ενδείξεις - αντενδείξεις





πρός τό δεῖν οὕτω



Προηγούμενα εὕσημον λόγον δῶτε








by : tinakanoumegk


*

του ΑΓΓΕΛΟΥ ΧΡΥΣΟΓΕΛΟΥ

Μια κρίση που υποτίθεται ότι είχε παρέλθει αλλά επιστρέφει. Και μια κρίση στην οποία δεν διαφαίνεται κανένα τέλος. Η πανδημία έρχεται ξανά στο προσκήνιο με το πέμπτο (ή έκτο;) κύμα, καθώς τα κάποτε θαυματουργά εμβόλια χάρη στα οποία θα «παίρναμε πίσω τις ζωές μας» αποδεικνύονται ανεπαρκή μπροστά στις νέες παραλλαγές του ιού. Από την άλλη, ο πόλεμος στην Ουκρανία μετατρέπεται σε αυτό που οι περισσότεροι σοβαροί αναλυτές διέβλεπαν από την αρχή, μια αέναη σύγκρουση αυξομειούμενης έντασης. Καθώς οι παράλληλες αυτές κρίσεις εισέρχονται σε πορεία σύγκλισης με πολλαπλές και αλληλοτροφοδοτούμενες επιπτώσεις –πληθωρισμός, ενέργεια, επισιτιστική καταστροφή– το επίσημο αφήγημα προσαρμόζεται και αυτό στην νέα πραγματικότητα. Και είναι οι μεταπτώσεις αυτού του αφηγήματος που αποκαλύπτουν μια συγκεκριμένη μεθόδευση άσκησης εξουσίας και πολιτικής σήμερα.

Μπορούμε να δούμε πώς λειτουργεί αυτή η μεθόδευση της διαρκούς κρίσης σε δυο ζητήματα τα οποία παρουσιάζουν πολλές αναλογίες: την πανδημία και τον πόλεμο στην Ουκρανία. Και στις δυο περιπτώσεις, έχουμε την ίδια ακολουθία. Πρώτον, ένα σοβαρό ζήτημα πολιτικής μετατρέπεται σε υπαρξιακή κρίση που όχι μόνο απειλεί τον τρόπο ζωής μας, αλλά επιβάλλει να τον αλλάξουμε. Δεύτερον, αν και αρχικά συσπειρώνει γύρω από μια πολιτική εξουσία που μιλάει με λόγο ενωτικό, η κρίση γρήγορα μετατρέπεται σε διαιρετική τομή γύρω από την οποία η εξουσία οικοδομεί μια παράταξη εσωτερικών εχθρών η οποία ορίζεται με μη-πολιτικούς και ηθικολογικούς όρους: «λαϊκιστές», «ψεκασμένοι» κλπ. Τρίτον, μετά την πόλωση έρχεται η ύφεση, κατά την οποία η κρίση μετατρέπεται σε κανονικότητα και η εξουσία αποδέχεται στην πράξη πολλές από τις αντιρρήσεις που μέχρι πρότινος καυτηρίαζε, παρουσιάζοντας τον εαυτό της ως εγγυητή της σταθερότητας απέναντι σε δυνάμεις που η ίδια απελευθέρωσε.

Τόσο η πανδημία όσο και η Ουκρανία παρουσιάστηκαν στην αρχή ως υπαρξιακές κρίσεις που δικαιολογούσαν μεγάλη αναστάτωση στην ζωή των πολιτών. Ο κόβιντ παρουσιάστηκε ως η «μεγαλύτερη απειλή για την δημόσια υγεία» εδώ και δεκαετίες, ίσως και αιώνες. Η ρωσική εισβολή στην Ουκρανία από την άλλη ήταν ο «πρώτος πόλεμος στην Ευρώπη μετά το 1945», ένα κοσμοϊστορικό γεγονός που για κάποιον ασαφή λόγο διέφερε από τους πόλεμους του Καυκάσου (ο τελευταίος έλαβε χώρα μόλις πέρσι) ή της Γιουγκοσλαβίας, αλλά και από την εισβολή στην Κύπρο – την οποία Έλληνες ιθύνοντες στην σπουδή τους να δικαιολογήσουν την πρωτοφανή δραματικότητα του γεγονότος πολύ εύκολα ξεχνούσαν στις δηλώσεις τους.

Καθώς η επίσημη ρητορική μετατρέπει έναν ιό και έναν πόλεμο, τα δυο ίσως πιο συχνά φαινόμενα στην ανθρώπινη ιστορία, σε πρωτοφανείς καταστροφές, κάνει την παρουσία της και μια νομιμοποιητική ρητορική που συνδυάζει έναν ακατάσχετο ηθικισμό με μια νεφελώδη υπόσχεση για καλύτερες ημέρες. Τα λοκντάουν απέναντι στον ιό παρουσιάστηκαν ως «μάχη υπέρ της ζωής» η οποία έμπαινε «πάνω από την οικονομία». Στην Ουκρανία αντίθετα το επίσημο αφήγημα μετέτρεψε έναν τοπικό πόλεμο εθνικής άμυνας και απελευθέρωσης απέναντι σε έναν ξένο εισβολέα, όπως οπωσδήποτε είναι ο αγώνας που δίνει ο ουκρανικός λαός, σε μια πανανθρώπινη μάχη της δημοκρατίας, της ελευθερίας και των δυτικών αξιών απέναντι στον ανατολικό δεσποτισμό, αναμοχλεύοντας συνθήματα όχι απλά ψυχροπολεμικά αλλά κυριολεκτικά από τα βάθη της ιστορίας του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου. Και μπροστά σε μια τέτοια μάχη φυσικά, κάθε κόστος –πληθωρισμός, ενεργειακή κρίση, κατάρρευση διπλωματικών σχέσεων με σχεδόν κάθε μεγάλη μη-δυτική δύναμη ανά τον κόσμο– είναι αποδεκτό.

Δίπλα από αυτήν την ρητορική όμως υπάρχει και ένα παράλληλο επιχείρημα, η υπόσχεση των καλύτερων ημερών. Οι ίδιες φωνές που μέχρι πρόσφατα παρουσίαζαν το υπάρχον σύστημα αν όχι ως τέλειο τουλάχιστον ως «το καλύτερο που έχουμε», ξαφνικά με μεγάλη ευκολία υιοθετούν την υπόσχεση της αλλαγής, παρουσιάζουν την κρίση «ως ευκαιρία» για να διορθωθούν τα στραβά των οποίων υπήρξαν απολογητές. Έτσι, τα λοκντάουν μπορεί να βύθιζαν τους πολίτες στην κατάθλιψη του εγκλεισμού, αλλά τουλάχιστον αποτελούσαν υπόσχεση ριζικής αλλαγής των εργατικών σχέσεων, η δουλειά από το σπίτι γλίτωνε τον κόσμο από το χάσιμο χρόνου της οδήγησης προς το γραφείο. Οι ενισχύσεις προς τις επιχειρήσεις που έκλειναν άνοιγαν τον δρόμο μιας νέας εποχής κρατικού παρεμβατισμού μετά τις ακρότητες του νεοφιλελευθερισμού. Η περιορισμένη κινητικότητα και μειωμένα έξοδα αύξαναν τις καταθέσεις των κάποτε υπερχρεωμένων δυτικών νοικοκυριών, η συνειδητοποίηση της εξάρτησης από την κινεζική εφοδιαστική αλυσίδα θα ανάγκαζε τις δυτικές κυβερνήσεις να επαναφέρουν την παραγωγή κρίσιμων βιομηχανικών προϊόντων στο εσωτερικό τους.

Με την ίδια λογική, και ο πόλεμος στην Ουκρανία μπορεί να έχει οδηγήσει σε ένα οικονομικό, ενεργειακό και συντόμως επισιτιστικό σοκ, τουλάχιστον όμως κάνει την Δύση να συνειδητοποιεί ότι η βαθιά διασύνδεση και οικονομική εξάρτηση από μη-δημοκρατικές δυνάμεις όπως η Ρωσία και η Κίνα είναι επικίνδυνη. Ο πόλεμος μας αναγκάζει να κάνουμε αυτό που θα έπρεπε να είχαμε κάνει εδώ και πολύ καιρό και για το οποίο πολλοί προειδοποιούσαν, στο τέλος αυτής της κρίσης επομένως, λένε οι απολογητές, θα έχουμε βγει πιο δυνατοί και με καλύτερες άμυνες απέναντι σε αυτές τις επικίνδυνες μη-δυτικές δυνάμεις. Όλα αυτά ενώ κυριολεκτικά μέχρι χθες οι ίδιες φωνές έλεγαν ότι η οικονομική παγκοσμιοποίηση και η ένταξη αυτών των χωρών στο διεθνές νεοφιλελεύθερο σύστημα (δηλαδή το ακριβώς αντίθετο αυτού που σήμερα υποστηρίζουν) ήταν ο μόνος τρόπος για να διασφαλιστεί η παγκόσμια σταθερότητα. Και στις δυο περιπτώσεις, πρόκειται φυσικά για κενές υποσχέσεις και «παρηγοριά στον άρρωστο» που ξεχνιούνται όταν η σκληρή πραγματικότητα δείχνει τα δόντια της. Και τότε έρχεται η ώρα για το επόμενο βήμα.

Το δεύτερο βήμα στην μεθόδευση της διαρκούς κρίσης είναι η πόλωση και ο διχασμός. Και στην πανδημία και στο ουκρανικό παρατηρούμε την ίδια κλιμάκωση από την ενωτική και πατρική ρητορεία των ιθυνόντων αρχικά σε μια ξεκάθαρη προσπάθεια να βρεθούν εσωτερικοί εχθροί που υπονομεύουν την κοινή προσπάθεια, δεν ασπάζονται τις υπέρτατες αξίες της «ζωής» και της «ελευθερίας», και στους οποίους οφείλεται η παράταση ή επιδείνωση της κρίσης. Βασικό στοιχείο αυτής της στρατηγικής είναι ο ακραιφνής ηθικισμός και ο σχεδόν υγειονομικός λόγος με τον οποίο αντιμετωπίζονται οι αντιρρησίες. Σε αυτούς δεν αποδίδεται κάποια ιδεολογική ή πολιτική ιδιότητα, που θα τους καθιστούσε ισότιμο αντίπαλο και εναλλακτική προς το κυρίαρχο αφήγημα, αλλά αντίθετα αντιμετωπίζονται ως παθολογία του πολιτικού και κοινωνικού σώματος, εμφορούμενοι όχι από λογικές αντιρρήσεις και ερωτήματα σχετικά με την χρησιμότητα των ακολουθούμενων πολιτικών αλλά ανορθολογισμό και αντισυστημικότητα.

Στην περίπτωση της πανδημίας, οι εχθροί ήταν οι «αρνητές της επιστήμης και του ιού» αρχικά και οι «αντιεμβολιαστές» αργότερα. Στον πόλεμο στην Ουκρανία, οι αντίστοιχοι εχθροί είναι οι «πράκτορες του Πούτιν», οι «ρωσόπληκτοι» και οι «εχθροί της Δύσης». Στο επίσημο αφήγημα, οι δυο κατηγορίες παρουσιάζονται σε μεγάλο βαθμό ως αλληλοεπικαλυπτόμενες και για αυτό τους αποδίδονται παρόμοιες ιδιότητες. Και σε αυτές εντάσσονται όλοι όσοι παρεκκλίνουν από την επίσημη ορθοδοξία, ανεξάρτητα από το περιεχόμενο των αντιρρήσεών τους.

Ότι τα λοκντάουν, ειδικά μετά το πρώτο κύμα, δεν περιορίζουν την εξάπλωση του ιού, ότι τα εμβόλια δεν εξοντώνουν τον ιό, ότι η καθαγιασμένη «επιστήμη» δεν έχει όλες τις λύσεις. Και, αντίστοιχα, ότι το αίτημα της Ουκρανίας να ενταχθεί στο ΝΑΤΟ ήταν μια πρόκληση για την Ρωσία με προβλέψιμες συνέπειες, ότι η υποκίνηση του Κιέβου από την Δύση έβαζε μια ολόκληρη χώρα στο στόμα του λύκου χωρίς σοβαρές εγγυήσεις ασφαλείας, ότι οι δυτικές κυρώσεις έχουν πάψει προ πολλού να προκαλούν μεγαλύτερη ζημιά στην Ρωσία από ό,τι στις ίδιες τις δυτικές δημοκρατίες. Όλα αυτά υπό κανονικές συνθήκες θα έπρεπε να είναι μέρος της δημόσιας συζήτησης, όχι αυταπόδεικτες αλήθειες φυσικά αλλά επιχειρήματα με ίδιο βάρος με αυτά της άλλης πλευράς, σε μια ψύχραιμη διαβούλευση στην δημόσια σφαίρα.

Αντίθετα, το επίσημο αφήγημα προτίμησε να συσπειρώσει έναν σκληρό πυρήνα οπαδών βάζοντας απέναντί τους ένα πολύ μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας – αν πιστέψουμε τις δημοσκοπήσεις στην Ελλάδα, τόσο οι διαφωνούντες με τις πολιτικές αντιμετώπισης της πανδημίας όσο και αυτοί που εκφράζουν αμφιβολίες για το κόστος των κυρώσεων προς την Ρωσία αποτελούν την σχετική, αν όχι την απόλυτη, πλειοψηφία. Και όμως, μια τέτοια μεγάλη μάζα πολιτών η εξουσία ήταν πρόθυμη να την χαρίσει στο στρατόπεδο του «ανορθολογισμού», σαν να χρησιμεύει ο όσο το δυνατόν μεγαλύτερος αριθμός των πολλών που στέκονται απέναντί της ως αυτοεπιβεβαίωση της διαφώτισης των λίγων που στέκονται μαζί της.

Σήμερα πια έχουμε περάσει στην τρίτη φάση της επίσημης ρητορικής, η οποία περιλαμβάνει ένα μείγμα σιωπής, παραδοχής λαθών και οικειοποίησης από την εξουσία των θέσεων που μέχρι πρότινος παρουσιάζονταν ως περιθωριακές. Υπάρχει πια μια σιωπηρή παραδοχή ότι τα εμβόλια δεν έθεσαν τέλος στην πανδημία, χωρίς φυσικά να έχει γίνει κάποια αυτοκριτική για την στοχοποίηση των «αντιεμβολιαστών» που «παρέτειναν με την ανευθυνότητά τους την πανδημία». Κατ’ αντιστοιχία, στο ουκρανικό γίνεται σαφές πια ότι το τέλος του πολέμου θα έρθει μόνο με κάποιου είδους διαπραγμάτευση και όχι με νίκη της Ουκρανίας, ότι οι οικονομικές αντοχές της Ευρώπης εξαντλούνται γοργά και ότι σε βάθος χρόνου κάποιος τρόπος συνύπαρξης με την Ρωσία πρέπει να βρεθεί, χωρίς να αποτελεί προϋπόθεση φυσικά η εντελώς μη-ρεαλιστική προοπτική απομάκρυνσης του Πούτιν από την εξουσία.

Και στις δυο περιπτώσεις, οι επισημότερες φωνές του κυρίαρχου αφηγήματος έχουν αναγκαστεί σε εντυπωσιακές αναδιπλώσεις. Μπροστά στο κύμα νέων παραλλαγών του κόβιντ, ο Ηλίας Μόσιαλος ζήτησε πρόσφατα τα καινούρια εμβόλια να είναι «καλύτερα και φθηνότερα» από αυτά που έχουμε μέχρι στιγμής, υιοθετώντας έμμεσα μεγάλο μέρος της κριτικής που ακουγόταν τόσο για την αποτελεσματικότητά τους όσο και για το κόστος των κρατικών επιδοτήσεων προς τις φαρμακευτικές εταιρείες, απόψεις που αν κάποιος τολμούσε να ψελλίσει μέσα στο 2021 κατατασσόταν αυτόματα στην κατηγορία των «ψεκασμένων». Και γράφοντας στην Καθημερινή για το ουκρανικό πριν μερικές ημέρες, ο Γιώργος Παγουλάτος αποθέωσε την ρεαλιστική πολιτική Γερμανίας, Γαλλίας και Ιταλίας που αναζητούν συνεννόηση με την Ρωσία για να λήξει ο πόλεμος, σε αντίθεση με ανεύθυνες χώρες με δεξιές λαϊκιστικές ηγεσίες που επιζητούν κλιμάκωση όπως η Βρετανία και η Πολωνία (αφήνοντας τεχνηέντως και υποκριτικά εκτός αυτής της λίστας βέβαια τις ΗΠΑ του Μπάιντεν). Πρόκειται φυσικά για απόψεις που η κάθε μια στην αρχή της αντίστοιχης κρίσης θα καταδικάζονταν ως αιρετικές, αν όχι προδοτικές.

Αυτή η φάση της ένοχης σιωπής και αναδίπλωσης αναδεικνύει βεβαίως και το πραγματικό εύρος της υποκρισίας πίσω από τον ηθικισμό των πρώτων ημερών. Και οι δυο κρίσεις ξεκίνησαν με υποσχέσεις για άνευ όρων μάχη απέναντι στον εχθρό. Σήμερα όμως βλέπουμε να γίνεται το ακριβώς αντίθετο. Μόλις καταλάγιασε το πρώτο κύμα συμβολικού ενθουσιασμού και αλληλεγγύης με την Ουκρανία, έγινε σαφές ότι ούτε οι ΗΠΑ ούτε η Ευρώπη παρείχαν βοήθεια στο Κίεβο που θα του έδινε σοβαρές πιθανότητες να εκδιώξει τους Ρώσους, αντίθετα η βοήθεια επαρκεί ίσα-ίσα για να διαιωνίζεται ο πόλεμος για να αιμορραγεί ο Πούτιν. Ουσιαστικά η Δύση έχει φτάσει στο χειρότερο δυνατό σημείο ισορροπίας, όπου η Ουκρανία καταστρέφεται χωρίς όμως να επιτυγχάνεται κάποια σημαντική επιτυχία εις βάρος της Ρωσίας ενώ η Δύση υφίσταται τις συνέπειες κυρώσεων οι οποίες είναι αμφίβολο αν επιτυγχάνουν κάποιον στόχο πέραν του συμβολικού. Παρομοίως στην πανδημία, ο ιός κυκλοφορεί ελεύθερος ενώ η ταυτόχρονη άρση των περιορισμών έχει απελευθερώσει ένα καταπιεσμένο για δυο χρόνια κύμα κατανάλωσης, μετακίνησης, ταξιδιών κλπ. με συνέπεια τις ελλείψεις εργατικών χεριών, πληθωρισμό, καθυστερήσεις στους εφοδιασμούς μπροστά στην εκρηκτική ζήτηση κλπ.

Καθώς ο κύκλος αυτών των κρίσεων κλείνει, και κάποιος άλλος αναπόφευκτα θα ανοίξει, το ερώτημα που αναδύεται είναι το γιατί. Γιατί η πολιτική εξουσία αποφασίζει να κλιμακώσει η ίδια τις κρίσεις που αντιμετωπίζει, υιοθετεί αυτοκαταστροφικές πολιτικές, θέτει στόχους και δίνει υποσχέσεις που είναι αδύνατο να εκπληρωθούν, προκαλεί εσκεμμένα δυσαρέσκεια και διχασμούς; Τι έχει να κερδίσει από όλα αυτά; Μόνο μια λογική απάντηση υπάρχει. Ο σκοπός δεν είναι η επίλυση των κρίσεων, αλλά η συντήρηση ενός κλίματος διαρκούς κρίσης, όπου οι κυβερνήσεις δεν θα κρίνονται με βάση την προώθηση της ευημερίας των πολιτών, αλλά με βάση την ετοιμότητά τους απέναντι σε μια μόνιμη κατάσταση εκτάκτου ανάγκης.

Η πολιτική δεν επιλύει πια δομικά προβλήματα, δεν ανατρέπει αδικίες, εκτός και αν αφορούν τα μηδενικού κόστους identity politics. Αντίθετα, η πολιτική ασκείται αποκλειστικά ως διαχείριση της απώλειας της αυτονομίας –πολιτικής, οικονομικής, ψυχικής– των πολιτών μπροστά σε ραγδαίες αλλαγές που τους συντρίβουν. Σκοπός της είναι τόσο ο περιορισμός της ταχύτητας αυτής της απώλειας (π.χ. μέσω της πολυποίκιλης επιδοματικής πολιτικής), προκειμένου να μην βιωθεί απότομα ως σοκ που μπορεί να εκλύσει επαναστατικές αντιδράσεις, όσο και η ενίσχυση της ίδιας της κρατικής εξουσίας ως εγγυητής σταθερότητας. Πορευόμαστε λοιπόν με μια στρατηγική υψηλού ρίσκου, όπου κάθε κρίση θα είναι μεγαλύτερη από την προηγούμενη και μέχρι την επόμενη, και όπου επάλληλες γραμμές διχασμού και πόλωσης θα επιτρέπουν στην εξουσία να ανανεώνει την νομιμοποίησή της περιστασιακά, μέχρι το επόμενο ζήτημα που θα δικαιολογεί άλλη μια βουτιά στην εξαιρετικότητα της οικονομικής υποχώρησης, της καταπάτησης δικαιωμάτων και της περιθωριοποίησης μεγάλου μέρους της κοινωνίας.

ΑΓΓΕΛΟΣ ΧΡΥΣΟΓΕΛΟΣ https://neoplanodion.gr/2022/06/25/xrysogelos-diarkes-krise/?fbclid=IwAR0KCKeryufu1RRsPoSKWwKiVNVu45twkgqkf-1VQuEenKir6bAvGAUNwPk

by : tinakanoumegk

 

«Το ενοίκιο είναι το 50% του μισθού σου…»

Η τελευταία έκθεση της Eurostat, που αφορά το 2020, αποκαλύπτει ότι η Ελλάδα εξακολουθεί να αποτελεί ουραγό της Ευρωπαϊκής Ένωσης στη στέγαση, καθώς το 33,3% των νοικοκυριών ανήκει στην κατηγορία των υπερβολικά επιβαρυμένων όσον αφορά τις δαπάνες που ξεπερνούν το 40% του εισοδήματός τους. Ο μέσος όρος της ΕΕ είναι μόλις 7,8% και η Βουλγαρία είναι μακράν δεύτερη με μόλις 14,4%. Το Eteron διεξήγαγε εκτενή έρευνα για την εξέλιξη της κοινωνικής κατοικίας στη χώρα μας και τη νέα γενιά. Διαβάστε τον φάκελο εδώ.

Euronews: Εικόνες οικονομικής κρίσης στη μετα-πανδημική Ελλάδα

Το ρεπορτάζ αυτό του Euronews για τις επιπτώσεις της ενεργειακής και πληθωριστικής κρίσης στην Ελλάδα που έχουν προκαλέσει οικονομικό κραχ, λέει ταυτόχρονα κάτι γνωστό από τις εμπειρίες μας, κάτι θλιβερό γιατί μας φέρνει μπροστά τις μαρτυρίες ανέχειας και οικονομικής καταστροφής τόσων συμπολιτών μας, αλλά και κάτι εξοργιστικό επειδή αυτά τα ρεπορτάζ θα έπρεπε να παράγονται και από την ελληνική τηλεόραση αν δεν ήμασταν φυσικά η 108η χώρα του κόσμου στην ελευθερία του Τύπου.

Δείτε το βίντεο:

ΑΠΟ: NemaMedia
by : tinakanoumegk

580 εγγεγραμμένοι
ΕΓΓΡΑΦΗ
Πεθαίνοντας στην Αφθονία - Εξάντας «Ελέγξτε το πετρέλαιο και θα ελέγχετε έθνη. Ελέγξτε το φαγητό και θα ελέγχετε τον κόσμο». Χένρι Κισινγκερ 1974 Μια χούφτα πολυεθνικές εταιρείες έχουν καταφέρει να ελέγξουν την «καρδιά» του φαγητού που βάζουμε στο καθημερινό μας τραπέζι: Τον ίδιο τον σπόρο και ως εκ τούτου την παγκόσμια γεωργική παραγωγή. Οι χρηματιστές στον ανεπτυγμένο κόσμο τζογάρουν με τα τρόφιμα, ανεβοκατεβάζοντας τις τιμές, παίζοντας με το θεμελιώδες δικαίωμα των ανθρώπων να έχουν πρόσβαση στο φαγητό.Την ίδια στιγμή σχεδόν ένα δισεκατομμύριο άνθρωποι σε όλο τον κόσμο υποσιτίζονται και 25.000 πεθαίνουν κάθε μέρα από πείνα. Μήπως η Γη αδυνατεί πλέον να θρέψει τους κατοίκους της; Τα στοιχεία δείχνουν το αντίθετο! Η κρίση των τροφίμων, όπως θα περάσει στην ιστορία, συμβαίνει την στιγμή που ο πλανήτης παράγει περισσότερο φαγητό από ποτέ. Το «Πεθαίνοντας στην Αφθονία» ξεδιπλώνει μπροστά σας το βασίλειο του Παραλόγου, τις διαπλοκές ενός συστήματος, στο οποίο υπάρχει μεν επάρκεια φαγητού, αλλά είναι τόσο ακριβό που οι φτωχοί δεν μπορούν να το αγοράσουν. ΒΑΣΙΚΟΙ ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ Σενάριο & Σκηνοθεσία: Γιώργος Αυγερόπουλος/ Επιτόπια έρευνα & Οργάνωση θέματος Γεωργία Ανάγνου/ Οργάνωση & Διεύθυνση Παραγωγής: Αναστασία Σκουμπρή/ Διεύθυνση Φωτογραφίας: Dinesh Lal/ Επιμέλεια & Συντονισμός Έρευνας: Άγγελος Αθανασόπουλος/ Επιπρόσθετα γυρίσματα στις ΗΠΑ: Έρευνα: Νίαν Μαρία Πασχαλίδου/ Μοντάζ: Γιάννης Μπιλήρης, Άννα Πρόκου/ Πρωτότυπη Μουσική: Γιάννης Παξεβάνης/ Δημοσιογραφική Επιμέλεια Ιστοσελίδας: Αποστόλης Καπαρουδάκης/ Γραφικά: Σάκης Παλπανάς/ Μία παραγωγή της Small Planet για την © ΕΡΤ 2008 - 2009

Πέντε εταιρείες ελέγχουν όλη την διατροφική αλυσίδα στον κόσμο!!! Αυτοί αποφασίζουν με τι θα τραφείς.
Η Μονσάντο ελέγχει το 82% των σπόρων!! και είναι όλοι μεταλλαγμένοι.

Τα τρόφιμα σπεκουλάρονται στα χρηματιστήρια από κερδοσκόπους.
Εκατομύρια ανθρώποι πεθάινουν από πείνα ενώ υπάρχουν τρόφιμα για ανθρώπους περισσότερους της γης, για κέρδοσκοπία.
Η Μονσάντο είναι μια πολυεθνική εταιρεία η οποία έχει (lol) πατεντάρει σπόρους.
Έχει αναγνωριστεί σε αυτή την εταιρεία πνευματική ιδιοκτησία σε κάθε μεταλλαγμένο σπόρο, ένας από αυτούς τους σπόρους ονομάζεται ΒΤ του βαμβακιού και έχει εισαχθεί το 2002 στην Ινδία μια από τις μεγαλύτερες χώρες παραγωγούς βαμβακιού. Υποτίθεται αυτός ο μεταλλαγμένος σπόρος εμπεριέχει έναν βάκυλο για να καταπολεμά τα παράσιτα και είχαν υποσχεθεί ότι δεν θα χρειάζονταν ούτε λίπσαμα ούτε ψέκασμα. Τελικά όχι μόνο χρειάζονται ψέκασμα και λίπασμα αλλά έχουν αναπτυχθεί πιο ανθεκτικά παράσιτα που θέλουν άλλα λιπάσματα και άλλα παρασιτοκτόνα και άλλα χημικά τα οποία και πάλι πωλεί η Μονσάντο.
Η γη έχει χάσει την δύναμη της λένε οι αγρότες και οι σοδειές έχουν μειωθεί πάρα πολύ άρα χρειάζονται περισσότερα χημικά και σπόρους κλπ Το πλέον εξοργιστικό όμως είναι το γεγονός ότι η Μονσάντο έχει πατέντα στους σπόρους αυτούς και δεν επιτρέπει στους αγρότες να φυλάξουν τους σπόρους για τον επόμενο χρόνο αλλά είναι υποχρεωμένοι να τους χρησιμοποιούν μόνο για μια χρονιά (sic) αλλοιώς θα έχουν καταπατήσει το νόμο και επιβάλλεται πρόστιμο πολλών χιλιάδων ρουπιών!! Πρόσφατα το Δικαστήριο Ευρωπαικής Ένωσης δικαιώσε αυτό τον γίγαντα που σπέρνει την πείνα και τον θάνατο δείχνοντας και πάλι τα όρια της «δικαιοσύνης». Έπεσαν τελείως οι μάσκες και για την ευρωπαϊκή “δικαιοσύνη” και ποιους εξυπηρετεί: Απόφαση του Δικαστηρίου Ευρωπαικής Ένωσης εναντίον των γεωργών και υπέρ της χημική παρασιτοκτόνας γεωργίας των πολυεθνικών.. https://osr55.wordpress.com/2012/08/26/
Το Κοκοπελί (γαλλική μη κερδοσκοπική οργάνωση που προστατεύει και πουλά παραδοσιακούς σπόρους), είχε μηνυθεί τo 2005 από την σποροεταιρία Graines Baumaux, ως αθέμιτος ανταγωνιστής επειδή πουλά παραδοσιακούς σπόρους που δεν είναι γραμμένοι στον επίσημο κατάλογο.
Το Κοκοπελί καταδικάστηκε το 2008 από γαλλικό δικαστήριο. Πριν την εκδίκαση της έφεσης που άσκησε, αποφάσισε να προσφύγει στο Δικαστήριο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων προσβάλλοντας την ισχύ των ευρωπαϊκών οδηγιών για τους σπόρους ως μη συμβατές με αρχές της Ευρ. Ένωσης. Δυστυχώς υπάρχουν ευρωπαϊκές οδηγίες που περιορίζουν την εμπορία παραδοσιακών ποικιλιών με τους ακόλουθους τρόπους
Ο σπόρος για να πουληθεί πρέπει υποχρεωτικά να περιλαμβάνεται σε επίσημο κατάλογο στον οποίον εγγράφεται μετά από αίτηση του ενδιαφερόμενου η οποία έχει και κόστος. Για τις παλιές ποικιλίες που αποτελούν Κοινό Αγαθό είναι πολύ δύσκολο για έναν αγρότη να αναλάβει το κόστος και την γραφειοκρατία της αίτησης. Αντίθετα, οι πολυεθνικές που κατοχυρώνουν πνευματικά δικαιώματα για τα υβρίδια τους, έχουν ιδιαίτερο κίνητρο να τα εγγράψουν στον κατάλογο.
Επιπλέον οι σπόροι για να συμπεριληφθούν στον κατάλογο πρέπει να παρουσιάζουν συγκεκριμένα χαρακτηριστικά στα οποία ανταποκρίνονται κυρίως τα βιομηχανικά υβρίδια αλλά όχι απαραίτητα και οι παλιές ποικιλίες. Τα χαρακτηριστικά αυτά είναι η Διακριτότητα, η Σταθερότητα και η Ομοιομορφία.
Πέρα από το θέμα του καταλόγου, η εμπορία των παλιών ποικιλιών δεν είναι ελεύθερη καθώς υπόκειται σε στενούς γεωγραφικούς και ποσοτικούς περιορισμούς.
Η υπόθεση εκδικάσθηκε τον Γενάρη 2012 και η εισήγηση της Γενικής Εισαγγελέως ήταν συγκλονιστική. Υιοθετεί όλα τα βασικά επιχειρήματα του Κοκοπελί προωθεί την έννοια της γεωργικής βιοποικιλότητας και θεωρεί ότι οι ευρωπαϊκές οδηγίες για τους σπόρους είναι αντίθετες προς τις αρχές της ΕΕ όπως πχ η ελεύθερη κυκλοφορία των αγαθών, και η αρχή της αναλογικότητας. Η εισαγγελέας αναφέρει, ότι η υποχρεωτική αναγραφή των προς εμπορία σπόρων σε επίσημο κατάλογο είναι δυσανάλογη προς τους στόχους του νομοθέτη. Στο Δικαστήριο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, οι εισηγήσεις του εισαγγελέα υιοθετούνται στις 80% των περιπτώσεων. Δυστυχώς, στην περίπτωση των παλιών ποικιλιών έγινε το αντίθετο:
Τον Ιούλιο 2012, βγήκε η απόφαση που “δικαιώνει” την υφιστάμενη ευρωπαϊκή νομοθεσία με κύριο επιχείρημα ότι στόχος είναι η υψηλή παραγωγικότητα. Την μηνύτρια εταιρία υποστήριξαν με δικά τους επιχειρήματα και οι κυβερνήσεις της Γαλλίας και Ισπανίας, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή και το Συμβούλιο.
Αμέσως μετά την έκδοση της απόφασης, άρχισε να κυκλοφορεί στα ευρωπαϊκά ΜΜΕ, ότι δήθεν “δικαιώθηκε η διατήρηση της βιοποικιλότητας” και διάφορα τέτοια φαιδρά που προωθούνται από τα λόμπυ των πολυεθνικών προκειμένου να προλάβουν τις αντιδράσεις του κόσμου όταν γίνει κατανοητό ότι έγινε ακριβώς το αντίθετο. Λόγω δε της πολυπλοκότητας του θέματος όλοι ξέρουμε ότι δεν είναι εύκολη η σε βάθος κατανόηση. Μετά από αυτή την εξέλιξη, η δίκη του Κοκοπελί για αθέμιτο ανταγωνισμό, θα διεξαχθεί σε Γαλλικό δικαστήριο (περιοχή Nancy) και αναμένεται η οργάνωση θα καταδικασθεί και πάλι. Η Graines Baumaux, ζητά 100.000 ευρώ αποζημίωση και παύση των δραστηριοτήτων του Κοκοπελί. Σημειωτέον ότι η εταιρία αυτή, είχε ετήσιο τζίρο 14 εκ. ευρώ το 2011, από τα οποία τα 2 εκατομμύρια είναι κέρδος. Το Κοκοπελί σε δελτίο τύπου αναφέρει ότι «θυσιάζεται η βιοποικιλότητα στο βωμό της παραγωγικότητας».
Σύμφωνα με τον ΟΗΕ (FAO), έχουμε ήδη χάσει το 75% της αγροτικής της βιοποικιλότητας. Ήλθε λοιπόν η ώρα για την Κοινωνία των Πολιτών να συσπειρωθεί για να απελευθερώσει τις πολύτιμες παλιές ποικιλίες από τις απαγορεύσεις. Είναι οι μόνες που εγγυώνται στην ανθρωπότητα ότι θα συνεχίσει να απολαμβάνει τα δώρα της γεωργικής βιοποικιλότητας μέσα στα οποία μακροπρόθεσμα περιλαμβάνεται και η υψηλή παραγωγικότητα.
«Ελέγξτε το πετρέλαιο και θα ελέγχετε έθνη. Ελέγξτε το φαγητό και θα ελέγχετε τον κόσμο». Χένρι Κισινγκερ 1974
Μια χούφτα πολυεθνικές εταιρείες έχουν καταφέρει να ελέγξουν την «καρδιά» του φαγητού που βάζουμε στο καθημερινό μας τραπέζι.
Τον ίδιο τον σπόρο και ως εκ τούτου την παγκόσμια γεωργική παραγωγή.
Οι χρηματιστές στον ανεπτυγμένο κόσμο τζογάρουν με τα τρόφιμα, ανεβοκατεβάζοντας τις τιμές, παίζοντας με το θεμελιώδες δικαίωμα των ανθρώπων να έχουν πρόσβαση στο φαγητό.Την ίδια στιγμή σχεδόν ένα δισεκατομμύριο άνθρωποι σε όλο τον κόσμο υποσιτίζονται και 25.000 πεθαίνουν κάθε μέρα από πείνα.
Μήπως η Γη αδυνατεί πλέον να θρέψει τους κατοίκους της; Τα στοιχεία δείχνουν το αντίθετο! Η κρίση των τροφίμων, όπως θα περάσει στην ιστορία, συμβαίνει την στιγμή που ο πλανήτης παράγει περισσότερο φαγητό από ποτέ. Το «Πεθαίνοντας στην Αφθονία» ξεδιπλώνει μπροστά σας το βασίλειο του Παραλόγου, τις διαπλοκές ενός συστήματος, στο οποίο υπάρχει μεν επάρκεια φαγητού, αλλά είναι τόσο ακριβό που οι φτωχοί δεν μπορούν να το αγοράσουν.
«Εμείς, οι επικεφαλής των Κρατών και των κυβερνήσεων …επιβεβαιώνουμε το δικαίωμα καθενός να έχει πρόσβαση σε ασφαλή και θρεπτική τροφή, συναφές με το δικαίωμα σε επαρκή τροφή και το θεμελιώδες δικαίωμα καθενός να μην υπόκειται σε καθεστώς πείνας».
Διακήρυξη της Ρώμης, Παγκόσμια Σύνοδος για το Φαγητό, 1996
Ποιές μπορεί να είναι οι συνέπειες όταν ένα θεμελιώδες ανθρώπινο δικαίωμα μετατρέπεται σε εμπορεύσιμο αγαθό στο παγκόσμιο χρηματιστηριακό καζίνο; Την άνοιξη του 2008, σχεδόν ταυτόχρονα, σε 33 χώρες σε όλο τον κόσμο, ξέσπασαν πρωτόγνωρες διαδηλώσεις, με ένα κοινό αίτημα. Άνθρωποι στα όρια της απόγνωσης κατέλαβαν τους δρόμους, σε κάποιες περιπτώσεις και τα όπλα, προκειμένου να διεκδικήσουν το όπως φαίνεται όχι αυτονόητο δικαίωμά τους, να έχουν πρόσβαση στο φαγητό.
Τη δυνατότητά τους αυτή δεν τους τη στέρησε κανένας δικτάτορας, ούτε προέκυψε από πραγματική έλλειψη αποθεμάτων τροφίμων. Οι ειδικοί μιλούν για μια «τέλεια θύελλα», στο πλαίσιο της λειτουργίας της αγοράς, η οποία είχε ως συνέπεια τη ραγδαία αύξηση των τιμών των τροφίμων. Μέσα σε ένα χρόνο, ως τον Μάρτιο του 2008, η τιμή του καλαμποκιού είχε ανέβει κατά 31%, του ρυζιού κατά 74% και του σιταριού κατά 130%!Τα τρόφιμα βρίσκονταν σε πληθώρα στα ράφια των μαγαζιών, αλλά οι άνθρωποι δεν είχαν τα χρήματα για να τα αγοράσουν. Το πρόβλημα ένιωσαν κατά πρώτο λόγο οι κάτοικοι των αναπτυσσόμενων χωρών του Τρίτου Κόσμου, αλλά και οι κάτοικοι στις μεγαλουπόλεις της Δύσης.
«Κάποιοι άνθρωποι και κάποια ταλαιπωρημένα από την φτώχεια έθνη βρέθηκαν σε μια πολύ άβολη κατάσταση; Ναι, όντως βρέθηκαν! …Αυτή είναι η σκληρή πραγματικότητα της αγοράς», παραδέχεται ο Ντένις Γκάρτμαν, ένας διεθνούς φήμης γκουρού της χρηματοπιστωτικής οικονομίας, που με τις προβλέψεις του συχνά κατευθύνει τις τάσεις της αγοράς.
Το μεγαλύτερο χρηματιστήριο τροφίμων στον κόσμο βρίσκεται στο Σικάγο. Εκεί καθορίζεται σε μεγάλο βαθμό η τιμή του φαγητού που βάζουμε κάθε μέρα στο τραπέζι μας. Το χρηματιστήριο του Σικάγο γνώρισε πρόσφατα πρωτόγνωρη εισροή κεφαλαίων, καθώς μεγάλα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα στράφηκαν σε αυτό προκειμένου να αντισταθμίσουν τις απώλειές τους μετά την «κρίση των στεγαστικών δανείων» και να αυξήσουν και πάλι τα κέρδη τους. Αυτή τη φορά κερδοσκόπησαν πάνω στη δυνατότητα των ανθρώπων να εξασφαλίσουν με αξιοπρέπεια την καθημερινή τους τροφή. (διάβασε: το μεγάλο σορτάρισμα)
Ως αποτέλεσμα της ραγδαίας αύξησης της τιμής των τροφίμων που ακολούθησε, 75 εκατομμύρια άνθρωποι προστέθηκαν μέσα στο 2007 σε όσους βρίσκονταν ήδη αντιμέτωποι με το φάσμα της πείνας παγκοσμίως. Έτσι, ο μαστιζόμενος από την πείνα πληθυσμός της γης προσέγγισε πια σε σύνολο το ένα δισεκατομμύριο.
Αναλογιστείτε, ένα παιδί πεθαίνει σήμερα από την πείνα κάθε 30 δευτερόλεπτα.
Η Ινδία, με περίπου 700 εκατ. ανθρώπους να ασχολούνται με την γεωργία, είναι η πατρίδα του μεγαλύτερου σώματος μικροκαλλιεργητών στον κόσμο. Δεύτερη μετά την Κίνα σε παραγωγή ρυζιού και σιταριού, αποτελεί έναν από τους μεγαλύτερους παραγωγούς τροφής. Κι όμως, είναι ταυτόχρονα η πατρίδα και των περισσότερων υποσιτισμένων ανθρώπων, ξεπερνώντας πια στην κατάταξη τις χώρες της Αφρικής. Παράλογο; Πάντως επιβεβαιώνει το ποσοστό που θέλει το 80% των μαστιζόμενων από την πείνα ανθρώπων παγκοσμίως να είναι αγρότες ή εργάτες της γεωργίας.
Στο μικρό χωριό Παρόντα της Ινδίας, η γιαγιά Σαρασβάτι έχει να θρέψει τα 4 εγγόνια της. Δεν γνωρίζει από χρηματιστήρια και κανόνες της αγοράς, ξέρει μόνο πως τα τρόφιμα στο μαγαζάκι του χωριού έχουν ακριβύνει τα τελευταία χρόνια πάρα πολύ. «Οι φτωχοί έχουν μεγάλο πρόβλημα, έχουν πολύ άγχος. Η κατάσταση είναι δραματική. Ο φτωχός τι μπορεί να κάνει, να κοιτάξει το στομάχι του, να ξοδέψει τα λεφτά για τις αρρώστιες ή να ταΐσει τα παιδιά του; Είναι μέρες που δεν μπορούμε να χορτάσουμε, πάμε στο κρεβάτι νηστικοί», μας λέει.
Πίσω στο Σικάγο, ο χρηματιστής Βίκτορ Λισπανέσε μας εξηγεί τους κανόνες του παιχνιδιού: «Αυτό δεν είναι κάτι που μπαίνει στο σκεπτικό μου. Αν είναι λογικό ή όχι, δεν είναι το ζήτημα. Εγώ κοιτάω πώς αυτό το γεγονός επηρεάζει την αγορά»
Οι κάτοικοι των αναπτυσσόμενων χωρών ξοδεύουν ήδη σχεδόν το 80% των εισοδημάτων τους για να εξασφαλίσουν το καθημερινό τους φαγητό. Έτσι, όταν οι τιμές των τροφίμων ανεβαίνουν, δεν έχουν ποια άλλα έξοδα να περικόψουν και …κόβουν το φαγητό. Το ερώτημα επανέρχεται αμείλικτο: πώς ανέχεται ο πολιτισμός μας να πεθαίνει έστω κι ένας άνθρωπος από την πείνα, σήμερα που παράγεται περισσότερος πλούτος από ποτέ;
«Η πείνα, που έχει γίνει μόνιμη και παγκόσμια, είναι ολοκληρωτικά δημιουργία του παγκόσμιου επισιτιστικού συστήματος, το οποίο δεν έχει δημιουργηθεί για να θρέφει τους λαούς του κόσμου, αλλά για να μεγιστοποιεί τα κέρδη της Μονσάντο, για τους σπόρους, της Κάργκιλ, για το εμπόριο, για να πουλάνε παρασιτοκτόνα, φυτοκτόνα, λιπάσματα… Την περίοδο 2007-08 ενώ οι τιμές των τροφίμων διπλασιάστηκαν, τα κέρδη αυτών των εταιριών επίσης διπλασιάστηκαν», καταγγέλλει η Ινδή ακτιβίστρια για τα ανθρώπινα δικαιώματα Βαντάνα Σίβα.
Η Ρετσέα ζει σ’ ένα μικρό αγροτικό χωριό. Έχει ανάψει την φωτιά για να ετοιμάσει το βραδινό φαγητό για την οικογένεια. «Ετοιμάζω ίσα-ίσα για να μας φτάσει, φτιάχνω ψωμί και φακές, ψωμί και λαχανικά, όσο με βγάλει. Δεν μπορώ να ξοδεύω πολλά λεφτά» εξηγεί. Ο άντρας της αυτοκτόνησε πριν δύο χρόνια, πνιγμένος από τα χρέη. Είναι ένας από τους περίπου 200.000 αγρότες που έχουν αυτοκτονήσει στην Ινδία τα τελευταία 15 χρόνια, μη μπορώντας να ανταπεξέλθουν στα όλο και αυξανόμενα έξοδα της αγροτικής παραγωγής. Η αγορά του
σπόρου, των λιπασμάτων, των φυτοφαρμάκων, αποτελεί πια ένα δυσβάσταχτο κόστος, αφού οι αγρότες είναι πλέον υποχρεωμένοι να απευθύνονται στις εταιρίες για να τα προμηθευτούν και έχουν μετατραπεί και οι ίδιοι από παραγωγοί σε καταναλωτές.
«Επιτυχία μας είναι η επιτυχία των αγροτών» απαντά ο εκπρόσωπος της Μονσάντο στην Ινδία, Κρίστοφερ Σάμιουελ. Τον συναντήσαμε στη Γιαβατμάλ, «την πόλη του βαμβακιού», όπου καλλιεργούνται ευρέως οι μεταλλαγμένοι σπόροι βαμβακιού της εταιρίας. «Η παραγωγή τροφής πρέπει να διπλασιαστεί μέσα σε 40 χρόνια και πιστεύουμε ότι έχουμε ένα ρόλο να παίξουμε καθώς είμαστε οι μεγαλύτεροι επενδυτές στην έρευνα στον τομέα της γεωργίας», υποστηρίζει. Κι όταν επισημαίνουμε ότι τα στοιχεία δείχνουν ότι η αγροτική παραγωγή είναι σήμερα επαρκής. «Υπονοείτε ότι υπάρχει αρκετό φαγητό για όλους; Τότε γιατί υπάρχουν τόσα εκατομμύρια ανθρώπων που πεινάνε;», μας ρωτά με γνήσια απορία.
Από την εκπομπή "Εξάντας" του Γιώργου Αυγερόπουλου
by : tinakanoumegk

 

Διαχειριστής


" ΑΝΑΣΤΗΛΩΣΗ Ο ΤΟΥΡΙΣΜΟΣ ΩΣ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ "
.
Είναι πραγματικά άξιο απορίας, άραγε δήμαρχοι, πολεοδόμοι, αρχιτεκτονικά συμβούλιά / σωματεία, δημοτικά συμβούλια, υπουργεία, έχουν την μόρφωση, την παιδεία, την επιστημονική κατάρτιση, δεοντολογία, το ήθος, την ευγένεια, την αίσθηση της ευθύνης για να είναι στις θέσεις που βρίσκονται και να παίρνουν αποφάσεις για τα σημαντικότερα θέματα της ζωής μας, της οικονομίας μας, του πολιτισμού μας, του ευ ζην μας, του περιβάλλοντος μας ?.
.
Πως έχουν επιλεγεί και με ποια κριτήρια ?
.
Η χαοτική καθημερινότητα με τον πιο τραγικό τρόπο δείχνει ότι δυστυχώς δεν κατέχουν τίποτα από όλα τα παραπάνω. Αυτό τι επιπτώσεις είχε, έχει και θα έχει ? Άραγε τι περιμένουμε να γίνει όταν άνθρωποι που παίρνουν τις πιο συμπαντικές αποφάσεις για την ζωή μας δεν έχουν καμία από τις παραπάνω γνώσεις και αρετές ?
.
Από κάτω επισυνάπτουμε το εξώφυλλο ενός βιβλίου για να δούμε ότι η αρχιτεκτονική και η πολεοδομία είναι κάτι πολύ παραπάνω από μια πλαστική αισθητική. Η αρχιτεκτονική και η πολεοδομία είναι οι ακρογωνιαίοι λίθοι της προόδου ενός πολιτισμού, της οικονομίας του, του πολιτισμού του, της ποιότητας της ζωής του, της αξιοπρέπειας του, της οικολογίας του, της μορφωτικής, ψυχικής και πνευματικής ποιότητας και επιπέδου της και πολλών άλλων συνθηκών και καταστάσεων της ζωής μας.
.
Παρουσίαση του βιβλίου
Παρατηρεί κανείς συνήθως μια διχοτομία ανάμεσα στον υπαρκτό κόσμο, στην πραγματική οικονομία και τη σκέψη, την πολιτική σκέψη ακόμη και την επιστημονική. Η συμπεριφορά αυτή έχει πολλές ονομασίες. «Ομιλούν περί ανέμων και υδάτων» είναι μία από αυτές. Αυτή η συμπεριφορά είναι πολύ ορατή στην περίπτωση της βιομηχανίας της φιλοξενίας, του τουρισμού.
Ένα μεγάλο μέρος των περιοχών της χώρας ζει με τον και από τον τουρισμό. Η δυναμική του τουριστικού τομέα είναι τεράστια. Η χώρα δέχεται πολύ λιγότερους αλλά και χαμηλότερους εισοδηματικά επισκέπτες από όσους μπορεί. Δηλαδή μπορεί να δεχθεί περισσότερους και υψηλότερων εισοδημάτων.
Οι μεγάλοι μετασχηματισμοί των τελευταίων δεκαετιών σε παγκόσμιο επίπεδο επιτρέπουν την περιηγητική, την φιλόξενη Ελλάδα να πρωταγωνιστεί παγκοσμίως, όπως πρωταγωνιστεί η ωκεανική, η πλανητική Ελλάδα της Ναυτιλίας.
Και οι δυο τομείς μπορούν να διαμορφώσουν έναν τύπο σχέσεων του εθνικού με το παγκόσμιο όπου η ενδογενής εσωτερική συσσώρευση θα κυριαρχεί επί της εξωγενούς. 'Οταν στο οικονομικό επίπεδο μπορούμε να φθάσουμε σε αυτό στο πολιτιστικό πεδίο η Ελλάδα μπορεί να παγκοσμιοποιεί αντί να παγκοσμιοποιείται.
Ενώ ο εθνικός και ο παγκόσμιος υλικός κόσμος κινείται και σε αυτά τα πεδία, η σκέψη, η παιδεία, η πολιτική ακόμα και η επιστήμη είναι χωριστά από αυτή ή πολύ αδύνατη. Οι Έλληνες ζουν από τον τουρισμό αλλά δεν μιλούν γι αυτόν. Δεν τον αναλύουν συστηματικά και περισσότερο δεν τον διαχειρίζονται. Δεν διαθέτουν μια ολοκληρωμένη, έξυπνη διήγησή του που θα απευθύνεται στο εσωτερικό και στο εξωτερικό. Μια κατηγορία ακατέργαστων, στάσιμων, τεμπέλικων μυαλών τον απορρίπτει εκ των προτέρων και τον δαιμονοποιεί. Σε αυτές τις συνθήκες είναι επόμενο να αναλάβουν την διαχείρισή του άλλοι.
Το βιβλίο είναι μια απάντηση σε αυτήν την αγλωσσία και κακοφωνία για την μεγαλύτερη βιομηχανία της χώρας. Η αλήθεια είναι ότι η αγλωσσία χαρακτηρίζει και τους άλλους τομείς, τον βιομηχανικό, τον γεωργικό. Αυτή ήταν η διαπίστωση από την ενασχόλησή μου μαζί τους (Αγροφιλία - Ελληνική Ποιότητα και Ανάπτυξη - Ελληνική Πολιτική Παιδεία). [...] (Από τον πρόλογο της έκδοσης)
.
Περιεχόμενα
ΠΡΟΛΟΓΟΣ
ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΑ ΑΓΑΘΑ, ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΚΑΙ ΤΟΠΙΚΗ ΑΝΑΠΤΥΞΗ
ΑΠΟ ΤΟΝ ΤΟΥΡΙΣΜΟ ΣΤΟΥΣ ΤΟΥΡΙΣΜΟΥΣ
ΚΟΣΜΗΤΕΙΑ ΤΟΠΙΟΥ ΚΑΙ ΠΟΛΕΩΝ - ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΟΜΙΛΙΩΝ
ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ ΣΥΜΠΛΕΓΜΑΤΑ
ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΚΑΙ ΤΟΠΙΚΟ ΤΟΥΡΙΣΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ
ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ
.
Ευχαριστούμε τον φίλο Christos Boras για την πρόταση του συγκεκριμένου αλλά και άλλων σημαντικών βιβλίων.
May be an image of text that says "ΜΙΧΑΛΗΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΗΣ ΑΝΑΣΤΗΛΩΣΗ Ο Τουρισμός ως Πολιτιστική Οικονομία ΣΤΡΑΒΟΝ"

by : tinakanoumegk

 «Μια μέρα ίσως ο αιώνας μας είναι ντελεζιανός». Με αυτό τον τρόπο μίλησε για τον Ζιλ Ντελέζ ο Μισέλ Φουκώ το 1969, για να υπογραμμίσει τη χαρακτηριστική θεωρητική δραστικότητα ενός φιλοσόφου που 27 χρόνια μετά τον θάνατό του διαβάζεται και συζητιέται με αμείωτο ενδιαφέρον.

Παρότι σύγχρονος με την έκρηξη της «γαλλικής θεωρίας και παρά τον διαρκή διάλογό του με τα ρεύματα που αναδύθηκαν εκεί, από αυτό που συνηθίζουμε να ονομάζουμε δομισμό έως αυτό που συνηθίζουμε να αποκαλούμε αποδόμηση, ο Ντελέζ διατήρησε μια επίμονη πρωτοτυπία.

Ιδιοσυγκρασιακός και ταυτόχρονα ιδιαίτερα προσεκτικός αναγνώστης άλλων φιλοσόφων, από τον Χιουμ, τον Σπινόζα και τον Καντ, μέχρι τον Νίτσε και τον Μπερξόν, ο Ντελέζ θα διαμορφώσει σταδιακά όχι τόσο ένα φιλοσοφικό σύστημα όσο ένα φιλοσοφικό μονοπάτι, ή – για να δανειστούμε μια δική του έκφραση – μια φιλοσοφική «γραμμή διαφυγής». Ο κόσμος του Ντελέζ είναι ένας κόσμος εμμένειας, μακριά από κάθε μεταφυσικό δυϊσμό, αλλά και ταυτόχρονα διαρκούς δυνητικότητας, όχι με την έννοια κάποιας τελεολογίας αλλά της διαρκούς ανάδυσης εντάσεων και πτυχώσεων σε αυτό το πεδίο εμμένειας που παραπέμπουν και στην αντίστοιχη διαρκή ανάδυση δυνατοτήτων. Αυτό, ίσως, αποτυπώνει και την πραγματική πολιτική διάσταση του έργου του Ντελέζ, που άλλωστε ήρθε στο προσκήνιο στην περίοδο που συνεργάστηκε με τον Φελίξ Γκουαταρί, συνεργασία είναι μια από τις σημαντικότερες σελίδες της διανοητικής ιστορίας του 20ου αιώνα.

Μεγάλο μέρος του έργου του Ντελέζ έχει μεταφραστεί στα ελληνικά και αυτό καταδεικνύει και το ιδιαίτερο ενδιαφέρον που υπάρχει για το έργο του. Όμως, μέχρι πρόσφατα απουσίαζαν οι μεταφράσεις δύο κρίσιμων έργων του Ντελέζ, δημοσιευμένων στην περίοδο 1968-1969 που με έναν τρόπο αποτυπώνουν το «θεωρητικό πρόγραμμα» του Ντελέζ σε εκείνη την περίοδο και προαναγγέλλουν στοιχεία και κατευθύνσεις που θα αποτυπωθούν στα κείμενα της συνεργασίας με τον Γκουαταρί. Όμως, χάρη στη μεταφραστική εργασία του Κωνσταντίνου Μπουντά τα δύο αυτά έργα είναι πλέον διαθέσιμα στο ελληνικό κοινό από τις εκδόσεις Εκκρεμές.

Το πρώτο είναι το Διαφορά και Επανάληψη. Κυκλοφόρησε το 1968 και αποτέλεσε την κύρια διατριβή του (συμπληρωματική ήταν η κεφαλαιώδους σημασίας μελέτη του για τον Σπινόζα, Ο Σπινόζα και το πρόβλημα της έκφρασης). Ουσιαστικά, σε αυτό το ιδιαίτερα πυκνό κείμενο ο Ντελέζ αποτυπώνει τη δική του αποδομητική προσέγγιση γύρω από την κεντρικότητα της έννοιας της διαφοράς και της επανάληψης σε αντιδιαστολή με την κεντρικότητα της άρνησης που χαρακτηρίζει μια εκδοχή διαλεκτικής. Είναι μια προσπάθεια σε διάλογο και σύγκρουση με μια μεταφυσική παράδοση να υποστηρίξει μια πρωτότυπη έννοια της δυνητικότητας, του δυνάμει, έννοιες που – ας μην το ξεχνάμε – έχουν να κάνουν και το ερώτημα του πώς προκύπτουν συμβάντα και νέες μορφές.

Το δεύτερο κείμενο είναι η Λογική του Νοήματος και κυκλοφόρησε το 1969. Κείμενο με ιδιαίτερα πρωτότυπη μορφή διαπραγματεύεται ταυτόχρονα ένα φάσμα διαφορετικών ερωτημάτων, που όμως έχουν να κάνουν με την πρωτότυπη οντολογία που διαμορφώνει ο Ντελέζ, μια οντολογία της εμμένειας και της δυνητικότητας, μια αντίληψη του γίγνεσθαι που προϋποθέτει τη διαφορά όχι την άρνηση (κάτι που σηματοδοτεί και την οριοθέτηση από όλες τις παραλλαγές εγελιανισμού). Κείμενο που μπορεί να φαντάζει δύσβατο αλλά δεν παύει να είναι ιδιαίτερα γοητευτικό και ταυτόχρονα απαραίτητο για να γίνει κατανοητή η μετέπειτα φιλοσοφική πορεία του Ντελέζ.

Αποκλίσεις και συνηχήσεις

Εκτός, όμως, από τα δύο βιβλίο που μετέφρασε ο Κωνσταντίνος Μπουντάς, κυκλοφόρησε και ένας συλλογικός τόμος, σε δική του επιμέλεια και με τίτλο Αποκλίσεις και Συνηχήσεις. Εισαγωγή στο έργο του Ζιλ Ντελέζ, πάλι από τις εκδόσεις Εκκρεμές.

Στο συλλογικό αυτό τόμο μια σειρά από μελετητές του έργου του Ντελέζ, έλληνες και ξένοι, συζητούν ένα πλήθος πλευρών του. Αυτό κάνει τον συλλογικό τόμο να είναι ταυτόχρονα εισαγωγή στον Ντελέζ αλλά και πραγματική συμβολή στη συζήτηση πάνω στο έργο του.

Τόσο από τα κείμενα αυτού του τόμου, όπως και από τα δύο βιβλία που σχολιάσαμε πιο πάνω, αλλά και συνολικά από το έργο του Ντελέζ, αυτό που προκύπτει είναι η ριζική πρωτοτυπία μιας σκέψης που τελικά θέλει να υπογραμμίσει ότι η πραγματικότητα (και εμείς ως τμήμα της) έχει περισσότερη πρωτοτυπία από όση θέλουμε κάποιες φορές να αναγνωρίσει.

Όπως γράφει και ο Μπουντάς, ο Ντελέζ επιστέγασε το έργο του «με μια θεώρηση του χρόνου που διχάζεται στον δυνητικό Αιώνα των ασώματων συμβάντων και στον ενεργητικό Χρόνο των γεγονότων και των σωμάτων, εκλαμβάνοντας τον χρόνο ως τη υλοποίηση του αιώνα και τον αιώνα ως τη δεξαμενή και τον στόχο όλων των αντίστροφων υλοποιήσεων, στην απουσία των οποίων η δημιουργική φαντασία δεν θα μπορούσε να λειτουργήσει».

Η προσφορά του Κωνσταντίνου Μπουντά

Και τα τρία βιβλία που συζητάμε στηρίζονται στην εργασία, ως μεταφραστή και επιμελητή, του Κωνσταντίνο Μπουντά. Ομότιμος καθηγητής Φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο Trent του Οντάριο, ο Μπουντάς είναι ένας από τους πιο σημαντικούς μελετητές του Ντελέζ παγκοσμίως και έπαιξε καθοριστικό ρόλο στη διάδοση και συζήτηση του έργου του Ντελέζ στον αγγλόφωνο κόσμο. Χάρη στη δική του πρωτοβουλία και άοκνη προσπάθεια διοργανώθηκε το 2015 στην Αθήνα ένα ιδιαίτερα σημαντικό Διεθνές Συνέδριο για το έργο του Ντελέζ, που αποτέλεσε τομή στις ντελεζιανές σπουδές στη χώρα μας.

Ζιλ Ντελέζ, Διαφορά και επανάληψη, εισαγωγή και μετάφραση Κωνσταντίνος Β. Μπουντάς, Αθήνα, εκδόσεις Εκκρεμές, 2019.

Ζιλ Ντελέζ, Λογική του Νοήματος, εισαγωγή Philippe Mengue, εισαγωγή – μετάφραση – επίμετρο Κωνσταντίνος Μπουντάς, Αθηνα, εκδόσεις Εκκρεμές, 2021.

Συλλογικό, Αποκλίσεις και συνηχήσεις. Εισαγωγή στο έργο του Ζιλ Ντελέζ, επιμέλεια Κωνσταντίνος Β. Μπουντάς, Αθήνα, εκδόσεις Εκκρεμές, 2022.

Και τα τρία βιβλία θα παρουσιαστούν σε εκδήλωση για τον Ζιλ Ντελέζ και το έργο του, την Τετάρτη 22 Ιουνίου, στις 20.000 στην ταράτσα του Γαλλικού Ινστιτούτου, Σίνα 31. Θα μιλήσουν ο Χάρης Παπαχαραλάμπους, αναπληρωτής καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Κύπρου, ο Γιάννης Πρελορέντζος, καθηγητής ΕΚΠΑ, ο Ευτύχης Πυροβολάκης, επίκουρος καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου και ο Άρη Στυλιανού, αναπληρωτής καθηγητής ΑΠΘ.

ΑΠΟ: https://www.in.gr/2022/06/21/life/book/diavazontas-ntelez-simera/?fbclid=IwAR36qKuX00VmwTQx_pc9hdLKn2wZCBIRdKtE_XkxwcY0EhahSQx3cmQZr90


by : tinakanoumegk

 

ΕΠΙΣΤΡΕΦΟΥΜΕ ΣΕ ΑΞΙΕΣ ΠΟΥ ΘΕΩΡΟΥΝΤΑΝ ΚΑΤΑΚΤΗΜΕΝΕΣ - ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΠΡΟΫΠΟΘΕΤΟΥΝ ΤΑ «ΚΟΙΝΑ», (σχόλιο στην σελίδα της Κ. Α.)
Αγαπητή Κέλυ Αδάμ:
1. Στην κοινοποίηση αυτή έγιναν δύο σχόλια από την Sotiria Pagalou. Αυτά τα δύο σχόλια, είναι άσχετα και με την ανάρτηση. Η ανάρτηση επανέφερε την ανάγκη κοινωνικού κράτους και εξασφάλισης της ζωής σε όλους. Αναφερόταν στην σχέση μεταξύ ανθρώπων και θεσμών, ενώ αυτά τα σχόλια (της S.P.) αναφέρονται στην σχέση ανθρώπων και του εαυτού τους. Αναφέρονται σε έναν νέο ανθρωπολογικό διαχωρισμό με βάση πιστοποιητικά «σωστής» διαχείρισης των οικονομικών. Εμφανίζεται μία δίψα τιμωρητισμού.
2. Δεν μπορούμε να εξαντλήσουμε το θέμα των θεσμών και την αναγκαία παροχή σε όλους των απαραίτητων αγαθών διαβίωσης. Ποιος θα καθορίσει την προηγηθείσα ή σημερινή οικονομική διαχείριση του καθενός, τις αδικίες και δυσκολίες που βρέθηκε; Αναφέρω μια μικρή παράγραφο από την Βασιλική Νευροκοπλή (ΑΝΤΙΦΩΝΟ.gr): «Η ανηθικότητα του πεινασμένου ξεκινά να τον δηλητηριάζει καταλαμβάνοντας τον εσωτερικό του κόσμο, ακριβώς από τη στιγμή όπου ο άλλος –ο έχων και κατέχων- ταυτίζεται με το κατεχόμενο αγαθό του . Η πράξη που θα ακολουθήσει, κλεψιά, ψευτιά ή και φόνος, είναι το αποτέλεσμα της παραμονής του πεινασμένου στη δίνη της ανάγκης και των απεγνωσμένων του αγώνων να βγει πάση θυσία απ’ αυτήν».
3. Όπως στην περίπτωση ενός τραύματος που τρέχει το αίμα στην πληγή, έτσι και σε μια ρωγμή του συναισθηματικού κόσμου δεν είναι δυνατή η σταθεροποίηση και είναι εύκολο το ξεγλύστριμα προς βίαιες εκφράσεις που καθίστανται κύριο εκδηλωτικό κατόρθωμα.
4. Δυστυχώς τα δύο αυτά σχόλια με επιστρέφουν σε αξίες που θεωρούνταν κατακτημένες. Ντροπή πρέπει να αισθάνεται όποιος δεν διακατέχεται από συναισθήματα που προϋποθέτουν τα «κοινά», την αλληλεγγύη, το «να είσαι με…». Πρέπει να επανεξεταστεί τι είναι ντροπή στην εποχή της εγωστραφούς ατομικότητας, της αυτάρκειας στην «ατομική ευθύνη».
5. Τελευταίο και πιο σημαντικό: πίστευα ότι τέτοιες απόψεις που φέρουν τα σχόλια θα κινητοποιούσαν τον ευαίσθητο κόσμο των συνδημοτών, κάποιων ανθρώπων της τάξης του «πολιτισμού». Και πάλι δυστυχώς. Δεν βρέθηκε κάποιος να αντιπαρατάξει ένα άλλο αντισχόλιο. Τις αξίες και την υπεράσπισή τους νικούν η πνευματική ραθυμία, ο καθωσπρεπισμός και το σαβουάρ βίβρ του χωριού, οι παρέες, οι φιλίες… Αναμόλυνση αξιακού περιβάλλοντος.