Ηλίας Σιαμέλας
4 ώρ.
·
Όταν σκέφτομαι ή μιλάω για τον Μιχάλη Χαραλαμπίδη νιώθω ότι η ψυχή μου όλο κι ανεβαίνει για να φτάσει κάπου ψηλά, σ' απάτητα βουνά, όπου ακόμη και η πέτρα ευωδιάζει αγνότητα. Ο Μιχάλης ήρθε στη ζωή, ενηλικιώθηκε, σπούδασε, μπλέχτηκε με τον σύγχρονο βούρκο της πολιτικής, έγραψε, μίλησε, και πριν από δύο χρόνια "έφυγε" αμόλυντος και πλέρια νικητής! Η Κίρκη της εξουσίας δεν μπόρεσε να τον μεταμορφώσει...
Ο κόσμος είναι πολύπλοκος. Δεν ξέρω αν μπορεί κάποιος να τον αλλάξει. Όσοι μέχρι τώρα το επιχείρησαν απέτυχαν. Όμως κάποια πράγματα μένουν και περιμένουν. Η σοφία που εμπεριέχεται μέσα στα βιβλία του Μιχάλη, ίσως γίνει κτήμα κι όραμα για κάποιες γενιές του μέλλοντος.
Δεν θέλω να μακρυγορώ. Τελευταία συντάχθηκα με το "λακωνίζειν" του Πλάτωνα! Όμως σήμερα θα παραβώ αυτόν τον όρκο για να ευχαριστήσω τον αγαπητό μου φίλο Γρηγόρη Κλαδούχο, που μού έκανε την τιμή ν' αφιερώσει σε μένα το περισπούδαστο άρθρο του για τον Μιχάλη.
Πάντα οι καθαρές ψυχές επιδιώκουν μέσα απ' τον γραπτό τους λόγο, ειδικά εδώ στα ΜΚΔ, να μας υπενθυμίζουν πρόσωπα και καταστάσεις που άφησαν τα υπέρλαμπρα αχνάρια τους σε τούτα τα καθημαγμένα χώματα.
Ο Γρηγόρης με θυμήθηκε όταν στις εκλογές του 2000, μετά την ήττα της Δημοκρατικής Περιφερειακής Ενωσης, βγήκα στη Συνέλευση και μίλησα για το όνειρο που είχα δει την παραμονή των εκλογών. Δεν ήταν το "Έχω ένα όνειρο" του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, που μιλούσε για τα δικαιώματα των μαύρων στις ΗΠΑ. Ήταν ένα πραγματικό όνειρο που μ' άνοιξε βαθιά μες την ψυχή μου έναν λάκκο. Είχα ξεκινήσει απ' το σπίτι του πολυαγαπημένου μου εξάδελφου Γιώργου Κόνιαρη, (πλατεία Αγίας Μαρίνας), όπου με φιλοξενούσε, για ν' ανέβω στην Ακρόπολη. Όταν έφτασα είδα ότι ο ιερός βράχος ήταν όλος σκεπασμένος από χιόνι. Η ανάβαση φαινότανε αδύνατη. Όμως δεν το έβαλα κάτω. Ψάχνοντας εδώ κι εκεί, μέσα απ' τα βουνά του χιονιού διέκρινα πελώρια αχνάρια από άρβυλα που σήμαινε ότι κάποιος είχε επιχειρήσει να φτάσει εκεί που κι εγώ τόσο επιθυμούσα. Πατώντας κι εγώ πάνω στα ίδια αχνάρια έφτασα στην Πύλη της Ακρόπολης. Εκεί, είδα, και τι δεν είδα! Μια σιδερένια πόρτα, βαμμένη μαύρη με κατράμι, να είναι κλειδαμπαρωμένη , και μπροστά της να στέκεται πελώριος, ωσάν κάποιος αρχαίος θεός, ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης!
Το όνειρο τελείωσε, ξύπνησα, "κι ο Ήλιος μπροστά μου ανέβηκε/ και μόφεξε τα βλέφαρα..." (Άγγ. Σικ.)
Ο Μιχάλης, ο Μιχάλης, που θ' άνοιγε το δρόμο για έναν νέο Χρυσό Αιώνα Δημοκρατίας, συνάντησε τη μαυρίλα του Συστήματος. Του έκοψε το δρόμο! Είναι το ίδιο το Σύστημα, που στην ακόμη χειρότερη του μορφή, κυβερνάει, σαν μια εξωχώρια αδίσταχτη επιχείρηση, τούτον τον μαύρο κι άραχνο τόπο!!!
# Οι φωτογραφίες είναι από το άρθρο του Γρηγόρη Κλαδούχου, που τον σύνδεσμο θα τον βρείτε στα σχόλια.
Ευχαριστώ σας...
