15 Ιουνίου 
Χριστόφορος Βερναρδάκης: Ακολουθεί σχετικά μακροσκελής ανάρτηση. Ενας φίλος, ο Κώστας Κ., κατέγραψε όλα τα σοβαρά σκάνδαλα της Κυβέρνησης της ΝΔ από τον Ιούλιο του 2019 που ανέλαβε. Έκανε μια απλή, αλλά τόσο χρήσιμη δουλειά!
Χριστόφορος Βερναρδάκης: Ακολουθεί σχετικά μακροσκελής ανάρτηση. Ενας φίλος, ο Κώστας Κ., κατέγραψε όλα τα σοβαρά σκάνδαλα της Κυβέρνησης της ΝΔ από τον Ιούλιο του 2019 που ανέλαβε. Έκανε μια απλή, αλλά τόσο χρήσιμη δουλειά!
Ο συνολικός αριθμός μέσα στην επταετία φτάνει τα 148 αυτοτελή σκάνδαλα, ο Κώστας τα υπολογίζει σε λίγο περισσότερα. Η ουσία είναι πάντως ότι η παρούσα Κυβέρνηση παράγει κατά μέσο όρο 21 σκάνδαλα κατ’ έτος. Και επειδή, όπως ξαναέγραψα εδώ, η "διαφθορά" είναι τεχνική της διακυβέρνησης, φανταστείτε πόση αναδιανομή πλούτου έχει μεθοδικά συντελεστεί προς τις ανώτερες τάξεις και τους "ημετέρους" αυτά τα 7 χρόνια.
Πάμε να απαριθμήσουμε:
2019: Η εγκατάσταση του επιτελικού κράτους.
1. Υπαγωγή ΕΥΠ και ΑΠΕ-ΜΠΕ στο Μαξίμου. Το επιτελικό κράτος γεννήθηκε ως κράτος ελέγχου.
2. Φωτογραφική αλλαγή για τον διορισμό διοικητή της ΕΥΠ.
3. Απομάκρυνση Βασιλικής Θάνου από την Επιτροπή Ανταγωνισμού με φωτογραφική διάταξη.
4. Διορισμός Κωνσταντίνου Ζούλα στην ΕΡΤ. Ο διευθυντής του Γραφείου Τύπου του πρωθυπουργού τοποθετήθηκε στην προεδρία της δημόσιας τηλεόρασης.
5. Υπόθεση Λούλη. Ο διορισμός του Κωνσταντίνου Λούλη, παρά τις αποκαλύψεις για υμνητικά κείμενα υπέρ της Χούντας, έδειξε την ανοχή του Μαξίμου σε πρόσωπα του στενού του κύκλου.
6. Ελληνικό – τροπολογίες και φωτογραφικές ρυθμίσεις που άνοιξαν τον δρόμο για πολεοδομικές εξαιρέσεις και εξυπηρέτηση ισχυρών επενδυτικών συμφερόντων.
7. Μετακλητοί και κομματικό κράτος Από την αρχή εκτοξεύτηκε ο αριθμός των μετακλητών και των κομματικών διορισμών.
8. Απαλλαγή καναλαρχών από υποχρεώσεις πόθεν έσχες
9. Ασυλία τραπεζικών στελεχών Με αλλαγές στον Ποινικό Κώδικα δόθηκε ειδική προστασία σε τραπεζικά στελέχη. Το τραπεζικό σύστημα αντιμετωπίστηκε ως άβατο ευθυνών.
10. Ψεύτικο πτυχίο Διαματάρη Η υπόθεση του υφυπουργού Εξωτερικών Αντώνη Διαματάρη αποκάλυψε την υποκρισία του αφηγήματος περί αξιοκρατίας.
11. Ρουσφετολογικοί διορισμοί διοικητών νοσοκομείων.
12. Novartis – από το σκάνδαλο στη “σκευωρία”. Η κυβέρνηση επιχείρησε να μετατρέψει ένα διεθνές σκάνδαλο φαρμακευτικής διαφθοράς σε δίωξη όσων το ερεύνησαν.
2020:
13. Δόγμα ατομικής ευθύνης στην πανδημία. Η κυβέρνηση μετέφερε την ευθύνη στους πολίτες, ενώ άφησε το ΕΣΥ χωρίς ουσιαστική θωράκιση.
14. Απευθείας αναθέσεις με πρόσχημα την πανδημία. Με ειδικές ρυθμίσεις άνοιξε ο δρόμος για εκτεταμένη χρήση απευθείας αναθέσεων.
15. Σκόιλ Ελικίκου. Το πρόγραμμα τηλεκατάρτισης επιστημόνων κατέληξε σε φιάσκο εκατομμυρίων υπέρ ιδιωτικών ΚΕΚ.
16. Λίστα Πέτσα.
17. Χειραγώγηση ΜΜΕ Η ενημέρωση μετατράπηκε σε πεδίο κυβερνητικής επιρροής. Η χώρα διολίσθησε σε πρωτοφανή κρίση αξιοπιστίας του Τύπου.
18. Απαλλαγή καναλαρχών από δόση τηλεοπτικών αδειών Την ώρα που πολίτες και μικρομεσαίοι ασφυκτιούσαν, οι μεγάλοι μιντιακοί όμιλοι απολάμβαναν προνομιακή μεταχείριση.
19. Σύμβαση Cisco και προσωπικά δεδομένα μαθητών.
20. Υπόθεση Palantir.
21. Αισχροκέρδεια στα τεστ και στα self test. Η κυβέρνηση άργησε να βάλει πλαφόν και άφησε ιδιωτικά συμφέροντα να κερδοσκοπούν πάνω στην ανάγκη προστασίας της υγείας.
22. Εκατομμύρια σε κλινικάρχες. Αντί για πραγματική επίταξη ιδιωτικών κλινικών, το Δημόσιο αποζημίωσε γενναιόδωρα ιδιώτες παρόχους υγείας.
23. Ακαταδίωκτο επιτροπής κορωνοϊού. Με νομοθετικές ρυθμίσεις περιορίστηκε η δυνατότητα λογοδοσίας προσώπων που συμμετείχαν στη διαχείριση της πανδημίας.
24. Μεγάλος Περίπατος Με πρόσχημα την πανδημία έγιναν δαπανηρές αναθέσεις για ένα πρόχειρο και αποτυχημένο σχέδιο στο κέντρο της Αθήνας.
25. Φιάσκο με μάσκες και παγουρίνα στα σχολεία.
26. Πτωχευτικός Κώδικας. Καταργήθηκε ουσιαστικά η προστασία της πρώτης κατοικίας και άνοιξε ο δρόμος σε funds και τράπεζες για μαζικούς πλειστηριασμούς.
27. Funds και κίνδυνος απώλειας εκατοντάδων χιλιάδων κατοικιών Η κυβέρνηση προστάτευσε τα funds και όχι τα νοικοκυριά, δημιουργώντας συνθήκες μαζικής στεγαστικής ανασφάλειας.
28. Σταθμός Βενιζέλου – Μετρό Θεσσαλονίκης. Η υπόθεση του Σταθμού Βενιζέλου στο Μετρό Θεσσαλονίκης αποτελεί εμβληματικό παράδειγμα υποταγής της πολιτιστικής κληρονομιάς στις εργολαβικές και επικοινωνιακές προτεραιότητες.
29. Τσιμέντωμα Ακρόπολης. Οι επεμβάσεις στον Ιερό Βράχο παρουσιάστηκαν ως έργο προσβασιμότητας για ΑμεΑ, όμως προκάλεσαν σφοδρές αντιδράσεις για την αισθητική, την κλίμακα και τη λογική μαζικής τουριστικής διαχείρισης του μνημείου.
30. Ανελκυστήρας Ακρόπολης και προβλήματα λειτουργίας Το περίφημο έργο προσβασιμότητας κατέληξε να συνοδεύεται από επαναλαμβανόμενες καταγγελίες για βλάβες και αποκλεισμό επισκεπτών με κινητικά προβλήματα.
31. Oruc Reis και κρίση στο Αιγαίο Οι βόλτες του Oruc Reis στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο εξέθεσαν την αντιφατική και φοβική εξωτερική πολιτική της κυβέρνησης.
32. Τουρκικές NAVTEX και υποχωρητικότητα.
2021: Ιδιωτικοποιήσεις, εργασιακή απορρύθμιση, καταστολή
33. Κατάργηση οκταώρου – νόμος Χατζηδάκη.
34. Ασφαλιστικό Χατζηδάκη Η επικουρική ασφάλιση παραδόθηκε σε λογικές χρηματιστηριακού τζόγου, με τεράστιο μελλοντικό κόστος για το Δημόσιο.
35. Ιδιωτικοποίηση ΔΕΗ.
36. Ιδιωτικοποίηση ΔΕΔΔΗΕ. Κρίσιμες ενεργειακές υποδομές πέρασαν σε ιδιωτικά συμφέροντα, αποδυναμώνοντας τη δυνατότητα δημόσιου ελέγχου.
37. Golden boys στη ΔΕΗ και στις τράπεζες. Ενώ οι πολίτες πλήρωναν λογαριασμούς-φωτιά, τα στελέχη απολάμβαναν υψηλές αμοιβές, bonus και προνόμια.
38. Ρήτρα αναπροσαρμογής και προετοιμασία ενεργειακής λεηλασίας. Πριν ακόμη τον πόλεμο στην Ουκρανία, η αγορά ηλεκτρικής ενέργειας είχε στηθεί έτσι ώστε τα νοικοκυριά να πληρώνουν υπέρογκες χρεώσεις.
39. Καρτέλ ενέργειας Η κυβέρνηση επέλεξε την επιδότηση της αισχροκέρδειας.
40. Αύξηση μετοχικού κεφαλαίου Τράπεζας Πειραιώς Η αναδιάρθρωση της Τράπεζας Πειραιώς προκάλεσε τεράστια ζημία για το Δημόσιο, που έχασε αξία υπέρ ιδιωτών.
41. Πόθεν έσχες πρωθυπουργού. Αποκαλύψεις για το πόθεν έσχες του πρωθυπουργικού ζεύγους αντιμετωπίστηκαν με συγκάλυψη και διαδικαστικές υπεκφυγές.
42. "Θάψιμο" πόθεν έσχες. Η διαφάνεια για την περιουσιακή κατάσταση πολιτικών προσώπων υποβαθμίστηκε, ενώ κρίσιμες υποθέσεις δεν διερευνήθηκαν ουσιαστικά.
43. Σοφία Νικολάου – απευθείας αναθέσεις στις φυλακές. Αποκαλύψεις και πορίσματα για υπερκοστολογήσεις και ζημία του Δημοσίου κατέδειξαν το πάρτι αναθέσεων στην Αντεγκληματική Πολιτική.
44. Υπόθεση Φουρθιώτη.
45. "Υπόθεση Λιγνάδη". Αποκάλυψε τη σκοτεινή πλευρά του πολιτιστικού μηχανισμού της κυβέρνησης.
46. Αστυνομική καταστολή Από πλατείες και πανεπιστήμια μέχρι διαδηλώσεις και γειτονιές, η αστυνομική βία έγινε κανονικότητα.
47. Υπόθεση Σαμπάνη. Ο θάνατος του Νίκου Σαμπάνη από αστυνομικά πυρά έθεσε ξανά το ζήτημα της αστυνομικής αυθαιρεσίας και της ατιμωρησίας.
48. Θάνατος Ιάσονα έξω από τη Βουλή.
49. Υπόθεση Δολοφονίας Γιώργου Καραϊβάζ. Η δολοφονία του δημοσιογράφου ανέδειξε το ζήτημα της ασφάλειας των ερευνητών δημοσιογράφων και της ελευθερίας του Τύπου στην Ελλάδα.
50. Μελέτη Τσιόδρα-Λύτρα. Η μελέτη για τη θνητότητα εκτός ΜΕΘ αποκάλυψε ότι η κυβέρνηση γνώριζε τις ανισότητες και την κατάρρευση του ΕΣΥ, αλλά συνέχιζε να μιλά για "θωρακισμένο σύστημα".
51. Υγειονομικοί σε αναστολή. Χιλιάδες υγειονομικοί τέθηκαν σε αναστολή, ενώ το ΕΣΥ είχε ανάγκη προσωπικού.
52. Πρόστιμα για υποχρεωτικό εμβολιασμό.
2022: Υποκλοπές, ακρίβεια, ενεργειακή λεηλασία
53. Σκάνδαλο υποκλοπών και Predator.
54. Παραιτήσεις Δημητριάδη και Κοντολέοντα Οι παραιτήσεις δεν απάντησαν στα ερωτήματα. Αντίθετα, επιβεβαίωσαν ότι η υπόθεση έφτανε στον πυρήνα του πρωθυπουργικού περιβάλλοντος.
55. Επίκληση απορρήτου. Το απόρρητο χρησιμοποιήθηκε ως τείχος προστασίας των πολιτικών ευθυνών και όχι ως θεσμική εγγύηση εθνικής ασφάλειας.
56. Ντογιάκος και ΑΔΑΕ. Παρεμβάσεις γύρω από τις αρμοδιότητες της ΑΔΑΕ έθεσαν μείζον ζήτημα ανεξαρτησίας των ελεγκτικών αρχών.
57. Απόπειρα υποβάθμισης του Predator σε “ιδιωτική υπόθεση”.
58. Ομάδα Αλήθειας. Η κυβερνητική προπαγάνδα οργανώθηκε σε μόνιμη βάση, με μηχανισμούς παραπληροφόρησης και στοχοποίησης πολιτικών αντιπάλων.
59. Υπόθεση Stern. Η συμφωνία για τη συλλογή 161 κυκλαδικών αρχαιοτήτων του Λέοναρντ Στερν παρουσιάστηκε ως "επιστροφή" αρχαιοτήτων, ενώ στην πράξη επικρίθηκε έντονα ως νομιμοποίηση μιας συλλογής με προβληματική προέλευση και ως μοντέλο που αντί να διεκδικεί άμεση επιστροφή αρχαιοτήτων, αποδέχεται μακροχρόνιους δανεισμούς και ιδιότυπη νομιμοποίηση αμφισβητούμενων συλλογών.
60. Ακρίβεια στα πάντα Η κυβέρνηση αντιμετώπισε την ακρίβεια με pass και επιδόματα-ψίχουλα, αφήνοντας ανέγγιχτα τα υπερκέρδη.
61. Αισχροκέρδεια στα καύσιμα Η αύξηση τιμών στα καύσιμα αντιμετωπίστηκε με ημίμετρα, χωρίς πραγματικό έλεγχο στην αγορά.
62. Καρτέλ super markets. Οι τιμές στα βασικά αγαθά εκτοξεύθηκαν.
63. Καρτέλ στις επικοινωνίες Οι τηλεπικοινωνίες παρέμειναν ακριβές, με περιορισμένο ανταγωνισμό και ανεπαρκή προστασία των καταναλωτών.
64. Ρήτρα αναπροσαρμογής Η κυβέρνηση αρνήθηκε να χτυπήσει στην καρδιά τον μηχανισμό της αισχροκέρδειας στο ρεύμα και στήριξε επιδοτήσεις που τελικά κατέληγαν στις εταιρείες.
65. Υπερκέρδη εταιρειών ενέργειας. Οι εξαγγελίες για φορολόγηση των υπερκερδών έμειναν ανεπαρκείς, καθυστερημένες και πολιτικά προσχηματικές.
66. Σκάνδαλο Πάτση. Ο βουλευτής της ΝΔ διαγράφηκε μετά τις αποκαλύψεις για business με κόκκινα δάνεια και συμβάσεις με το Δημόσιο.
67. Σκάνδαλο Μαραβέγια.
68. Σκάνδαλο Παπαθανάση.
69. Σκάνδαλο Χειμάρα.
70. Σκάνδαλο Μαντά – offshore.
71. Απευθείας αναθέσεις δισεκατομμυρίων. Το πάρτι των απευθείας αναθέσεων διογκώθηκε σε πρωτοφανή επίπεδα. Δημόσιο χρήμα διοχετεύθηκε χωρίς ουσιαστικό ανταγωνισμό.
72. Ταμείο Ανάκαμψης. Η διαχείριση των πόρων ευνόησε μεγάλους ομίλους και τράπεζες.
73. Κυρώσεις στη Ρωσία και ακριβό LNG. Η ενεργειακή πολιτική της κυβέρνησης οδήγησε σε ακριβές επιλογές και μεγαλύτερη εξάρτηση από εισαγόμενο LNG.
74. Αποστολή όπλων στην Ουκρανία. Η κυβέρνηση πήρε αποφάσεις μεγάλης γεωπολιτικής σημασίας χωρίς επαρκή δημόσιο διάλογο και χωρίς εθνική στρατηγική.
75. Αποδυνάμωση νησιωτικής άμυνας. Η αποστολή οπλικών συστημάτων δημιούργησε εύλογα ερωτήματα για την αμυντική επάρκεια των νησιών.
2023: Τέμπη, Πύλος, θεσμική κατάρρευση
76. Έγκλημα των Τεμπών.
77. Μπάζωμα στα Τέμπη.
78. Ακαταδίωκτο επιτροπών για τα Τέμπη.
79. Εξεταστική και Προανακριτική ως εργαλεία συγκάλυψης Η κυβερνητική πλειοψηφία χρησιμοποίησε κοινοβουλευτικές διαδικασίες όχι για διαλεύκανση, αλλά για περιορισμό της ευθύνης.
80. Δημόσιος σιδηρόδρομος σε εγκατάλειψη. Ιδιωτικοποίηση χωρίς ασφάλεια, καθυστερήσεις στα συστήματα τηλεδιοίκησης, αποδιάρθρωση του ΟΣΕ.
81. Ναυάγιο της Πύλου. Ένα από τα πιο θανατηφόρα ναυάγια στη Μεσόγειο, με 82 επιβεβαιωμένους νεκρούς και εκατοντάδες αγνοούμενους.
82. Μεταναστευτική πολιτική αποτροπής. Η κυβέρνηση επένδυσε σε μια πολιτική σκληρής αποτροπής, με ανθρώπινο κόστος και διεθνή έκθεση της χώρας.
83. Φαρμακονήσι και καταδίκες/ευθύνες για pushbacks. Η Ελλάδα βρέθηκε αντιμέτωπη με ευρωπαϊκές κρίσεις και αποφάσεις για πρακτικές που παραβιάζουν θεμελιώδη δικαιώματα προσφύγων και μεταναστών.
84. Έγκλημα Χίου. Υποθέσεις θανάτων και κακομεταχείρισης.
85. Ξυλοδαρμός Μανώλη Ψαρρού. Η βίαιη επίθεση στον αρχαιολόγο Μανώλη Ψαρρό, που χειριζόταν υποθέσεις οικοδομικών αδειών και αυθαιρεσιών στη Μύκονο, αποκάλυψε το σκοτεινό πλέγμα συμφερόντων γύρω από την άναρχη δόμηση, τον τουρισμό πολυτελείας και την προστασία της πολιτιστικής κληρονομιάς.
86. Κύκλωμα εκβιαστών και ερωτήματα για υπηρεσιακές διασυνδέσεις. Η υπόθεση κυκλώματος εκβιαστών με εμπλοκή υπαλλήλων δημόσιων υπηρεσιών και υπηρεσιών του ΥΠΠΟ άνοιξε σοβαρά ερωτήματα για το αν η διαφθορά στον έλεγχο καταστημάτων, τραπεζοκαθισμάτων, αδειών και πολεοδομικών παραβάσεων είχε βαθύτερες διασυνδέσεις με μηχανισμούς προστασίας.
87. Πέντε μεγάλα κρατικά μουσεία μετατρέπονται σε ΝΠΔΔ. Αποδυνάμωση δημόσιου χαρακτήρα των μουσείων.
88. Παρατάσεις θητειών και κρίσεις Γενικών Διευθυντών στο ΥΠΠΟ. Καταλαβαίνει κανείς τη σκοπιμότητα σήμερα.
89. Έργα Ταμείου Ανάκαμψης στο ΥΠΠΟ – ανωριμότητα και κίνδυνος μετακύλισης κόστους.
90. Τελεφερίκ Μονεμβασιάς Το έργο του τελεφερίκ στην Άνω Πόλη της Μονεμβασιάς εντάχθηκε στο Ταμείο Ανάκαμψης με επίκληση της προσβασιμότητας. Όμως προκαλεί σοβαρά ερωτήματα για τη συμβατότητα με τον χαρακτήρα του μνημειακού τόπου, την ωριμότητα, το κόστος και τη λογική τουριστικής εκμετάλλευσης.
91. Δικταίο Άντρο και ανάλογες παρεμβάσεις Καταγγελίες για αντίστοιχα έργα πρόσβασης σε ευαίσθητους αρχαιολογικούς/φυσικούς χώρους, όπως το Δικταίο Άντρο, δείχνουν μια ευρύτερη τάση αντιμετώπισης των μνημείων ως τουριστικών προϊόντων και όχι ως ευαίσθητων τόπων μνήμης, φύσης και πολιτισμού.
92. Πλημμύρες στη Θεσσαλία. Κατάρρευση κρατικού μηχανισμού.
93. Καταστροφή πρωτογενούς τομέα Πλημμύρες, ακρίβεια, αυξημένο κόστος παραγωγής και έλλειψη στρατηγικής οδήγησαν αγρότες και κτηνοτρόφους σε απόγνωση.
94. Πυρκαγιές – διαρκής κρατική αποτυχία.
95. Νοσοκομεία ερείπια Το ΕΣΥ βγήκε από την πανδημία εξαντλημένο, χωρίς επαρκές προσωπικό, χωρίς υποδομές και χωρίς πολιτική ενίσχυσης. Κατάρρευση Δημόσιας Υγείας Ράντζα, ελλείψεις προσωπικού, κλειστές κλίνες και εξουθενωμένοι υγειονομικοί έγιναν μόνιμη εικόνα.
96. 37.000 νεκροί στην πανδημία. Ο βαρύς απολογισμός της πανδημίας δεν μπορεί να αποδοθεί μόνο στον ιό. Συνδέεται με πολιτικές επιλογές, καθυστερήσεις και εγκατάλειψη του ΕΣΥ.
97. Θάνατοι εκτός ΜΕΘ Τα υψηλά ποσοστά θανάτων διασωληνωμένων εκτός ΜΕΘ ανέδειξαν τη δραματική ανισότητα πρόσβασης σε πραγματική εντατική φροντίδα.
98. «Υπόθεση Μίχου» και προστασία παιδιών Η υπόθεση του Κολωνού, με πρωταγωνιστή στέλεχος της ΝΔ, ανέδειξε βαθύτατες αποτυχίες κρατικών μηχανισμών προστασίας παιδιών και ευάλωτων θυμάτων.
99. “220 άφαντοι παιδεραστές” – θεσμική αδράνεια Δημόσιες καταγγελίες για αδυναμία εντοπισμού προσώπων που συνδέονται με κυκλώματα εκμετάλλευσης παιδιών προκάλεσαν οργή και φόβο.
100. Φωτογραφικός νόμος για συνεπιμέλεια τέκνων Η νομοθέτηση με αφορμή επιμέρους υποθέσεις πολιτικών προσώπων ενίσχυσε την εντύπωση κράτους προνομίων.
2024: Κράτος δικαίου, ελευθερία Τύπου, Ευρώπη
101. Ελευθερία του Τύπου. Η Ελλάδα κατρακύλησε διεθνώς στην ελευθερία του Τύπου, με συγκέντρωση ιδιοκτησίας, πολιτική επιρροή και δολοφονία Καραϊβάζ να βαραίνουν το τοπίο. Θέση 89 στην παγκόσμια κατάταξη, τελευταία στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
102. Χειραγώγηση ενημέρωσης Η συστηματική προβολή κυβερνητικών θέσεων και η απόκρυψη δυσάρεστων ειδήσεων διαμόρφωσαν καθεστώς ενημερωτικής ασφυξίας.
103. Email-gate Ασημακοπούλου. Διαρροή προσωπικών δεδομένων αποδήμων.
104. Παρεμβάσεις σε ανεξάρτητες αρχές Από την ΑΔΑΕ μέχρι άλλες αρχές, η κυβέρνηση επιχείρησε να ελέγξει ή να αποδυναμώσει θεσμούς που όφειλαν να την ελέγχουν.
105. Απόπειρα επηρεασμού Χρ. Τζανερίκου Η δημόσια καταγγελία του πρώην αντιπροέδρου του Αρείου Πάγου για απόπειρα επηρεασμού αποτέλεσε κορυφαίο θεσμικό ζήτημα.
106. Δικαιοσύνη και πολιτική εξουσία Η επιλογή ηγεσιών, οι καθυστερήσεις και οι επιλεκτικές προτεραιότητες δημιούργησαν αίσθηση εξάρτησης της Δικαιοσύνης από την εκτελεστική εξουσία.
107. Ευρωπαϊκή Εισαγγελία και διασυρμός της χώρας Η σύγκρουση με την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία, ιδίως σε υποθέσεις ευρωπαϊκών κονδυλίων και πολιτικών προσώπων, εξέθεσε διεθνώς την Ελλάδα.
108. Διατάξεις για επίσπευση δικών πολιτικών προσώπων Νομοθετικές κινήσεις που προκάλεσαν την αντίδραση ευρωπαϊκών θεσμών δημιούργησαν κίνδυνο ακόμη και για ευρωπαϊκές χρηματοδοτήσεις.
109. ΟΔΑΠ – εμπορευματοποίηση αρχαιολογικών χώρων και μουσείων. Ο Οργανισμός Διαχείρισης και Ανάπτυξης Πολιτιστικών Πόρων μετατράπηκε σε βασικό εργαλείο οικονομικής αξιοποίησης μνημείων, εισιτηρίων, πωλητηρίων, αναψυκτηρίων και επισκεπτικών υπηρεσιών.
110. Εισιτήρια Ακρόπολης και αρχαιολογικών χώρων Η ηλεκτρονική διαχείριση εισιτηρίων παρουσιάζεται ως εκσυγχρονισμός, αλλά ανοίγει ερωτήματα για το ποιος ελέγχει τα συστήματα, τις αναθέσεις, τα δεδομένα, τα έσοδα και τις μελλοντικές εμπορικές αξιοποιήσεις.
111. Αναψυκτήρια, εκδηλώσεις και “τραπεζώματα” σε αρχαιολογικούς χώρους Η αυξανόμενη χρήση αρχαιολογικών χώρων για εκδηλώσεις, δεξιώσεις, εμπορικές δραστηριότητες και τουριστικά events αλλοιώνει τη σχέση κοινωνίας και μνημείου. Οι αρχαιολογικοί χώροι δεν είναι σκηνικά πολυτελείας ούτε χώροι ιδιωτικής επίδειξης.
112. Σπιναλόγκα και διαχείριση επισκεψιμότητας. Η Σπιναλόγκα, τόπος βαριάς ιστορικής μνήμης, δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται απλώς ως εισπρακτικός μηχανισμός. Η προστασία, η ερμηνεία και η αξιοπρεπής ανάδειξη του χώρου πρέπει να προηγούνται της εμπορικής του αξιοποίησης.
113. Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο – δεξιώσεις και ιδιωτική χρήση δημόσιου πολιτιστικού χώρου Η παραχώρηση χώρων του Βυζαντινού και Χριστιανικού Μουσείου για υψηλού συμβολισμού ιδιωτικές κοινωνικές εκδηλώσεις, όπως γαμήλιες δεξιώσεις, ενισχύει την εικόνα ότι τα δημόσια μουσεία μετατρέπονται σε χώρους κοινωνικής επίδειξης και όχι σε δημόσιους φορείς παιδείας και πολιτισμού.
114. Κλειστά πωλητήρια και δυσλειτουργίες στα Μουσεία-ΝΠΔΔ Οι δυσλειτουργίες μετά τη μετατροπή των πέντε μεγάλων μουσείων σε ΝΠΔΔ έδειξαν ότι ο υποτιθέμενος εκσυγχρονισμός μπορεί να οδηγήσει σε διοικητική απορρύθμιση, εμπορευματοποίηση και υποβάθμιση των δημόσιων λειτουργιών.
115. Χρέη ΝΔ άνω των 500 εκατ. ευρώ Τα τραπεζικά χρέη της ΝΔ παραμένουν σύμβολο άνισης μεταχείρισης. Το κόμμα που κυβερνά ζητά θυσίες από τους πολίτες, αλλά δεν εξυπηρετεί τα δικά του χρέη όπως θα απαιτούσε από κάθε πολίτη.
116. Θαλασσοδάνεια και διαγραφές ισχυρών Υποθέσεις διαγραφών και ευνοϊκής μεταχείρισης επιχειρηματικών χρεών ενίσχυσαν την εικόνα οικονομίας δύο ταχυτήτων.
117. Διαγραφή χρεών Πηλαδάκη. Η υπόθεση προκάλεσε ερωτήματα για το πώς αντιμετωπίζονται οι ισχυροί σε σχέση με τους απλούς δανειολήπτες.
118. Σπίτι Βολταίρου. Υποθέσεις ακίνητης περιουσίας και δημόσιας εικόνας του πρωθυπουργικού περιβάλλοντος συντηρούν την αίσθηση αλαζονείας και προνομίων.
119. Γενικότερη συμπεριφορά Φλωρίδη. Η πολιτική ρητορική και οι θεσμικοί χειρισμοί του υπουργού Δικαιοσύνης προκάλεσαν αντιδράσεις για αυταρχισμό.
120. Αναξιοπρεπή pass Market pass, fuel pass και λοιπά επιδόματα παρουσιάστηκαν ως κοινωνική πολιτική, ενώ στην πράξη υποκατέστησαν μόνιμες αυξήσεις εισοδημάτων και ελέγχους στις τιμές.
121. Εμπορικό έλλειμμα ρεκόρ. Η παραγωγική βάση της χώρας υποχώρησε, ενώ η οικονομία παρέμεινε εξαρτημένη από εισαγωγές, κατανάλωση και τουρισμό.
122. Εκτόξευση δημόσιου χρέους.
123. Κλείσιμο λιγνιτικών μονάδων χωρίς δίκαιη μετάβαση Η βίαιη απολιγνιτοποίηση έγινε χωρίς σχέδιο για εργαζόμενους και περιοχές, ενώ η ενεργειακή κρίση έκανε την απόφαση ακόμη πιο προβληματική.
124. Natura και ανεμογεννήτριες Η πράσινη μετάβαση μετατράπηκε συχνά σε πεδίο επενδυτικής λεηλασίας προστατευόμενων περιοχών.
125. Mercosur και στάση ευρωβουλευτών της ΝΔ υπέρ.
2025: ΟΠΕΚΕΠΕ, αγροτική λεηλασία, νέα θεσμική κρίση
126. Σκάνδαλο ΟΠΕΚΕΠΕ.
127. Πλαστές δηλώσεις και ψευδοβοσκοτόπια Δημόσιες εκτάσεις, βοσκοτόπια και ανύπαρκτες δραστηριότητες φέρονται να χρησιμοποιήθηκαν για παράνομη άντληση ευρωπαϊκών ενισχύσεων.
128. Κομματικό πελατειακό δίκτυο στον αγροτικό τομέα Το σκάνδαλο έδειξε ότι οι αγροτικές ενισχύσεις χρησιμοποιήθηκαν ως πεδίο πελατειακής διανομής, ενώ οι πραγματικοί παραγωγοί ασφυκτιούν.
129. Οι παραιτήσεις υπουργών και στελεχών Οι παραιτήσεις κυβερνητικών προσώπων επιβεβαίωσαν το πολιτικό βάρος της υπόθεσης και διέψευσαν την κυβερνητική γραμμή περί “μεμονωμένων παρατυπιών”.
130. Κίνδυνος απώλειας ευρωπαϊκών πόρων Η χώρα εκτέθηκε στην Ε.Ε., ενώ οι Έλληνες αγρότες κινδυνεύουν να πληρώσουν το κόστος της διαφθοράς και της κακοδιαχείρισης.
131. Παπούρα – το μνημείο κάτω από το ραντάρ. Στον λόφο Παπούρα αποκαλύφθηκε ένα μνημείο που το ίδιο το ΥΠΠΟ χαρακτήρισε μοναδικό για τη μινωική αρχαιολογία. Κι όμως, αντί η προστασία και ανάδειξή του να τεθεί από την πρώτη στιγμή ως αδιαπραγμάτευτη προτεραιότητα, το μνημείο βρέθηκε αντιμέτωπο με τις ανάγκες του νέου αεροδρομίου στο Καστέλλι και την εγκατάσταση ραντάρ. Η υπόθεση συμπυκνώνει όλη τη λογική της κυβέρνησης: πρώτα τα έργα, οι εργολαβίες και οι τουριστικές ροές.
132. Σκάνδαλο ΟΠΕΚΑ. Καταγγελίες για προβληματικές πληρωμές, ελέγχους και διαχείριση κοινωνικών παροχών θέτουν ερωτήματα για το αν ακόμη και η κοινωνική πολιτική έγινε πεδίο πελατειακής διανομής.
133. Σκάνδαλο ΔΥΠΑ Υποθέσεις και καταγγελίες για προγράμματα κατάρτισης, vouchers, αναθέσεις και διαχείριση πόρων θυμίζουν ότι η ανεργία αντιμετωπίστηκε ως πεδίο εργολαβιών και όχι ως κοινωνικό πρόβλημα.
134. "Σπιτάκια Ανακύκλωσης" – ευρωπαϊκοί πόροι, υπερκοστολογήσεις και ερωτήματα διαχείρισης. Το σκάνδαλο με τα λεγόμενα "Σπιτάκια Ανακύκλωσης" εντάσσεται στη μεγάλη κατηγορία υποθέσεων όπου δημόσιοι και ευρωπαϊκοί πόροι διοχετεύθηκαν σε έργα αμφισβητούμενης αποτελεσματικότητας, με τεράστια κόστη και σοβαρά ερωτήματα νομιμότητας και σκοπιμότητας. Τα πολυκέντρα ανακύκλωσης παρουσιάστηκαν ως πράσινη πολιτική, όμως πορίσματα και κοινοβουλευτικές παρεμβάσεις ανέδειξαν ζητήματα υπερκοστολόγησης, προβληματικής ένταξης, πλημμελούς ελέγχου και κινδύνου επιστροφής ευρωπαϊκών κονδυλίων.
135. Ηλεκτρική σύνδεση Ελλάδας–Κύπρου. Η καθυστέρηση ή αδυναμία προώθησης του έργου ηλεκτρικής διασύνδεσης Ελλάδας–Κύπρου δημιούργησε ερωτήματα για υποχωρήσεις απέναντι στην τουρκική πίεση.
136. Νόμος για 13ωρο και εργασιακή εξουθένωση.
137. Κοινωνία κουπονιών και επιδομάτων Αντί για μισθούς, δημόσιες υπηρεσίες και έλεγχο τιμών, η κυβέρνηση μοίρασε κουπόνια φτώχειας και επικοινωνιακά pass.
2026:
138. ΟΠΕΚΕΠΕ – φάκελοι στη Βουλή και ασυλίες.
139. Δημητριάδης και "ανάληψη πολιτικής ευθύνης” για τις υποκλοπές Η δήλωση Δημητριάδη ότι “πήρε πάνω του” την πολιτική ευθύνη για να προστατεύσει κυβέρνηση, υπηρεσίες και παράταξη δεν αποτελεί κάθαρση. Αποτελεί ομολογία συγκάλυψης.
140. 151 ψήφοι για Εξεταστική στις υποκλοπές. Αποχώρηση αντιπολίτευσης Η απαίτηση 151 ψήφων, ενώ στο παρελθόν εφαρμόστηκε το όριο των 120, καταγγέλθηκε ως κοινοβουλευτική μεθόδευση για να εμποδιστεί η μειοψηφία.
141. Υπόθεση “πτυχίου” Μακάριου Λαζαρίδη.
142. Δίκη Τεμπών χωρίς πολιτικά πρόσωπα στο εδώλιο.
143. ΟΔΑΠ και προετοιμασία νέας εταιρικής διαχείρισης εσόδων Οι συζητήσεις και καταγγελίες για περαιτέρω εταιρικοποίηση της διαχείρισης εσόδων από αρχαιολογικούς χώρους και μουσεία δημιουργούν μείζον πολιτικό ζήτημα: ο πολιτιστικός πλούτος της χώρας ανήκει στο Δημόσιο και στην κοινωνία, όχι σε μηχανισμούς ιδιωτικοοικονομικής εκμετάλλευσης.
144. Ευρωπαϊκός διασυρμός για ανυπαρξία «Κράτους δικαίου» Οι παρεμβάσεις ευρωπαϊκών θεσμών, οι έρευνες της EPPO και η εικόνα της χώρας στον διεθνή Τύπο καταρρίπτουν το αφήγημα της “κανονικότητας”.
145. Κίνδυνος παγώματος ή περικοπής ευρωπαϊκών κονδυλίων Η κακοδιαχείριση και οι παρεμβάσεις στη διερεύνηση υποθέσεων ευρωπαϊκού χρήματος απειλούν ευθέως τα συμφέροντα της χώρας.
146. Ο πρωθυπουργός “δεν γνώριζε” Από τις υποκλοπές μέχρι τα Τέμπη και τον ΟΠΕΚΕΠΕ, η μόνιμη γραμμή άμυνας είναι ότι ο πρωθυπουργός δεν γνώριζε. Όμως σε ένα τόσο συγκεντρωτικό επιτελικό κράτος, η άγνοια δεν είναι άλλοθι• είναι πολιτική ενοχή.
147. Καθεστώς ατιμωρησίας Το κοινό νήμα όλων των υποθέσεων είναι ότι οι ισχυροί προστατεύονται, οι ευθύνες διαχέονται και η κοινωνία καλείται να ξεχάσει.
148. Κύκλωμα πολεοδομιών. Από τις "εξυπηρετήσεις" στις παραιτήσεις Γενικών Γραμματέων.
Ο κατάλογος συνεχίζεται, γιατί όπως λέει και ο Κώστας, "δεν τους προλαβαίνουμε"….
ΑΠΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΤΟΥ ΙΩΑΝΝΗ Π. ΖΩΗ:
… Αν το πολιτικό σύστημα φοβάται κάτι, είναι ακριβώς αυτό: ότι η
διάχυτη δυσφορία μπορεί να αποκτήσει κοινή γλώσσα. Όσο η απογοήτευση παραμένει
ιδιωτική, είναι ελεγχόμενη. Όσο η αποχή παραμένει αριθμός, είναι ερμηνεύσιμη
κατά το δοκούν. Όσο η κοινωνική κόπωση δεν γίνεται συλλογική αυτοσυνείδηση,
μπορεί να αγνοηθεί. Το κρίσιμο σημείο έρχεται όταν διαφορετικές εμπειρίες
αρχίζουν να συναντώνται: οικονομική πίεση, θεσμική δυσπιστία, εθνική
ανασφάλεια, πολιτισμική αμηχανία, αίσθηση εγκατάλειψης της περιφέρειας,
εξάντληση της μεσαίας τάξης.
Ο Yascha Mounk και οι Steven
Levitsky – Daniel Ziblatt έχουν δείξει ότι η κρίση των δημοκρατιών δεν
εμφανίζεται πάντα ως πραξικόπημα ή θεσμική κατάρρευση. Συχνά εμφανίζεται ως
βαθμιαία αποσύνδεση ανάμεσα στους πολίτες και στο φιλελεύθερο-δημοκρατικό
πλαίσιο. Οι θεσμοί μένουν όρθιοι, αλλά η εμπιστοσύνη διαβρώνεται. Οι κανόνες
τηρούνται, αλλά η κοινωνική πίστη προς αυτούς μειώνεται.
Στην Ελλάδα, το πρόβλημα
παίρνει μια ειδική μορφή: η κανονικότητα συχνά παρουσιάζεται ως τελικό πολιτικό
επίτευγμα. Όμως η κανονικότητα χωρίς προοπτική μπορεί να γίνει ακινησία. Η
σταθερότητα χωρίς εκπροσώπηση μπορεί να μετατραπεί σε κενό. Και η διαχείριση
χωρίς ιστορικό σχέδιο μπορεί να καταλήξει σε πολιτική αφυδάτωση.
Αυτό εξηγεί τη νευρικότητα του
συστήματος απέναντι σε κάθε πιθανότητα νέας πολιτικής έκφρασης. Δεν φοβάται
απαραίτητα το συγκεκριμένο σχήμα που μπορεί να προκύψει. Φοβάται την απόδειξη
ότι υπάρχει κοινωνικό υπέδαφος για κάτι τέτοιο. Φοβάται ότι κάτω από την
επιφάνεια της σταθερότητας υπάρχει μια πραγματικότητα που δεν εκπροσωπείται.
Φοβάται ότι η σιωπή δεν είναι συναίνεση. Φοβάται ότι η αποχή δεν είναι
αδιαφορία. Φοβάται ότι η αναμονή μπορεί να γίνει πολιτική πράξη.
Γι’ αυτό το ερώτημα της εποχής
δεν είναι μόνο ποιος κυβερνά. Είναι ποιος εκπροσωπεί. Δεν είναι μόνο ποιος
διαχειρίζεται. Είναι ποιος εκφράζει. Δεν είναι μόνο ποιος ελέγχει τους θεσμούς.
Είναι ποιος μπορεί να δώσει νόημα σε μια κοινωνία που δυσκολεύεται να
αναγνωρίσει τον εαυτό της μέσα στο υπάρχον πολιτικό λεξιλόγιο.
Η πολιτική αλλάζει όταν αλλάζει
το κεντρικό ερώτημα. Και σήμερα το ερώτημα φαίνεται να μετακινείται: από το
«ποιος μπορεί να κρατήσει τη χώρα σταθερή;» στο «ποιος μπορεί να μετατρέψει τη
σταθερότητα σε συλλογική προοπτική;». Από το «ποιος μπορεί να κυβερνήσει;» στο
«ποιος μπορεί να εκπροσωπήσει;».
Αυτό είναι το σημείο όπου η
πολιτική παύει να είναι απλή επικαιρότητα και γίνεται ιστορία. Όχι επειδή έχει
ήδη εμφανιστεί μια νέα απάντηση. Αλλά επειδή έχει γίνει ορατή η ανεπάρκεια των
παλαιών απαντήσεων.
Το πολιτικό σύστημα, στην Ελλάδα και αλλού, δεν φοβάται πρωτίστως ένα πρόσωπο, ένα κόμμα ή ένα ποσοστό. Φοβάται την αποκάλυψη ότι η αντιπροσώπευση έχει αδειάσει από νόημα. Φοβάται ότι η κοινωνία μπορεί να αναζητήσει νέα γλώσσα. Φοβάται ότι το κενό μπορεί να αποκτήσει μορφή.
Και όταν ένα κενό αποκτήσει
μορφή, τότε η πολιτική παύει να είναι διαχείριση. Γίνεται γεγονός.
…..
Αγαπητέ Thanassis Avgerinos: 1. η απάντηση της "ΕΛΠΙΔΑΣ" - (Ελπίδα για τη Δημοκρατία) στον Δικηγορικό Σύλλογο ήταν επιεικής και υποχωρητική. Ο δικηγορικός Σύλλογος εντάχθηκε μέσα στο φάσμα της ασφαλισμένης καθεστωτικής θεσμικότητας. Δεν πρόκειται για περιστασιακή μάχη, ή διαμάχη. Μεταμόρφωσαν τον δημόσιο χώρο και εκ προδιαδικασίας, σε δικαστήριο εξαίρεσης του λόγου, αναπαραγωγής μηχανισμών αδικίας, αυτούς που υποτίθεται ότι υπηρετούν και καταγγέλουν.
2. Να γίνει νομική και δικαστική διερεύνηση κατάχρησης από μέρους τους των δημοκρατικών θεσμών, του καταστατικού και διακρίσεων.
3. Το σύστημα ανακάλεσε στην εφεδρεία αυτούς που νομίζει ότι μπορεί να τους χρησιμοποιήσει ως αποτρεπτική δύναμη εμπρός στην κατεδάφισή του, που βλέπει να έρχεται. Όταν με τον αποκλεισμό του λόγου, της διαφωνίας την μετατρέπουν σε κίνδυνο τότε δεν μιλάμε για δημοκρατία, αλλά για εξουσίες ολιγαρχικές, φατρίες.
4. Κάθε επιτηρητικός μηχανισμός από δυναστική εξουσία, που έχει την ισχύ αλλοίωσης νοήματος λέξεων, κανονικοποιεί την ακύρωση της δημοκρατίας, είναι απέναντι στον ΛΟΓΟ ΤΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ ενός κινήματος απελευθέρωσης της ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ από την ύπουλη διαρπαγή της. Οι "θεσμικές υποδομές" του συστήματος κάνουν έναν πόλεμο στο νέο και απελευθερωτικό.
ΔΙΕΚΠΕΡΑΙΩΤΙΚΕΣ ΣΥΝΑΘΡΟΙΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΥ. ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ ΤΟ ΚΕΝΤΡΙΚΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ. ΔΙΑΒΑΖΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ ΔΙΗΜΕΡΙΔΑΣ: «…καταγράφουν την κοινωνική πραγματικότητα στην Περιφέρεια Πελοποννήσου, αναδεικνύοντας κρίσιμες διαστάσεις της φτώχειας και του κοινωνικού αποκλεισμού».
Δεν αντιληφθήκατε ότι ο κοινωνικός αποκλεισμός και η φτώχεια είναι προφανή σε αυτή την νυχτερινή φωτογραφία της Πελοποννήσου. Το κέντρο της έρημο, πικρό και σκοτεινό. Όταν ο Fareed Zakaria θέλησε να δείξει τις περιοχές της φτώχειας, χρησιμοποίησε νυχτερινή φωτογραφία της Ευρώπης.
Δυστυχώς οι θεσμοί κράτους, περιφέρειας και ένα αδύναμο πανεπιστήμιο δεν αναγνωρίζουν το προφανές και δεν κατέχουν μια πρόταση αποκατάστασης κοινωνικών, οικιστικών και χωρικών συμμετριών.
Ntinos Papantoniou:
Χαίρομαι να διαβάζω τις δομημένες σκέψεις του Dimitris Tsingos όπως αυτό το κείμενο που αφορά την ελληνική εκπαίδευση και το ελληνικό πανεπιστήμιο.
Ακόμη περισσότερο όταν λειτουργεί ως σκαπανέας μιας βαθύτερης συζήτησης, αναδεικνύοντας όχι μόνο τις αδυναμίες, τις παθογένειες των θεσμών, του δημοσίου σχολείου, αλλά και του κοινωνικού συμβολαίου ,που διαμορφώθηκε τις τελευταίες δεκαετίες ανάμεσα στην ελληνική κοινωνία, την οικογένεια, το κράτος και το πανεπιστήμιο.
Θα μου επιτρέψεις, αγαπητέ Δημήτρη, κάνοντας μια μικρή κατάχρηση του χώρου, να μοιραστώ ορισμένες σκέψεις για το ελληνικό πανεπιστήμιο, που πολλοί γνωρίζουν, αλλά λίγοι συζητούν πραγματικά σε βάθος.
Διαβάζοντας την ανάρτησή σου, θυμήθηκα τη Rossana Rossanda, μία από τις σημαντικότερες μορφές της ιταλικής πολιτικής και πνευματικής ζωής του 20ού αιώνα.
Από την δεκαετία του '60 με τις παρεμβάσεις της για το πανεπιστήμιο και το φοιτητικό κίνημα, που αποτυπώθηκαν και στο έργο της L'anno degli studenti και τα κείμενα της στην ιστορική εφημερίδα Il Manifesto, υποστήριζε ότι το πανεπιστήμιο δεν είναι απλώς ένας χώρος επαγγελματικής κατάρτισης, αλλά ο θεσμός όπου μια κοινωνία αποφασίζει ποια γνώση παράγει, για ποιον σκοπό και προς όφελος ποιας κοινωνικής προοπτικής.
Με αυτή την έννοια, το πανεπιστήμιο αποτελεί ταυτόχρονα χώρο γνώσης και χώρο εξουσίας. Καθορίζει τι θεωρείται σημαντικό, ποιες επιστήμες χρηματοδοτούνται, ποια επαγγέλματα αποκτούν κύρος και, τελικά, ποιο μοντέλο ανάπτυξης επιλέγει μια χώρα.
Στην Ελλάδα της Μεταπολίτευσης όπως γράφεις, διαμορφώθηκε ένα ιδιαίτερο κοινωνικό συμβόλαιο. Η ελληνική οικογένεια πείστηκε ότι η εισαγωγή στο πανεπιστήμιο αποτελούσε σχεδόν τη μοναδική οδό κοινωνικής ανόδου, επαγγελματικής ασφάλειας και προσωπικής καταξίωσης.
Γύρω από αυτή την υπόσχεση οργανώθηκαν ολόκληρες ζωές, οικογενειακοί προϋπολογισμοί, φροντιστήρια, αγωνίες και προσδοκίες.
Οι πανελλαδικές εξετάσεις μετατράπηκαν σε μια σχεδόν εθνική τελετουργία μετάβασης προς ένα υποτιθέμενα καλύτερο μέλλον.
Όμως με το πέρασμα των χρόνων αποδείχθηκε ότι το συμβόλαιο αυτό ήταν σε μεγάλο βαθμό ελλιπές ή και παραπλανητικό.
Η μαζική “παραγωγή” πτυχιούχων δεν συνοδεύτηκε από ένα αντίστοιχο παραγωγικό σχέδιο για τη χώρα.
Οι σχολές και τα πανεπιστημιακά τμήματα δεν δημιουργήθηκαν, στις περισσότερες περιπτώσεις, στη βάση ενός εθνικού και περιφερειακού αναπτυξιακού σχεδιασμού, αλλά συχνά με κριτήρια που εξυπηρετούσαν τις ανάγκες της τοπικής αγοράς, τις πολιτικές και εκλογικές κομματικές επιδιώξεις.
Το πολιτικό σύστημα και τα συνδικάτα συζητούσαν κυρίως για τη διανομή του πλούτου και την κατανάλωση. Το φοιτητικό κίνημα περιορίσθηκε, σε φτωχές περιεχομένου συζητήσεις και στην αριθμολογία των φοιτητικών εκλογών.
Η συζήτηση για την παραγωγή, τη βιομηχανία, τη μεταποίηση, την αγροτική ανάπτυξη, την τεχνολογία και τη δημιουργία νέου πλούτου παρέμεινε περιορισμένη.
Ακόμη και τα πανεπιστήμια έδωσαν συχνά μεγαλύτερη έμφαση στις υπηρεσίες, στη διοίκηση, στην κατανάλωση γνώσης και στο marketing παρά στη μελέτη της παραγωγής και της ανάπτυξης.
Έτσι δημιουργήθηκε ένα βαθύ γνωστικό έλλειμμα. Και όταν μια κοινωνία δεν παράγει γνώση γύρω από την ανάπτυξη, χάνει σταδιακά και το λεξιλόγιο για να την περιγράψει.
Ως άνθρωπος που δραστηριοποιούμαι εδώ και σαράντα χρόνια στην παραγωγή και τη μεταποίηση και έχω βιώσει από κοντά τη σταδιακή μετατόπιση του ενδιαφέροντος, από την παραγωγή προς τις χρηματοδοτήσεις και την οικονομία των επιδοτήσεων, έχω συχνά την αίσθηση ότι αυτό το έλλειμμα το συναντώ καθημερινά.
Όροι όπως βιομηχανική πολιτική, παραγωγικότητα, τεχνολογική κυριαρχία, μεταποίηση, αναγέννηση της υπαίθρου, αγροτική και περιφερειακή ανάπτυξη και στρατηγικός σχεδιασμός απουσιάζουν συχνά από τον δημόσιο διάλογο.
Το αποτέλεσμα είναι όχι μόνο οικονομική αλλά και πνευματική στασιμότητα.
Η κριτική της Rossanda αποκτά εδώ ιδιαίτερη σημασία. Το πανεπιστήμιο δεν πρέπει να είναι ένας μηχανισμός αναπαραγωγής κοινωνικών προσδοκιών ούτε ένα εργοστάσιο παραγωγής τίτλων σπουδών.
Πρέπει να είναι ένας χώρος ελευθερίας, κριτικής σκέψης και δημοκρατικής παραγωγής γνώσης.
Ένας θεσμός που θα εκπαιδεύει νέους ανθρώπους ικανούς όχι μόνο να εντάσσονται στην αγορά εργασίας αλλά και να κατανοούν, να αμφισβητούν και να μετασχηματίζουν την πραγματικότητα.
Γι’ αυτό η συζήτηση για το ελληνικό πανεπιστήμιο δεν μπορεί να εξαντλείται στις εξετάσεις, στα μηχανογραφικά ή στις αλλαγές που φέρνει κάθε νέος υπουργός Παιδείας.
Πρέπει να ανοίξει μια βαθύτερη συζήτηση για τα προγράμματα σπουδών, για τη σχέση τους με την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας, για τη θέση της βιομηχανίας, της γεωργίας, της τεχνολογίας και της καινοτομίας μέσα στο ακαδημαϊκό σύστημα.
Παράλληλα, τα πολιτικά κόμματα, το φοιτητικό κίνημα, οι σύλλογοι γονέων αλλά και η ίδια η ακαδημαϊκή κοινότητα οφείλουν να ανοίξουν αυτή τη συζήτηση.
Στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες η πρόσβαση είναι ελεύθερη και η αξιολόγηση μεταφέρεται κυρίως κατά τη διάρκεια των σπουδών.
Η Ελλάδα χρειάζεται ένα σύστημα που να δίνει περισσότερες ευκαιρίες στους νέους ανθρώπους και λιγότερη εξάρτηση από μία και μόνο εξεταστική διαδικασία που συχνά καθορίζει τη ζωή τους.
Το μεγάλο ζητούμενο, ωστόσο, είναι βαθύτερο. Δεν αφορά μόνο το πώς μπαίνουν οι νέοι στο πανεπιστήμιο αλλά το γιατί μπαίνουν και τι κοινωνία τους περιμένει όταν βγαίνουν από αυτό.
Για δεκαετίες η χώρα επένδυσε στο «καταναλώνω» και λιγότερο στο «παράγω». Ίσως ήρθε η ώρα να επαναπροσδιορίσουμε την αποστολή του ελληνικού πανεπιστημίου και να το συνδέσουμε ξανά με τη γνώση, την παραγωγή, την καινοτομία και την περιφερειακή ανάπτυξη, όπως έλεγε και έγραφε ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης.
Γιατί τελικά το ερώτημα δεν είναι μόνο τι πανεπιστήμιο θέλουμε. Το πραγματικό ερώτημα είναι τι χώρα θέλουμε. Και το πανεπιστήμιο αποτελεί πάντοτε τον καθρέφτη της απάντησης που δίνει μια κοινωνία σε αυτό το ερώτημα. Λιγότερα
Όταν το 2001 ξεκινήσαμε την έρευνα αγοράς για το 'Ηλεκτρονικό Φροντιστήριο', δηλαδή το e-Frontistirio, συντομογραφία του οποίου είναι το eFront - το πρώτο προϊόν της Epignosis που ακόμα διαγράφει μια εξαιρετικά επιτυχημένη πορεία στη διεθνή αγορά - μείναμε έκπληκτοι με δυο πράγματα:
1. Το μέγεθος της δαπάνης: Η ελληνική οικογένεια δαπανούσε συνολικά περισσότερα από €2.000.000.000 (δυο δισεκατομμύρια ευρώ) σε ετήσια βάση για το φροντιστήριο των παιδιών της. Το ποσό είναι απλά *συγκλονιστικό* (φανταστείτε ότι ένα πολυετές ΕΣΠΑ είναι περίπου €20B - άρα ο έλληνας φορολογούμενος πληρώνει περίπου ένα ΕΣΠΑ από την τσέπη του για την *ενισχυτική διδασκαλία* των παιδιών του!).
2. Τα κοινωνικά χαρακτηριστικά του φροντιστηρίου: Μια πολύ πιεσμένη οικονομικά οικογένεια στο Κερατσίνι και μια ιδιαίτερα εύπορη οικογένεια στην Πολιτεία πλήρωναν περίπου τα ίδια χρήματα για φροντιστήριο - σίγουρα στην ίδια τάξη μεγέθους. Ήταν ένας νέος ορισμός του 'αγαθού πρώτης ανάγκης'. Για αυτό οι αγρότες που έκλειναν τους δρόμους φώναζαν 'δεν έχουμε να πληρώσουμε τα φροντιστήρια των παιδιών μας'.
Πίσω από αυτό το γεγονός βέβαια κρυβόταν κάτι τρομακτικά δυσάρεστο: Το ανομολόγητο κοινωνικό συμβόλαιο ήταν πως 'θα πληρώνετε όλοι αυτό το 'νταβατζιλίκι' και στη συνέχεια με μια αντικειμενική διαδικασία θα μπαίνετε σε σχολές τριτοβάθμιας εκπαίδευσης μέσα από τις οποίες τα παιδιά σας θα 'αποκατασταθούν'.'
Για αυτό έφτασαν οι πανελλήνιες να είναι ο μοναδικός αξιόπιστος θεσμός στη νέα ελληνική δημοκρατία. Τη μια φορά που διέρρευσαν τα θέματα, έπεσε η κυβέρνηση (κυριολεκτικά, το σκάνδαλο Ράμμου).
Για αυτό αυτό έφτασαν τμήματα νηπιαγωγών ή αστυνομικών να έχουμε κάποια στιγμή βάση γύρω στο 19 (τουλάχιστον στις διαδηλώσεις τρώγαμε δακρυγόνα που εκτόξευαν αριστούχοι, κάτι είναι κι αυτό).
Το ανομολόγητο αυτό όμως κοινωνικό συμβόλαιο οδήγησε στην κατάρρευση του μεταπολιτευτικού συστήματος το 2010. Όταν όλοι έπρεπε να 'λαδώσουν' (έστω και εμμέσως) για να 'αποκατασταθούν' στην πραγματικότητα κανονικοποιούσαν και αποδέχονταν τη διαφθορά, η οποία στα ανώτερα κλιμάκια έφτασε σε επίπεδα Λατινικής Αμερικής, ίσως και υψηλότερα.
Έφτασα να νομίζω πως κανείς δεν μπορεί να κατανοήσει τι ακριβώς συνέβη με την 'ελληνική κρίση' αν δεν μελετήσει σε βάθος το φαινόμενο του φροντιστηρίου, όπως έγραφα το 2012: https://www.tsigos.gr/2012/08/deree.html
Τα τελευταία χρόνια παρατηρεί κανείς ότι η παράνοια του φροντιστηρίου αντικαθίσταται από μια νέα, εκείνη του ιδιωτικού σχολείου.
Η ελληνική κοινωνία εγκαταλείπει μαζικά το δημόσιο σύστημα εκπαίδευσης με αποτέλεσμα την επιταχυνόμενη κατάρρευση του τελευταίου. Ακριβώς το ίδιο έγινε και με το δημόσιο σύστημα υγείας: Όταν όλοι έφτασαν να απευθύνονται σε ιδιωτικά νοσοκομεία και κλινικές για οποιαδήποτε ιατρική φροντίδα, η κατάρρευση του ΕΣΥ κατέστη μια αυτοεκπληρούμενη προφητεία, με τις όποιες εξαιρέσεις απλώς να επιβεβαιώνουν τον κανόνα.
Γεννήθηκα το 1977. Στα δικά μας χρόνια, αν εξαιρέσει κανείς τα σχολεία εγνωσμένου κύρους - της ελίτ, για να το πούμε όπως είναι - όπως το Κολλέγιο, η Σχολή Μωραΐτη και το Αρσάκειο (μιλώντας για εκείνη την εποχή, '80 και '90) ο βασικός λόγος που κάποιος πήγαινε σε ιδιωτικό σχολείο ήταν η αδυναμία του να περάσει τις τάξεις στο δημόσιο. Πήγαινε επί της ουσίας για να αγοράσει ένα απολυτήριο Λυκείου (το οποίο έφτασε να μην έχει καμία αξία).
Σήμερα όμως η κατάσταση είναι εντελώς διαφορετική. Βλέπουμε μεγάλα διεθνή funds να εξαγοράζουν σημαντικά ιδιωτικά σχολεία (Εκπαιδευτήρια Δούκα, Κωστέα - Γείτονα, Σχολή Μωραΐτη, κ.α.). Βλέπουμε ακόμα δεκάδες νέα, ανώνυμα ιδιωτικά σχολεία να ξεπηδούν σε περιοχές χαμηλού εισοδήματος, όπως η Δυτική Αθήνα. Για ποιο λόγο συμβαίνει αυτό; Τι αναζητούν οι γονείς που στέλνουν τα παιδιά τους μαζικά στην ιδιωτική εκπαίδευση;
Δυστυχώς η θέση και μόνο του ερωτήματος προκαλεί θλίψη. Δείτε τους πιθανούς λόγους:
1. Υψηλότερο επίπεδο εκπαίδευσης.
2. Δημιουργία φιλικών δεσμών με παιδιά ισχυρών οικογενειών.
3. Φυγή στο εξωτερικό για σπουδές αμέσως μετά τη μέση εκπαίδευση.
4. Κοινωνικό στάτους - αναγνώριση.
5. Ωράρια που βολεύουν την εργαζόμενη οικογένεια (συχνά οι γονείς δουλεύουν μέχρι τις 6:00 πλέον - τι κάνει για αυτό το δημόσιο σχολείο).
6. Αποφυγή μεταναστών (ή, για να το πω με το λεξιλόγιο όσων σκέφτονται έτσι, "να μην έχει Αλβανούς / Πακιστανούς / Γεωργιανούς κλπ κλπ -- Ή, όπως έλεγαν παλιότερα σε ΗΠΑ, Αυστραλία και Γερμανία, "να μην έχει Έλληνες").
7. Να μην έχει απεργίες και καταλήψεις.
Κάντε ένα πείραμα στη δική σας οικογένεια, εφόσον επιλέξατε κι εσείς ιδιωτικό σχολείο, να δείτε ποιος είναι ο πραγματικός λόγος. Ρωτήστε γνωστούς και φίλους, προσπαθώντας να πάρετε αυθόρμητες και ειλικρινείς απαντήσεις.
Τα αποτελέσματα θα σας εκπλήξουν. Ένα νέο ρήγμα γεννιέται στην ελληνική κοινωνία. Δημιουργείται μπροστά στα μάτια μας και κάνουμε πως δεν το βλέπουμε.
Ο Robert Reich ήταν υπουργός εργασίας στις ΗΠΑ επί Κλίντον. To 2018 έγραψε το υπέροχο βιβλίο "The Common Good" όπου λίγο πολύ ισχυρίζεται πως η άνθιση της ιδιωτικής παιδείας στις ΗΠΑ (μέχρι πολύ πρόσφατα εκεί, στο κέντρο του καπιταλισμού, επικρατούσε η δημόσια παιδεία!) θα καταστρέψει το 'αμερικανικό όνειρο', ακριβώς γιατί θα δημιουργήσει ένα ρήγμα στην κοινωνία.
Στην Αμερική το βλέπουμε ήδη να συμβαίνει. Οι ΗΠΑ πληρώνουν ήδη το τίμημα αυτής της πολιτικής - διότι είναι μια καθαρή πολιτική απόφαση η διαχρονική υποβάθμιση της δημόσιας παιδείας - ενώ σύντομα ο λογαριασμός θα έρθει και στη μικρή Ελλάδα μας.
Τα πιο έξυπνα μυαλά της χώρας για πολλές δεκαετίες θα έμπαιναν στο ΕΜΠ, στην Ιατρική, στη Νομική ή στη Φιλοσοφική Αθηνών. Κάποιοι ελαφρώς παρακάτω, όπως ο υποφαινόμενος, θα έμπαιναν στο Πανεπιστήμιο Κρήτης (η μεγαλύτερη τύχη της ζωής μου!) ή και σε άλλα εξαιρετικά περιφερειακά πανεπιστήμια και ΤΕΙ (με την ορολογία της εποχής).
Σήμερα στο ελληνικό τριτοβάθμιο σύστημα θα πάνε μόνο όσοι δεν έχουν να πληρώσουν για να φύγουν στο εξωτερικό στα 18. Αυτό σιγά σιγά θα μετατρέψει την ελληνική οικονομία σε μια 'μονοκαλλιέργεια του τουρισμού', όπως θα έλεγε ο μεγάλος δάσκαλος Μιχάλης Χαραλαμπίδης. Δηλαδή, θα μας κάνει κάτι αντίστοιχο της Ταϊλάνδης, της Αιγύπτου ή το Μαρόκου.
Σκεφθείτε το καλά και πράξτε αναλόγως.
Όχι, δεν αναζητώ ήρωες που θα στείλουν τα παιδιά τους σε ένα δημόσιο σύστημα που καταρρέει - όπως προστάζει μια πολιτική δεκαετιών.
Ευελπιστώ να ενεργοποιήσω Πολίτες οι οποίοι θα απαιτήσουν όσο πιο επιτακτικά γίνεται τον πολλαπλασιασμό της επένδυσης σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης. Όχι την αύξηση κατά 10% ή 15%. Τον πολλαπλασιασμό της κατά 2 ή 3 φορές. Είναι όρος επιβίωσης.
Διότι αν οι πολιτικάντηδες σας πούνε ότι 'ενδιαφέρονται για την παιδεία', μπορείτε να τους απαντήσετε όπως οι Αμερικάνοι φίλοι μας:
Money talks, bullshit walks. Λιγότερα
ΤΕΙ - Deree - Αγγλία και η εθνική παράνοια πανελληνίων & φροντιστηρίου
Λιγότερα
tsigos.gr
ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΕΛΙΔΑ www.tinakanoume.gr η γραφή είναι επεξεργασία εργαλείων αλλαγών. Είναι οικοδόμηση προϋποθέσεων συνείδησης πράξης Δεν επαρκούν οι αναλύσεις, η διαπίστωση συμπτωμάτων. Πολιτικός λόγος είναι η ανάγνωση των αιτίων, και η πρόταση που μπορεί να μετουσιωθεί σε πράξη μετασχηματισμών. Η ΧΩΡΑ είναι καταδικασμένη σε ανεπίστροφη πορεία από το ανεπαρκές, διεφθαρμένο, πολιτικό προσωπικό. Από την κομματοκρατία έως και την σημερινή έκφραση της αριστεροκαπηλείας, το παρακρατικό βάθος και διαπλοκή. Ένα προσωπικό άγνοιας, ιδιοτέλειας, μεταπρατισμού. Μαζί με την πολιτική χάθηκε ο δημόσιος χώρος του λόγου και της ευθύνης. Η ΑΔΥΝΑΜΙΑ ΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗΣ ΘΕΤΙΚΟΥ ΛΟΓΟΥ προοπτικής και νέων κομμάτων οφείλεται σε: 1.) κυριαρχία παρωχημένων και ψεύτικων εννοιολογήσεων, 2.) αναδιάταξη θέσεων του παλιού πολιτικού προσωπικού 3.) αντιλήψεις άμυνας κεκτημένων χωρίς στρατηγικό βάθος και 4.) άγνοια σχέσεων τεχνικών οικονομίας και πολιτικής διεύθυνσης. Ότι απαιτείται η κλασσική και φιλοσοφική παιδεία για την διαχείριση του πολιτικού και της πόλης, αυτά που η χρηματιστική ολιγαρχία και η δικτατορία των αγορών δεν θέλουν να συμβαίνει.
