει ότι βαδίζει στον δρόμο της αλήθειας και της απελευθέρωσης, όχι μόνο για τον εαυτό της αλλά και για τα δικαιώματα όλων των λαών. Μπορεί να πρωταγωνιστήσει στην Ευρώπη, μια ήπειρο πολιτισμού αλλά σήμερα και βίας, με αναδημιουργία από τον Ατλαντικό έως τα Ουράλια. Η Ελλάδα έχει μεγάλες ευθύνες και δυνατότητες. Πρέπει, όμως να αρχίσει να σκέπτεται. Η γραμμή αντίστασης σημαίνει προετοιμασία της χώρας, ώστε με αυτοπεποίθηση και αίσθημα υπεροχής και ασφάλειας, συναίσθησης ιστορικού καθήκοντος να απελευθερώσει την Κύπρο από την 50χρονη κατοχή και ομηρία.

…

Με την άμεση βοήθεια:

1. Ομιλίες Μιχάλη Χαραλαμπίδη

- στις 20 Ιουνίου 2012 στην Κύπρο με την ανάληψη της πρώτης Κυπριακής ευρωπαϊκής προεδρίας, υπό την αιγίδα του Προέδρου της Κυπριακής Βουλής Γιαννάκη Ομήρου.

- Τον Μάιο του 1992 στο πανεπιστήμιο Αθηνών. Με τίτλο «ΝΕΟ ΕΘΝΙΚΟ ΣΧΕΔΙΟ» δημοσιεύτηκε στο περιοδικό ΜΗΝΙΑΙΑ ΕΠΙΘΕΩΡΗΣΗ, τεύχος 56.

2. Για την εκμετάλλευση της δυνητικής ενέργειας, προγραμματισμό δράσης με χρήσιμα εργαλεία, στάδια…στο AGIRE STRATEGICO από τον G. E. Rusconi, Laboratorio Politico 4/1982

3. Aντώνη Ανδρουλιδάκη δυο σημειώματα στο fb: «Ο ΔΥΤΙΚΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΟΣ ΝΑΡΚΙΣΣΙΣΜΟΣ ΩΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΑΠΕΙΛΗ» και «57 + 168 ΛΟΓΟΙ ΓΙΑ ΜΙΑ ΦΡΟΝΤΙΣΤΙΚΗ ΕΞΩΤΕΡΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ».

4. Το βιβλίο με ομιλίες στην βουλή «Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΗΣ ΕΝΙΑΙΑΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΠΑΣΑΛΙΔΗΣ ΚΑΙ ΤΟ ΚΥΠΡΙΑΚΟ ΖΗΤΗΜΑ» με εισαγωγή Θεοφάνη Μαλκίδη, Λευκωσία 2009.

5. Από το Strategic Culture Foundation το ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΟΥ Lorenzo Maria Pacini «Colonizzare la mente: I fondamenti storici della Guerra cognitiva secondo Stati Uniti d America», 12 Μαρτίου 2026.

• Στην επισυναπτόμενη φωτογραφία μέρος από την ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΤΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΤΩΝ ΛΑΩΝ – Αλγέρι 4 Ιουλίου 1976.

…

Γρηγόρης Κλαδούχος – Ξυλόκαστρο Κορινθίας – 13 Μαρτίου 2026

...

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΣΤΟΝ ΟΤΣΑΛΑΝ, ΤΙΜΩΡΙΑ ΕΝΟΧΩΝ ΚΑΤΑΔΟΣΗΣ ΤΟΥ – ΛΕΡΩΣΑΝ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΙΚΟΝΑ - ΜΕ ΤΑ ΟΠΛΑ ΤΗΣ ΗΘΙΚΗΣ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΙΡΗΝΗΣ - ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΣΤΟΝ ΟΤΣΑΛΑΝ, ΗΓΕΤΗ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗΣ ΤΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥ ΤΩΝ ΛΑΩΝ ΣΤΗΝ ΑΝΑΤΟΛΙΑ ΚΑΙ ΜΕΣΟΠΟΤΑΜΙΑ..

αναρτήθηκε από : tinakanoumegk on : Κυριακή 15 Φεβρουαρίου 2026 0 comments

 ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΔΙΚΑΙΟΥ Η ΤΙΜΩΡΙΑ ΕΝΟΧΩΝ ΚΑΤΑΔΟΣΗΣ ΤΟΥ ΟΤΣΑΛΑΝ – ΛΕΡΩΣΑΝ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΙΚΟΝΑ - ΜΕ ΤΑ ΟΠΛΑ ΤΗΣ ΗΘΙΚΗΣ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΙΡΗΝΗΣ.

Ακόμα και σήμερα, μετά 27 χρόνια από την κατάδοση του Οτσαλάν, (15 Φεβρουαρίου 1999), ηγέτη του εθνικού απελευθερωτικού Κουρδικού κινήματος, οι θεσμοί και οι μηχανισμοί του κράτους ανέχονται την εικόνα μιας χώρας κατηγορούμενης για πράξεις διεθνούς χαφιεδισμού.

Το τερατώδες μόρφωμα του ΠΑΣΟΚ έχει δύο κατηγορίες ανθρώπων. Οι πρωταγωνιστές αυτής της ατιμίας είναι καταζητούμενοι από τους νόμους. Ως κοινοί καταδότες – χαφιέδες πρέπει να αντιμετωπίσουν το εθνικό και διεθνές δίκαιο. Αυτοί, που σήμερα διοικούν αυτό που αποκαλούν ΠΑΣΟΚ, τρέφονται από την ιδεολογία του καταδοτισμού, των ρουφιάνων. Για την αξιοπρέπειά μας αυτοί αξίζουν την περιφρόνηση, την απομόνωση.

Τα βρώμικα κρατικά συμφέροντα, η δουλοπρέπεια, η νεοεθνικόφρων γραμμή από το κυρίαρχο πολιτικό σύστημα, την δουλική ιντελιγκέντσια και τον Μητσοτακισμό, απολογητική του Κεμαλισμού, Ερντογανισμού, συνεχίζουν στην διαδρομή Αθήνα – Ναϊρόμπι – Ιμραλί.

Η ταυτότητα, οι αρετές, η Ελληνική κοσμοαντίληψη του δικαίου των λαών θα επιστρέψουν από νέες γενιές. Θα είναι επανάσταση αυτοσεβασμού, η νέα Κοινωνία Πολιτών.

- ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΣΤΟΝ ΟΤΣΑΛΑΝ, ΗΓΕΤΗ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗΣ ΤΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥ ΤΩΝ ΛΑΩΝ ΣΤΗΝ ΑΝΑΤΟΛΙΑ ΚΑΙ ΜΕΣΟΠΟΤΑΜΙΑ.

...

ΔΡΑΧΜΟΛΟΓΙΑ, ΕΥΡΩΛΟΓΙΑ, ΑΟΡΙΣΤΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΑΙΤΙΑΣ. ΤΟ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙ Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΔΙΑΦΘΟΡΑΣ, Η ΔΙΑΚΟΜΜΑΤΙΚΗ ΕΛΛΑΔΟΦΑΓΙΑ. (η φωτογραφία από δήλωση του Μιχάλη Χαραλαμπίδη τον Σεπτέμβρη του 2011).

αναρτήθηκε από : tinakanoumegk on : Πέμπτη 12 Φεβρουαρίου 2026 0 comments

1. Με την ευκαιρία ερώτησης στην Καρυστιανού και απάντησή της για την δραχμή, ενεργοποιήθηκαν συζητήσεις στο διαδίκτυο. Από επανεισηγητές της δραχμής παρατηρώ εύκολες διαπιστώσεις. Στο βάθος τους πολλές είναι συστημικές, αν και έχουν προεξοφλήσει το αντίθετο. Δυστυχώς μεταφέρουν αλλού τα ζητήματα. Αυτοί που θέλουν δραχμή μάλλον θα μας επιτρέψουν να καταλάβουμε ότι έχουν στο μυαλό τους πρώτιστο να φύγει αυτή η κομματική ιδιοτέλεια, που ταλανίζει την χώρα.
2. ΔΡΑΧΜΗ Ή ΕΥΡΩ: να μας απαντήσει κάποιος, γιατί στην Ιταλία με ίδιες νόρμες τα πράγματα πάνε διαφορετικά. Γιατί οι συγκρίσεις δεν γίνεται και με τέτοιες χώρες; Αυτοί έχουν παραγωγούς, μάστορες, δημιουργούς. Εδώ η κλεπτοκρατία και ο μισελληνισμός κατέστρεψε την δημιουργικότητα, προτάθηκε το χρηματιστήριο, η γκαρσονοποίηση, ο κομπιουτερίστικος λαϊκισμός, η μονοκεντρικότητα, η άρνηση της δομικής εσωτερικής ενσωμάτωσης της χώρας.
3. Τα χρήματα που είχε στην διάθεσή της η χώρα ήταν πολλά. Αλλά ιδιοποιήθηκαν ή σπαταλήθηκαν. Δεν χρησιμοποιήθηκαν για το «κοινό καλό». Οι ευθύνες είναι και των ξένων, αλλά εδώ η διαφθορά, η διαπλοκή και ιδιοτέλεια διαθέτει ενεργή μια παράπλευρη εφεδρεία: βρίσκει την απενοχοποίησή της από αυτούς που παρακάμπτουν τις αιτίες οπισθοδρόμησης της χώρας, προβάλλοντας ως αιτίες τους διεθνείς κερδοσκόπους και το νόμισμα.
4. Στις πολιτικές μεταπρατισμού, της κακιστοκρατίας πρέπει να αντιτεθεί ως πρώτο θέμα στην Ημερήσια Διάταξη η πάταξη της διαφθοράς, ανηθικότητας, ιδιοτέλειας. Το χρέος, την καταστροφή δεν την έφερε το ευρώ, αλλά τα μιζοκόμματα, η ανεπάρκεια, ένα θεσμικό σώμα που κατέχει το κράτος σε βάρος των πολιτών και του έθνους. Σε αυτό να προσθέσουμε το κόστος της πολιτικής, μισθολόγιο βουλευτών και των παρά το κράτος δομών, η χρηματοδότηση των κομμάτων, εισοδηματιών πελατών ενός συστήματος ροής της μίζας προς τα κάτω.
5. Η χώρα θέλει μια ηθική επανάσταση, νομοσχέδια καταπολέμησης της διαφθοράς και τιμωρίας των ενόχων, θέση εκτός νόμου μιζοκομμάτων διαφθοράς. Ένα πολιτικό προσωπικό κάθαρσης θα κάνει με ηγεμονικό τρόπο τους λογαριασμούς με τους εξωτερική διάσταση. Η διαδικασία συσσώρευσης και εξαγωγής κεφαλαίων προς την εξωτερική προστασία υπηρετείται από την εσωτερική συσσώρευση κεφαλαίου από ένα πολιτικό – κρατικό - παρακρατικό καρτέλ αυταρχισμού, διάστασης με την κοινωνία.
6. ΤΟ ΚΡΙΣΙΜΟ ΜΕΓΕΘΟΣ ΕΙΝΑΙ Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ, ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ.
…
(Α. Με την βοήθεια ομιλίας του Μιχάλη Χαραλαμπίδη στον Άλιμο στις 21 Ιουλίου 2011, που οργανώθηκε από το κίνημα «ΣΙΩΠΗΛΗ ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑ ΕΛΛΗΝΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ». Με τον τίτλο «Οι Δημοκρατίες για να είναι Δημοκρατίες τιμωρούν. Επιβολή πολιτικού φόρου» υπάρχει στο βιβλίο του ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΠΑΙΔΕΙΑ, η πολιτική ως ανώτερη τέχνη. Β. Το παραπάνω σημείωμα έχει τεθεί ήδη ως σχόλιο στην άποψη των Όθωνα Κουμαρέλλα και Σπύρου Στάλια).

...

ΔΗΜΟΣΙΑ ΠΡΟΤΑΣΗ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΜΑΡΙΑ ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΟΥ - (Μεθοδολογικά συγκρότησης οργανισμού συλλογικής αυτοδιαμόρφωσης με ανάγνωση του παρόντος και αξιοποίηση ζωτικών ιστορικών και γνωσιακών αποθεμάτων).

α




ναρτήθηκε από : tinakanoumegk on : Κυριακή 25 Ιανουαρίου 2026 0 comments








Μετά από σειρά δημοσιευμάτων υποβάλλω προτάσεις, με προεισαγωγική προϋπόθεση ότι στις απαντήσεις του «από πού και πώς ξεκινάμε», οδηγούμαστε από τον Νίτσε, που αποφαίνεται ότι «…οι πιο σημαντικές ιδέες είναι οι μέθοδοι». Εδώ το πιο σημαντικό είναι η μέθοδος συγκρότησης.
Απαιτείται στην αρχή μια γενική ΔΗΛΩΣΗ ΠΡΟΘΕΣΕΩΝ. Ένα μικρό κείμενο αιτιολογικό ανάγκης συγκρότησης πολιτικού οργανισμού. Κατόπιν επεξεργάζονται κάποιοι την ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ και με βάση αυτήν καλείται η αυτοοργάνωση πολιτών. Ακολουθεί μια διαβουλευτική διαδικασία, η εκπόνηση και του ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΟΥ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΟΣ και του ΑΜΕΣΟΥ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΟΥ. Τα κόμματα δεν δημιουργούνται για να υποταχθούν σε εκλογικούς κύκλους, αλλά έχουν μια ευρύτητα ορίζοντα.
ΓΙΑ ΤΑ ΖΗΤΗΜΑΤΑ ΤΑΚΤΙΚΗΣ ΤΗΣ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ: Γιατί δεν πάμε στα τηλεοπτικά κανάλια: είναι εργαλεία άτυπης θεσμικότητας σε ένα πλέγμα διαμεσολαβητών, πρωταγωνιστών ή παράπλευρων εφεδρειών, ώστε να μειώνεται κάθε ανταγωνιστικό ρίσκο, που θέτει σε κίνδυνο την συνοχή του σάπιου και διαπλεκόμενου κρατικοθεσμικού συστήματος. Αλλά και από καταμέτρηση κοινού, αυτό της Καρυστιανού δεν είναι αυτό της τηλεοπτικής παρακμής.
(Για την διαμόρφωση ευνοϊκών συσχετισμών στην πολιτική, απαιτείται μελέτη και εφαρμογή κανόνων, τακτικών. Στην μάχη των ιδεών επιλέγεται ΠΟΥ θα γίνει η αντιπαράθεση, η ΔΙΑΤΑΞΗ των δυνάμεων, ο ΧΡΟΝΟΣ ενεργειών που αποβλέπουν στο καλύτερο αποτέλεσμα. Σε ένα άλλο επίπεδο συγκρουσιακής τάξης και οριακής εμπειρίας ο Κολοκοτρώνης επέλεξε πού, πότε και με τι δυναμικό έδωσε την μάχη, το ίδιο και ο Θεμιστοκλής).
Χρειάζονται μικρά βίντεο, γενικά στην αρχή με λόγο ανάγκης νέου πολιτικού σχηματισμού. Ότι μέσα από αυτό το υπάρχον σύστημα δεν μπορεί να υπάρξει κατοχύρωση κοινωνικών και εθνικών δικαίων.
Συνεντεύξεις σε έντιμους δημοσιογράφους καθαρότητας της αποστολής τους.
Δηλώσεις και εκδηλώσεις μόνο σε χώρους πανεπιστημιακούς, ιδρυμάτων, εξωτερικούς χώρους με συμβολική σημασία.
Οι προσωπικές απόψεις εκδηλώνονται στην πορεία. Για ό,τι είναι αναγκαίο δηλώνεται ότι η απόφαση για κάθε θέμα θα είναι η επεξεργασμένη επαναπρόταση των κοινωνικών απαιτήσεων, ενταγμένες στην συνολική σφαίρα του προγράμματος.
Ο αρχηγός δεν χρειάζεται να τα γνωρίζει όλα. Είναι το ενοποιητικό σύμβολο, καλύπτει την γενική ενιαία θέληση. Οι στρατηγοί κρατούν ένα πιστόλι μόνο…
Άμεσο βήμα η συγκρότηση επικοινωνιακής ομάδας, που θα βρίσκεται σε επαφή με τις σελίδες συλλόγων και με την πρόσκληση ο καθένας προσωπικά να γίνει επικοινωνιακή μονάδα.
Καμία εκδήλωση πανικού από την συντονισμένη αντεπίθεση του μιντιοκρατικού συστήματος και από ατομικές ύβρεις μικρομεσαίων παρακμιών διαδικτύου, στις διβανο-κασέλες, ασφαλίτες περιφρούρησης. Καλύπτουν τον φθόνο τους με διανοουμενισμούς, δικαιωματισμούς αχυρώνα. Ανθρώπινες υποκειμενικότητες, προσωπικά ψυχοδράματα ως μικροαγωγοί ισχύος.
Σημαντικό, αξεπέραστο και χρήσιμο κείμενο βάσης διακηρυκτικής είναι η Διακήρυξη της Δημοκρατικής Περιφερειακής Ένωσης της 13ης Μαρτίου 2000.
Έχω αναφερθεί, αλλά επαναλαμβάνω ότι χρειαζόμαστε ειδικούς, επιστήμονες, τεχνοκράτες με σαφές κοινωνικό πρόσημο, αδιάβλητης ηθικής. Σοφοί δεν υπάρχουν, μόνο φιλόσοφοι.
ΓΙΑ ΘΕΜΑΤΑ ΑΣΦΑΙΡΗΣ ΠΟΛΕΜΙΚΗΣ: Κακώς απαντήθηκε η ερώτηση για τις αμβλώσεις. Έδειξε ειλικρίνεια, αλλά στα μικρά φυρεράκια που ενυπάρχουν στα εσώψυχα του καθενός, στην τηλεόραση ανέρχονται στο ορατό. Καλό είναι να ανατρέξουν όλοι στο τι έλεγε ο φιλόσοφος Μάσσιμο Κατσιάρι (αριστερός) στον Μόντι, πρωθυπουργό της Ιταλίας για λίγο, (δεξιός).
Ο νόμος του 1986 για τις αμβλώσεις ήταν προϊόν διαβούλευσης, ψηφοφορίας, κοινοβουλευτικών συσχετισμών, με κινητοποιήσεις, συζητήσεις, πρωταγωνιστισμό της Μάργκαρετ Παπανδρέου και της ΕΓΕ, φεμινιστικών οργανώσεων. Που μάλιστα πολλές από αυτές διατήρησαν επιφυλάξεις για τον νόμο, όπως και ο Μανώλης Γλέζος. Τον νόμο δεν τον έφερε κάποιος Μωυσής. Έτσι γινόταν και γίνεται. Η διαβούλευση συντελείται σε όλα τα επίπεδα δημοκρατικής θεσμικής αρχιτεκτονικής.
Επειδή δεν ανέχομαι αυτά τα σούργελα που υποδύονται την αριστερά: πιστεύουν ότι το πρόταγμα της πολιτικής ηθικής, διαφθοράς, δικαιοσύνης, δημοκρατίας είναι δεξιό χαρακτηριστικό. Αν για αυτούς το πρόταγμα αντιδιαφθοράς χαρακτηρίζεται ως δεξιό, τότε η αριστερά να μην δίνει σημασία στην διαφθορά, να είναι αριστεροί και πολιτικά ανήθικοι, διεφθαρμένοι. Είναι θύματα ανατροπής της λογικής που οι ίδιοι επιλέγουν.
Έχει σημασία πώς χρησιμοποιείς το «αριστεροδεξιά»: η αριστεροδεξιά καταχωρήθηκε ως διαχειριστική κακιστοκρατία, κρίθηκε από την ομοιότητα των αποτελεσμάτων της πράξης της. Μέσα στην κοινωνία διαχωρίζει τον κόσμο, ώστε οι ολιγαρχίες να βρίσκονται στο κομάντο και αυτοί να συντηρούν την προνομιακή θέση τους.
Το χρέος, το αγροτικό, τα μεγάλα κοινωνικά, εθνικά υπαρξιακά ζητήματα δεν είναι ζητήματα τύχης, αναπόφευκτα, ή λογιστικά. Τα δημιούργησε η διαφθορά, η ιδιοποίηση - ιδιωτικοποίηση των θεσμών του κράτους και των δημόσιων αγαθών της χώρας. Το κοινό καλό θα είναι αποτέλεσμα ανάγνωσης των ανταγωνιστικών συμφερόντων και ανταγωνιστικών ατομικών ή συλλογικών υποκειμένων. Στην επιστροφή της πολιτικής θα συντελέσει ένας νέος πληθυντικός αριθμός πολιτικών προτάσεων.
ΚΛΕΙΣΙΜΟ ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΟΥΜΠΕΡΤΟ ΤΣΕΡΟΝΙ «ΘΕΩΡΙΑ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΚΟΜΜΑΤΟΣ». Για όλους μας, που έχουμε μια γνώμη για κάτι, πρώτο είναι ο σκοπός και δεύτερο η μεθοδολογία στην επίτευξή του. Παλιά στην Σοβιετική Ένωση αντηχούσε το «να πάμε στο σχολείο των εργατών». Ο Τσερόνι διαπιστώνει «λαϊκίστικη χροιά» που «μετατρέπει την πολιτική γνώση σε πληβειακή λατρεία του ενστίκτου και του υπαρκτού». ΣΤΗΝ επόμενη σελίδα γράφει «το αληθινό μεγάλο πρόβλημα του πολιτικού κόμματος είναι τούτο: να ανακατασκευάσει στο επίπεδο της συνείδησης, την αντικειμενική και ολοκληρωμένη εικόνα της ζωής, να φθάσει σε μια σύνθεση της πραγματικότητας μέσα από όλες τις διαρθρώσεις και τις ιδιαιτερότητες».
Μπροστά μας ανοίγονται δρόμοι αυτοδιαφωτιστικού χαρακτήρα.
…
ΕΠΕΙΔΗ ΓΡΑΦΟΥΜΕ ΓΙΑ ΝΑ ΔΩΣΟΥΜΕ ΕΡΓΑΛΕΙΑ ΑΛΛΑΓΩΝ, ΣΥΜΠΕΡΙΛΑΜΒΑΝΩ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΑ, ΜΕΡΟΣ ΑΠΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΜΟΥ, (2023), ΠΡΟΣ ΜΙΑ ΟΜΑΔΑ ΝΕΩΝ.
Γρηγόρης Κλαδούχος – Ξυλόκαστρο – 25 Ιανουαρίου 2026
...
...
ΜΙΧΑΛΗΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΗΣ: «ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΔΙΕΞΟΔΟΣ ΑΝ ΔΕΝ ΛΥΘΕΙ ΤΟ ΕΣΩΤΕΡΙΚΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ, ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΗΘΙΚΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ. ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΚΙΝΗΜΑ ΑΝΤΙΔΙΑΦΘΟΡΑΣ, ΑΛΛΑ ΠΡΕΠΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΤΙΜΩΡΗΘΟΥΝ…»






αναρτήθηκε από : tinakanoumegk on : Παρασκευή 9 Ιανουαρίου 2026 0 comments