…..
Αγαπητέ Thanassis Avgerinos: 1. η απάντηση της "ΕΛΠΙΔΑΣ" - (Ελπίδα για τη Δημοκρατία) στον Δικηγορικό Σύλλογο ήταν επιεικής και υποχωρητική. Ο δικηγορικός Σύλλογος εντάχθηκε μέσα στο φάσμα της ασφαλισμένης καθεστωτικής θεσμικότητας. Δεν πρόκειται για περιστασιακή μάχη, ή διαμάχη. Μεταμόρφωσαν τον δημόσιο χώρο και εκ προδιαδικασίας, σε δικαστήριο εξαίρεσης του λόγου, αναπαραγωγής μηχανισμών αδικίας, αυτούς που υποτίθεται ότι υπηρετούν και καταγγέλουν.
2. Να γίνει νομική και δικαστική διερεύνηση κατάχρησης από μέρους τους των δημοκρατικών θεσμών, του καταστατικού και διακρίσεων.
3. Το σύστημα ανακάλεσε στην εφεδρεία αυτούς που νομίζει ότι μπορεί να τους χρησιμοποιήσει ως αποτρεπτική δύναμη εμπρός στην κατεδάφισή του, που βλέπει να έρχεται. Όταν με τον αποκλεισμό του λόγου, της διαφωνίας την μετατρέπουν σε κίνδυνο τότε δεν μιλάμε για δημοκρατία, αλλά για εξουσίες ολιγαρχικές, φατρίες.
4. Κάθε επιτηρητικός μηχανισμός από δυναστική εξουσία, που έχει την ισχύ αλλοίωσης νοήματος λέξεων, κανονικοποιεί την ακύρωση της δημοκρατίας, είναι απέναντι στον ΛΟΓΟ ΤΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ ενός κινήματος απελευθέρωσης της ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ από την ύπουλη διαρπαγή της. Οι "θεσμικές υποδομές" του συστήματος κάνουν έναν πόλεμο στο νέο και απελευθερωτικό.
ΔΙΕΚΠΕΡΑΙΩΤΙΚΕΣ ΣΥΝΑΘΡΟΙΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΥ. ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ ΤΟ ΚΕΝΤΡΙΚΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ. ΔΙΑΒΑΖΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ ΔΙΗΜΕΡΙΔΑΣ: «…καταγράφουν την κοινωνική πραγματικότητα στην Περιφέρεια Πελοποννήσου, αναδεικνύοντας κρίσιμες διαστάσεις της φτώχειας και του κοινωνικού αποκλεισμού».
Δεν αντιληφθήκατε ότι ο κοινωνικός αποκλεισμός και η φτώχεια είναι προφανή σε αυτή την νυχτερινή φωτογραφία της Πελοποννήσου. Το κέντρο της έρημο, πικρό και σκοτεινό. Όταν ο Fareed Zakaria θέλησε να δείξει τις περιοχές της φτώχειας, χρησιμοποίησε νυχτερινή φωτογραφία της Ευρώπης.
Δυστυχώς οι θεσμοί κράτους, περιφέρειας και ένα αδύναμο πανεπιστήμιο δεν αναγνωρίζουν το προφανές και δεν κατέχουν μια πρόταση αποκατάστασης κοινωνικών, οικιστικών και χωρικών συμμετριών.
Ntinos Papantoniou:
Χαίρομαι να διαβάζω τις δομημένες σκέψεις του Dimitris Tsingos όπως αυτό το κείμενο που αφορά την ελληνική εκπαίδευση και το ελληνικό πανεπιστήμιο.
Ακόμη περισσότερο όταν λειτουργεί ως σκαπανέας μιας βαθύτερης συζήτησης, αναδεικνύοντας όχι μόνο τις αδυναμίες, τις παθογένειες των θεσμών, του δημοσίου σχολείου, αλλά και του κοινωνικού συμβολαίου ,που διαμορφώθηκε τις τελευταίες δεκαετίες ανάμεσα στην ελληνική κοινωνία, την οικογένεια, το κράτος και το πανεπιστήμιο.
Θα μου επιτρέψεις, αγαπητέ Δημήτρη, κάνοντας μια μικρή κατάχρηση του χώρου, να μοιραστώ ορισμένες σκέψεις για το ελληνικό πανεπιστήμιο, που πολλοί γνωρίζουν, αλλά λίγοι συζητούν πραγματικά σε βάθος.
Διαβάζοντας την ανάρτησή σου, θυμήθηκα τη Rossana Rossanda, μία από τις σημαντικότερες μορφές της ιταλικής πολιτικής και πνευματικής ζωής του 20ού αιώνα.
Από την δεκαετία του '60 με τις παρεμβάσεις της για το πανεπιστήμιο και το φοιτητικό κίνημα, που αποτυπώθηκαν και στο έργο της L'anno degli studenti και τα κείμενα της στην ιστορική εφημερίδα Il Manifesto, υποστήριζε ότι το πανεπιστήμιο δεν είναι απλώς ένας χώρος επαγγελματικής κατάρτισης, αλλά ο θεσμός όπου μια κοινωνία αποφασίζει ποια γνώση παράγει, για ποιον σκοπό και προς όφελος ποιας κοινωνικής προοπτικής.
Με αυτή την έννοια, το πανεπιστήμιο αποτελεί ταυτόχρονα χώρο γνώσης και χώρο εξουσίας. Καθορίζει τι θεωρείται σημαντικό, ποιες επιστήμες χρηματοδοτούνται, ποια επαγγέλματα αποκτούν κύρος και, τελικά, ποιο μοντέλο ανάπτυξης επιλέγει μια χώρα.
Στην Ελλάδα της Μεταπολίτευσης όπως γράφεις, διαμορφώθηκε ένα ιδιαίτερο κοινωνικό συμβόλαιο. Η ελληνική οικογένεια πείστηκε ότι η εισαγωγή στο πανεπιστήμιο αποτελούσε σχεδόν τη μοναδική οδό κοινωνικής ανόδου, επαγγελματικής ασφάλειας και προσωπικής καταξίωσης.
Γύρω από αυτή την υπόσχεση οργανώθηκαν ολόκληρες ζωές, οικογενειακοί προϋπολογισμοί, φροντιστήρια, αγωνίες και προσδοκίες.
Οι πανελλαδικές εξετάσεις μετατράπηκαν σε μια σχεδόν εθνική τελετουργία μετάβασης προς ένα υποτιθέμενα καλύτερο μέλλον.
Όμως με το πέρασμα των χρόνων αποδείχθηκε ότι το συμβόλαιο αυτό ήταν σε μεγάλο βαθμό ελλιπές ή και παραπλανητικό.
Η μαζική “παραγωγή” πτυχιούχων δεν συνοδεύτηκε από ένα αντίστοιχο παραγωγικό σχέδιο για τη χώρα.
Οι σχολές και τα πανεπιστημιακά τμήματα δεν δημιουργήθηκαν, στις περισσότερες περιπτώσεις, στη βάση ενός εθνικού και περιφερειακού αναπτυξιακού σχεδιασμού, αλλά συχνά με κριτήρια που εξυπηρετούσαν τις ανάγκες της τοπικής αγοράς, τις πολιτικές και εκλογικές κομματικές επιδιώξεις.
Το πολιτικό σύστημα και τα συνδικάτα συζητούσαν κυρίως για τη διανομή του πλούτου και την κατανάλωση. Το φοιτητικό κίνημα περιορίσθηκε, σε φτωχές περιεχομένου συζητήσεις και στην αριθμολογία των φοιτητικών εκλογών.
Η συζήτηση για την παραγωγή, τη βιομηχανία, τη μεταποίηση, την αγροτική ανάπτυξη, την τεχνολογία και τη δημιουργία νέου πλούτου παρέμεινε περιορισμένη.
Ακόμη και τα πανεπιστήμια έδωσαν συχνά μεγαλύτερη έμφαση στις υπηρεσίες, στη διοίκηση, στην κατανάλωση γνώσης και στο marketing παρά στη μελέτη της παραγωγής και της ανάπτυξης.
Έτσι δημιουργήθηκε ένα βαθύ γνωστικό έλλειμμα. Και όταν μια κοινωνία δεν παράγει γνώση γύρω από την ανάπτυξη, χάνει σταδιακά και το λεξιλόγιο για να την περιγράψει.
Ως άνθρωπος που δραστηριοποιούμαι εδώ και σαράντα χρόνια στην παραγωγή και τη μεταποίηση και έχω βιώσει από κοντά τη σταδιακή μετατόπιση του ενδιαφέροντος, από την παραγωγή προς τις χρηματοδοτήσεις και την οικονομία των επιδοτήσεων, έχω συχνά την αίσθηση ότι αυτό το έλλειμμα το συναντώ καθημερινά.
Όροι όπως βιομηχανική πολιτική, παραγωγικότητα, τεχνολογική κυριαρχία, μεταποίηση, αναγέννηση της υπαίθρου, αγροτική και περιφερειακή ανάπτυξη και στρατηγικός σχεδιασμός απουσιάζουν συχνά από τον δημόσιο διάλογο.
Το αποτέλεσμα είναι όχι μόνο οικονομική αλλά και πνευματική στασιμότητα.
Η κριτική της Rossanda αποκτά εδώ ιδιαίτερη σημασία. Το πανεπιστήμιο δεν πρέπει να είναι ένας μηχανισμός αναπαραγωγής κοινωνικών προσδοκιών ούτε ένα εργοστάσιο παραγωγής τίτλων σπουδών.
Πρέπει να είναι ένας χώρος ελευθερίας, κριτικής σκέψης και δημοκρατικής παραγωγής γνώσης.
Ένας θεσμός που θα εκπαιδεύει νέους ανθρώπους ικανούς όχι μόνο να εντάσσονται στην αγορά εργασίας αλλά και να κατανοούν, να αμφισβητούν και να μετασχηματίζουν την πραγματικότητα.
Γι’ αυτό η συζήτηση για το ελληνικό πανεπιστήμιο δεν μπορεί να εξαντλείται στις εξετάσεις, στα μηχανογραφικά ή στις αλλαγές που φέρνει κάθε νέος υπουργός Παιδείας.
Πρέπει να ανοίξει μια βαθύτερη συζήτηση για τα προγράμματα σπουδών, για τη σχέση τους με την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας, για τη θέση της βιομηχανίας, της γεωργίας, της τεχνολογίας και της καινοτομίας μέσα στο ακαδημαϊκό σύστημα.
Παράλληλα, τα πολιτικά κόμματα, το φοιτητικό κίνημα, οι σύλλογοι γονέων αλλά και η ίδια η ακαδημαϊκή κοινότητα οφείλουν να ανοίξουν αυτή τη συζήτηση.
Στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες η πρόσβαση είναι ελεύθερη και η αξιολόγηση μεταφέρεται κυρίως κατά τη διάρκεια των σπουδών.
Η Ελλάδα χρειάζεται ένα σύστημα που να δίνει περισσότερες ευκαιρίες στους νέους ανθρώπους και λιγότερη εξάρτηση από μία και μόνο εξεταστική διαδικασία που συχνά καθορίζει τη ζωή τους.
Το μεγάλο ζητούμενο, ωστόσο, είναι βαθύτερο. Δεν αφορά μόνο το πώς μπαίνουν οι νέοι στο πανεπιστήμιο αλλά το γιατί μπαίνουν και τι κοινωνία τους περιμένει όταν βγαίνουν από αυτό.
Για δεκαετίες η χώρα επένδυσε στο «καταναλώνω» και λιγότερο στο «παράγω». Ίσως ήρθε η ώρα να επαναπροσδιορίσουμε την αποστολή του ελληνικού πανεπιστημίου και να το συνδέσουμε ξανά με τη γνώση, την παραγωγή, την καινοτομία και την περιφερειακή ανάπτυξη, όπως έλεγε και έγραφε ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης.
Γιατί τελικά το ερώτημα δεν είναι μόνο τι πανεπιστήμιο θέλουμε. Το πραγματικό ερώτημα είναι τι χώρα θέλουμε. Και το πανεπιστήμιο αποτελεί πάντοτε τον καθρέφτη της απάντησης που δίνει μια κοινωνία σε αυτό το ερώτημα. Λιγότερα
Όταν το 2001 ξεκινήσαμε την έρευνα αγοράς για το 'Ηλεκτρονικό Φροντιστήριο', δηλαδή το e-Frontistirio, συντομογραφία του οποίου είναι το eFront - το πρώτο προϊόν της Epignosis που ακόμα διαγράφει μια εξαιρετικά επιτυχημένη πορεία στη διεθνή αγορά - μείναμε έκπληκτοι με δυο πράγματα:
1. Το μέγεθος της δαπάνης: Η ελληνική οικογένεια δαπανούσε συνολικά περισσότερα από €2.000.000.000 (δυο δισεκατομμύρια ευρώ) σε ετήσια βάση για το φροντιστήριο των παιδιών της. Το ποσό είναι απλά *συγκλονιστικό* (φανταστείτε ότι ένα πολυετές ΕΣΠΑ είναι περίπου €20B - άρα ο έλληνας φορολογούμενος πληρώνει περίπου ένα ΕΣΠΑ από την τσέπη του για την *ενισχυτική διδασκαλία* των παιδιών του!).
2. Τα κοινωνικά χαρακτηριστικά του φροντιστηρίου: Μια πολύ πιεσμένη οικονομικά οικογένεια στο Κερατσίνι και μια ιδιαίτερα εύπορη οικογένεια στην Πολιτεία πλήρωναν περίπου τα ίδια χρήματα για φροντιστήριο - σίγουρα στην ίδια τάξη μεγέθους. Ήταν ένας νέος ορισμός του 'αγαθού πρώτης ανάγκης'. Για αυτό οι αγρότες που έκλειναν τους δρόμους φώναζαν 'δεν έχουμε να πληρώσουμε τα φροντιστήρια των παιδιών μας'.
Πίσω από αυτό το γεγονός βέβαια κρυβόταν κάτι τρομακτικά δυσάρεστο: Το ανομολόγητο κοινωνικό συμβόλαιο ήταν πως 'θα πληρώνετε όλοι αυτό το 'νταβατζιλίκι' και στη συνέχεια με μια αντικειμενική διαδικασία θα μπαίνετε σε σχολές τριτοβάθμιας εκπαίδευσης μέσα από τις οποίες τα παιδιά σας θα 'αποκατασταθούν'.'
Για αυτό έφτασαν οι πανελλήνιες να είναι ο μοναδικός αξιόπιστος θεσμός στη νέα ελληνική δημοκρατία. Τη μια φορά που διέρρευσαν τα θέματα, έπεσε η κυβέρνηση (κυριολεκτικά, το σκάνδαλο Ράμμου).
Για αυτό αυτό έφτασαν τμήματα νηπιαγωγών ή αστυνομικών να έχουμε κάποια στιγμή βάση γύρω στο 19 (τουλάχιστον στις διαδηλώσεις τρώγαμε δακρυγόνα που εκτόξευαν αριστούχοι, κάτι είναι κι αυτό).
Το ανομολόγητο αυτό όμως κοινωνικό συμβόλαιο οδήγησε στην κατάρρευση του μεταπολιτευτικού συστήματος το 2010. Όταν όλοι έπρεπε να 'λαδώσουν' (έστω και εμμέσως) για να 'αποκατασταθούν' στην πραγματικότητα κανονικοποιούσαν και αποδέχονταν τη διαφθορά, η οποία στα ανώτερα κλιμάκια έφτασε σε επίπεδα Λατινικής Αμερικής, ίσως και υψηλότερα.
Έφτασα να νομίζω πως κανείς δεν μπορεί να κατανοήσει τι ακριβώς συνέβη με την 'ελληνική κρίση' αν δεν μελετήσει σε βάθος το φαινόμενο του φροντιστηρίου, όπως έγραφα το 2012: https://www.tsigos.gr/2012/08/deree.html
Τα τελευταία χρόνια παρατηρεί κανείς ότι η παράνοια του φροντιστηρίου αντικαθίσταται από μια νέα, εκείνη του ιδιωτικού σχολείου.
Η ελληνική κοινωνία εγκαταλείπει μαζικά το δημόσιο σύστημα εκπαίδευσης με αποτέλεσμα την επιταχυνόμενη κατάρρευση του τελευταίου. Ακριβώς το ίδιο έγινε και με το δημόσιο σύστημα υγείας: Όταν όλοι έφτασαν να απευθύνονται σε ιδιωτικά νοσοκομεία και κλινικές για οποιαδήποτε ιατρική φροντίδα, η κατάρρευση του ΕΣΥ κατέστη μια αυτοεκπληρούμενη προφητεία, με τις όποιες εξαιρέσεις απλώς να επιβεβαιώνουν τον κανόνα.
Γεννήθηκα το 1977. Στα δικά μας χρόνια, αν εξαιρέσει κανείς τα σχολεία εγνωσμένου κύρους - της ελίτ, για να το πούμε όπως είναι - όπως το Κολλέγιο, η Σχολή Μωραΐτη και το Αρσάκειο (μιλώντας για εκείνη την εποχή, '80 και '90) ο βασικός λόγος που κάποιος πήγαινε σε ιδιωτικό σχολείο ήταν η αδυναμία του να περάσει τις τάξεις στο δημόσιο. Πήγαινε επί της ουσίας για να αγοράσει ένα απολυτήριο Λυκείου (το οποίο έφτασε να μην έχει καμία αξία).
Σήμερα όμως η κατάσταση είναι εντελώς διαφορετική. Βλέπουμε μεγάλα διεθνή funds να εξαγοράζουν σημαντικά ιδιωτικά σχολεία (Εκπαιδευτήρια Δούκα, Κωστέα - Γείτονα, Σχολή Μωραΐτη, κ.α.). Βλέπουμε ακόμα δεκάδες νέα, ανώνυμα ιδιωτικά σχολεία να ξεπηδούν σε περιοχές χαμηλού εισοδήματος, όπως η Δυτική Αθήνα. Για ποιο λόγο συμβαίνει αυτό; Τι αναζητούν οι γονείς που στέλνουν τα παιδιά τους μαζικά στην ιδιωτική εκπαίδευση;
Δυστυχώς η θέση και μόνο του ερωτήματος προκαλεί θλίψη. Δείτε τους πιθανούς λόγους:
1. Υψηλότερο επίπεδο εκπαίδευσης.
2. Δημιουργία φιλικών δεσμών με παιδιά ισχυρών οικογενειών.
3. Φυγή στο εξωτερικό για σπουδές αμέσως μετά τη μέση εκπαίδευση.
4. Κοινωνικό στάτους - αναγνώριση.
5. Ωράρια που βολεύουν την εργαζόμενη οικογένεια (συχνά οι γονείς δουλεύουν μέχρι τις 6:00 πλέον - τι κάνει για αυτό το δημόσιο σχολείο).
6. Αποφυγή μεταναστών (ή, για να το πω με το λεξιλόγιο όσων σκέφτονται έτσι, "να μην έχει Αλβανούς / Πακιστανούς / Γεωργιανούς κλπ κλπ -- Ή, όπως έλεγαν παλιότερα σε ΗΠΑ, Αυστραλία και Γερμανία, "να μην έχει Έλληνες").
7. Να μην έχει απεργίες και καταλήψεις.
Κάντε ένα πείραμα στη δική σας οικογένεια, εφόσον επιλέξατε κι εσείς ιδιωτικό σχολείο, να δείτε ποιος είναι ο πραγματικός λόγος. Ρωτήστε γνωστούς και φίλους, προσπαθώντας να πάρετε αυθόρμητες και ειλικρινείς απαντήσεις.
Τα αποτελέσματα θα σας εκπλήξουν. Ένα νέο ρήγμα γεννιέται στην ελληνική κοινωνία. Δημιουργείται μπροστά στα μάτια μας και κάνουμε πως δεν το βλέπουμε.
Ο Robert Reich ήταν υπουργός εργασίας στις ΗΠΑ επί Κλίντον. To 2018 έγραψε το υπέροχο βιβλίο "The Common Good" όπου λίγο πολύ ισχυρίζεται πως η άνθιση της ιδιωτικής παιδείας στις ΗΠΑ (μέχρι πολύ πρόσφατα εκεί, στο κέντρο του καπιταλισμού, επικρατούσε η δημόσια παιδεία!) θα καταστρέψει το 'αμερικανικό όνειρο', ακριβώς γιατί θα δημιουργήσει ένα ρήγμα στην κοινωνία.
Στην Αμερική το βλέπουμε ήδη να συμβαίνει. Οι ΗΠΑ πληρώνουν ήδη το τίμημα αυτής της πολιτικής - διότι είναι μια καθαρή πολιτική απόφαση η διαχρονική υποβάθμιση της δημόσιας παιδείας - ενώ σύντομα ο λογαριασμός θα έρθει και στη μικρή Ελλάδα μας.
Τα πιο έξυπνα μυαλά της χώρας για πολλές δεκαετίες θα έμπαιναν στο ΕΜΠ, στην Ιατρική, στη Νομική ή στη Φιλοσοφική Αθηνών. Κάποιοι ελαφρώς παρακάτω, όπως ο υποφαινόμενος, θα έμπαιναν στο Πανεπιστήμιο Κρήτης (η μεγαλύτερη τύχη της ζωής μου!) ή και σε άλλα εξαιρετικά περιφερειακά πανεπιστήμια και ΤΕΙ (με την ορολογία της εποχής).
Σήμερα στο ελληνικό τριτοβάθμιο σύστημα θα πάνε μόνο όσοι δεν έχουν να πληρώσουν για να φύγουν στο εξωτερικό στα 18. Αυτό σιγά σιγά θα μετατρέψει την ελληνική οικονομία σε μια 'μονοκαλλιέργεια του τουρισμού', όπως θα έλεγε ο μεγάλος δάσκαλος Μιχάλης Χαραλαμπίδης. Δηλαδή, θα μας κάνει κάτι αντίστοιχο της Ταϊλάνδης, της Αιγύπτου ή το Μαρόκου.
Σκεφθείτε το καλά και πράξτε αναλόγως.
Όχι, δεν αναζητώ ήρωες που θα στείλουν τα παιδιά τους σε ένα δημόσιο σύστημα που καταρρέει - όπως προστάζει μια πολιτική δεκαετιών.
Ευελπιστώ να ενεργοποιήσω Πολίτες οι οποίοι θα απαιτήσουν όσο πιο επιτακτικά γίνεται τον πολλαπλασιασμό της επένδυσης σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης. Όχι την αύξηση κατά 10% ή 15%. Τον πολλαπλασιασμό της κατά 2 ή 3 φορές. Είναι όρος επιβίωσης.
Διότι αν οι πολιτικάντηδες σας πούνε ότι 'ενδιαφέρονται για την παιδεία', μπορείτε να τους απαντήσετε όπως οι Αμερικάνοι φίλοι μας:
Money talks, bullshit walks. Λιγότερα
ΤΕΙ - Deree - Αγγλία και η εθνική παράνοια πανελληνίων & φροντιστηρίου
Λιγότερα
tsigos.gr
Μήπως η Μεσόγειος γίνεται ισραηλινή;
από τον Daniele Perra - 07/06/2026
Πηγή: Daniele Perra
Αυτό που συμβαίνει στην Αλβανία, με την παραχώρηση του νησιού Σαζάν στον Κούσνερ και τους συνεργάτες του, δεν είναι παρά μια πρόγευση του τι θα συμβεί σε ευρύτερη κλίμακα σε ολόκληρο το νησιωτικό σύστημα της Μεσογείου.
Ο Βέλγος στοχαστής και γεωπολιτικός Ζαν Τιριάρ, πριν από καιρό, επισήμανε ότι, από το στενό του Γιβγαλτάρ μέχρι την Κύπρο, η πρώην Mare Nostrum ήταν (και είναι) κεντρική για τον αμερικανικό έλεγχο της Ευρώπης μέσω των διαφόρων εγκαταστάσεων του ΝΑΤΟ στο σύστημα των νησιών που από τη Σαρδηνία και τη Σικελία (πραγματικό φέουδο των ΗΠΑ στην Ιταλία) φτάνει ακριβώς στην Κύπρο, περνώντας από τη Μάλτα (η Μάλτα δεν είναι μέλος του ΝΑΤΟ αλλά φιλοξενεί μία από τις μεγαλύτερες πρεσβείες των ΗΠΑ στην Ευρώπη) και την Κρήτη.
Λοιπόν, σήμερα το Ισραήλ αντικαθιστά σταδιακά το ΝΑΤΟ.
Η Κύπρος είναι μάλλον σε δύσκολη θέση· όπως και η Κρήτη, άλλωστε, και οι δύο εντάσσονται στο ισραηλινό σχέδιο υποδομών φυσικού αερίου του EastMed. Στην Κύπρο, μέρος του εδάφους που απέκτησαν ισραηλινές εταιρείες είναι πλέον απρόσιτο στους Κύπριους (δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η ίδια η Κύπρος έχει χρησιμοποιηθεί από πολλούς Ουκρανούς ολιγάρχες με διπλή υπηκοότητα για τα σχέδιά τους ξεπλύματος μαύρου χρήματος).
Η Κρήτη, όπως και η γειτονική ελληνική χερσόνησος του Πελοποννήσου, έχει καταστεί επιχειρησιακή βάση για την εκπαίδευση ισραηλινών πιλότων (η Ελλάδα και το Ισραήλ είναι σήμερα σύμμαχοι σε πολλά επίπεδα).
Σιωνιστικές ενκλάβες υπάρχουν ήδη στην Αλβανία, όπου βρίσκεται και η βάση της τρομοκρατικής οργάνωσης MeK· μια πραγματική ψευδοθρησκευτική αίρεση αντιπάλων της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν, η οποία συχνά επαινείται ακόμη και από τα δικά μας θεσμικά όργανα.
Το MeK έχει συχνά δραστηριοποιηθεί στο Ιράν σε συνεργασία με τη Μοσάντ για τη δολοφονία επιστημόνων, πολιτικών και στρατιωτικών προσωπικοτήτων του Ιράν, αλλά και απλών πολιτών, όπως συνέβη κατά τη διάρκεια της επιχείρησης «Αιώνιο Φως» στο τέλος του πολέμου μεταξύ Ιράν και Ιράκ.
Στην άλλη πλευρά της Αδριατικής Θάλασσας, το Ισραήλ είναι παρόν στο Σαλέντο με «αποικιακά» έργα παρόμοια με αυτά που έχουν κατασκευαστεί στην Κύπρο.
Στη Σαρδηνία, αντίθετα, έχουν σταλεί σε άδεια (για να ξεκουραστούν) πολλοί άνδρες του IDF, προφανώς κουρασμένοι να πυροβολούν ανηλίκους στη Γάζα.
Ας μην ξεχνάμε, επίσης, ότι η Ιταλία, το 2023, παραχώρησε κυριολεκτικά την κυβερνοασφάλειά της σε ισραηλινές εταιρείες, με όλα όσα αυτό μπορεί να συνεπάγεται όσον αφορά την κλοπή δεδομένων και τα λοιπά.
Με άλλα λόγια, η πρώην Mare Nostrum μετατρέπεται σε «ισραηλινή θάλασσα».
Μένει να δούμε πώς θα αντιδράσει η Τουρκία, η οποία έχει ήδη χαρακτηριστεί ως νέα υπαρξιακή απειλή από πολιτικούς και αξιωματούχους των μυστικών υπηρεσιών του Τελ Αβίβ.
Και δεν πρέπει να ξεχνάμε το γεγονός ότι το Ισραήλ προσπαθεί να καταλάβει τα κοιτάσματα φυσικού αερίου στα ανοικτά της Γάζας και του νότιου Λιβάνου.
Καταλήγοντας, θα ήθελα να πω λίγα λόγια για τον γαμπρό του Τραμπ, τον Τζάρετ Κούσνερ.
Αυτός είναι ο κληρονόμος της εταιρείας ακινήτων Kushner Companies, που ιδρύθηκε από τον πατέρα του, Τσαρλς Κούσνερ, στενό φίλο του Μπένιαμιν Νετανιάχου.
Ο Τσαρλς καταδικάστηκε για διάφορα αδικήματα στις ΗΠΑ (φοροδιαφυγή, δωροδοκία μαρτύρων και άλλα) και στη συνέχεια αμνηστεύτηκε από (μαντέψτε ποιον;) τον Ντόναλντ Τραμπ, κατά τη διάρκεια της πρώτης θητείας του.
Ως σύμβουλος του ίδιου του Τραμπ, ο Τζάρετ Κούσνερ, που είναι κοντά στη μεσσιανική εβραϊκή αίρεση Chabad Lubavitch, είχε σημαντική επιρροή στις αποφάσεις του προέδρου των ΗΠΑ όσον αφορά την πολιτική για τη Μέση Ανατολή.
Ήταν πίσω από τις Συμφωνίες του Αβραάμ και το λεγόμενο «σχέδιο του αιώνα» για τον τερματισμό της ισραηλινο-παλαιστινιακής σύγκρουσης (στην πραγματικότητα, ένα είδος «το Ισραήλ τα παίρνει όλα»).
Και είχε σημαντικό ρόλο και στη δημιουργία του (ήδη αποτυχημένου) Συμβουλίου Ειρήνης για τη Γάζα.
Επιπλέον, δική του είναι η ιδέα της «Ριβιέρας Τραμπ», πάντα στη Γάζα, με τον παλαιστινιακό πληθυσμό να εκδιώκεται ή να υποβάλλεται σε οικονομική σκλαβιά.
Ο Κούσνερ, όπως λίγοι γνωρίζουν ή/και παραδέχονται, δανείστηκε σχεδόν 200 εκατομμύρια δολάρια από την εταιρεία του Λεόν Μπλακ (Blachowitz), στενού φίλου και συντρόφου του Τζέφρι Έπσταϊν στα όργια.
Το δάνειο προοριζόταν για την αγορά και την ανακατασκευή ενός ουρανοξύστη (εμβληματικού κτιρίου της κτηματομεσιτικής αυτοκρατορίας Κούσνερ) που βρίσκεται στον συμβολικό αριθμό 666 της 5ης Λεωφόρου στη Νέα Υόρκη.
---
Mediterraneo diventa israeliano?
di Daniele Perra - 07/06/2026
Fonte: Daniele Perra
Ciò che sta avvenendo in Albania, con la cessione dell'isola di Sazan a Kushner e soci, è solo un'anticipazione di quanto avverrà su scala più ampia nell'intero sistema di isole del Mediterraneo.
Il pensatore e geopolitico belga Jean Thiriart, tempo fa, fece notare come, dallo stretto di Gibilterra fino a Cipro, il fu Mare Nostrum fosse (ed è) centrale per il controllo nordamericano dell'Europa attraverso le diverse installazioni NATO sul sistema di isole che dalla Sardegna e la Sicilia (vero e proprio feudo USA in Italia) arriva proprio a Cipro, passando per Malta (Malta non è parte della NATO ma ospita una delle più grandi ambasciate USA in Europa) e Creta.
Bene, oggi Israele si sta progressivamente sostituendo alla NATO.
Cipro è piuttosto compromessa; come Creta dopotutto, entrambe inserite nello schema infrastrutturale gasifero dell'EastMed a trazione israeliana. A Cipro parte del territorio acquisito dalle società israeliane è ormai inaccessibile ai ciprioti (da non dimenticare che la stessa Cipro è stata utilizzata da tanti oligarchi ucraini con doppio passaporto per i loro schemi di riciclaggio di denaro sporco).
Creta, così come la vicina penisola greca del Peloponneso, è divenuta una base operativa per l'addestramento dei piloti israeliani (Grecia e Israele oggi sono alleati su più livelli).
Enclavi sioniste sono già presenti in Albania, dove c'è pure la base del movimento terroristico MeK; una vera e propria setta pseudo-religiosa di oppositori alla Repubblica Islamica dell'Iran che viene elogiata con frequenza pure dalle nostre istituzioni.
Il MeK ha spesso operato in Iran in cooperazione con il Mossad per assassinare scienziati, personalità politiche e militari iraniane, e pure semplici civili, come avvenne nel corso dell'operazione "Luce Eterna" alla fine del conflitto tra Iran e Iraq.
Sull'altro lato del Mare Adriatico, Israele è presente nel Salento con progetti "coloniali" simili a quelli costruiti a Cipro.
In Sardegna, invece, sono stati inviati in congedo (a riposare) tanti uomini dell'IDF, evidentemente stanchi di sparare sui minori a Gaza.
Non dimentichiamoci, inoltre, che l'Italia, nel 2023, ha letteralmente ceduto la sua cybersicurezza a compagnie israeliane, con tutto ciò che questo può comportare in termini di furto dati e così via.
In altre parole, il fu Mare Nostrum sta diventando un "mare israeliano".
Da capire come reagirà la Turchia, già indicata come nuova minaccia esistenziale da politici e uomini dell'intelligence di Tel Aviv.
E da non dimenticare il fatto che Israele sta cercando di prendere possesso dei giacimenti di gas a largo di Gaza e del Libano meridionale.
In conclusione, vorrei dire due parole sul genero di Trump, Jared Kushner.
Questi è l'erede della società immobiliare Kushner Companies, fondata dal padre Charles Kushner, amico intimo di Bibi Netanyahu.
Charles è stato condannato per diversi reati negli USA (evasione fiscale, corruzione di testimoni ed altro) per poi essere graziato da (indovinate chi?) Donald Trump, nel corso del suo primo mandato.
Da consigliere dello stesso Trump, Jared Kushner, vicino alla setta messianica guidaica Chabad Lubavitch, ha avuto un'influenza notevole sulle scelte del presidente USA per ciò che concerne la politica mediorientale.
È stato dietro gli accordi di Abramo ed il cosiddetto "piano del secolo" per porre fine al conflitto israelo-palestinese (in realtà, una sorta di Israele prende tutto).
Ed ha avuto un ruolo di rilievo anche nella creazione del (già fallito) Board of Peace per Gaza.
Inoltre, è sua l'idea della Trump Riviera sempre a Gaza, con la popolazione palestinese da cacciare o da ridurre in schiavitù economica.
Kushner, pochi lo sanno e/o ammettono, prese in prestito quasi 200 milioni di dollari dalla società di Leon Black (Blachowitz), amico intimo e compagno di orge di Jeffrey Epstein.
Il prestito era funzionale all'acquisto e ricostruzione di un grattacielo (emblema dell'impero immobiliare Kushner) situato al simbolico numero 666 della Fifth Avenue a New York.
ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΕΛΙΔΑ www.tinakanoume.gr η γραφή είναι επεξεργασία εργαλείων αλλαγών. Είναι οικοδόμηση προϋποθέσεων συνείδησης πράξης Δεν επαρκούν οι αναλύσεις, η διαπίστωση συμπτωμάτων. Πολιτικός λόγος είναι η ανάγνωση των αιτίων, και η πρόταση που μπορεί να μετουσιωθεί σε πράξη μετασχηματισμών. Η ΧΩΡΑ είναι καταδικασμένη σε ανεπίστροφη πορεία από το ανεπαρκές, διεφθαρμένο, πολιτικό προσωπικό. Από την κομματοκρατία έως και την σημερινή έκφραση της αριστεροκαπηλείας, το παρακρατικό βάθος και διαπλοκή. Ένα προσωπικό άγνοιας, ιδιοτέλειας, μεταπρατισμού. Μαζί με την πολιτική χάθηκε ο δημόσιος χώρος του λόγου και της ευθύνης. Η ΑΔΥΝΑΜΙΑ ΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗΣ ΘΕΤΙΚΟΥ ΛΟΓΟΥ προοπτικής και νέων κομμάτων οφείλεται σε: 1.) κυριαρχία παρωχημένων και ψεύτικων εννοιολογήσεων, 2.) αναδιάταξη θέσεων του παλιού πολιτικού προσωπικού 3.) αντιλήψεις άμυνας κεκτημένων χωρίς στρατηγικό βάθος και 4.) άγνοια σχέσεων τεχνικών οικονομίας και πολιτικής διεύθυνσης. Ότι απαιτείται η κλασσική και φιλοσοφική παιδεία για την διαχείριση του πολιτικού και της πόλης, αυτά που η χρηματιστική ολιγαρχία και η δικτατορία των αγορών δεν θέλουν να συμβαίνει.
