1. ΤΟ ΚΙΝΗΜΑ ΤΕΜΠΩΝ ΣΤΙΣ ΡΑΓΕΣ ΑΣΦΑΛΟΥΣ ΔΙΑΔΡΟΜΗΣ: ΒΗΜΑΤΙΣΜΟΙ ΓΙΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΟΛΟΚΛΗΡΩΣΗ – ΗΓΕΣΙΑ – ΜΕΤΑΒΑΤΙΚΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ - Η ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΟΥ ΚΑΙ Η ΥΠΟΝΟΜΕΥΣΗ.

 Ιδιαίτερα τον τελευταίο καιρό δραστηριοποιούνται μηχανισμοί όχι μόνο υπονόμευσης, συκοφάντησης του κινήματος των Τεμπών, αλλά και αποδόμησης της ηγετικής φυσιογνωμίας της Μαρίας Καρυστιανού. Συγκροτούνται και προληπτικά δικαστήρια γνώμης ασαφούς αφετηρίας ή υπογείων του παρακρατικού βάθους. Υπερβολική «αγάπη» που τους οδηγεί να προβάλουν φόβο λοξοδρόμησης από στόχους. Κόντρα στον ευκρινή λόγο, άρνησης του αήθους συστήματος, δηλώνουν υποσυνείδητα κίνητρα αναστολών και φόβου απέναντι σε ένα κίνημα που αμφισβητεί το σαπισμένο παλιό. Είναι μια έμμεση αποδοχή ενός συντηρητικού κομφορμισμού.                                                                                                                                   Βγήκαν μπροστά κάποιοι ιστρούχτορες της δεκάρας, σε σελίδες να συμβουλεύουν την Καρυστιανού ποιες πρέπει να είναι οι «παρέες». Φοβούνται, λένε, αυτούς που έφεραν περικεφαλαίες στις διαδηλώσεις για τις Πρέσπες, θέτουν ερωτήματα για το αν σέβεται τον όρκο του Ιπποκράτη κλπ. Ξεχνούν ότι Δημοκράτες που σέβονται τα «Τέμπη» είναι όσοι αποδέχονται την κοινωνική μας σύμβαση ότι οι αποφάσεις πρέπει να είναι συμβατές με την θέληση της πλειοψηφίας. Όποιος αρνείται αυτό το αξίωμα δεν είναι ειλικρινής διεκδικητής δικαιοσύνης για τα Τέμπη. Και πρέπει να πετάξουν από πάνω τους την σκόνη του παλαιοκομματισμού, μαξιμαλιστικές αερολογίες, να βγάλουν τις παρακμιακές συμπλεγματικές εσωτερικές τους ιδεοληπτικές περικεφαλαίες που δεν βλέπουν. Οι κινητοποιήσεις προβάλλουν την απόφαση ότι μέσα από το υπάρχον πολιτικό σύστημα δεν μπορούν να υπάρξουν εναλλακτικές.

ΟΙ ΠΙΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΕΣ ΙΔΕΕΣ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΜΕΘΟΔΟΙ

     Προφανώς ο αγώνας είναι σε δύο μέτωπα: απέναντι στην κυρίαρχη τάξη, την επικίνδυνη κακιστοκρατία, αλλά και απέναντι στην υπονόμευση.                                                                                      

Στόχος του κινήματος των Τεμπών είναι η επανεγγραφή κανόνων της πολιτικής. Είναι άρνηση συμμετοχής ως μια ακόμα μονάδα στο αριστεροδεξιό υπάρχον σύστημα. Είναι η κατάκτηση μιας νέας δικαιακής και κρατικής δημοκρατικής θεσμικότητας συνάντησης με την κοινωνία.

 Έτσι δεν θα  μοιάζει αυτό που θα έρθει με αυτό που πρέπει να ξεπεραστεί.

Από την κινηματική οριζοντιότητα Η ΜΕΓΑΛΗ ΜΕΤΑΒΑΣΗ ΟΔΗΓΕΙ ΣΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΠΑΙΔΕΙΑ ΜΝΗΜΗΣ ΚΑΙ ΣΧΕΔΙΟΥ. Οι ενδιάμεσες βαθμίδες δεν αναμειγνύουν εμπειρισμούς, αποφεύγουν υποκειμενικούς διαισθητισμούς. ΣΤΑΘΕΡΑ ΚΑΙ ΣΥΝΕΙΔΗΤΑ, ΜΕ ΣΚΕΨΕΙΣ ΜΕΘΟΔΟΛΟΓΙΚΩΝ ΑΡΧΩΝ.                                                                                                                                      

-ΠΑΡΑΔΟΧΕΣ ΒΟΗΘΕΙΑΣ:                                                                                                                                      -Αντώνης Ανδρουλιδάκης: «χρειαζόμαστε πρόγραμμα για τον τόπο…» σελ. 31, «για την επανάσταση των ψυχών…» σελ. 195 -Βιβλίο «ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΤΡΑΥΜΑ»,  και πρόσφατες δημοσιεύσεις του στο fb με προτάσεις του για το κίνημα Τεμπών.                                                               

       - Μιχάλης Χαραλαμπίδης, «Οι Δημοκρατίες για να είναι Δημοκρατίες τιμωρούν – Επιβολή πολιτικού φόρου», ομιλία του στον Άλιμο που οργανώθηκε από το κίνημα «ΣΙΩΠΗΛΗ ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑ ΠΟΛΙΤΩΝ» στις 21 Ιουλίου 2011. (Στο βιβλίο του ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΠΑΙΔΕΙΑ)                                                                                                                                                                                                                             

       - Giorgio Agamben: «Τι είναι κίνημα».

(ΠΛΑΙΣΙΩΣΗ ΕΙΚΟΝΑΣ: ΜΕΡΟΣ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗΣ ΤΟΥ ΑΝΤΩΝΗ ΑΝΔΡΟΥΛΙΔΑΚΗ)

Γρηγόρης Κλαδούχος – Ξυλόκαστρο – 10 Νοεμβρίου 2025

2. «ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΙΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΑΠΟ ΤΟ ΔΙΚΑΙΟ». - ΤΟ ΚΙΝΗΜΑ ΤΩΝ ΤΕΜΠΩΝ – Η ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΟΥ ΣΤΑ ΠΡΟΛΗΠΤΙΚΑ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ ΓΝΩΜΗΣ - ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗ. (ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΟΡΙΑ. ΚΑΘΟΡΙΖΟΥΝ ΕΝΑ ΣΥΝΟΡΟ).

αναρτήθηκε από : tinakanoumegk on : Δευτέρα 29 Δεκεμβρίου 2025 0 comments

Είναι ημέρες ανάδειξης συμπλεγματικής φιλολογίας διαιτητών, αξιολογητών, ιεροεξεταστών. Γράφουν στο διαδίκτυο, στο facebook με την έπαρση του «ξέρεις ποιος είμαι εγώ;». Τί κρύβεται πίσω από φόβο τεχνοκρατών;

- ΕΝΔΕΙΚΤΙΚΑ: ΑΠΑΝΤΗΣΗ σε δημοσιεύσεις ΜΠΕΛΑΝΤΗ (δικηγόρος, αποφεύγει να αναφέρει το όνομα της Καρυστιανού) και ΛΑΚΟΠΟΥΛΟ (δημοσιογράφο).

Κριτική μπορείς να κάνεις όταν ζει ή πεθάνει κάποιος ή κάτι. Αυτοί κάνουν κριτική σε κάτι που δεν έχει γεννηθεί. Αυτό προδίδει φόβο. «Έχουν» τον φόβο ενός «δεξιού» ακόμα κινήματος, ή τον φόβο ανατροπής της καθεστηκυίας τάξης αξιών, θεσμών, ανθρώπων; Προφανώς, απορρίπτουν το νέο που αμφισβητεί, δεν ανέχονται την κινηματική δυναμική των Τεμπών, που θέτει όλους μπροστά σε υποχρεώσεις αυτοκριτικής, πως δηλαδή με το πολιτικό παρελθόν τους συνέβαλαν, στήριξαν πολιτικές δυνάμεις, που έφεραν την χώρα σε αυτή την παρακμή.

Επιλεκτικός προληπτικός έλεγχος, ώστε να δικαιούται κάποιος να μπει στον πολιτικό αγώνα, απολογίες πριν κάποιο παράπτωμα και άλλα τέτοια είναι λογικές Παπαδόπουλου (του 67), Μπέρια και κάθε λογής ιεροεξεταστή. Πού είναι το αρμόδιο γραφείο να περάσουμε όλοι, να μετρηθούμε με το ταξικό βαθμόμετρο της ζωής μας, να περάσουμε όλοι από τους κεντροεπίτροπους για πιστοποιητικά κοινωνικού και πολιτικού στάτους;

Ανέλαβαν εργασία και οι διαμεσολαβητές του παρακμιακού παρόντος. Στοχεύουν στην ανακύκλωση του παλιού, επαναπροτείνουν την συνέχεια της τάξης κοινωνικού ελέγχου, την συντήρηση του υποτελούς μικροανθρώπου.

Προφανώς ο αγώνας ηθικής, δημοκρατικής, δημιουργικής αναγέννησης έχει δύο μέτωπα: απέναντι στην πολυπρόσωπη κυρίαρχη τάξη, την επικίνδυνη κακιστοκρατία, αλλά και απέναντι στην υπονόμευση. Συγκροτούνται και προληπτικά δικαστήρια γνώμης σκοτεινής αφετηρίας ή υπογείων παρακρατικού βάθους. Η ανοησία ή και η εντεταλμένη συκοφάντηση είναι το δηλητηριασμένο δόλωμα της άμυνας ενός καθεστωτικού συστήματος με εσωτερικό καταμερισμό αυτής της εργασίας στους φορείς του, θεσμικούς και ανθρώπινους. Σε ένα κράτος που κυβερνούν ψεύτικες πλειοψηφίες, μιας δημοκρατίας χωρίς λαό, η ίδια η ιδέα της πολιτικής αντιπροσώπευσης έχει καταργηθεί.

Το παιδί της Καρυστιανού το σκότωσαν όχι τα μνημόνια αλλά οι μνημονιακοί, που μεταπολιτευτικά ήταν όλοι τους. Να μας πουν οι παραπάνω αναφερόμενοι και ΟΛΑ ΤΑ ΚΟΜΜΑΤΑ, τι είπαν, τι έκαναν, πότε αξιολόγησαν τους σιδηροδρόμους ως ένα από τα κλειδιά της ανάπτυξης, πότε έκαναν το θέμα των Ελληνικών σιδηροδρόμων δημόσια θεματική.

ΑΚΟΜΑ ΔΕΝ ΧΩΝΕΨΑΝ ΟΤΙ:                                                                                                                                       - Το πανελλήνιο κίνημα των Τεμπών δεν δημιουργήθηκε από ηγέτες προϊόντα της ηγεμονίας των μάρκετινγκ της επικοινωνίας, της αγοράς.

- κινήματα δημιουργούνται όταν κυριαρχεί η κρίση των κομμάτων.

- το κίνημα των Τεμπών κοινωνικοποιεί, αρνείται τον εξουσιαστικό κοινωνικό έλεγχο.

- αφετηρία ήταν η απόδοση αξίας στην ανθρώπινη ζωή.

- Το θέμα της αντιδιαφθοράς έχει μια κεντρικότητα – η ατιμωρησία διογκώνει την διαφθορά.

- Δεν υποστασιοποιείται με ένταξη σε κατηγορίες ψευδών υπαρκτών συνειδήσεων δεξιάς αριστεράς. Έχουν πρόσφατη πιστοποίηση συγγένειας.                                                         -

Τα σημερινά κινήματα οφείλουν να υπερβούν τους νομικισμούς, να εξελιχθούν μορφωτικά, να διευρυνθούν στα πλαίσια της πολυδιάστατης πολιτικής παιδείας σε προτάσεις πολιτικής συγκρότησης και αναζήτησης οικοδόμησης ενός υγιούς συστήματος Ελλάδα.                                                                        Φόβος επικρατεί μήπως η κραυγή ύπαρξής τους μεταφραστεί σε φιλοδοξία προγραμματικού μέλλοντος, καταστροφής των θεσμικού παρασιτισμού, της ανηθικότητας.                                                                      Θα ήθελαν κινήματα νομικίστικα, οικονομίστικων συντεχνιασμών.                                                                   Η δικαιοσύνη πρέπει να υπηρετεί το δίκαιο. Κανένα Σύνταγμα δεν επιτρέπει τα νοσηρά φαινόμενα που συμβαίνουν. Το Σύνταγμα δεν είναι μια περίκλειστη κατηγορία. Σήμερα το χρησιμοποιούν για να μειώσουν τον συνταγματισμό σε επιστήμη και μηχανική διακυβέρνησης. Όπως πρόσφατα γράφει σε βιβλίο και συνεντεύξεις του ο Γκαετάνο Ατζαρίτι (καθηγητής συνταγματικού δικαίου), «ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΙΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΑΠΟ ΤΟ ΔΙΚΑΙΟ» και «το πρόβλημα είναι πως να παραμείνουμε μέσα στα θεσμικά όργανα, φέρνοντας την κοινωνική σύγκρουση».

Το κίνημα των Τεμπών είναι η επανεγγραφή κανόνων της πολιτικής, η άρνηση συμμετοχής ως μια ακόμα συμπληρωματική μονάδα στο αριστεροδεξιό υπάρχον σύστημα. Είναι η κατάκτηση μιας νέας δικαιακής και κρατικής δημοκρατικής θεσμικότητας, συνάντησης με την κοινωνία. Οι παραπάνω (Μ και Λ) στους οποίους αναφέρθηκα, δεν αναγνωρίζουν ότι από το υπάρχον πολιτιστικό και πολιτικό σύστημα δεν υπάρχουν εναλλακτικές. 

ΕΙΝΑΙ ΚΕΝΤΡΙΚΟ: Η επιστροφή της πολιτικής. Η απουσία της διαλύει το μυαλό και τις ανθρώπινες σχέσεις. Η ανάκτησή της ως σχέδιο, πρόταση συμπληρωματικότητας υποκειμένων σε ορίζοντα κοινών ευγενικών στόχων είναι η Ανθρωπολογική Ελληνική Οντολογία. Με διαλεκτική, που βρίσκεται απέναντι στην ερειστικότητα που εκβαρβαρίζει. Αλλά και με αντιστροφή του δικαιώματος τιμωρίας: δεν θα τιμωρείται ο επιτηρούμενος. Οι πολίτες θα μπορούν να τιμωρούν. ΣΤΟ ΒΑΘΟΣ ΑΥΤΩΝ ΤΩΝ ΕΝΝΟΙΩΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΥΤΗ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑΣ.

Το στοίχημα είναι η διαδικασία και τα περιεχόμενα, πως με τρόπο νέο θα συγκλίνουν οι δημοκρατικές παραδόσεις, διαφορετικές πολιτισμικές ταυτότητες στο συντακτικό ενός νέου πολιτικού υποκειμένου.                                                                                                                                                    

Απαιτούν από την Καρυστιανού όσα βάζει ο νους τους. Τους υπενθυμίζω ότι και από κατάκτηση της ελάχιστης πολιτικής παιδείας προκύπτει ότι: ο λόγος του αρχηγού είναι να υπενθυμίζει αξίες, να κρατάει την σημαία τους, να εξασφαλίζει συνοχή και συνέχεια.                                                                                                                                                    - Με το κίνημα των Τεμπών η κοινωνία απαιτεί να είναι ορατή.                                                                             - Ορίζει την πορεία αναγέννησης από μια ηθική και πνευματική αυτοδιαμόρφωση.                                        - Η πολιτική συγκρότηση οικοδομείται από αυτή την εκτεταμένη ιερή συναισθηματική ενότητα.                                                                                                                                                                      - Μια νέα πολιτική συγκρότηση από το κίνημα των Τεμπών θα είναι μια πολιτισμική πρόταση νέας ιεράρχησης αναγκών του βίου.

Γρηγόρης Κλαδούχος                                                                                                                                                Ξυλόκαστρο Κορινθίας                                                                                                                                        

29 Δεκεμβρίου 2025

3. ΤΙΣ ΒΟΥΛΕΤΑΙ ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΙΝ; - ΑΥΤΟΑΜΥΝΑ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΣΥΝΟΡΙΟΦΥΛΑΚΕΣ ΤΟΥ – Η ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΟΥ, ΟΙ ΠΟΛΙΤΕΣ.

Έχουν αφηνιάσει τα σκυλιά της κακιστοκρατικής κάστας. Οι πολιτικοί μετασχηματισμοί μέσα στην κοινωνία, το κίνημα των Τεμπών και η εξαγγελία της Καρυστιανού τους έχει θορυβήσει.
Απύθμενο το θράσος τους, εξασφαλισμένοι από προνομιούχες θέσεις της πολιτικής και επικοινωνιακής πυραμίδας. Διασπείρουν παραλυτικό φόβο περαιτέρω διάλυσης του κοινωνικού ιστού. Το ψυχωτικό τους παραλήρημα, αλλά και η ασύγνωστη λειτουγική τους υπεράσπιση από λίγους μέσα στην κοινωνία, οι διαδικτυακοί τραμπουκισμοί θυμίζουν ιαχές και τραμπουκισμούς της ακροδεξιάς απέναντι σε ότι θεωρείται ξένο, διαφορετικό, εισβολέας, που θέλει να φάει το ψωμί μας, να αμφισβητήσει την κατεστημένη τάξη μας. Με νεαντερτάλεια ανακλαστικά έχει εξαπολυθεί μια επίθεση σε αυτούς που διεκδικούν το δίκαιο, τα πολιτικά τους δικαιώματα, σε όσους αντιστέκονται στην μοίρα που τους επιφυλάσσει το πλέγμα του ψευτοδημοκρατικού φάσματος.
Εάν υπήρχαν υγιείς θεσμοί του κράτους και των τριών εξουσιών του, θα έπρεπε να δηλώσουν την αντίθεσή τους στην πίεση ολοκληρωτικής φύσης απέναντι στα πολιτικά δικαιώματα όχι μόνο της Μαρίας Καρυστιανού. Κάθε πολίτης σήμερα αισθάνεται ότι κανένα δικαίωμά του δεν είναι προστατευμένο, ότι η υπέρβαση του δημοκρατικού συστήματος έχει πολλά κενά στο νομικό πεδίο, η φασιστικού τύπου αντεπίθεση μιας κατεστημένης τάξης προκαλεί και υποθάλπτει το μίσος, την απαξίωση, την απόρριψη, την τρομοκράτηση.
Στην ανορθολογική απάντηση στην κοινωνική και πολιτική έκρηξη των Τεμπών δραστηριοποιείται ένα δύσπιστο ή φοβικό λαϊκό κοινό. Απαιτούν αυτά που δεν απαιτούν από αυτούς που διαφεντεύουν τις τύχες τους. Απαιτούν από την Καρυστιανού να κατεβεί με ανά χείρας τις 1000 πολιτικές εντολές, διακηρύξεις. Αισθάνονται υπερεπαρκείς κριτές αν και ελαφρόμυαλοι, ή χαμηλής πολιτικής παιδείας. Πάντα στρατολογείται η αμάθεια, ο μικροεγωισμός. Είναι οι μικρέμποροι λιανικής ληγμένων, κάποιοι φανατικοί, οι αγνώστου αφετηρίας αμύνονται ως συνοριοφύλακες του ετοιμόρροπου κάστρου της παρακμής. (Είδα πολλούς να αναπαράγουν ρόλο Τασσώς Καββαδία: φόβος μικρομεσαίας επηρμένης προς «παρακατιανούς» που ήθελαν να μπουν στον οικογενειακό κύκλο της).
Η χώρα θέλει πολυδιάστατη θεσμική ολοκλήρωση, όχι δημοκρατία για τα κόμματα, αλλά κόμματα για την δημοκρατία, Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΕΚΣΥΓΧΡΟΝΙΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΕΚΣΥΓΧΡΟΝΙΣΜΟΣ. Η μεγάλη πολιτική θα παράξει καινοτομικές ιδέες, θα συγκροτήσει πνευματικά οικοδομήματα που θα οδηγήσουν σε υλικά οικοδομήματα.
Από το κίνημα των Τεμπών και με την θέληση της Καρυστιανού πρέπει να οδηγηθούμε σε ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΑ, ΙΚΑΝΑ να επουλώσουν τις κοινωνικές, δημοκρατικές ρωγμές, να αρθούν οι κοινωνικές και περιφερειακές ασυμμετρίες, με ισχυρή ηθικά και παραγωγικά χώρα θα γίνουν καλύτεροι λογαριασμοί με τον εξωτερικό παράγοντα.
*
Η επίθεση στην Καρυστιανού είναι απόδειξη ότι δεν μπορούν να διαχειριστούν την κρίση τους. Η Καρυστιανού πήγε στον κόσμο, στις πλατείες, στα θέατρα. Όταν πριν λίγες ημέρες μίλησε στο ΚΟΝΤΡΑ, που ήταν ο μόνος και προνομιακός χώρος ενός συστήματος ανεπάρκειας και ιδιοτέλειας, τρελάθηκαν. Έβαλαν σε κίνηση όλες τις εφεδρείες, τις ύβρεις, τα μαφιόζικα μηνύματα. Ενεργοποίησαν κάθε συμπλεγματικό ατομικό ανθυποδιαχειριστή καταστολής.
*
Απέναντι στους αρνητές δικαιωμάτων απαιτούνται συγκροτημένες και ψύχραιμες απαντήσεις. Όπως γράφω στις 6 Μαρτίου του 2025 στην «ΦΩΝΗ ΤΗΣ ΚΟΡΙΝΘΙΑΣ»: «Έκκληση προς αποφυγή λαθών τακτικής… Προσοχή δεν χρειάζονται απαντήσεις σε προβοκάτσιες…το σύστημα θα χρησιμοποιήσει και έχει χρησιμοποιήσει όλα τα μέσα… ο εκδικητισμός τους – τους οδηγεί σε αδιέξοδες παράφρονες ενέργειες…».
Αυτό που θα προκύψει από το κίνημα των Τεμπών είναι ηθικά ορθό. Η στρατηγική του απόδοση θα εξαρτηθεί από στέρεους τακτικούς βηματισμούς, προτάσεις ανορθωτικές, που θα εμπνέουν κοινή εμπιστοσύνη και εκμετάλλευση συσχετισμών και ρωγμών του συστήματος. Απέναντι σε ταμπέλες και χρώματα βρίσκονται τα περιεχόμενα και οι πολίτες.
Γρηγόρης Κλαδούχος – Ξυλόκαστρο – 12 Ιανουαρίου 2026


4.
ΔΗΜΟΣΙΑ ΠΡΟΤΑΣΗ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΜΑΡΙΑ ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΟΥ - (Μεθοδολογικά συγκρότησης οργανισμού συλλογικής αυτοδιαμόρφωσης με ανάγνωση του παρόντος και αξιοποίηση ζωτικών ιστορικών και γνωσιακών αποθεμάτων).
αναρτήθηκε από : tinakanoumegk on : Κυριακή 25 Ιανουαρίου 2026 0 comments








Μετά από σειρά δημοσιευμάτων υποβάλλω προτάσεις, με προεισαγωγική προϋπόθεση ότι στις απαντήσεις του «από πού και πώς ξεκινάμε», οδηγούμαστε από τον Νίτσε, που αποφαίνεται ότι «…οι πιο σημαντικές ιδέες είναι οι μέθοδοι». Εδώ το πιο σημαντικό είναι η μέθοδος συγκρότησης.
Απαιτείται στην αρχή μια γενική ΔΗΛΩΣΗ ΠΡΟΘΕΣΕΩΝ. Ένα μικρό κείμενο αιτιολογικό ανάγκης συγκρότησης πολιτικού οργανισμού. Κατόπιν επεξεργάζονται κάποιοι την ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ και με βάση αυτήν καλείται η αυτοοργάνωση πολιτών. Ακολουθεί μια διαβουλευτική διαδικασία, η εκπόνηση και του ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΟΥ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΟΣ και του ΑΜΕΣΟΥ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΟΥ. Τα κόμματα δεν δημιουργούνται για να υποταχθούν σε εκλογικούς κύκλους, αλλά έχουν μια ευρύτητα ορίζοντα.
ΓΙΑ ΤΑ ΖΗΤΗΜΑΤΑ ΤΑΚΤΙΚΗΣ ΤΗΣ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ: Γιατί δεν πάμε στα τηλεοπτικά κανάλια: είναι εργαλεία άτυπης θεσμικότητας σε ένα πλέγμα διαμεσολαβητών, πρωταγωνιστών ή παράπλευρων εφεδρειών, ώστε να μειώνεται κάθε ανταγωνιστικό ρίσκο, που θέτει σε κίνδυνο την συνοχή του σάπιου και διαπλεκόμενου κρατικοθεσμικού συστήματος. Αλλά και από καταμέτρηση κοινού, αυτό της Καρυστιανού δεν είναι αυτό της τηλεοπτικής παρακμής.
(Για την διαμόρφωση ευνοϊκών συσχετισμών στην πολιτική, απαιτείται μελέτη και εφαρμογή κανόνων, τακτικών. Στην μάχη των ιδεών επιλέγεται ΠΟΥ θα γίνει η αντιπαράθεση, η ΔΙΑΤΑΞΗ των δυνάμεων, ο ΧΡΟΝΟΣ ενεργειών που αποβλέπουν στο καλύτερο αποτέλεσμα. Σε ένα άλλο επίπεδο συγκρουσιακής τάξης και οριακής εμπειρίας ο Κολοκοτρώνης επέλεξε πού, πότε και με τι δυναμικό έδωσε την μάχη, το ίδιο και ο Θεμιστοκλής).
Χρειάζονται μικρά βίντεο, γενικά στην αρχή με λόγο ανάγκης νέου πολιτικού σχηματισμού. Ότι μέσα από αυτό το υπάρχον σύστημα δεν μπορεί να υπάρξει κατοχύρωση κοινωνικών και εθνικών δικαίων.
Συνεντεύξεις σε έντιμους δημοσιογράφους καθαρότητας της αποστολής τους.
Δηλώσεις και εκδηλώσεις μόνο σε χώρους πανεπιστημιακούς, ιδρυμάτων, εξωτερικούς χώρους με συμβολική σημασία.
Οι προσωπικές απόψεις εκδηλώνονται στην πορεία. Για ό,τι είναι αναγκαίο δηλώνεται ότι η απόφαση για κάθε θέμα θα είναι η επεξεργασμένη επαναπρόταση των κοινωνικών απαιτήσεων, ενταγμένες στην συνολική σφαίρα του προγράμματος.
Ο αρχηγός δεν χρειάζεται να τα γνωρίζει όλα. Είναι το ενοποιητικό σύμβολο, καλύπτει την γενική ενιαία θέληση. Οι στρατηγοί κρατούν ένα πιστόλι μόνο…
Άμεσο βήμα η συγκρότηση επικοινωνιακής ομάδας, που θα βρίσκεται σε επαφή με τις σελίδες συλλόγων και με την πρόσκληση ο καθένας προσωπικά να γίνει επικοινωνιακή μονάδα.
Καμία εκδήλωση πανικού από την συντονισμένη αντεπίθεση του μιντιοκρατικού συστήματος και από ατομικές ύβρεις μικρομεσαίων παρακμιών διαδικτύου, στις διβανο-κασέλες, ασφαλίτες περιφρούρησης. Καλύπτουν τον φθόνο τους με διανοουμενισμούς, δικαιωματισμούς αχυρώνα. Ανθρώπινες υποκειμενικότητες, προσωπικά ψυχοδράματα ως μικροαγωγοί ισχύος.
Σημαντικό, αξεπέραστο και χρήσιμο κείμενο βάσης διακηρυκτικής είναι η Διακήρυξη της Δημοκρατικής Περιφερειακής Ένωσης της 13ης Μαρτίου 2000.
Έχω αναφερθεί, αλλά επαναλαμβάνω ότι χρειαζόμαστε ειδικούς, επιστήμονες, τεχνοκράτες με σαφές κοινωνικό πρόσημο, αδιάβλητης ηθικής. Σοφοί δεν υπάρχουν, μόνο φιλόσοφοι.
ΓΙΑ ΘΕΜΑΤΑ ΑΣΦΑΙΡΗΣ ΠΟΛΕΜΙΚΗΣ: Κακώς απαντήθηκε η ερώτηση για τις αμβλώσεις. Έδειξε ειλικρίνεια, αλλά στα μικρά φυρεράκια που ενυπάρχουν στα εσώψυχα του καθενός, στην τηλεόραση ανέρχονται στο ορατό. Καλό είναι να ανατρέξουν όλοι στο τι έλεγε ο φιλόσοφος Μάσσιμο Κατσιάρι (αριστερός) στον Μόντι, πρωθυπουργό της Ιταλίας για λίγο, (δεξιός).
Ο νόμος του 1986 για τις αμβλώσεις ήταν προϊόν διαβούλευσης, ψηφοφορίας, κοινοβουλευτικών συσχετισμών, με κινητοποιήσεις, συζητήσεις, πρωταγωνιστισμό της Μάργκαρετ Παπανδρέου και της ΕΓΕ, φεμινιστικών οργανώσεων. Που μάλιστα πολλές από αυτές διατήρησαν επιφυλάξεις για τον νόμο, όπως και ο Μανώλης Γλέζος. Τον νόμο δεν τον έφερε κάποιος Μωυσής. Έτσι γινόταν και γίνεται. Η διαβούλευση συντελείται σε όλα τα επίπεδα δημοκρατικής θεσμικής αρχιτεκτονικής.
Επειδή δεν ανέχομαι αυτά τα σούργελα που υποδύονται την αριστερά: πιστεύουν ότι το πρόταγμα της πολιτικής ηθικής, διαφθοράς, δικαιοσύνης, δημοκρατίας είναι δεξιό χαρακτηριστικό. Αν για αυτούς το πρόταγμα αντιδιαφθοράς χαρακτηρίζεται ως δεξιό, τότε η αριστερά να μην δίνει σημασία στην διαφθορά, να είναι αριστεροί και πολιτικά ανήθικοι, διεφθαρμένοι. Είναι θύματα ανατροπής της λογικής που οι ίδιοι επιλέγουν.
Έχει σημασία πώς χρησιμοποιείς το «αριστεροδεξιά»: η αριστεροδεξιά καταχωρήθηκε ως διαχειριστική κακιστοκρατία, κρίθηκε από την ομοιότητα των αποτελεσμάτων της πράξης της. Μέσα στην κοινωνία διαχωρίζει τον κόσμο, ώστε οι ολιγαρχίες να βρίσκονται στο κομάντο και αυτοί να συντηρούν την προνομιακή θέση τους.
Το χρέος, το αγροτικό, τα μεγάλα κοινωνικά, εθνικά υπαρξιακά ζητήματα δεν είναι ζητήματα τύχης, αναπόφευκτα, ή λογιστικά. Τα δημιούργησε η διαφθορά, η ιδιοποίηση - ιδιωτικοποίηση των θεσμών του κράτους και των δημόσιων αγαθών της χώρας. Το κοινό καλό θα είναι αποτέλεσμα ανάγνωσης των ανταγωνιστικών συμφερόντων και ανταγωνιστικών ατομικών ή συλλογικών υποκειμένων. Στην επιστροφή της πολιτικής θα συντελέσει ένας νέος πληθυντικός αριθμός πολιτικών προτάσεων.
ΚΛΕΙΣΙΜΟ ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΟΥΜΠΕΡΤΟ ΤΣΕΡΟΝΙ «ΘΕΩΡΙΑ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΚΟΜΜΑΤΟΣ». Για όλους μας, που έχουμε μια γνώμη για κάτι, πρώτο είναι ο σκοπός και δεύτερο η μεθοδολογία στην επίτευξή του. Παλιά στην Σοβιετική Ένωση αντηχούσε το «να πάμε στο σχολείο των εργατών». Ο Τσερόνι διαπιστώνει «λαϊκίστικη χροιά» που «μετατρέπει την πολιτική γνώση σε πληβειακή λατρεία του ενστίκτου και του υπαρκτού». ΣΤΗΝ επόμενη σελίδα γράφει «το αληθινό μεγάλο πρόβλημα του πολιτικού κόμματος είναι τούτο: να ανακατασκευάσει στο επίπεδο της συνείδησης, την αντικειμενική και ολοκληρωμένη εικόνα της ζωής, να φθάσει σε μια σύνθεση της πραγματικότητας μέσα από όλες τις διαρθρώσεις και τις ιδιαιτερότητες».
Μπροστά μας ανοίγονται δρόμοι αυτοδιαφωτιστικού χαρακτήρα.
…
ΕΠΕΙΔΗ ΓΡΑΦΟΥΜΕ ΓΙΑ ΝΑ ΔΩΣΟΥΜΕ ΕΡΓΑΛΕΙΑ ΑΛΛΑΓΩΝ, ΣΥΜΠΕΡΙΛΑΜΒΑΝΩ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΑ, ΜΕΡΟΣ ΑΠΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΜΟΥ, (2023), ΠΡΟΣ ΜΙΑ ΟΜΑΔΑ ΝΕΩΝ.
Γρηγόρης Κλαδούχος – Ξυλόκαστρο – 25 Ιανουαρίου 2026