ΒΑΣΙΚΑ ΤΕΜΠΗ - ΚΟΙΝΩΝΙΑ - ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΟΥ

1. https://www.tinakanoume.gr/2025/12/blog-post_29.html

2. https://www.tinakanoume.gr/2025/11/blog-post_10.html

3.  https://www.tinakanoume.gr/2026/01/blog-post_12.html

4. https://www.tinakanoume.gr/2025/04/blog-post_15.html

5 https://www.tinakanoume.gr/2026/01/blog-post_9.html

ΟΛΑ: 

1 https://www.tinakanoume.gr/2025/12/blog-post_29.html

2 https://www.tinakanoume.gr/search?q=ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΟΥ&updated-max=2025-12-23T12:15:00-08:00&max-results=20&start=5&by-date=false

3 https://www.tinakanoume.gr/2025/11/blog-post_10.html

4 https://www.tinakanoume.gr/2026/01/blog-post_12.html

5 https://www.tinakanoume.gr/2026/01/blog-post_9.html

6 https://www.tinakanoume.gr/2026/01/1-militair-2.html

7 https://www.tinakanoume.gr/2025/12/facebook-militair.html

8 https://www.tinakanoume.gr/2025/11/2.html

9 https://www.tinakanoume.gr/2025/06/blog-post_53.html

10 https://www.tinakanoume.gr/2025/06/blog-post_55.html

11 https://www.tinakanoume.gr/2025/04/blog-post_15.html

12 https://www.tinakanoume.gr/2025/02/26-28.html  

Fonte: Gloria Germani

Πηγή: Gloria Germani

Η ιδρύτρια της διεθνούς οργάνωσης Local Futures, που δραστηριοποιείται σε πέντε ηπείρους και αποτελεί πηγή έμπνευσης για πολλούς, η Helena Norberg-Hodge, μόλις συμπλήρωσε τα ογδόντα της χρόνια. 

Αποκαλούμενη «μητέρα του κινήματος της τοπικοποίησης», όποιος γνωρίζει την Helena ξέρει ότι είναι πραγματικά μια δύναμη της φύσης. Εδώ και πενήντα χρόνια καθοδηγεί και εμπνέει τους ανθρώπους να αντισταθούν στη διαδικασία της παγκοσμιοποίησης. Είναι μια οραματίστρια, μια δασκάλα στην πνευματική ανάλυση και στη σοφία που βασίζεται στην καρδιά. Για όσους την γνωρίζουν και συνεργάζονται μαζί της, είναι πολύ περισσότερα από αυτό: είναι μια αγαπητή φίλη, μια σοφή γυναίκα και ένα άτομο στο οποίο μπορούμε να βασιστούμε για την υποστήριξη και τις στοχαστικές συμβουλές της. Και σε μια εποχή που ο κόσμος καταρρέει, η αποφασιστική αποφασιστικότητα της Helena είναι μεταδοτική. Διατηρεί ζωντανό τον αισιοδοξισμό μας. Παραθέτουμε τα λόγια της από μια πρόσφατη συνέντευξη.

«Πέρασαν 50 χρόνια από τότε που ήρθα για πρώτη φορά στο Λαντάκ. Εδώ έμαθα όλα όσα λέω εδώ και 50 χρόνια, γιατί μου έδωσε την ευκαιρία να γνωρίσω μια κουλτούρα που δεν είχε επηρεαστεί ούτε από τον αποικιοκρατισμό ούτε, στη συνέχεια, από τη νεωτερικότητα. Ήταν ένας κόσμος από μόνος του, ένας κόσμος όπου τα πράγματα λειτουργούσαν πραγματικά καλά. 

...

Τώρα, επιστρέφοντας δέκα χρόνια μετά, έχει σημειωθεί μια τεράστια, πραγματικά αξιοσημείωτη αλλαγή. Και τώρα, ακόμη και άνθρωποι που δεν έχω συναντήσει ποτέ, νέοι που έχουν διαβάσει το βιβλίο μου Ancient Futures [μεταφρασμένο σε 46 γλώσσες,  στα ιταλικά Il Passato che illumina il futuro, σ.σ.], μου λένε ότι άλλαξε τη ζωή τους επειδή άρχισαν να εκτιμούν πραγματικά τον πολιτισμό τους. Αλλά, όπως συνεχίζω να τους επαναλαμβάνω, το να εκτιμούν εμένα σημαίνει στην πραγματικότητα να εκτιμούν τον πολιτισμό τους. Πρέπει να καταλάβουμε ότι υπάρχει ένα παγκόσμιο κίνημα που απορρίπτει την καταναλωτική μονοκαλλιέργεια που μας επιβάλλεται από ψηλά, ουσιαστικά από μια παγκοσμιοποιημένη αυτοκρατορία εταιρειών και τραπεζών που λειτουργεί σαν μια μηχανή, μια μηχανή που κόβει τους δεσμούς και μας απομακρύνει από το αίσθημα ότι ανήκουμε στη γη, στον τόπο, στη βιο-περιοχή.

Και στον υπόλοιπο κόσμο παρατηρείται μια αφύπνιση. Και το να συνειδητοποιούμε ότι δεν είμαστε μόνοι, το να συνειδητοποιούμε ότι αυτές οι μικρές πρωτοβουλίες είναι μέρος κάτι πολύ μεγάλου είναι εξαιρετικά ενθαρρυντικό. Μου άρεσε πολύ να βλέπω τους ανθρώπους, να τους συναντώ και να αντλώ τόση χαρά από τη συνάντησή μας. Και έτσι, ξέρετε, από τη Μιανμάρ, την Ταϊλάνδη, το Βιετνάμ, την Ιαπωνία, τη Γερμανία και την Αμερική, τη Βραζιλία, την Αφρική: υπήρξε αυτή η απίστευτη συνάντηση μυαλών.

Translated with DeepL.com (free version)

Fondatrice dell’organizzazione internazionale  Local Futures,  presente i cinque continenti, e fonte di ispirazione per tantissimi, Helena Norberg-Hodge, ha appena compiuto ottant'anni. 
Soprannominata “madre del movimento di localizzazione”, chiunque conosca Helena sa che è davvero una forza della natura. Da cinquant'anni guida e ispira le persone a opporsi al processo della globalizzazione. È una visionaria, una maestra nell'analisi intellettuale e nella saggezza basata sul cuore. Per chi la conosce e lavora con lei, è molto più di questo: è un'amica cara, una donna saggia e una persona su cui possiamo contare per il suo sostegno e i suoi consigli premurosi. E in un momento in cui il mondo sta cadendo a pezzi, la risoluta determinazione di Helena è contagiosa. Lei mantiene vivo il nostro ottimismo. Riportiamo le sue parole in una recentissima intervista.
“Sono passati 50 anni da quando sono venuta in Ladakh per la prima volta. È qui che ho imparato tutto ciò di cui parlo da 50 anni, perché mi ha dato la possibilità di conoscere una cultura che non era stata influenzata né dal colonialismo né, in seguito, dalla modernità. Era un mondo a sé stante, un mondo in cui le cose funzionavano davvero bene. 
Non era il paradiso. Le persone non erano angeli, ma i rapporti tra anziani e giovani, tra uomini e donne, erano in un equilibrio che noi occidentali possiamo solo sognare. Sono convinta che possiamo imparare da questo, se siamo disposti a guardare davvero alla  big picture o a”la grande visione”[ termine chiave di Helena n.d.r]
Quando arrivai per la prima volta nel 1975, il Ladakh  aveva una cultura davvero splendida in una terra molto arida. C'era una notevole prosperità materiale e avevo incontrato  le persone più felici e più sane che avessi mai conosciuto.
 Quest’anno [2025]abbiamo organizzato una conferenza, Planet Local Summit, e abbiamo invitato persone da tutto il mondo che hanno collaborato con noi in un modo o nell'altro, traducendo i nostri libri o film, e che sono davvero interessate alla questione: come possiamo allontanarci dalla dipendenza dall'economia globale per ricostruire economie realmente circolari, più localizzate e basate sulla comunità. Non tornavo in Ladakh da dieci anni. Sono stata qui ogni anno per 40 anni e ho contribuito a fondare diverse organizzazioni no profit e parlo fluentemente la lingua. 
Ho lavorato a stretto contatto con la gente, dai bambini piccoli ai leader, e l'ultima volta che sono stato qui, dieci anni fa, l'impatto dello sviluppo moderno era molto negativo. C'era una crescente dipendenza dai combustibili fossili, in particolare dalle automobili e dai camion, ma anche dalle costruzioni di cemento, alberghi   e infrastrutture  turistiche. Ed era molto  deprimente. 
Ora, tornando dieci anni dopo, c'è stato un cambiamento enorme, davvero notevole. E ora, anche persone che non ho mai incontrato, giovani che hanno letto il mio libro Ancient Futures [ tradotto in 46 lingue,  in italiano Il Passato che illumina il futuro, n.d.r], mi dicono che ha cambiato la loro vita perché hanno iniziato ad apprezzare davvero la loro cultura. Ma, come continuo a ripetere loro, apprezzare me significa in realtà apprezzare la loro cultura. Dobbiamo capire che c'è un movimento mondiale che rifiuta la monocultura consumistica che ci viene imposta dall'alto, essenzialmente da un impero globalizzato di aziende e banche che opera come una macchina, una macchina che taglia i legami e ci allontana dal nostro senso di appartenenza alla terra, al luogo, alla bio-regione.
Anche nel resto del mondo si sta verificando un risveglio. E rendersi conto che non siamo soli, rendersi conto che queste piccole iniziative fanno parte di qualcosa di molto grande è estremamente stimolante. Mi è piaciuto molto vedere le persone, incontrarle e trarre tanta gioia dal loro incontro. E così, sapete, dal Myanmar, dalla Thailandia, dal Vietnam, dal Giappone, dalla Germania e dall'America, dal Brasile, dall'Africa: c'è stato questo incredibile incontro di menti.
E quindi questo summit è stato, credo, stimolante e fonte di ispirazione sia per gli stranieri  che per i ladakhi. E sono stato entusiasta di vedere quanti ladakhi sono andati all'università, ma sono tornati e vogliono uscire dalla competitiva corsa al consumo. E quindi mi sento molto soddisfatta  e piena di speranza. 
Naturalmente questo avviene in un momento in cui la guerra e l'instabilità di ogni tipo stanno aumentando.  Certamente siamo consapevoli di ciò che sta accadendo, ma siamo anche consapevoli di un profondo bisogno umano di riconnettersi - riconnettersi con gli altri e riconnettersi con la natura. E le persone stanno prendendo iniziative dal basso Vogliamo davvero fare tutto il possibile per diffondere questa “grande visione”: una migliore comprensione del sistema dominante, di quanto sia artificiale, di quanto sia folle e quanto all’opposto la gente  voglia  instaurare relazioni più amorevoli e collaborative. La gente sta costruendo queste relazioni in  un clima di divisione in cui i social media fanno tutto il possibile per dividerci, per polarizzarci attraverso gli algoritmi. La macchina dell’ intelligenza artificiale opera per trovare modi per dividere e polarizzare, al fine di estrarre più ricchezza.
La globalizzazione è in realtà un termine che indica un processo economico iniziato alla fine degli anni '80. Allora, le grandi aziende stavano spingendo per estendere, ampliare e accelerare qualcosa che era iniziato molto prima. Se torniamo alle origini della globalizzazione, dobbiamo riconoscere che prima dell'avvento dell'economia moderna, le élite europee, attraverso accordi legali ( le enclosures), costringevano le persone ad abbandonare le campagne per trasferirsi nelle città, dove non avevano più accesso alla terra o all'acqua e dipendevano dal commercio.
Le stesse persone erano coinvolte nella schiavitù e nei cosiddetti paesi poveri, gli schiavi - se non venivano trasportati in tutto il mondo - erano costretti ad abbandonare la loro terra per andare a lavorare in grandi monocolture, per produrre tè o caffè o grano o altro, per i commercianti globali. Poi, quando l'economia moderna ha iniziato a prendere forma, uno dei principi fondamentali era chiamato “vantaggio comparativo”. E questo significava che non era nell'interesse di nessuno produrre una vasta gamma di prodotti per la propria regione o il proprio paese. No, bisognava specializzarsi, dedicarsi alla monocoltura per l'esportazione. Quindi, se guardiamo a ciò che ha fatto questa economia moderna: ha distrutto persino la consapevolezza che la vera economia è la terra, l'acqua, gli alberi, la vita. Ha in qualche modo portato le persone negli ambienti urbani dove sembra che l'economia sia il denaro.
Quel denaro, a sua volta, è stato creato dalle élite che ci hanno allontanato sempre più dalla dipendenza e dalla conoscenza della Terra vivente, dell'economia reale. Parte di questo cambiamento è stato realizzato o dall'istruzione, introdotta con l'industrializzazione e la globalizzazione dell'economia. Così i bambini a scuola venivano istruiti non per comprendere l'economia vivente e come poter produrre cibo, vestiti, riparo, tutto ciò di cui avevano bisogno, ma piuttosto per diventare esperti nell'ambito di un'economia industriale nella città. Quelle città che ancora una volta stavano estraendo ricchezza verso l'alto, verso l'élite globale.
All'epoca della fine della  Seconda Guerra Mondiale queste multinazionali erano diventate così grandi e potenti da convincere il governo e molti leader, credo ben intenzionati, che per evitare un'altra guerra mondiale e per evitare una nuova depressione, dovevano fare tutto il possibile per sostenere la cosiddetta economia globale integrata. E così, come parte di questo processo, dopo la seconda guerra mondiale a Bretton Woods, in America, hanno istituito la Banca Mondiale, il FMI e  quel processo di commercio globale molto poco compreso chiamato GATT, “l'Accordo generale sulle tariffe doganali e sul commercio”. E so per certo che c'erano molte persone ben intenzionate che sostenevano questo processo, credendo davvero che avrebbe evitato la depressione e le guerre.
Ma ciò che significava realmente era che stavano stendendo il tappeto rosso alle banche e alle multinazionali globali affinché potessero entrare e uscire dalle economie nazionali senza alcuna restrizione. Quindi il libero scambio e la libertà sono stati associati a questo, ma in realtà era la libertà per le grandi multinazionali e le banche di non avere regole, né restrizioni. Questo, negli anni '80, mi ha aperto gli occhi, e sono stato così sollevata perché  capire questo era un modo per limitare effettivamente il loro impero.
Concentrarsi su quei trattati commerciali sarebbe uno dei modi più opportuni e migliori per garantire che queste multinazionali non possano continuare a imporre una cultura consumistica artificiale e competitiva, trasformando il cibo in prodotto e creando una situazione in cui, in tutto il mondo, il cibo trasportato dall'altra parte del globo è più economico di quello locale. I prezzi artificiali che hanno distrutto gli agricoltori e le economie locali  in tutto il mondo derivano  da quel processo e da quelle regole..
Siccome ho capito  questo, mi è apparso molto più chiaro che dobbiamo fare tutto il possibile per sostenere le distanze più brevi, collegando in particolare agricoltori e consumatori. Al centro di tutto questo c'è il lavoro sulla terra, l’ agricoltura, le foreste  e gli alberi, la pesca su piccola scala e tutto quel lavoro  che e fornisce  alla popolazione i beni di prima necessità: cibo, vestiti e riparo, provenienti dalla regione.  Tutto questo non è perfetto. Ma è un prerequisito per un'economia in cui gli esseri umani non distruggono il mondo naturale e non abusano e sfruttano altre persone, perché crea quella visibilità che impedisce ogni corruzione. La localizzazione è fondamentalmente l'esatto contrario della globalizzaizone, fare tutto il possibile per accorciare le distanze, per connettere le persone in strutture basate sulla comunità”.

Στις 19 Ιανουαρίου 2026 σε συνέντευξή της στον τηλεοπτικό σταθμό OPEN, η μπροστάρισσα του Κινήματος των Πολιτών Μαρία Καρυστιανού, αναφέρθηκε  στο ζωτικής σημασίας κοινωνικό ζήτημα των αμβλώσεων. Όπως θα εξηγήσουμε στη συνέχεια, το φλέγον θέμα των αμβλώσεων άμεσα σχετίζεται με την δημογραφική τραγωδία της Ελλάδας, ήτοι με την δραματική μείωση του ελληνικού πληθυσμού μετά το 2010. Ένα ακανθώδες δημογραφικό πρόβλημα που η Πολιτεία προ πολλού όφειλε να είχε επιλύσει. Όλα τα κόμματα κυβερνητικής εξουσίας που μετά το 1980 και κυρίως μετά το 2010 κρατούσαν τα ηνία της κυβερνητικής εξουσίας, ουδεμία αποτελεσματική «φαρμακευτική αγωγή» κοινωνικοοικονομικής πολιτικής εφάρμοσαν για την επίλυση του γόρδιου δεσμού του οξύτατου δημογραφικού προβλήματος.

Αναφορικά με τις αμβλώσεις η κυρία Καρυστιανού  μεταξύ άλλων είπε τα εξής: «Βεβαίως και μία γυναίκα μπορεί να αποφασίσει για το σώμα της. Το θέμα είναι ότι στην περίπτωση των αμβλώσεων υπάρχει και ένα άλλο ηθικό θέμα που για μένα είναι πάρα πολύ σημαντικό …. Απ’ τη στιγμή που ξεκινάει από τους 3 μήνες να χτυπάει η καρδιά ενός παιδιού, θεωρείται μια ζωή που έχει δημιουργηθεί … Το γνωρίζω ότι έχουν νομιμοποιηθεί οι αμβλώσεις αλλά μιλάω για το ηθικό θέμα. Θέματα που μπορούν  να αφορούν την λειτουργία της κοινωνία μας πρέπει να λύνονται με δημόσια διαβούλευση».

Το κυβερνών κόμμα της Νέας Δημοκρατίας μαζί με τα κόμματα της αντιπολίτευσης, ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ, κ.ο.κ., εξαπέλυσαν σφοδρό κατηγορώ κατά της κυρίας Καρυστιανού, επικαλούμενα το βασικό επιχείρημα, ότι, το θέμα των αμβλώσεων έχει λυθεί οριστικά με τον αστικό κώδικα του 1982 και με τον νόμο 1609/1986, που έκαναν πράξη το δικαίωμα κάθε γυναίκας να  αποφασίζει η ίδια με ασφάλεια για το σώμα της. Ουδείς αμφισβητεί ότι το υφιστάμενο νομικό πλαίσιο παρέχει το νομικό δικαίωμα σε κάθε γυναίκα να κάνει ότι θέλει το σώμα της, ωστόσο η παγκόσμια πολιτική ιστορία, μας διδάσκει ότι οι νομοί μεταβάλλονται και προσαρμόζονται στις ραγδαία μεταβαλλόμενες κοινωνικές, οικονομικές και πολιτικές συνθήκες.

Για παράδειγμα, πριν το 1975 στους καταχραστές δημοσίου χρήματος, δηλαδή για τα βαριά εγκλήματα κατά του ελληνικού δημοσίου, επιβαλλόταν η θανατική ποινή. Με το Σύνταγμα του 1975 αποκλείστηκε η θανατική ποινή για τα περισσότερα εγκλήματα σε καιρό ειρήνης, εξαιρουμένων όμως ορισμένων πολύ σοβαρών εγκλημάτων σαν της εσχάτης προδοσίας. Με τον Νόμο 2172/1993 καταργήθηκε πλήρως η θανατική ποινή από τον ελληνικό Ποινικό Κώδικα. Σε σοβαρές περιπτώσεις καταχραστών δημοσίου χρήματος προβλεπόταν η ποινή της ισόβιας κάθειρξής.

Με τον νέο Ποινικό Κώδικα (Ν. 4619/2019), προβλέπονται ποινές έως 15 ετών στις περιπτώσεις που η κατάχρηση δημοσίου χρήματος υπερβαίνει τις 120.000 ευρώ. Επειδή όμως υπάρχουν περιπτώσεις, όπου οι «αδέκαστες» δικαστικές αρχές αρχειοθετούν ή αθωώνουν πρόσωπα που έχουν κατηγορηθεί για σφετερισμό δημοσίου χρήματος εκατομμυρίων ευρώ, συνάγεται ότι στην Ελλάδα του σήμερα αρκετοί καταχραστές δημοσίου χρήματος κυκλοφορούν ελεύθεροι και γλεντοκοπούν με τα κλεμμένα. Με την διαφθορά που ολοένα και περισσότερο διαβρώνει τον κορμό του πολιτικοοικονομικού μας συστήματος, έρχεται στη μνήμη μας η ακόλουθη ρήση του συγγραφέα David Brin: «Λένε ότι η εξουσία διαφθείρει, αλλά το πιο σωστό είναι ότι η εξουσία προσελκύει τους διεφθαρμένους».

Δημογραφική Τραγωδία

Σύμφωνα με τα στοιχεία του πίνακα, μετά το 2010 παρατηρείται η δραματική συρρίκνωση του ελληνικού πληθυσμού. Τα στοιχεία του πίνακα απεικονίζουν την δημογραφική τραγωδία της Ελλάδας. Το εξελισσόμενο δημογραφικό δράμα καθρεφτίζεται στην συστολή του ελληνικού πληθυσμού. Τα στατιστικά στοιχεία που περιλαμβάνονται στον πίνακα του κειμένου είναι συνταρακτικά και εγείρουν καθοριστικής σημασίας ερωτήματα για τις τύχες της Πατρίδας. Οι ακόλουθες ποσοτικές και ποιοτικές διαπιστώσεις είναι αξιοπρόσεκτες:

1) Μετά το 2010 η μείωση του πληθυσμού της Ελλάδας είναι διαρκής και εντυπωσιακή. Την περίοδο 2011-2025, ο πληθυσμός της χώρας από 11.123.392 ελαττώθηκε σε 10.372.335 άτομα, που συνεπάγεται συνολική μείωση του ελληνικού πληθυσμού της τάξης των 751.057 ατόμων.

2) Μετά το 2010 οι θάνατοι υπερβαίνουν κατά πολύ τις γεννήσεις. Την περίοδο 2011-2025, ο συνολικός αριθμός των θανάτων ανήλθε σε 1.855.013 και των γεννήσεων μόλις σε 1.287.053 άτομα, με συνέπεια η υπεροχή των θανάτων έναντι των γεννήσεων κατά 567.960 άτομα να προκαλέσει την ανάλογη συρρίκνωση του ελληνικού πληθυσμού.

3) Την περίοδο 2007-2025 το πραγματικό ΑΕΠ (έτος βάσης 2015) της Ελλάδας από 251 περιορίστηκε σε 202 δισεκ. ευρώ. Η πτώση του πραγματικού ΑΕΠ κατά -19,5% την περίοδο 2007-2025 είχε ως αρνητικό επακόλουθο τη φτωχοποίηση αρκετών κοινωνικών στρωμάτων που στο παρελθόν ανήκαν στη μεσαία τάξη. Η φτωχοποίηση εξωθεί ολοένα και περισσότερα νοικοκυριά στην ένδεια και τη μιζέρια. Η ακρίβεια και η οικονομική ανέχεια αποθαρρύνουν τους Έλληνες να δημιουργούν οικογένειες. Την περίοδο 2009-2025, οι γάμοι από 59.212 ελαττώθηκαν σε 32.720. Η συντελούμενη μείωση των γάμων έχει ως οδυνηρή κατάληξη την σμίκρυνση του πληθυσμού. Λιγότεροι γάμοι σημαίνουν λιγότερες γεννήσεις και άρα ελάττωση του ελληνικού πληθυσμού.

4) Την περίοδο 2009-2025, η ανεργία και οι πενιχροί μισθοί εξανάγκασαν πολλούς Έλληνες και ιδίως νέους, να μεταναστεύσουν σε άλλες χώρες αναζητώντας ένα καλύτερο μέλλον. Περίπου 1.000.000 Ελληνόπουλα, στον ανθό της νιότης και έχοντας αξιόλογα προσόντα (γλωσσομαθείς, κάτοχοι μεταπτυχιακών τίτλων σπουδών, κ.ο.κ.)  εγκατέλειψαν μαζικά τη χώρα, με συνέπεια τη σημαντική μείωση του νεανικού ελληνικού πληθυσμού.

5) Ιδιαίτερη εντύπωση προκαλεί η στατιστική παρατήρηση, ότι, την περίοδο 2009-2025 οι γεννήσεις από 117.933 εκτιμάται ότι μειώθηκαν σε 64.350 άτομα. Η τρομακτική ελάττωση των γεννήσεων συνιστά τον κυριότερο παράγοντα της δημογραφικής κατάρρευσης της Ελλάδας. Ο μόνιμος πληθυσμός της Ελλάδας το 2025 θα ήταν χαμηλότερος των 9.000.000 κατοίκων, αν δεν υπήρχε η συνεχής εισροή προσφύγων και παράνομων μεταναστών.

Υπερδιπλάσιες οι αμβλώσεις από τις γεννήσεις

Πολλοί είναι οι αιτιώδεις παράγοντες που προξενούν την ακατάσχετη μείωση των γεννήσεων, όπως αμβλώσεις, ομοφυλοφιλία, φτώχεια, εξασθένηση γονιμότητας, κ.ο.κ. Ωστόσο, αξιόλογες ερευνητικές μελέτες συγκλίνουν στην οδυνηρή διαπίστωση, ότι, οι αμβλώσεις αποτελούν τον κυριότερο παράγοντα της συντελούμενης  δημογραφικής κατάρρευσης της Ελλάδας. Έμπειροι γυναικολόγοι, με βαθιά γνώση του αντικειμένου και του κυκλώματος των αμβλώσεων, επισημαίνουν ότι οι εκτρώσεις είναι υπερδιπλάσιες των γεννήσεων. Αυτή η αποκαρδιωτική διαπίστωση οδηγεί στο στατιστικό συμπέρασμα ότι οι εκτρώσεις στην Ελλάδα κυμαίνονται ετησίως σε 150.000.

Οι αμβλώσεις γίνονται χειρουργικά και φαρμακευτικά. Αξιόλογος στενός φίλος γυναικολόγος, με την παράθεση αδιάσειστων επιχειρημάτων μου εξήγησε, ότι, συγκεκριμένα φαρμακευτικά σκευάσματα χρησιμοποιούνται ετησίως από χιλιάδες γυναικών που επιθυμούν την διακοπή της κύησής τους. Οι αμβλώσεις με τη χρήση ειδικών φαρμάκων υπερτερούν των αμβλώσεων που γίνονται με χειρουργική επέμβαση. Ωστόσο, είτε η διακοπή της κύησης γίνει φαρμακευτικά ή χειρουργικά, οπωσδήποτε  η άμβλωση θα πρέπει να διεκπεραιωθεί από εξειδικευμένο ιατρό γυναικολόγο.

Η δημογραφική τραγωδία της Ελλάδας επιβάλλει την αναπροσαρμογή του υφιστάμενου νομικού πλαισίου περί αμβλώσεων. Τα Συντάγματα και οι Νόμοι αλλάζουν για να προσαρμόζονται στα νέα κοινωνικοοικονομικά δεδομένα. Υπάρχουν περιπτώσεις (εκτοπική εγκυμοσύνη, κ.ά.) που επιβάλλεται η άμβλωση για την διασφάλιση της υγείας της κυοφορούσας. Υπάρχουν όμως περιπτώσεις, όπου η γυναίκα με τον σύντροφό της εξαναγκάζονται να συναποφασίσουν την διακοπή της κύησης για οικονομικούς και λοιπούς κοινωνικούς λόγους.

Οι γυναικολόγοι συζητούν το περίπλοκο ζήτημα της τεκνοποίησης με τις κυοφορούσες. Αξιόπιστοι και πεπειραμένοι γυναικολόγοι επισημαίνουν ότι τουλάχιστον το 30% των αμβλώσεων οφείλεται σε οικονομικούς λόγους. Οι εξοντωτικές μνημονιακές πολιτικές που αμείλικτα εφαρμόστηκαν μετά το 2009, η αισθητή μείωση των πραγματικών μισθών, η  ακρίβεια που πλήττει την πλειονότητα των οικογενειών, η υπερφορολόγηση νοικοκυριών και επιχειρήσεων, κ.ο.κ., αντικατοπτρίζουν βασικούς αιτιώδεις οικονομικούς παράγοντες που συντελούν στο μεγάλο αριθμό των αμβλώσεων.

Δεν είναι τυχαίο ότι μετά το 2010, που εγκαινιάστηκε η εφαρμογή των εξοντωτικών μνημονιακών κοινωνικοοικονομικών πολιτικών, άρχισε η επιταχυνόμενη κλιμάκωση του δημογραφικού δράματος στη χώρα μας. Τα στοιχεία του πίνακα αποτυπώνουν την οικτρή πραγματικότητα. Οι αμβλώσεις συσχετίζονται άμεσα με την δημογραφική τραγωδία της Ελλάδας. Για την θετική αντιμετώπιση αυτού του πανεθνικού προβλήματος, απαιτούνται αποφασιστικά μέτρα κυβερνητικής πολιτικής με τη σφραγίδα του νόμου. Νομικό πλαίσιο που να προστατεύει και να σέβεται το σώμα των γυναικών, να παρέχει κίνητρα στις οικογένειες για να αυξάνονται και να πληθύνονται, να προστατεύουν το πραγματικό εισόδημα των οικογενειών και εν κατακλείδι ενδελεχή μέτρα που να συμβάλλουν στην αύξηση της ευημερίας όλων των πολιτών.

Οι ανωτέρω κρισιμότατες ποσοτικές και ποιοτικές επισημάνσεις απεικονίζουν την συντελούμενη δημογραφική τραγωδία της Ελλάδας. Μιας Ελλάδας που μετά το 2007 διέρχεται φάση παρατεταμένης κοινωνικοοικονομικής και δημοσιονομικής κρίσης. Μιας Ελλάδας που σε καίριους κυβερνητικούς θώκους κάθονται ανίκανα,  ασυνείδητα και ιδιοτελή πολιτικά πρόσωπα. Μιας Ελλάδας που η διαφθορά έχει εξελιχθεί σε ουσιώδη θεσμό του δημόσιου βίου. Μιας Ελλάδας καταπλακωμένης από ένα γιγαντιαίο δημόσιο χρέος εκατοντάδων δις ευρώ και πλήρως εξαρτημένης από αδίστακτους ξένους πιστωτές.

Η αποτελεσματική αντιμετώπιση του δημογραφικού προβλήματος προϋποθέτει την  έμπρακτη και γενναιόδωρη κοινωνική και οικονομική στήριξη της ελληνικής οικογένειας από το κράτος. Πάση θυσία οι γεννήσεις των Ελλήνων θα πρέπει να αυξηθούν. Η μιντιακή ενημέρωση των πολιτών ωφέλιμο είναι να  περιστρέφεται στην έμπρακτη ενίσχυση της ελληνικής οικογένειας και την επαύξηση της τεκνοποίησης. Στον πίνακα του κειμένου παρατηρούμε, ότι, το 1934 αν και ο πληθυσμός της Ελλάδας ανερχόταν μόλις σε 6.726.891 κατοίκους και η πενία έπληττε τις περισσότερες οικογένειες, εντούτοις οι γεννήσεις είχαν φτάσει τα 208.929 άτομα και η φυσική κίνηση του πληθυσμού είχε ανέλθει στο εκπληκτικό επίπεδο των 108.278 ατόμων. Το 2025 σε εκτιμώμενο πληθυσμό 10.372.335 κατοίκων, οι γεννήσεις προβλέπονται μόλις σε 64.350.

Το 1934 ο πληθυσμός της Τουρκίας ανερχόταν περίπου σε 13.500.000 κατοίκους, ήτοι διπλάσιος της Ελλάδας. Το 2025, ο πληθυσμός της Τουρκίας  υπολογίζεται σε 91.000.000 και της Ελλάδας σε 10.372.335 άτομα. Με την υιοθέτηση αποδοτικών και εμπεριστατωμένων μέτρων κοινωνικοοικονομικής πολιτικής, ο μόνιμος πληθυσμός της χώρας μας το 2050 θα μπορούσε να προσέγγιζε ή ακόμα να υπερέβαινε τα 20.000.000 άτομα. Επείγεται η ταχύτατη και δραστική αντιμετώπιση της συντελούμενης δημογραφικής τραγωδίας. Πρόκειται για καθοριστικής σημασίας  πανεθνικό πρόβλημα από την επίλυση του οποίου εξαρτάται η επιβίωση της Ελλάδας και του Ελληνισμού. Με την εφαρμογή αποφασιστικών και άρτια μελετημένων μέτρων κοινωνικοοικονομικής πολιτικής, ο περιορισμός των αμβλώσεων έστω κατά 30% θα συντελούσε στην επίτευξη του καίριου στόχου της αύξησης του ελληνικού πληθυσμού σε 20.000.000 κατοίκους το 2050.

Δημογραφικοί Δείκτες της Ελλάδας

Παρατηρήσεις: Πηγή των στοιχείων είναι η ΕΛΣΤΑΤ. Τα στοιχεία του μόνιμου πληθυσμού

της περιόδου 1991-2025 έχουν υπολογιστεί με αναφορά την 1^η Ιανουαρίου κάθε έτους.

(20 Ιανουαρίου, 2026)