ενδείξεις - αντενδείξεις





πρός τό δεῖν οὕτω



Προηγούμενα εὕσημον λόγον δῶτε








by : tinakanoumegk

https://www.pressenza.com/it/2024/07/la-rivolta-degli-ulivi-contro-la-speculazione-energetica-in-sardegna/                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                               Το Ανακοινωθέν Συντονισμού


Απομαγνητοφωνούμε μέρος του «Ανακοινωθέντος του Συντονισμού των Επιτροπών της Σαρδηνίας κατά της ενεργειακής κερδοσκοπίας» - Presidio No Tyrrhenian Link, της 9ης Ιουλίου 2024: «Ήρθε η ώρα να αντιστραφεί η τάση: πάρα πολύ έδαφος έχει τσιμεντοποιηθεί, είναι καιρός τα δέντρα να φυτρώσουν ξανά. Θέλουμε ο λαός να είναι πλήρως ενημερωμένος και να συμμετέχει στις αποφάσεις, όχι να κατευνάζεται με εύκολες συνθηματολογίες.


Η «Εξέγερση των Ελαιόδεντρων» προέκυψε αυθόρμητα εδώ στο Σελάργιο, όπου πρόκειται να κατασκευαστεί ένας σταθμός μετατροπής για την υποθαλάσσια σύνδεση υψηλής τάσης του Τυρρηνικού. Ως απάντηση στην εκρίζωση των ελαιόδεντρων από την ΤΕΡΝΑ παρά την επιθυμία των νόμιμων ιδιοκτητών, πολίτες από όλο το νησί συγκλίνουν για να τα ξαναφυτέψουν, μετατρέποντας μια πράξη καταστροφής σε χειρονομία αναγέννησης και ελπίδας.


Οι επιτροπές γεννιούνται ανάμεσα στις κοινότητες που ζουν τα εδάφη, αντλούν ζωή από αυτά και καλλιεργούν το μέλλον. Αυτή είναι η δύναμη της διαμαρτυρίας μας: να ριζώνουμε στη γη, όπως ακριβώς τα ελαιόδεντρα που φυτεύουμε. Καλούμε όλους τους Σαρδηνούς να συμμετάσχουν μαζί μας σε αυτόν τον ειρηνικό αγώνα για το μέλλον μας και το μέλλον του νησιού μας.


Ο Συντονισμός των Επιτροπών της Σαρδηνίας κατά της ενεργειακής κερδοσκοπίας θα συνεχίσει να αγωνίζεται για μια πραγματική οικολογική μετάβαση που θα σέβεται τη γη και τον πολιτισμό μας. Η αντίστασή μας δεν θα σταματήσει μέχρι να ακουστεί και να γίνει σεβαστή η φωνή του λαού της Σαρδηνίας».


Translated with DeepL.com (free version)

Posted on : Τρίτη 16 Ιουλίου 2024 [ 0 ] comments Label:

by : tinakanoumegk

https://www.ariannaeditrice.it/articoli/i-vaccinati-anti-covid-19-muoiono-piu-dei-non-vaccinatihttps://www.ariannaeditrice.it/articoli/i-vaccinati-anti-covid-19-muoiono-piu-dei-non-vaccinati 

by : tinakanoumegk


Μπορεί να είναι εικόνα blueprint και κείμενο
"Η Γυάρος, η Μακρόνησος, όπως το Άουσβιτς και το Νταχάου, έχουν καταγραφεί ως «τόποι μαρτυρίου» και δεν επιτρέπεται να μετατραπούν σε «τεχνολογικά πάρκα»"
Όλες οι αντιδράσεις:
Βασίλης Ανδρεόπουλος, Δραχμουλίδου Γλαύκη και 1 ακόμη

by : tinakanoumegk

 

Μια φορά κι ένα καιρό υπήρχε το Αττικό κλίμα, διάσημο για την ευεργετική ξηρότητά του, για την απουσία έντονων φαινομένων όπως οι καύσωνες, για την θεσπέσια διαύγεια της ατμόσφαιρας που έκανε τοπιογράφους όπως ο Babin στις αρχές του 19ου αιώνα να αναφέρονται στην οπτική σχέση μακρινών περιοχών, όπως ο Υμηττός με την Βοιωτία .. ...Ήταν το κλίμα των κλασικών χρόνων, όπως πιστοποιείται από τις αναφορές του Θεόφραστου για την ωρίμανση των καρπών του φοίνικα και από τις Ησιόδειες γραφές για τη σπορά και συγκομιδή των δημητριακών : Που εγκωμίαζε ο Σοφοκλής στον «Οιδίποδα επί Κολωνώ», του οποίου τις ελαφρές και ηδύπνοες αύρες σημείωνε ο Ευριπίδης στη «Μήδεια». Το κλίμα που επιβεβαίωνε στα τέλη του 16ου αιώνα ο Γερμανός Λουμπενάου , περιηγητής της Τουρκοκρατούμενης Αθήνας, που εκπλησσόταν από τον αριθμό των υπερηλίκων που συναντούσε στην παλιά εστία του κλασικού πνεύματος….
Οι σημερινοί εβδομηντάρηδες το έζησαν , οι σημερινοί εξηντάρηδες πήραν μια δυνατή «τζούρα», οι πενηντάρηδες κάτι κατάλαβαν… Προς το παρόν όμως τα πράγματα άλλαξαν, ήλθε η κλιματική κρίση και κοντά σ’ αυτήν διάφορες δευτερεύουσες αλλά επικίνδυνες καταστάσεις. Από μια εκπομπή της τηλεόρασης παρακολουθώ τα διαδραματιζόμενα στην Αραβική έρημο, προφανώς σε μια έξαρση του «πνεύματος φιλοξενίας» προς τους τουρίστες…. Η αναφορά συνοδεύεται από τις επιδείξεις τζιπ που αναρριχώνται σε κάτι απίθανους λόφους από άμμο, από την οποία προέρχεται η σκόνη. Βέβαια οι αναρριχήσεις αυτές καταλήγουν σε τρομακτικά σύννεφα , σε σωματίδια εδάφους με διάμετρο 10-15 εκατομμυριοστών του μέτρου , που χρειάζονται ταχύτητες ανέμου μόλις 25-30 χιλιομέτρων για να «απογειωθούν» και να επιδράσουν στον ευρύτερο χώρο. Η μεταφορά τέτοιων σωματιδίων στις Μεσογειακές χώρες σημαίνει ότι έχουμε αμμορύπανση και τροποποίηση του κλίματος : Ανεξάρτητα μάλιστα από τους ισχυρισμούς διαφόρων «περίεργων», που κάνουν θόρυβο στη συγκυρία με ποικίλες παραδοξότητες .
Το φαινόμενο είχε αναφερθεί από τον Ρενέ Ντυμόν, υποψήφιο των οικολόγων το 1972 για τη Προεδρία της Δημοκρατίας, ο οποίος είχε καταγγείλει το ράλι Παρίσι-Ντακάρ ως υπεύθυνο για την έκλυση σκόνης και τη διάβρωση των παρόδιων εδαφών. Αργότερα, στις 16 και 17 Απριλίου του 2005, έγινε διακοπή της λειτουργίας των αεροδρομίων των Χανίων, του Ηρακλείου και της Ρόδου, λόγω ακριβώς της σκόνης.
ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΔΕΝ ΘΥΜΑΤΑΙ…
Λέγαμε παλιότερα ότι το κράτος έχει κοντή μνήμη, κι αυτό ελάχιστα γίνονταν αποδεκτό από την κοινή γνώμη. Η κοινή γνώμη χρειάσθηκε χειροπιαστές αποδείξεις για να πεισθεί περί κλιματικής κρίσης, ανεξάρτητα από τα ανθρωπογενή ή φυσικά αίτιά της. Πηγαίνοντας στο Λονδίνο το 1983 φρόντισα να πάρω μια συνέντευξη για το περιοδικό «Οικολογία και Περιβάλλον» από την Claire Holman του Ινστιτούτου Earthscan, που ήταν συγγραφέας του βιβλίου «Climate and Mankind» - το κλίμα και η ανθρωπότητα. Σ’ αυτό έλεγε η Holman ότι έστω και μια εβδομάδα παρατεταμένου καύσωνα , μπορεί να καταστρέψει μεγάλο μέρος της παραγωγής και να οδηγήσει την ανθρωπότητα σε λιμό !
Ο παρατεταμένος καύσωνας μπορεί να τροφοδοτηθεί από πυρκαγιές, που η αφετηρία τους συμπίπτει με τη δράση πολλών αιτίων. Τέτοιο δευτερεύον αλλά δραστικό αίτιο μπορεί να είναι η εξαπόλυση βεγγαλικών σε εορταστικές περιόδους(!), όπως αυτή που συνέβη στο Αρχαίο Θέατρο της Παλιάς Επιδαύρου τον Ιούλιο του 2017.. Η εξαπόλυση βεγγαλικών στη Ύδρα είχε επίσης ολέθριο αποτέλεσμα στο νησί, με την πυρπόληση ενός μεγάλου δασικού τμήματος- αναπληρώσιμου μετά πολλές-πολλές δεκαετίες.. Πυρκαγιά μπορεί να προκαλέσει και η συγκόλληση των μεταλλικών μερών ενός φράκτη – όπως αυτή που έγινε από κάποιον «ηλεκτρολόγο της δουλειάς» ντάλα μεσημέρι, στο δάσος του Υμηττού , στην Ηλιούπολη!
Η παλιά συζήτηση για τις αντιπυρικές ζώνες επανατροφοδοτείται , όμως οι αντιπυρικές ζώνες πλάτους ακόμη 400 μέτρων δεν αποτρέπουν την εξάπλωση της φωτιάς, παρά τη λυσσώδη αντίδραση εναντίον των συστηματικών οικολόγων, που πρόβαλε παλιά η Αυριανή! Οι αντιπυρικές ζώνες , που στην ουσία συνιστούν μια ομοιοπαθητική μέθοδο ( αντιμετώπιση της δασικής καταστροφής δια της δασικής καταστροφής) , είναι χρήσιμες μόνο ως ζώνες ad hoc, για την αντιμετώπιση ιδιαίτερων συνθηκών. Όσον αφορά τις περιουσίες μέσα στο πράσινο, αυτές είναι μια καλή ιδέα να πάρει κανείς για το τι σημαίνει Δαντική κόλαση!
ΤΑ ΕΙΔΗ ΔΕΝ ΜΑΣ ΣΩΖΟΥΝ
Πάνε, αυτά πέρασαν, τώρα έχουμε τα εναέρια μέσα – εκτός από το θηριώδες Ρωσικό Μπεριέ που έγινε θυσία στο «ανήκομεν εις την Δύσιν». Τώρα αρχίζει ο προβληματισμός για τα δύσφλεκτα είδη : Που μπορούν να πλαισιώσουν συγκεκριμένες περιοχές ή να χρησιμοποιηθούν για ατομική προστασία . Όμως οι βελανιδιές, τα κυπαρίσια, οι ευκάλυπτοι, οι ακακίες, οι κουτσουπιές, οι αείλανθοι, οι χαρουπιές, τα σπάρτα, οι πικροδάφνες και οι συκιές ακόμη, μπορούν να φυτευθούν σε περιορισμένες εκτάσεις, όχι όμως στην ολότητα ενός δάσους . Παλαιότερα στο χώρο της ΕΕ γινόταν αναφορά για τη σημασία της έγκαιρης ενημέρωσης τουλάχιστον 10 λεπτών από το ξέσπασμα της πυρκαγιάς – αλλά κι αυτό το πήρε το ποτάμι…
Στην Ελλάδα έχουμε μια μέτρια μονοετή ξηρασία περίπου κάθε 5 χρόνια, μια ισχυρή μονοετή ξηρασία κάθε 10 χρόνια και μια ισχυρή διετή ξηρασία κάθε 25 χρόνια – όπως βεβαιώνει στατιστική εκτίμηση του Ινστιτούτου Μεσογειακών Δασικών Οικοσυστημάτων. Γενικώς με το νερό δεν τα πάμε καλά, αφού σκεπτόμαστε να το εξασφαλίσουμε παράλληλα με κάποιο ποσοστό κέρδους των ιδιωτών (!) και παράλληλα να φροντίσουμε την βιομηχανία εμφιαλωμένου νερού …. Αν κρίνουμε πάντως από τη ζήτηση που είχε το θέμα στην προεκλογική περίοδο, διαπιστώνουμε ότι οι υποψήφιοι ελάχιστη έκαναν μνεία των τεχνικών άρδευσης και των υδροβόρων καλλιεργειών, που πρέπει να αντικατασταθούν : Για να μην πούμε για την ανακύκλωση νερού και την αφαλάτωση, που μπορούν να δώσουν μια προσωρινή λύση…
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΑΠΟ ΤΟ youtube
Μπορεί να είναι εικόνα κείμενο
ΑΠΟ: ΔΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ
by : tinakanoumegk


ΤΗΣ ΕΛΕΑΝΑΣ ΓΙΑΛΟΥΡΗ*

 Σε ένα άρθρο του 2012, o Βρετανός ανθρωπολόγος Τimothy Ingold μετακινείται νοητικά στο έτος 2053, όπου τότε υποθετικά λαμβάνει χώρα στη Βρετανία το συνέδριο για τον εορτασμό της εκατονταετηρίδας της Εταιρίας Κοινωνικών Ανθρωπολόγων. Στο συγκεκριμένο χωροχρόνο, αφηγείται ο Ingold, το πρόθεμα αρχαιο- της αρχαιολογίας και το πρόθεμα ανθρωπο- της ανθρωπολογίας έχουν χάσει πλέον την παλαιότερη γοητεία τους. Η κοινωνική ανθρωπολογία, ισχυρίζεται, δεν διακρίνεται, όπως στο παρελθόν, ούτε από την αποκλειστική ενασχόλησή της με τα κοινωνικά φαινόμενα, ούτε από το αξίωμα ότι τα φαινόμενα αυτά αποτελούν πεδίο με μοναδικό σημείο αναφοράς τον άνθρωπο. Αντίστοιχα, συνεχίζει την προφητεία του ο Ingold, το έτος 2053 ο όρος αρχαιολογία επίσης αποτελεί αναχρονισμό, αφού το αντικείμενο έρευνάς της έχει από καιρό απομακρυνθεί από την αποκλειστική του σύνδεση με την αρχαιότητα. Μεταξύ αρχαιολογίας και ανθρωπολογίας δεν υπάρχει πλέον, κατ' αυτόν, διαφορά επί της αρχής, αφού και οι δυο συγκλίνουν προς μια και μοναδική επιστήμη. Επιστήμη, η οποία διερευνά τις συνθήκες και τις δυνατότητες ζωής σε έναν κόσμο που απαρτίζεται από όντα οι ταυτότητες των οποίων καθιερώνονται όχι βάσει της ιδιότητας του είδους τους, αλλά μέσω της σχεσιακής συγκρότησής τους.

Νομίζω πως το βιβλίο του Γιάννη Χαμηλάκη αποτελεί τεκμήριο που μαρτυρά ότι η προφητεία του Ingold μάλλον βαδίζει προς την πραγμάτωσή της. Αν και ο τίτλος Η Αρχαιολογία και οι Αισθήσεις υπονοεί ότι αυτό αφορά κατ'ουσίαν την αρχαιολογία, εντούτοις τόσο η βιβλιογραφία από την οποία αντλεί, όσο και το αναγνωστικό κοινό στο οποίο απευθύνεται κινείται ανάμεσα και στις δυο επιστήμες.

Με το βιβλίο του αυτό ο συγγραφέας επιστρέφει με μια σύνθεση θεμάτων που τον έχουν απασχολήσει και στο παρελθόν (αρχαιότητα - αρχαιολογία - πολιτική, μνήμη - τροφή - αισθήσεις, Εποχή του Χαλκού στην Κρήτη) για να προτείνει μια νέα οντολογία της αρχαιολογίας (αισθητηριακή, όπως την αποκαλεί), η οποία αμφισβητεί τα πρότυπα και τα στερεότυπα που συνδέονται με την Καντιανή, Πλατωνική και Καρτεσιανή κληρονομιά της.

Μέσα από μια διαδρομή που εκκινεί από τη φιλοσοφική σκέψη αρχαίων φιλοσόφων, τη Χριστιανική θεολογία και τη νεοπλατωνική σκέψη έως τις πολιτικές, κοινωνικές και φιλοσοφικές προτάσεις στοχαστών του Διαφωτισμού και του 19ου αιώνα, ο Χαμηλάκης διερευνά διαφορετικές ιεραρχήσεις των αισθήσεων, ενώ αναζητεί τις ρίζες των κυρίαρχων αισθητικών καθεστώτων της νεωτερικότητας στο δυτικό κόσμο και τον αντίκτυπό τους στην αρχαιολογία.

Μέσα από την ανασκόπηση αυτή ο Χαμηλάκης παρουσιάζει την αρχαιολογία ως επιστήμη άρρηκτα συνδεδεμένη με τη νεωτερικότητα και τους αναπαραστατικούς μηχανισμούς της όπως η φωτογραφία, τα μουσεία, οι Διεθνείς Εκθέσεις κοκ. Πρόκειται για μια επιστήμη που κυρίως από τον 19ο αιώνα και μετά κυριαρχείται από την αίσθηση της όρασης και θεμελιώνεται στο πρότυπο της αναπαράστασης του κόσμου ως εικόνας. Μιας εικόνας που εμφορείται από τις δυνάμεις της αποικιοκρατίας, του εθνικισμού και του καπιταλισμού, αλλά και της εδραίωσης της μεσαίας τάξης και της εμφάνισης του ελεύθερου χρόνου και του μαζικού τουριστικού ταξιδιού.

Ωστόσο ο Χαμηλάκης εύστοχα σπεύδει να σημειώσει ότι μολονότι η επίσημη αρχαιολογία ως αυτόνομος κλάδος και επαγγελματικός μηχανισμός οφείλει την ύπαρξή του στη ‘δυτική νεωτερικότητα', δεν είναι αμελητέο το γεγονός ότι υπάρχουν πολλαπλές, εναλλακτικές νεωτερικότητες. Αυτές συνδέονται με διαφορετικές υποκειμενικότητες, κοινωνικές τάξεις, ηθικές και παραδόσεις, όπως π.χ. για να περιοριστούμε στην Ευρώπη, αυτές του προτεσταντικού Βορρά έναντι του καθολικού και ορθόδοξου Νότου. Οι διαφορετικές αυτές νεωτερικότητες συνδέονται αντίστοιχα και με διαφορετικές ‘αρχαιολογίες', με διαφορετικές δηλαδή πρακτικές και λόγους περί του αρχαίου που ιεραρχούν τις αισθήσεις ποικιλότροπα. Υπό αυτή την έννοια ο Χαμηλάκης αναδεικνύει την πολιτική διάσταση της αισθητηριακότητας και προτάσσει μια αισθητηριακή αρχαιολογία πολιτικά ευαισθητοποιημένη, η οποία δεν ομογενοποιεί ή συγκαλύπτει, αλλά αναδεικνύει τον κατά Jacques Rancière, ‘μερισμό του αισθητού': το τί επιτρέπεται να γίνει αισθητό, από ποιόν, πώς και από ποιούς γίνεται αποδεκτό και από ποιούς αμφισβητείται.

Κατά την ανασκόπησή του ο συγγραφέας κινείται από την παλαιότερη φιλοσοφική σκέψη στο στοχασμό της ύστερης νεωτερικότητας, όταν νέες κοινωνικές δυνάμεις, νέες τεχνολογίες και ιδέες διαμορφώνουν νέες συμπεριφορές απέναντι στην αισθητική εμπειρία: το εργατικό, το φεμινιστικό και το πράσινο κίνημα, η πολυπολιτισμικότητα, αλλά και το κεφάλαιο και οι δυνάμεις της εμπορευματοποίησης προτάσσουν την ενσώματη αισθητηριακή εμπειρία τόσο στη δημόσια κοινωνική και πολιτισμική ζωή όσο και στις επιστημονικές παραδόσεις κλάδων, όπως η φιλοσοφία, η ανθρωπολογία και η αρχαιολογία.

Από έργα-σταθμούς στους κλάδους αυτούς αντλεί έμπνευση ο Χαμηλάκης αλλά και συζητεί κριτικά: έργα φιλοσοφικά όπως του Merleau-Ponty και του Μichel Serres, ανθρωπολογικά όπως της Νάντιας Σερεμετάκη, του David Howes, του Timothy Ingold και του David Sutton, αλλά και αρχαιολογικά, του Paul Rainbird, του Christopher Tilley, του Robin Skeates, καθώς και άλλων που εστιάζονται στον ήχο, το χρώμα, την κιναισθητική. Μέσα από αυτά ο συγγραφέας αναζητεί να διαμορφώσει τη δική του προσέγγιση σε μια αισθητηριακή αρχαιολογία.

Και είναι εδώ που το κείμενό του από μια σαφή, περιεκτική και ιδιαίτερα χρήσιμη ανασκόπηση για όσους επιθυμούν να γνωρίσουν την ιστορία και τη θεωρία της αισθητηριακότητας, μετατρέπεται σε μια αφήγηση η οποία ταξιδεύει τον αναγνώστη σε έναν κόσμο αισθητηριακών βιωμάτων που παρεκκλίνουν από τα κυρίαρχα αισθητηριακά καθεστώτα της δυτικής νεωτερικότητας. Χαρακτηριστική είναι για παράδειγμα η αναφορά του σε ένα βυζαντινό τελετουργικό μεταξύ 9ου και 12ουαι. μ. Χ. όταν το τρεμάμενο φως των καντηλιών, οι ψαλμωδίες και το άρωμα του λιβανιού και των λουλουδιών που στολίζουν τις εικόνες ζωντανεύουν τις μορφές των αγιογραφιών δημιουργώντας την αίσθηση μιας κινούμενης και συμμετέχουσας στο τελετουργικό παρουσίας τους. Παραδείγματα όπως αυτό αναδεικνύουν όχι μόνο το αδύνατο της απομόνωσης του οπτικού από το απτικό, το οσφρητικό και το ακουστικό, αλλά και τις μεταξύ τους οσμώσεις: Το οπτικό γίνεται μαζί και απτικό όταν εικόνες αγγίζονται ή δέχονται ασπασμούς, το οσφρητικό μπορεί να δημιουργήσει και πρόσθετες γέφυρες αισθητηριακής επικοινωνίας με το θείο.

Η γνωριμία με τα πολλαπλά αισθητηριακά βιώματα εκ των πραγμάτων οδηγεί στην διεύρυνση του αισθητηριακού καθεστώτος των 5 αισθήσεων για να συμπεριλάβει άπειρες αισθητηριακές τροπικότητες που πηγάζουν από διυποκειμενικές συναντήσεις με άπειρα υλικά. Ως παράδειγμα, ο Χαμηλάκης αναφέρει χαρακτηριστικά πως η αφή όπως διαμεσολαβείται από τα πόδια διαφέρει από αυτή των χεριών, ενώ η διαμεσολάβηση διαφορετικών υλικών (το δέρμα, το ύφασμα ή το πλαστικό του παπουτσιού) καθιστά την αίσθηση της αφής διαφορετικό κάθε φορά βίωμα. Με αυτή τη διεύρυνση ο Χαμηλάκης εύστοχα μεταθέτει την προσοχή του από ‘το πράγμα' στα υλικά και από το οριοθετημένο, ατομικό σώμα, στις διασωματικές συναντήσεις οι οποίες συνιστώνται και ορίζονται από διαφορετικά υλικά και μορφές κοινωνικότητας αλλά και από διαφορετικούς χωροχρόνους. Εδώ μάλιστα, αντλώντας από τον Ηenri Bergson, αναδεικνύει τη διαμεσολάβηση της μνήμης σε κάθε αισθητηριακή εμπειρία η οποία με την ικανότητά της να ενεργοποιεί τους πολλαπλούς χρόνους που ενσαρκώνει η ύλη, καθιστά τη ζωή και το βίωμα πολυχρονικό φαινόμενο.

Ο συγγραφέας ωστόσο δεν περιορίζεται σε μια θεωρητική συζήτηση της αισθητηριακής αρχαιολογίας, αλλά αποπειράται να την εφαρμόσει στη μελέτη και την ερμηνεία των επικήδειων τελετών, καθώς και στο θέμα των Μινωικών Ανακτόρων της Κρήτης της εποχής του Χαλκού. Προτείνει έτσι μια εκ νέου ανάγνωση παλαιότερου και νεότερου αρχαιολογικού υλικού, αισθητηριακά ευαισθητοποιημένη, αμφισβητώντας την εμμονή της κυρίαρχης νεωτερικής αρχαιολογίας σε πρότυπα, όπως η πειθαρχημένη και πολιτισμένη κρατική κοινωνία, ο γραμμικός χρόνος, το αυτόνομο άτομο, τα οποία προβάλλονται συνήθως αναχρονιστικά πάνω στην αρχαιότητα. Η εκ νέου αυτή ανάγνωση υποδεικνύει νέες θεωρητικές και μεθοδολογικές δυνατότητες για την αρχαιολογία, αποκαλύπτοντας άγνωστα πεδία εμπειριών ή συστημάτων γνώσης.

Στη σφαίρα των επικήδειων τελετών χαρακτηριστική είναι η ανάλυση του τρόπου με τον οποίο διαφορετικά βιώματα μπορεί να διαμορφώνουν διαφορετικές αισθήσεις χρονικότητας και ιστορικότητας, και να πλάθουν διαφορετικές μορφές κοινωνικότητας μέσα από τη συνάντηση ανθρώπων με λείψανα, κτερίσματα, τροφές και άλλα υλικά τα οποία εμπλέκονται στις πολιτικές της μνήμης και της λήθης, συχνά ρυθμίζοντας και παγιώνοντας την αισθητηριακή εμπειρία και προσδιορίζοντας όχι μόνο την καθημερινή ζωή, αλλά και τις μεγάλης κλίμακας κοινωνικές αλλαγές.

Αξίζει εδώ να υπογραμμίσω τη μετατόπιση που πραγματοποιεί ο Χαμηλάκης από μια θεωρητική συζήτηση περί υλικότητας σε μια συζήτηση που εστιάζεται στην αισθητηριακότητα και η οποία ως εκ τούτου φέρνει στο προσκήνιο το σώμα (θέμα συχνά παραμελημένο στη συζήτηση αυτή), ενώ παράλληλα διευρύνει την έννοιά του καθώς το εντάσσει σε μια σφαίρα διασωματικότητας στην οποία συνυφαίνονται σώματα, μνήμες, αισθήσεις, τόποι και υλικά. Ουσιαστική θεωρώ επίσης την πρόθεσή του να εισαγάγει στη συζήτηση το σώμα του αρχαιολόγου προκειμένου να διερευνηθούν οι τρόποι με τους οποίους οι αισθητηριακοί κόσμοι των αρχαιολόγων ορίζουν και τις ίδιες τις αρχαιολογικές παρεμβάσεις τους. Η πρόθεση αυτή, αν και περιορίζεται τελικά σε ορισμένα σύντομα αυτοβιογραφικά αποσπάσματα, είναι κατά τη γνώμη μου ιδιαίτερα γόνιμη, καθώς μεταθέτει την προσοχή από την αρχαιολογία ως σώμα γνώσης και αντικείμενο παρατήρησης του αρχαιολόγου, στο σώμα του ίδιου του αρχαιολόγου, καθιστώντας το αυτό αντικείμενο μιας κριτικής ματιάς. Υπό αυτή την έννοια την θεωρώ απαραίτητη αν θέλουμε να αποφύγουμε μια ‘ηρωική' αναδιατύπωση του σώματος του αρχαιολόγου, καθώς και μια νύξη ρομαντισμού ή νοσταλγίας για μια υποτιθέμενα άμεση και αυθεντική επαφή του με τα αρχαία υλικά που θα τον οδηγήσουν στην ‘κατοίκηση' της ‘ξένης χώρας του παρελθόντος'. Θεωρώ επίσης πως μια τέτοια κριτική ματιά μας παρακινεί να θέσουμε το ερώτημα του ρόλου του/της αρχαιολόγου ως διαμεσολαβητή/τριας της ετερότητας του παρελθόντος και να ξανασκεφτούμε τη βασική θέση του Χαμηλάκη ότι ‘μια αισθητηριακή αρχαιολογία δεν αποτελεί αναπαράσταση του παρελθόντος, αλλά επίκληση της παρουσίας του, της χειροπιαστής ζωντανής υλικότητάς του'. Ως εκ τούτου το βιβλίο θα μπορούσε να αποτελέσει αφορμή για να διατυπώσουμε εκ νέου ερωτήματα, όπως: Μπορούμε άραγε να απαλλαγούμε συλλήβδην από την ‘αναπαράσταση' αναζητώντας αντ'αυτής την ‘παρουσία', και αν ναι, όπως ισχυρίζεται ο συγγραφέας, πώς η επιθυμία ανάκλησης της παρουσίας του παρελθόντος διαφέρει από την επιθυμία οικειοποίησής του διά της αναπαράστασής του; Πώς μπορούμε να απαλλάξουμε την αρχαιολογία από την κυριαρχία της όρασης χωρίς να την επιβαρύνουμε με την κυριαρχία των υλικών; Μήπως εν έτει 2053, εκτός από το πρόθεμα αρχαιο- , αναθεωρήσουμε και το ρόλο των υλικών ως κεντρικό άξονα της ενιαίας επιστήμης που oραματίζεται ο Ingold; Είναι δυνατόν ο/η αρχαιολόγος να αποφύγει αναχρονιστικές προβολές στο αρχαίο υλικό; Ακόμη και αν αποφύγουμε τις έννοιες του οριοθετημένου αυτόνομου ατόμου, της γραμμικής ιστορικής συνέχειας και των υπόλοιπων εννοιών που στοίχειωσαν τη νεωτερική αρχαιολογία και στις οποίες ασκεί κριτική ο Χαμηλάκης, οι νέες προσεγγίσεις και έννοιες, όπως η ‘βιοπολιτική' ή ‘η αισθητηριακή νεκροπολιτική' που υιοθετούμε στο παρόν δεν αποτελούν εξίσου παροντικές προβολές στο αρχαίο παρελθόν;

Σε κάθε περίπτωση το βιβλίο του Χαμηλάκη συνιστά εγχείρημα σημαντικό: Αφενός για μια διεπιστημονική ενασχόληση με θέματα που μόλις τα τελευταία χρόνια έχουν αρχίσει να συζητώνται συστηματικότερα στην Ελλάδα· αφετέρου, ειδικότερα για την ελληνική αρχαιολογία, όπου τα προσωπικά, συναισθηματικά και αισθητηριακά βιώματα των αρχαιολόγων, που προέκυπταν τόσο μέσα από τη σχέση τους με τις αρχαιολογικές πρακτικές, όσο και μέσα από τις εξωαρχαιολογικές συναντήσεις τους, για καιρό δεν είχαν βρει θέση στο αυστηρά επιστημονικό τους έργο, το οποίο ‘όφειλε' να παραμείνει ανέγγιχτο από ‘μη αντικειμενικές' παρεμβολές. Τα συναισθήματα και τα αισθητηριακά βιώματα των αρχαιολόγων αποτέλεσαν παραλειπόμενα, που στην καλύτερη περίπτωση, δημοσιεύονταν, συχνά μετά θάνατον, σε μια διαφορετική ‘μη αρχαιολογική', έκδοση, συνήθως υπό τη μορφή απομνημονευμάτων ή ακόμη και ποιημάτων. Το έργο του Χαμηλάκη επιτρέπει στα βιώματα αυτά να αποκτήσουν τη θέση που τους αρμόζει στο κυρίως ερευνητικό έργο του/της αρχαιολόγου, αναγνωρίζοντάς τα ως αναπόσπαστο μέρος τόσο της αρχαιολογικής διαδικασίας όσο και της τελικής ερμηνείας και της παραγωγής γνώσης συνολικά.

Καθώς διάβαζα το βιβλίο αυτό θυμήθηκα μια ιστορία για τον Αμερικανό αρχαιολόγο Homer Thompson ο οποίος, όταν εντόπιζε ελλείψεις στην ημερολογιακή καταγραφή των ανασκαφικών δεδομένων σχολίαζε επιγραμματικά: ‘αναζήτηση σκιάς κάτω από τον ήλιο', αναφερόμενος στην απουσία του αρχαιολόγου από το σκάμμα όπου όφειλε να βρίσκεται, καθώς το σώμα του αναζητούσε δροσιά εν τω μέσω της καυτής καλοκαιρινής περιόδου κατά την οποία συνήθως λαμβάνουν χώρα οι αρχαιολογικές ανασκαφές. Παραθέτω την ιστορία αυτή για να ισχυριστώ πως μια αισθητηριακή (ή, καλύτερα, ‘πολυ-/δι-αισθητηριακή) αρχαιολογία ανοίγει το δρόμο αφενός για μια διαφορετική πρακτική ή γραφή της αρχαιολογίας του μέλλοντος, αλλά και για μια εκ νέου προσέγγιση και ανάγνωση της αρχαιολογίας του παρελθόντος μέσα από ένα πρίσμα που θα μας επιτρέψει όχι μόνο να εντοπίσουμε κενά, όπως αυτά που προκύπτουν από την ‘αναζήτηση σκιάς κάτω από τον ήλιο', αλλά και νέα πεδία συγκρότησης της αρχαιολογικής γνώσης και εμπειρίας που για καιρό έμειναν στο περιθώριο. Υπό αυτή την έννοια το βιβλίο του Γιάννη Χαμηλάκη χαλαρώνει το αρχαιο- πρόθεμα της αρχαιολογίας επιτρέποντάς μας να ‘συν-κινηθούμε' από τις απρόβλεπτες, απρόοπτες και απείθαρχες συνυφάνσεις ενός κόσμου στον οποίο μετέχουμε στο παρόν.

μτφρ. Νίκος Κούρκουλος, Εκδόσεις του Εικοστού Πρώτου, σελ. 265

*Ελεάνα Γιαλούρη, Τμήμα Κοινωνικής Ανθρωπολογίας, Πάντειο Παν/μιο Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών

Αυγή Newsroom

by : tinakanoumegk

 

ΔΙΑΒΡΩΣΗ ΑΚΤΩΝ: ΤΙ ΚΑΝΕΙ Η ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ ΔΥΤΙΚΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΚΑΙ Ο ΔΗΜΟΣ ΔΥΤΙΚΗΣ ΑΧΑΙΑΣ. (για ενημέρωση, συγκρίσεις...)
2.
Στην υλοποίηση εργασιών για την διαχείριση της παράκτιας ζώνης στο Καλαμάκι Δυτικής Αχαΐας προχωρά η Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας, καθώς σήμερα Τετάρτη 10 Ιουλίου 2024 ο Περιφερειάρχης, Νεκτάριος Φαρμάκης, προχώρησε στην υπογραφή σύμβασης με τον ανάδοχο του έργου.
Οι παρεμβάσεις που θα γίνουν βασίζονται στη μελέτη με τίτλο «Προστασίας Ακτής Καλαμακίου Δυτικής Αχαΐας» που εκπονήθηκε προκειμένου να αντιμετωπιστούν τα προβλήματα από τη διάβρωση των ακτών στην ευρύτερη περιοχή, τα οποία έχουν ξεκινήσει
εδώ και δύο περίπου δεκαετίες
Το έργο χρηματοδοτείται με 280.000 ευρώ μέσω του έργου «Ενισχύοντας την εφαρμογή πολιτικής για την προσαρμογή στην κλιματική αλλαγή στην Ελλάδα».
Οι εργασίες που θα εκτελεστούν είναι ένας συνδυασμός κατασκευής ύφαλων προβόλων και τεχνητής αναπλήρωσης (εμπλουτισμού) της περιοχής. Επί της ουσίας πρόκειται για ένα έργο που θα πραγματοποιηθεί σε συγκεκριμένο τμήμα της ακτής με πιλοτικό χαρακτήρα και με στόχο, αφενός να μειωθεί ο ρυθμός της διάβρωσης της ακτής και αφετέρου να δημιουργηθεί δια του περιοδικού τεχνητού εμπλουτισμού ικανή ζώνη παραλίας ώστε να δύναται να φιλοξενεί τους λουόμενους κατά τη διάρκεια της θερινής περιόδου.
3.
Παρασκευή, 21 Ιανουάριος 2022 16:23
13,7 εκατ. ευρώ από το Πρόγραμμα «Δυτική Ελλάδα 2014-2020» για δύο πολύ σημαντικά έργα κατά της διάβρωσης των ακτών στην Π.Ε. Αχαΐας - Ο Νεκτάριος Φαρμάκης υπέγραψε τις αποφάσεις ένταξης
«Η διατήρηση και αποκατάσταση του φυσικού και ανθρωπογενούς περιβάλλοντος των ακτογραμμών της Δυτικής Ελλάδας είναι ζήτημα ζωτικής σημασίας για τον τόπο και τους πολίτες. Προχωράμε βήμα - βήμα, με επιστημονική και σύγχρονη προσέγγιση, να εγκαινιάσουμε μία νέα εποχή όπου ακτές και άνθρωποι θα μπορούν να συνυπάρχουν αρμονικά και ο τόπος μας θα πάψει να βιώνει τον εφιάλτη της διάβρωσης των ακτών».
Αυτά, μεταξύ άλλων, δήλωσε ο Περιφερειάρχης Δυτικής Ελλάδας, Νεκτάριος Φαρμάκης, υπογράφοντας την ένταξη στο Επιχειρησιακό Πρόγραμμα «Δυτική Ελλάδα 2014-2020» δύο πολύ σημαντικών έργων που αποσκοπούν στην αντιμετώπιση της διάβρωσης των ακτών σε περιοχές της δυτικής Αχαΐας, οι οποίες διοικητικά ανήκουν στα όρια των Δήμων Πατρέων και Δυτικής Αχαΐας.
Συγκεκριμένα, ο κ. Φαρμάκης υπέγραψε δύο αποφάσεις ένταξης. Η πρώτη είναι τα «Έργα Αντιμετώπισης της Διάβρωσης των Ακτών Μονοδενδρίου - Βραχναιίκων - Τσουκαλαιίκων (Π.Ε. Αχαΐας) με επιλέξιμη δημόσια δαπάνη 10 εκατ. ευρώ και φορέα υλοποίησης την Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας. Η δεύτερη είναι τα «Έργα Προστασίας Ακτής Καλαμακίου του Δήμου Δυτικής Αχαΐας» με επιλέξιμη δημόσια δαπάνη 3,69 εκατ. ευρώ και φορέα υλοποίησης το Δήμο Δυτικής Αχαΐας. Και τα δύο έργα έχουν προθεσμία ολοκλήρωσης στο τέλος του 2023.
Το πρώτο έργο, στο οποίο συμπεριλαμβάνεται και μικρό τμήμα ακτής των Ρογιτίκων, στοχεύει στην προστασία του φυσικού και ανθρωπογενούς περιβάλλοντος από τη διάβρωση των ακτών αλλά και στην αναβάθμιση της ακτογραμμής.
Σε ό,τι αφορά τις ακτές του Μονοδενδρίου και των Βραχναιΐκων, προτείνεται η τεχνητή αναπλήρωση της ακτής σε μήκος 2,5 περίπου χλμ., ενισχυόμενη από επτά εγκάρσιους προβόλους, προκειμένου να ελαχιστοποιηθεί ο κίνδυνος απωλειών του υλικού αναπλήρωσης. Η τεχνητή αναπλήρωση θα γίνει με καθαρή άμμο και το αρχικό μέγεθος ισούται με 7,5 μ., ώστε μετά την αποκατάσταση του προφίλ ισορροπίας του πυθμένα να προκύψει αύξηση κατά τουλάχιστον 3 μ. του πλάτους της ακτής ως προς την υφιστάμενη κατάσταση. Ακόμα, προτείνονται δύο παράκτια έργα προστασίας, ένα μεταξύ των περιοχών Ρογιτίκων - Μονοδενδρίου μήκους 750 μ. περίπου και ένα στην περιοχή Χατζίνα, στο τέλος της περιοχής Βραχναιΐκων, μήκους 450 μ. περίπου. Η θωράκιση θα κατασκευαστεί με κεκλιμένα πρανή φυσικών ογκολίθων στο βόρειο άκρο της περιοχής των Ρογιτίκων και στο δυτικό άκρο της περιοχής των Βραχναιΐκων. Τέλος, προς την πλευρά της παραλιακής οδού προβλέπεται διαμόρφωση πεζοδρομίου πλάτους 2,4 μέτρων.
Σε ό,τι αφορά την ακτή των Τσουκαλαιΐκων, προτείνεται η κατασκευή συστοιχίας έντεκα εγκάρσιων προβόλων με κεκλιμένα πρανή φυσικών ογκολίθων στην παράκτια ζώνη ανατολικά του αλιευτικού καταφυγίου Τσουκαλαιΐκων. Επίσης, προτείνεται η κατασκευή συστοιχίας δέκα ακόμα εγκάρσιων προβόλων με κεκλιμένα πρανή φυσικών ογκολίθων στην παράκτια ζώνη δυτικά του αλιευτικού καταφυγίου Τσουκαλαιΐκων. Τα εν λόγω έργα μειώνουν σημαντικά τη διαβρωτική επίδραση των κυματισμών στην ακτή.
Το δεύτερο έργο αφορά την προστασία και τεχνητή αναπλήρωση με φυσικά υλικά της ακτής Καλαμακίου για την αντιμετώπιση της συνεχιζόμενης διάβρωσης που έχει ως συνέπεια την εκτεταμένη μείωση του πλάτους της ακτής, την καταστροφή τεχνικών υποδομών, την ανατροπή φυσικών πρανών και τη σημαντική υποβάθμιση του παράκτιου και υδατικού περιβάλλοντος. Επιπλέον η προστασία και αύξηση του πλάτους ακτής είναι το υπόβαθρο για τη διατήρηση και ανάπτυξη της αποδεδειγμένα πλούσιας βιοποικιλότητας. Προγραμματίζεται να πραγματοποιηθεί η κατασκευή ενός συστήματος ύφαλων προβόλων μήκους 50 μέτρων με διεύθυνση εγκάρσια προς την ακτογραμμή, με εκκίνηση πλησίον της ακτογραμμής και τεχνητή αναπλήρωση της ακτής. Συνολικά, θα τοποθετηθούν 28 πρόβολοι σε μήκος ακτογραμμής ίσο με 880 μέτρα.
«Είμαστε αποφασισμένοι να μην επιτρέψουμε να χαθεί άλλος χρόνος για τη Δυτική Ελλάδα και στο ζήτημα της διάβρωσης των ακτών. Οι ζημιές που και πρόσφατα, αλλά και παλαιότερα, έχουν σημειωθεί στις παράκτιες περιοχές, δείχνουν πως το ρολόι μετράει ήδη αντίστροφα και ένα ζοφερό μέλλον προδιαγράφεται εάν δε δράσουμε άμεσα. Έτσι, με ολοκληρωμένο σχεδιασμό, με τη συνεργασία των Δήμων και επιστημονικών φορέων, μπαίνουμε στην εποχή των απτών έργων. Πριν λίγο καιρό ολοκληρώσαμε τη μελέτη για την αποκατάσταση της βόρειας ακτογραμμής της Πάτρας και τώρα προχωράμε στην ένταξη των δύο πολύ σημαντικών έργων για την αποκατάσταση της ισορροπίας στη νότια και δυτική ακτογραμμή της Πάτρας και σε ένα σημαντικό έργο προστασίας και αναβάθμισης της ακτής στο Καλαμάκι της Δυτικής Αχαΐας. Συνεχίζουμε, για να μπορούμε να χαιρόμαστε τις ακτές μας και τα επόμενα πολλά χρόνια…» κατέληξε ο κ. Φαρμάκης.
4.
• ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ
• ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ ΔΥΤΙΚΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ (σελίδα της Περιφέρειας)
5.
Έργα προστασίας από την διάβρωση στην παραλιακή ζώνη Καλαμακίου από την Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας
16:44 22-06-2021
Σε τεχνικές παρεμβάσεις για την προστασία και αναβάθμιση της παραλιακής ζώνης Καλαμακίου προχωρά η Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας βάσει της προγραμματικής σύμβασης που υπέγραψαν σήμερα Τρίτη 22 Ιουνίου 2021, ο Περιφερειάρχης Δυτικής Ελλάδας Νεκτάριος Φαρμάκης με τον Δήμαρχο Δυτικής Αχαΐας Σπύρο Μυλωνά.
Οι εργασίες που θα εκτελεστούν χρηματοδοτούνται με 280.000 ευρώ από το ευρωπαϊκό πρόγραμμα “LIFE IP AdaptInGR” στο οποίο η Περιφέρεια συμμετέχει ως εταίρος κι έχει τη δυνατότητα να υλοποιεί πιλοτικές δράσεις σε τομείς τρωτότητας που θα λειτουργήσουν ως καλά παραδείγματα για μελλοντικές εφαρμογές. Στην προκειμένη περίπτωση πρόκειται για τη διερεύνηση ήπιων τεχνικών αντιμετώπισης της διάβρωσης των ακτών στην ευρύτερη περιοχή της παραλίας Καλαμακίου.
Μέσω του προγράμματος LIFE η Περιφέρεια αναλαμβάνει να υλοποιήσει μέρος της εγκεκριμένης μελέτης που έχει εκπονήσει ο Δήμος Δυτικής Αχαΐας για το σύνολο της ακτής.
Τα έργα που θα εκτελεστούν χωροθετούνται στον θαλάσσιο και κατά ελάχιστο τμήμα στο χερσαίο χώρο. Αποσκοπούν στην προστασία και αναβάθμιση της παραλιακής ζώνης του Καλαμακίου, προκειμένου να προστατευθούν ιδιοκτησίες και τουριστικές μονάδες της περιοχής από την έντονη διάβρωση που παρατηρείται. Στοχεύουν επίσης στη διαφύλαξη και την προστασία της θαλάσσιας περιοχής, με στόχο την ανάβάθμισή της ώστε να αποτελέσει πόλο τουριστικής και οικονομικής ανάπτυξης.
«Το πρόβλημα της διάβρωσης των ακτών μας είναι γνωστό. Ένα πρόβλημα που ταλανίζει μεγάλο μέρος των παραθαλάσσιων περιοχών της Δυτικής Ελλάδας, αλλά και ένα σύνθετο ζήτημα προστασίας των θαλασσών και του φυσικού μας περιβάλλοντος. Με γνώμονα την προστασία των ακτών μέσα από την προστασία του θαλάσσιου οικοσυστήματος, η Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας, προχωράει σε κάθε δράση που κρίνεται σκόπιμη. Σε αυτή την κατεύθυνση, πολύ σημαντικό ρόλο θα παίξει το πιλοτικό έργο που θα εκτελεστεί στην περιοχή του Καλαμακίου της Δυτικής Αχαΐας, το οποίο ενδεχομένως να αποτελέσει ένα έργο – οδηγό και για άλλες περιοχές της Δυτικής Ελλάδας» ανέφερε ο Περιφερειάρχης, Νεκτάριος Φαρμάκης, μετά την υπογραφή της σύμβασης.
6.
Σκιαδαρέσης: Για την αντιμετώπιση της διάβρωσης των ακτών
ByΙωάννα Δημουλά
29/04/2024
H εξέλιξη των έργων για την αντιμετώπιση της διάβρωσης των ακτών στη Δυτική
Αχαΐα (Καλαμάκι) και στην παράκτια ζώνη Ρίου- Αγίου Βασιλείου συζητήθηκε στη
διάρκεια της 2ης ειδικής συνεδρίασης Λογοδοσίας της Περιφερειακής Αρχής Δυτική
Ελλάδος κατόπιν σχετικής ερώτησης που κατέθεσε ο επικεφαλής της παράταξης «Νέα
Δυτική Ελλάδα», Σπύρος Σκιαδαρέσης.
Σύμφωνα με την απάντηση που έδωσε ο αναπληρωτής Περιφερειάρχης, Χαράλαμπος
Μπονάνος, όσον αφορά στο έργο για την προστασία της Ακτής Καλαμακίου του
Δήμου Δυτικής Αχαΐας προϋπολογισμού 280.000 ευρώ και διάρκειας 12 μηνών, έχει
υπογραφεί ήδη προγραμματική σύμβαση με τον Δήμο και είναι σε εξέλιξη η β’ βάση
της διαγωνιστικής διαδικασίας για το έργο που αφορά 120μ. της ακτής, ενώ για το
υπόλοιπο μήκος της ακτής 880 μ. προϋπολογισμού 3.720.000 ευρώ που βρίσκεται
στη φάση μεταφοράς στο ΕΣΠΑ 2021-2027, το έργο θα εκτελεστεί από τον Δήμο.
Αντίστοιχα, για την αποκατάσταση της παράκτιας ζώνης Ρίου- Αγίου Βασιλείου
προϋπολογισμού 9.650.000 ευρώ, μετά την προγραμματική σύμβαση που έχει
υπογραφεί μεταξύ Περιφέρειας και Δήμου Πατρέων κι αφού ξεπεράστηκε η
«εμπλοκή» από το Ελεγκτικό Συνέδριο, έχει εγκριθεί νέα διαδικασία σύναψης
δημόσιας σύμβασης για την δημοπράτηση του έργου με ημερομηνία ηλεκτρονικής
αποσφράγισης των προσφορών την 21η Μαΐου 2024.
Ακόμη έγινε γνωστό πως η Περιφέρεια έχει εγκρίνει τη μελέτη με τίτλο «Μελέτη
Αντιμετώπισης Διάβρωσης Ακτών Δυτικής Αχαΐας» μέσω προγραμματικής σύμβασης
με το Πανεπιστήμιο Πατρών και για τη χρηματοδότηση του έργου έχει υποβληθεί
πρόταση στο ΕΣΠΑ 2021-2027 για έγκριση ποσού 10 εκατ. ευρώ.
Όπως τόνισε ο κ. Σκιαδαρέσης η διάβρωση των ακτών είναι ένα σημαντικό
πρόβλημα, το οποίο έχει ενταθεί λόγω της κλιματικής κρίσης, με αλυσιδωτές
συνέπειες στην τοπική οικονομία και κοινωνία. Μάλιστα, στο πλαίσιο της παρέμβασής
του ανέφερε πως πρέπει άμεσα να ληφθούν πρωτοβουλίες για τη δρομολόγηση
παρεμβάσεων και έργων όχι μόνο στην Αχαΐα, αλλά και στους άλλους δύο Νομούς
της Περιφέρειας που έχουν δεχτεί πλήγμα στην παράκτια ζώνη τους. Ο κ. Φαρμάκης
παραδέχτηκε το πρόβλημα και ανέφερε πως για τους άλλους δύο Νομούς βρίσκεται
σε εξέλιξη η διαδικασία εκπόνησης μελετών.
«Η παράταξή μας θα παρακολουθεί στενά τα έργα και τις ενέργειες για την
αντιμετώπιση του σοβαρού αυτού προβλήματος που απασχολεί και τους τρεις
Νομούς της Περιφέρειάς μας», δήλωσε ο κ. Σκιαδαρέσης.
...........................
https://ddachaias.gr/me-epitychia-pragmatopoiithike-i.../ Με επιτυχία πραγματοποιήθηκε η ημερίδα για τη διάβρωση των ακτών στην Κάτω Αχαΐα.
30 Μαΐου, 2024