ενδείξεις - αντενδείξεις





πρός τό δεῖν οὕτω



Όλα τα θέματα πρός τό δεῖν οὕτω



Προηγούμενα εὕσημον λόγον δῶτε








Posted on : Πέμπτη 9 Ιουλίου 2026 [ 0 ] comments Label:

Μπορεί χέρι χέρι Τραμπ και Ερντογάν να παρουσιάζονται ως αρχάγγελοι ειρηνοποιοί της Δύσης στη σύνοδο του ΝΑΤΟ, ο αντιπρόσωπος της χώρας μας που παριστάνει τον Έλληνα πρωθυπουργό να παρακολουθεί εύχαρις, αλλά η ιστορία είναι αδιάψευστη. 📎Σήμερα είναι 9η Ιουλίου 1821 και τους υπενθυμίζουμε τι έπραξαν οι πρόγονοι του Ερντογάν στη Κύπρο σαν σήμερα.

by : tinakanoumegk

 Γιώργος Τασιόπουλος

Η 9η Ιουλίου του 1821 εν Λευκωσία Κύπρου – Βασίλης Μιχαηλίδης
Ο Ερντογάν αναγορεύτηκε χθες από τον Πρόεδρο Τραμπ στη σύνοδο του ΝΑΤΟ ως ο παγκόσμιος ηγέτης και όπως τόνισε, η Τουρκία είναι η μοναδική δύναμη που μπορεί να εγγυηθεί και να εξασφαλίσει τη ειρήνη στη περιοχή.

Μπορεί χέρι χέρι Τραμπ και Ερντογάν να παρουσιάζονται ως αρχάγγελοι ειρηνοποιοί της Δύσης στη σύνοδο του ΝΑΤΟ, ο αντιπρόσωπος της χώρας μας που παριστάνει τον Έλληνα πρωθυπουργό να παρακολουθεί εύχαρις, αλλά η ιστορία είναι αδιάψευστη.
📎Σήμερα είναι 9η Ιουλίου 1821 και τους υπενθυμίζουμε τι έπραξαν οι πρόγονοι του Ερντογάν στη Κύπρο σαν σήμερα.
Απαγχόνισαν τον Αρχιεπίσκοπο Κυπριανό και σφαγίασαν τους 3 Μητροπολίτες και 400 περίπου Προκρίτους του νησιού.
•Κι όμως, όπως γράφει ο ποιητής:
🥀"....«Σφάξε μας ούλλους τζι’ ας γενεί το γαίμαν μας αυλάτζιν
κάμε τον κόσμον ματζιελειόν τζαι τους Ρωμιούς τραούλλια,
αμμά ’ξερε πως ίλαντρον,
όντας κοπεί καβάτζιν
τριγύρου του πετάσσουνται τρακόσια παραπούλια...
🥀 ...Η Ρωμιοσύνη εν φυλή συνότζιαιρη του κόσμου,
κανένας δεν εβρέθηκεν για να την ι-ξηλείψη,
κανένας, γιατί σιέπει την που τα ‘ψη ο Θεός μου.
Η Ρωμιοσύνη εν να χαθή, όντας ο κόσμος λείψει!.."
📎Η Ειρήνη στην περιοχή μας μόνο με ένα τρόπο θα πραγματοποιηθεί όταν ο Θύτης αναγνωρίσει και ζητήσει συγγνώμη για τις γενοκτονίες που έπραξε σε όλους τους γηγενείς λαούς της περιοχής μας και όπως είπε ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης και όλοι γνωρίζουμε:
🚩«Δεν υπάρχει πρόβλημα Αιγαίου. Δεν υπάρχει πρόβλημα νησιών. Δεν υπάρχει Κουρδικό πρόβλημα. Δεν υπάρχει Κυπριακό πρόβλημα. Ένα είναι το πρόβλημα. Η Τουρκία».
🌷Το τραγούδι στο 1ο σχόλιο είναι σε μελοποίηση του Αντρέα Αντρέου και παρουσιάστηκε στις 14 Νοεμβρίου 1994 σε αντικατοχική εκδήλωση.
✔️Το ποίημα “Η 9η Ιουλίου του 1821 εν Λευκωσία Κύπρου” θεωρείται ένα από τα σημαντικότερα ποιήματα της Κυπριακής ποίησης και λογοτεχνίας, το οποίο ανήκει στον Κύπριο ποιητή Βασίλη Μιχαηλίδη.
•Έχει ως κύριο θέμα τον απαγχονισμό του Αρχιεπισκόπου Κύπρου Κυπριανού, που έγινε την 9η Ιουλίου του 1821 από τους Τούρκους.
Διδάσκεται ευρέως στα σχολεία της Κύπρου και είναι γραμμένο στην τοπολαλιά του νησιού.
Πιο κάτω, κάποια παραθέματα από το τα οποία θα μπορούσαν δικαίως να χαρακτηριστούν ως μερικά από τα σημαντικότερα της ποίησης του Βασίλη Μιχαηλίδη.
🇬🇷“Η 9η Ιουλίου του 1821 εν Λευκωσία Κύπρου”*
“Αντάν αρτζιέψαν οι κρυφοί ανέμοι τζι εφυσούσαν
τζι αρκίνησεν εις την Τουρτζιάν να κρυφοσυνεφκιάζη
τζιαι που τες τέσσερεις μερκές τα νέφη εκουβαλούσαν,
ώστι να κάμουν τον τζιαιρόν ν’ αρτζιεύκη να στοιβάζη,
είσιεν σγιαν είχαν ούλοι τους τζι η Τζιύπρου το κρυφόν της
μεσ’ στους ανέμους τους κρυφούς είσιεν το μερτικόν της.
τζι αντάν εφάνην η στραπή εις του Μοριά τα μέρη
τζι εξάπλωσεν τζι ακούστηκεν παντού η πουμπουρκά της,
τζι ούλλα ξηλαμπρατζιήσασιν τζιαι θάλασσα τζιαι ξέρη
είσιεν σγιαν είχαν ούλοι τους τζι η Τζιύπρου τα κακά της.
«Δεν θέλω, Κκιόρ-ογλου, εγιώ να φύω που την Χώραν,
γιατί αν φύω, το κακόν εν’ να γινή περίτου.
Θέλω να μείνω, Κκιόρ-ογλου, τζι ας πα’ να με σκοτώσουν,
ας με σκοτώσουσιν εμέν τζι οι άλλοι να γλυτώσουν.
Δεν φεύκω, Κκιόρ-ογλου, γιατί, αν φύω, ο φευκός μου
εν’ να γενή θανατικόν εις τους Ρωμιούς του τόπου.
Να βάλω την συρτοθηλειάν εις τον λαιμόν του κόσμου;
Παρά το γαίμαν τους πολλούς εν’ κάλλιον του πισκόπου.
Η Ρωμιοσύνη εν φυλή συνότζιαιρη του κόσμου,
κανένας δεν εβρέθηκεν για να την ι-ξηλείψη,
κανένας, γιατί σιέπει την που τα ‘ψη ο Θεός μου.
Η Ρωμιοσύνη εν να χαθή, όντας ο κόσμος λείψει!
Σφάξε μας ούλους κι ας γενεί το γαίμαν μας αυλάκιν,
κάμε τον κόσμον μακελλειόν και τους Ρωμιούς τραούλλια,
αμμά ξερε πως ίλαντρον όντας κοπεί καβάκιν
τριγύρου του πετάσσουνται τρακόσια παραπούλια.
Το ’νιν αντάν να τρώ’ την γην, τρώει την γην θαρκέται,
μα πάντα κείνον τρώεται και κείνον καταλυέται.
Μεν μάχεσαι την θάλασσαν να την-ι ’ξηντιλήσεις·
άδικα λόγια μεν χάννεις κι αρκείς εις την δουλειάν σου.
Τον ήλιον με φύσημαν μπορείς να τον-ι σβήσεις;
Φώναξε του τζελλάττη σου, σάσ’ την κρεμμασταρκάν σου!
Αν πολεμούν για το καλόν και πολεμά κι ο γιος μου,
ας έν’ χαλάλιν του Θεού, αν μου τον φα’ το βόλιν,
κι ας πα’ να μείνω δίχως του, να ζήσω μανιχός μου.
Ειδέ κ’ αν ου, και μάχουνται να κάμουν άλλα αντ’ άλλα,
χαρράμιν τους ’που τον Θεόν της μάνας τους το γάλαν.
Ήτουν βουλή ’που τον Θεόν για να γενεί κ’ εγίνην.
Τον Χάρον εν και βκάλλουν τον ποττέ πως έν’ φταισμένος·
πάντα λαλούν το φταίσιμον πως το ’χει ο πεθαμμένος.
’Πο ούλα το γλυκόττερον έν η ζωή τ’ αθρώπου.
Σκοτώστε μας και γράψετε κ’ εμάς τον σκοτωμόν μας.
Μα τούτοι ούλ’ οι σκοτωμοί έν’ ούλοι για κακόν σας·
εσείς θαρκέστ’ αννοίετε το μνήμαν το δικόν μας,
κ’ εν το πεισκάζετε πως έν’ το μνήμαν το δικόν σας.
Σκοτώστε όσους θέλετε, αμμ’ αν να σας-ι βλάψει·
το γαίμαν που χονώννετε ’που μας τους δεσποτάες
έν λάιν εις την λαμπρακιάν π’ αφταίννει να σας κάψει.
Που την πελλάραν τους τραβούν και τούτοι κ’ η φυλή τους
κι ακόμα έν’ να πάθουσιν με τούν’ τον νουν περίτου.
Κανέναν φόοον δεν έχω από τους Κυπριώτες.
Θωρούν εις την Καραμανιάν πως η Τουρκιά ’ν λιμπούριν,
τέλεια κοντά π’ ακούουνται κ’ οι σκύλλ’ αντάν να ’λάξουν·
με μιαν σφυρκάν πετάσσουνται ’ποδώθθ’ έναν λιγγούριν
κι ούλους μέσα σε μιαν ώραν μπορούν να τους-ι σφάξουν.
Απού την άλλην έχουσιν κοντά τους το Μισίριν.
Αν πεις καράβκια; δεν έχουν, έν’ του αλέτρ’ αθρώποι.
Δα κάτω τούτοι έν’ πολλά, πολλά ξωμακρισμένοι,
περνούν μηνάδες κ’ εν έχουν χαπάριν ’που τα ξένα
και θέμι έν’ ’που την Τουρκιάν στενά τριυρκασμένοι.
Δα κάτω τούτ’ έν’ σαν τ’ αρνιά πών’ χώρκα μαντρισμένα.
Θεέ, που νάκραν δεν έχεις ποττέ στην καλωσύνην,
λυπήθου μας και δώσε πκιον χαράν στην Ρωμιοσύνην.”
* Το ποίημα χωρίζεται σε 24 ραψωδίες και έχει 560 δεκαπεντασύλλαβους στίχους.
Posted on : [ 0 ] comments Label:

Γιατί η 24η Ιουλίου δεν πρέπει να γιορτάζεται ως ημέρα μετάβασης στην δημοκρατία - Βασίλης Κων/νου Φούσκας*

by : tinakanoumegk


July 6, 2026Print Friendly, PDF & Email

Δεξίωση για την 48η Επέτειο της Αποκατάστασης της Δημοκρατίας, στον κήπο του Προεδρικού Μεγάρου, Κυριακή 24 Ιουλίου 2022. (ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΣ/EUROKINISSI)

Βασίλης Κων/νου Φούσκας*

Γεννήθηκα τέσσερις ημέρες μετά την μετάβαση

στην δημοκρατία, στις 28 Ιουλίου 1974

Αλέξης Τσίπρας

Θα διατυπώσω μια σειρά παρατηρήσεων για το ΝΑΤΟ, την θέση της χώρας μας σ’ αυτό, το ρόλο του στην κατάσταση που βιώνει σήμερα η Κυπριακή Δημοκρατία αλλά και η Ελλάδα της μεταπολίτευσης. Το σύνολο αυτών των παρατηρήσεων συγκροτούν και τα διδάγατα που πρέπει να αφομοιώσουμε ως λαός για να βαδίσουμε με σιγουριά στο μέλλον επί τη βάση μιας νέας στρατηγικής κουλτούρας. Θα ξεκινήσω με κάποιες ιστορικές παρατηρήσεις, γιατί η πραγματικότητά μας είναι ιστορικά διαμορφωμένη και η ιστορία βαραίνει πάρα πολύ στο παρόν και, σε μερικές περιπτώσεις, αυτο-προτείνει στρατηγικές για το μέλλον.

Παρατήρηση πρώτη: Ο άνθρωπος που επινόησε το ΝΑΤΟ, που έβαλε τη σφραγίδα του σ’ αυτό, που επέμενε με νύχια και με δόντια να δημιουργηθεί, ήταν ένας δικηγόρος της Ουάσιγντον, Αγγλικής καταγωγής, πολύ γνώριμος λόγω του Κυπριακού ζητήματος, και αυτός δεν είναι άλλος από τον Ντην Άτσεσον. Η συμβολή του Άτσεσον, καθοριστικότατη, δεν ήταν η δημιουργία ενός Ψυχροπολεμικού οργανισμού ασφάλειας προκειμένου να προστατεύσει την Ευρώπη από μια Σοβιετική εισβολή. Τέτοια απειλή δεν υπήρχε. Η συμβολή του έγκειται στο ότι ο πρωταρχικός ρόλος του ΝΑΤΟ πρέπει να είναι η εμπέδωση διαρκούς ηγεμονίας επί της Ευρώπης, η εγκατάσταση και ο έλεγχος από τις ΗΠΑ πυρηνικών όπλων στην Ευρώπη, η ανοικοδόμηση της Ευρώπης και η δημιουργία πλούσιας αγοράς για τη διείσδυση Αμερικανικών πολυεθνικών. Αυτή ήταν η τεράστια συμβολή του Άτσεσον.

Παρατήρηση δεύτερη: Η ταυτόχρονη είσοδος της Τουρκίας και της Ελλάδας στο ΝΑΤΟ το 1952 μετά την συμμετοχή τους στον πόλεμο της Κορέας δεν ήταν ισοβαρής. Το Γενικό Επιτελείο των ΗΠΑ προσδιόρισε την Τουρκία ως σύμμαχο με πολύ μεγαλύτερη γεωστρατηγική βαρύτητα. Η εκτίμηση ήταν ότι η Τουρκία μπορεί να επηρεάσει οικονομικές και στρατιωτικές εξελίξεις σε ευρύ θέατρο επιχειρήσεων ενάντια στην Σοβιετική Ένωση και τους εχθρούς του Ισραήλ, ενώ η Ελλάδα όχι. Έτσι, το ΝΑΤΟ φρόντισε να εξοπλίσει την Τουρκία κατά το μέγιστο δυνατόν, ενώ στην Ελλάδα φρόντισε να εξοπλίσει περισσότερο ένα εσωτερικό καθεστώς καταστολής με μεγάλη παρουσία μυστικών υπηρεσιών και δομές τύπου Γκλάντιο. Και αυτό λόγω της μεγάλης επιρροής της κομμουνιστικής ιδεολογίας μετά τον εμφύλιο.

Τον Απρίλη του 1949, εκπρόσωποι των δώδεκα κρατών υπέγραψαν στην Ουάσιγκτον την ίδρυση της Βορειοατλαντικής Συμμαχίας, γνωστής με τα αρχικά ΝΑΤΟ…

Παρατήρηση τρίτη: Μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο το ΝΑΤΟ διαμορφώνει και τις παράμετρες λύσης του Κυπριακού ζητήματος που ανοίγει το δημοψήφισμα για την ένωση και οι αγώνας της ΕΟΚΑ. Οι ΗΠΑ επιθυμούσαν πάντοτε την επίλυση του Κυπριακού σε κλειστές μυστικές συναντήσεις μεταξύ Αγγλίας, Ελλάδας και Τουρκίας. Το 1956, η νέα κυβέρνηση Κων/νου Καραμανλή, σε μυστικές συναντήσεις με την κυβέρνηση του Μεντερές, θέτει το πλαίσο ΝΑΤΟϊκής επίλυσης του Κυπριακού. Συγκεκριμένα, ο Καραμανλής παραχωρεί στρατιωτική βάση στην Τουρκία στην Κύπρο και έξοδο της Τ/Κ κοινότητας στη θάλασσα (συγκεκριμένα, έδινε τον Κορμακίτη). Η υπόλοιπη Κύπρος θα ενωνόταν με την Ελλάδα. Τουρκία και Ελλάδα είναι χώρες φίλιες μέσα στο ΝΑΤΟ, ο εχθρός είναι ο παγκόσμιος κομμουνισμός.

Παρατήρηση τέταρτη: η κυβέρνηση του Γεωργίου Παπανδρέου συμφωνεί ουσιαστικά επί της αρχής με ότι είχε προσυπογράψει ο Κων/νος Καραμανλής και προσχωρεί στις μυστικές συναντήσεις αντιπροσωπειών στην Γενεύη υπό την προεδρία του γνωστού μας Ντην Άτσεσον, για την ΝΑΤΟποίηση της Κυπριακής Δημοκρατίας και τον εξοβελισμό του Προέδρου Μακαρίου. Φωνές αντίστασης εκείνη την περίοδο κατά του ΝΑΤΟ υπήρξαν, βέβαια, ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος, ο Ανδρέας Παπανδρέου και ο Ηλίας Ηλιού.

Παρατήρηση πέμπτη: η χούντα δεν επινόησε πολιτική για το κυπριακό. Δεν είχε εξάλλου τέτοιο βαθμό ευφυίας. Η χούντα εφήρμοζε πεπατημένες. Η πολιτική διχοτόμησης και ΝΑΤΟποίησης της Κυπριακής Δημοκρατίας είχε χαραχτεί από τους Κων/νο Καραμανλή και Ευάγγελο Αβέρωφ από το 1956 και μετά, και ολοκληρώνεται με αυτούς τους ίδιους την περίοδο του δεύτερου Αττίλα στην Κύπρο, όταν συγκυβερνούν με τη χούντα και αρνούνται να διαθέσουν Ελλαδικές δυνάμεις στην Κύπρο στηρίζοντας την ΕΛΔΥΚ και την Εθνοφρουρά που αμυνόταν εναντίον υπέρτερων Τουρκικών δυνάμεων. Αν το έπρατταν αυτό, θα είχαν πολλαπλά διαπραγματευτικά ατού στους δύο κύκλους συνομιλιών στην Γενεύη. Υπερίσχυσε η λογική του ΝΑΤΟ – συγκεκριμένα, ότι ΝΑΤΟϊκοί στρατοί δεν πολεμούν μεταξύ τους.

Παρατήρηση έκτη: η Τρίτη Ελληνική Δημοκρατία είναι «κυπρογεννημένη». Οποιαδήποτε μετάβαση σε οποιαδήποτε Τέταρτη Ελληνική Δημοκρατία, θα πρέπει να συμβαδίζει με την απελευθέρωση της Κυπριακής Δημοκρατίας και θα πρέπει να συνοδεύεται απο ένα μεγάλο συγνώμη προς τον κυπριακό λαό, στους πρόσφυγες, στις μάννες, στις οικογένειες των ΕΛΔΥκάριων, στο τάγμα επιστράτων του στρατηγού Αλευρομάγειρου και στο 211 τάγμα πεζικού της Εθνοφρουράς που κράτησαν την Λευκωσία παρά την άρνηση των Καραμανλή, Αβέρωφ και των χουντικών να βοηθήσουν.

Παρατήρηση έβδομη: Η καλύτερη απόδειξη ότι ο πρωταρχικός σκοπός του ΝΑΤΟ δεν ήταν η αντιμετώπιση της Σοβιετικής Ένωσης αλλά η εμπέδωση συνεχούς ηγεμονίας των ΗΠΑ πάνω στην Ευρώπη φαίνεται από το γεγονός των πολλαπλών διευρύνσεων του ΝΑΤΟ προς Ανατολάς μετά το τέλος του κομμουνισμού και κατά παράβαση της διμερούς συμφωνίας Μπους-Γκορπατσώφ ότι ναι μεν η Ρωσία θα επιτρέψει την επανένωση της Γερμανίας αλλά το ΝΑΤΟ δεν θα επεκταθεί προς Ανατολάς. Το ΝΑΤΟ, ωστόσο, επεκτάθηκε με τελευταία προσπάθεια επέκτασης στην Ουκρανία, την οποία σταμάτησε η Ρωσία με πόλεμο.

Παρατήρηση όγδοη – και ερχόμαστε στο σήμερα: Όλες οι παραχωρήσεις των Ελλαδικών πολιτικών ελίτ προς την Τουρκία γίνονται για τους εξής λόγους: α) η καριέρα των πολιτικών μας β) αναγνώριση, εκ μέρους των πολιτικών μας, των πρωτείων της Τουρκίας μέσα στην συμμαχία και παραμερισμός του νομικού κριτηρίου στις διμερείς διαφορές διότι εδώ η Ελλάδα και η Κυπριακή Δημοκρατία υπερισχύουν γ) Είναι αδύνατη μια πολεμική αναμέτρηση με την Τουρκία διότι η Τουρκία είναι πιο ισχυρή και, στο κάτω-κάτω, χώρες του ΝΑΤΟ δεν πολεμούν μεταξύ τους. Γιαυτούς τους τρεις λόγους επικρατεί η ενδοτικότητα από τη δεκαετία του 1950 μέχρι σήμερα, και όποιος δεν είναι ενδοτικός είναι εθνικιστής – ταιριάζει αυτή η καραμέλα του εθνικισμού με την μόδα της εποχής μας, εποχή της νεο-φιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης.

Παρατήρηση ένατη: Είναι γνωστή η στροφή του Τραμπ προς ένα συμβιβασμό στο Ουκρανικό δίνοντας πλεονεκτήματα στην Ρωσία και αναγνωρίζοντας τα τετελεσμένα επί του εδάφους που επέβαλε ο Ρωσικός στρατός. Είναι επίσης γνωστή η διάθεση των ΗΠΑ για αναβάθμιση της Ευρώπης μέσα στο ΝΑΤΟ καθιστώντας την ικανή να διαχειριστεί μόνη της απειλές, και είναι εδώ που εμφανίζεται σε πλήρη αρμονία ο Γερμανο-Τουρκικός και Ιταλο-Τουρκικός άξονας συνεννόησης. Αυτοί οι δύο άξονες, ειδικά ο Γερμανο-Τουρκικός, έχει βαθειές ιστορικές και σύγχρονες οικονομικές βάσεις συνεργασίας. Στη μελέτη μου Τουρκικός ιμπεριαλισμός και αποτροπή (Επίκεντρο, 2022) αναλύω αυτές τις οικονομικές βάσεις.

Παρατήρηση δέκατη: Η παγκόσμια ηγεμονία των ΗΠΑ είναι σε υποχώρηση. Τα δημόσια οικονομικά της δεν πάνε καλά. Το χρέος της αγγίζει τα 40 τρις. Τα παθητικά των χρηματοπιστωτικών εταιρειών της που κυκλοφορούν στην αγορά ανέρχονται στα $250 τρις – εδώ διαδραματιζουν τεράστιο ρόλο οι σκιώδεις τράπεζες τις οποίες έχει αναλύσει τελευταία ο συνάδελφός μου, Κώστας Λαπαβίτσας. Ο ρόλος του δολλαρίου ως παγκόσμιου αποθεματικού νομίσματος φθίνει. Στην Ασία η κυκλοφορία του δολλαρίου έχει πέσει κατακόρυφα. Οι ΗΠΑ αδυνατούν να διαχειριστούν την κρίση τους μέσω των θεσμών που οι ίδιες οικοδόμησαν μεταπολεμικά – είτε αυτός ο θεσμός λέγεται ΝΑΤΟ είτε Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας. Βασικά, δεν έχουν χρήματα. Οπότε, αυτό που γίνεται είναι να αποδεσμεύονται από τις υποχρεώσεις τους και να δίνουν σε τοπικούς ηγεμόνες πεδίο, χώρο και ελευθερία δράσης για να εξυπηρετούν τα συμφέροντά τους. Αυτός είναι ο νέος ρόλος της Ευρώπης και της Γερμανίας, και αυτός είναι ο νέος αναβαθμισμένος ρόλος της Τουρκίας σε συνεργασία με την Ευρώπη. Οι ΗΠΑ έχουν αποφασίσει να επικεντρωθούν στο πρόβλημα που λέγεται Κίνα και παγκόσμιος Νότος και, βέβαια, Λατινική Αμερική. Αυτό είναι το πλαίσιο συζητήσεων στην Άγκυρα.

Παρατήρηση  ενδέκατη – και τελευταία: τι να κάνουμε; Η απάντηση δεν ανήκει στη σφαίρα των εξοπλιστικών προγραμμάτων. Η απάντηση δεν ανήκει στη σφαίρα της αγοράς F-35, Ραφάλε και Μπελαρά. Δεν ανήκει εκεί. Η απάντηση ανήκει στην παραγωγή, το τονίζω, στην παραγωγή δικών μας, ισάξιων και υπέρτερων ακόμα οπλικών συστημάτων άμυνας ώστε να διασφαλίζουν την υποστήριξη της Θράκης, του Αιγαίου και της Κυπριακής Δημοκρατίας. Εδώ είναι που χρειάζεται ένα συνολικό σχέδιο βιομηχανικής ανάπτυξης της χώρας, μια δυνατότητα που μας δίνει η ΕΕ. Βιομηχανική ανάπτυξη της χώρας και όλων των παράπλευρων επαγγελμάτων που θα πηγάζουν από αυτήν την αναπτυξη, θα κρατήσουν τους νέους στην χώρα, θα στηρίξουν τον οικογενειακό θεσμό βάζοντας τέλος στην υπογεννητικότητα και σειρά από άλλα ωφελήματα. Αλλά αυτά είναι ιδέες και δυνατότητες που δεν εκμεταλλευόμαστε. Γιατί δεν εκμεταλλευόμαστε? γιατί το Ελλαδικό μεταπολιτευτικό σύστημα κομμάτων, που χτίστηκε στις πλάτες του Κυπριακού λαού, έχει την έδρα του στον μεταπρατισμό, στην υποτέλεια, στην ενδοτικότητα, στην διαπλοκή, στην καριέρα και στον κοτσαμπασισμό.

«Γεννήθηκα τέσσερις μέρες μετά την πτώση της δικτατορίας στην Ελλάδα, στις 28 Ιουλίου του 1974», έγραψε με καμάρι ο Αλέξης Τσίπρας στην ιστοσελίδα του Ινστιτούτου του. Ουδείς από τους συμβούλους του, μεταξύ των οποίων υπάρχουν και κάποιοι αξιόλογοι ιστορικοί και πολιτικοί επιστήμονες, δεν του είπε τι γινόταν τότε, δεν του είπε ότι οι Τούρκοι έσφαζαν ακόμη μέσα στην Κυρήνεια, και ότι καμμία «πτώση» της δικτατορίας δεν συνέβει. Οι δικτάτορες απομακρύνθηκαν με τιμές αφότου εμπέδωσαν τον δεύτερο Αττίλα στην Κύπρο. Είναι ύβρις αυτό το διεφθαρμένο σύστημα κομμάτων να εορτάζει, σύσσωμο, την 24η Ιουλίου ως ημέρα «μετάβασης στην δημοκρατία». Οι ηγεσίες των κομμάτων της μεταπολίτευσης που γονάτισαν την χώρα από το χρέος, ενέδωσαν σε βασικά θέματα κυριαρχίας της χώρας και υπονόμευσαν οποιαδήποτε αναπτυξιακή της προοπτική φέρνοντας τον ολετήρα των μνημονίων, αυτές οι ηγεσίες δεν έχουν καμμία θέση στο κάδρο της νέας πολιτικής δημοκρατίας που χτίζει ο λαός σε νέα θεμέλια.

*Καθηγητής διεθνούς πολιτικής και οικονομίας στο Πανεπιστήμιο του Ανατολικού Λονδίνου. Το κείμενο στηρίζεται σε θέματα που έθιξε ο συγγραφέας στην ομιλία του στην εκδήλωση του κόμματος «Ελπίδα για την Δημοκρατία» που έγινε στην Αθήνα την 5η Ιουλίου 2026.

Posted on : Τετάρτη 8 Ιουλίου 2026 [ 0 ] comments Label:

John Kioulekas · "Μισογύνης και σεξιστής ο Όμηρος"!, για ακόμη μια φορά η λαίλαπα της cancel κουλτούρας και της πολιτικής αν-ορθότητας ξαναχτυ

by : tinakanoumegk

John Kioulekas



"Μισογύνης και σεξιστής ο Όμηρος"!, για ακόμη μια φορά η λαίλαπα της cancel κουλτούρας και της πολιτικής αν-ορθότητας ξαναχτυπά.
Ερωτηθείσα η Λουπίτα "Ωραία Ελένη" Νιόγκο σε πρόσφατη συνέντευξη για το τι θα έλεγε στον ΟΜΗΡΟ αν τον είχε μπροστά της απάντησε εντελώς άστοχα και αλαζονικά:
«Λοιπόν, Όμηρε, πώς νιώθεις για τον χρόνο που αφιερώνεται σε αυτές τις γυναίκες στην ταινία, λαμβάνοντας υπόψη πόσο λίγο χρόνο αφιέρωσες εσύ σε αυτές;».
Υπάρχουν στιγμές που μια φράση ξεπερνά τα όρια μιας απλής δήλωσης και αγγίζει τα θεμέλια ενός ολόκληρου πολιτισμού. Μια τέτοια στιγμή είναι και αυτή.Ιδιαίτερα όταν προέρχεται από μια ηθοποιό που γνωρίζει πολύ καλά τον τεράστιο θόρυβο που έχει προκαλέσει η ανάληψη ενός από τους πιο εμβληματικούς ρόλους της παγκόσμιας μυθολογίας της Ωραίας Ελένης.
Όταν κάποια καλείται να ενσαρκώσει την Ελένη της Τροίας, δεν αναλαμβάνει απλώς έναν κινηματογραφικό ρόλο. Αναλαμβάνει να αγγίξει μια μορφή που εδώ και σχεδόν τρεις χιλιετίες στέκεται στο κέντρο της ανθρώπινης σκέψης. Μια μορφή που έγινε σύμβολο ομορφιάς, πάθους, πολέμου, ευθύνης, ενοχής και μοίρας. Μια μορφή που δεν ανήκει σε μια εποχή ή σε έναν λαό, αλλά στην παγκόσμια πολιτιστική κληρονομιά.
Γι’ αυτό ακριβώς η προσοχή στις λέξεις δεν είναι κάποια λεπτομέρεια αλλά υποχρέωση.
Διότι όταν το όνομα που βρίσκεται απέναντι είναι ο Όμηρος, δεν μιλάμε για έναν απλό συγγραφέα. Μιλάμε για έναν από τους θεμελιωτές της ανθρώπινης αφήγησης. Για τον ποιητή που έδωσε στην ανθρωπότητα τον Αχιλλέα, τον Οδυσσέα, τον Έκτορα, την Πηνελόπη, την Ανδρομάχη και την Ελένη.
Για τον άνθρωπο που με τη δύναμη του λόγου του κατάφερε κάτι σχεδόν αδιανόητο να συνομιλεί με ανθρώπους που γεννήθηκαν χιλιάδες χρόνια μετά από εκείνον.Και εδώ ακριβώς βρίσκεται η μεγάλη αντίφαση της σύγχρονης εποχής.Συχνά ζητούμε από τους μεγάλους δημιουργούς του παρελθόντος να απολογηθούν επειδή δεν σκέφτηκαν όπως εμείς. Τους περνούμε από τα φίλτρα των σημερινών αντιλήψεων και ξεχνούμε ότι εκείνοι δεν δημιουργούσαν για μια εποχή που δεν είχε ακόμη γεννηθεί.Ο Όμηρος δεν είχε μπροστά του κάμερες, σκηνοθέτες, μοντάζ και χρόνους προβολής. Είχε μόνο τον λόγο και με αυτόν τον λόγο δημιούργησε έναν κόσμο που άντεξε περισσότερο από αυτοκρατορίες, βασίλεια και ολόκληρους πολιτισμούς.
Η ερώτηση για το «πόσο χρόνο έδωσε στις γυναίκες» μοιάζει να παραβλέπει μια θεμελιώδη αλήθεια που πρέπει να είσαι όχι απλά ανιστόρητος αλλά ανίδεος για να μην την γνωρίζεις, γιατί ο Όμηρος το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν δημιούργησε έναν κόσμο χωρίς γυναικείες φωνές.Αντίθετα, μέσα στα έργα του βρίσκονται μερικές από τις πιο δυνατές και σύνθετες γυναικείες μορφές της παγκόσμιας λογοτεχνίας.
Η Πηνελόπη δεν είναι μια γυναίκα που απλώς περιμένει παθητικά έρμαιο της τύχης της. Είναι σύμβολο ευφυΐας, πίστης και ψυχικής αντοχής.
Η Ανδρομάχη δεν είναι ένα πρόσωπο στο περιθώριο αλλά η ανθρώπινη φωνή μέσα στη φρίκη του πολέμου, η φωνή της αγάπης απέναντι στην καταστροφή.Τέλος η περίφημη Ελένη δεν είναι ένα απλό αντικείμενο πόθου αλλά μια τραγική μορφή, ένα αιώνιο ερώτημα γύρω από την ομορφιά, την επιθυμία, την ευθύνη και τη μοίρα.Αυτός είναι ο Όμηρος.
Δεν έγραψε χαρακτήρες για να υπηρετήσει μια σύγχρονη αντίληψη κοινωνικής αποδοχής. Έγραψε ανθρώπους με πάθη, αντιφάσεις, αδυναμίες, μεγαλείο και τραγωδία.
Ο Όμηρος βέβαια δυστυχώς για κάποιους δεν έγραψε για να υπηρετήσει την έννοια της «συμπερίληψης» όπως την αντιλαμβανόμαστε σήμερα, ούτε για να ανταποκριθεί σε κανόνες πολιτικής ορθότητας μιας εποχής που θα ερχόταν χιλιάδες χρόνια μετά και ακριβώς γι’ αυτό παραμένει ζωντανός.Γιατί η μεγάλη τέχνη δεν γεννιέται από την προσπάθεια να ικανοποιήσει πρόσκαιρες απαιτήσεις, κοινωνικές μόδες ή ιδεολογικά πλαίσια της στιγμής. Γεννιέται όταν ο δημιουργός τολμά να κοιτάξει βαθιά μέσα στην ανθρώπινη ύπαρξη.
Ο Όμηρος δεν είχε ούτε θα έχει ανάγκη να προσαρμοστεί σε σύγχρονες επιταγές και, ευτυχώς για την ανθρωπότητα, δεν θα μπορέσει ποτέ να εγκλωβιστεί σε αυτές.
Αν είχε δημιουργήσει με στόχο να ικανοποιήσει τις αντιλήψεις μιας συγκεκριμένης εποχής, το έργο του θα είχε χαθεί μαζί με εκείνη.
Αντίθετα, επειδή μίλησε για τα αιώνια ανθρώπινα ζητήματα τον έρωτα, τον θάνατο, την τιμή, την απώλεια, την προδοσία, τον πόλεμο, την οικογένεια, τον φόβο και την αναζήτηση της αθανασίαςπαραμένει ζωντανός για περισσότερο από τρεις χιλιάδες χρόνια.
Φυσικά, κάθε εποχή έχει δικαίωμα να διαβάζει ξανά τα μεγάλα έργα. Η τέχνη εκτός των άλλων υπάρχει και επειδή προκαλεί διάλογο και η εκάστοτε ερμηνεία είναι δικαίωμα του κάθε καλλιτέχνη.Όμως υπάρχει μια τεράστια διαφορά ανάμεσα στην ερμηνεία και στην καταδίκη.
Ανάμεσα στη γόνιμη κριτική και στην αλαζονική απαίτηση να απολογηθεί ένας δημιουργός του αρχαίου κόσμου επειδή δεν ακολούθησε τις αντιλήψεις του δικού μας κόσμου.
Ο Όμηρος δεν χρειάζεται να περάσει από καμία σύγχρονη επιτροπή αξιολόγησης.
Έχει ήδη περάσει από τη δυσκολότερη δοκιμασία,τη δοκιμασία του πανδαμάτωρα χρόνου.Γιατί ο χρόνος είναι ο πιο αμείλικτος κριτής.Αυτοκρατορίες χάθηκαν. Βασιλιάδες ξεχάστηκαν. Ονόματα σβήστηκαν από την ιστορία.
Μία φωνή όμως έμεινε.
Η φωνή του Ομήρου.
Και αυτή η φωνή
δεν μετριέται με λεπτά κινηματογραφικού χρόνου,
δεν μετριέται με τις κάμερες της εποχής μας.
Μετριέται με αιώνες.
Και οι αιώνες έχουν ήδη αποφανθεί..🏛️
"Μισογύνης και σεξιστής ο Όμηρος", για ακόμη μια φορά η λαίλαπα της cancel κουλτούρας και της πολιτικής αν-ορθότητας ξαναχτυπά ❌
☆
Για χρόνια βλέπαμε τις ταινίες του Nolan μέσα από μία πολύ συγκεκριμένη οπτική, θαυμάζοντας την τεχνική του αλλά ταυτόχρονα ανεχόμενοι τη συντηρητική ματιά του. Η «πολιτική ουδετερότητα» που ευαγγελιζόταν δεν ήταν παρά ένα βολικό smokescreen για να προσπερνά, τρόπον τινά, τις δικές του προκαταλήψεις, αφού οι ταινίες του αναπαρήγαγαν συστηματικά έναν διάχυτο σεξισμό και την κλασική λευκή, ευροκεντρική κυριαρχία. Οι γυναίκες στο έργο του ήταν σχεδόν πάντα αναλώσιμες, τραγικά θύματα που «έπρεπε» να πεθάνουν μόνο και μόνο για να δώσουν κίνητρο στον «βασανισμένο» πρωταγωνιστή. Η απόφασή του να κάνει μια ριζική ( ; ) στροφή με την Οδύσσεια και να δώσει έναν τόσο εμβληματικό ρόλο στη Lupita, ανέδειξε την υποκρισία του συστήματος του οποίου αποτελούσε, και πιστεύω ότι συνεχίζει να αποτελεί, μέρος. Το backlash που δέχεται αυτή τη στιγμή από τη συντηρητική βάση των θαυμαστών του ελπίζω να είναι μάθημα για τον ίδιο. Ελπίζω να του δείξει ξεκάθαρα πώς η πολιτική που ακολουθούσε τόσα χρόνια γύρισε μπούμερανγκ. Όταν για δεκαετίες χαϊδεύεις τα αυτιά ενός κοινού που τρέφεται από τον αποκλεισμό και τη στερεοτυπική ανωτερότητα, είναι νομοτελειακό ότι οι ίδιοι άνθρωποι θα στραφούν εναντίον σου μόλις τολμήσεις να κάνεις ένα βήμα προς τη συμπερίληψη και την έμφυλη και φυλετική δικαιοσύνη.
☆
Όταν η έπαρση, η αμορφωσιά και η ανοησία θέλουν να κρυφτούν κι η χαρά δεν τις αφήνει. Γι' άλλη μια φορά, η επιλογή μαύρης ηθοποιού για τον ρόλο της ωραίας Ελένης δεν είναι ζήτημα "ρατσισμού - αντιρατσισμού", καλλιτεχνικής ελευθερίας και "συντηρητισμού", μοντέρνας ...αισθητικής και "παραδοσιοκρατίας". Είναι ζήτημα επιλογής μεταξύ της υποταγής στα καπρίτσια μιας αλαζονικής, αμόρφωτης και άκρως λογοκριτικής οικονομικής και κοινωνικής ελίτ από τη μια και της λογικής, της γοητείας του Ομήρου και της ελευθερίας της σκέψης από την άλλη.
☆
Η διαμάχη γύρω από την Οδύσσεια του Νόλαν συμβαίνει καθώς διαμαρτυρίες καταγράφονται γιατί ο ρόλος της Ωραίας Ελένης διανεμήθηκε σε μια Κενυάτισσα γεννημένη στο Μεξικό ηθοποιό, την Λουπίτα Νιόνγκο. Ακριβώς για τον χρώμα του δέρματός της, όμως την διάλεξε και ο σκηνοθέτης.
Δεν είναι δύο κόσμοι που συγκρούονται, αλλά οι δύο όψεις της ίδιας φυλετιστικής αντίληψης.
Η δε σπουδή του Νόλαν, να χρησιμοποιήσει την Οδύσσεια για κήρυγμα, είναι εντελώς προπαγανδιστική· θυμίζει λίγο ‘Λένι Ρίφενσταλ σε στεροειδή’.
Επιπλέον, οι δηλώσεις της ηθοποιού για τον Όμηρο και την υποτίμηση των γυναικών παραπέμπουν στην ίδια πολιτισμική ιδιοποίηση που εκείνοι καταγγέλλουν στους άλλους.
Τι δουλειά έχει ο αρχαϊκός Ελληνικός κόσμος, με τις σημερινές ιδεολογικές προκαταλήψεις…
Γενικώς, η κουλτούρα της εποχής, ακρωτηριασμένη από οποιαδήποτε αυθεντική δημιουργικότητα, αναλίσκεται σε τεχνικές επιφάσεις ισότητας. Λες και δεν υπάρχει μια πλουσιότατη παράδοση θρύλων, μύθων, και παραβολών πάνω στην οποία θα μπορούσε να οικοδομηθεί ένας αυθεντικός λόγος φυλετικής ισότητας, και ανάδειξης της πολιτιστικής κληρονομιάς του Αφρικανικού κόσμου. Τώρα που, ούτως ή άλλως, στις επόμενες δεκαετίες του 21ου αιώνα, θα βρεθεί σε ανοδική τροχιά.
Όμως όχι· πρέπει ντε και καλά να πετσοκόψει ο (λευκός, χορτασμένος, εστέτ) Νόλαν την κληρονομιά του Ομήρου.

Γιατί είναι η ‘πατροκτονία’, σ΄ ένα συμβολικό επίπεδο, που έχει καταστεί η εμμονή αυτού του ρεύματος. Όχι η αφοσίωση στην ισότητα, την ελεύθερη συνομιλία μεταξύ των πολιτισμών, ή την έμπνευση και τη δημιουργία.

Λιγότερα

 

Posted on : [ 0 ] comments Label:

ΤΟ ΝΑΤΟ ΚΑΙ Η ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΓΝΩΣΗ ΤΩΝ ΚΕΝΤΡΙΚΩΝ ΣΤΟΧΩΝ - (μετά την εκδήλωση της Ελπίδα για τη Δημοκρατία)

by : tinakanoumegk


 ΤΟ ΝΑΤΟ ΚΑΙ Η ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΓΝΩΣΗ ΤΩΝ ΚΕΝΤΡΙΚΩΝ ΣΤΟΧΩΝ - (μετά την εκδήλωση της Ελπίδα για τη Δημοκρατία)

Η χώρα καταπονείται από Δεξιά – αριστερά συστήματα ιδεολογικής θολότητας, μεσιτείας, ρηχών και καθυστερημένων προσεγγίσεων. Με την ευκαιρία της εκδήλωσης της ΕΛΠΙΔΑΣ επανήλθε το διώνυμο μέσα-έξω από το ΝΑΤΟ. Στην παραμεθόριο της Αριστεράς και σε κάποιο φάσμα προβληματισμού η συνθηματολογία έγινε πρωτεύουσα ουσία διαλογισμού.
Τί πρέπει να πούμε για την αδυναμία τους να αντιληφθούν τί τους φταίει, να απελευθερώσουν το πνεύμα τους ώστε να μπορούν να σταθμίζουν τα πράγματα, πριν τους δώσουν αξία, να ιεραρχήσουν, αποδώσουν κεντρικότητες στην συνείδηση στόχων και πράξης:
1. Δεν βλέπουν «την καπιταλιστική διείσδυση στον τομέα ακριβώς εκείνο, όπου είναι λιγότερο ορατή και όπου μοιάζει περισσότερο ακίνδυνη: τον τομέα του πολιτισμού όπου τα τραύματα σε έναν λαό είναι τόσο βαθύτερα όσο πιο δύσκολα γίνονται αντιληπτά» (*) και καταγγέλλουν τον ιμπεριαλισμό αλλά αδυνατούν να συλλάβουν τα πραγματικά κανάλια με τα οποία κυβερνούν την ζωή μας. Ο ιμπεριαλισμός εισάγεται με μορφωτικούς και εκπαιδευτικούς όρους, με αφηγήματα αλλοίωσης της ιστορίας και των ταυτοτήτων, αποδοχή εξωεθνικών δογμάτων εθνικής ασφάλειας. Ενσωματώνονται οι αξίες ενός συστήματος και μετατρέπονται σε φορείς, όταν καθοδηγούνται σε εσωτερικούς διχαστικούς ψεύτικους άξονες.
2. Αδυνατούν να κατανοήσουν την ισχύ του χρηματιστικού – πιστωτικού κεφαλαίου, την ιδεολογική και υλική κυριαρχία της τεχνολογίας επί της επιστήμης.
3. Για την ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΩΝ ΚΕΝΤΡΙΚΩΝ ΣΤΟΧΩΝ, που απελευθερώνουν και άλλες παραμέτρους: τους εσωτερικούς και εξωτερικούς λογαριασμούς, όμως, θα κάνει ένα νέο πληθυντικό πολιτικό σύστημα.
«Δεν μπορεί να υπάρξει διέξοδος, αν δεν λυθεί το εσωτερικό πρόβλημα της χώρας, που είναι το ηθικό πρόβλημα». Οι πολίτες «να προτάξουν κινήματα αντιδιαφθοράς, για την δημοκρατία, γιατί αυτά καλύπτουν και την οικονομική και κοινωνική σφαίρα» (**).
4. Α. Αυτά τα παραπάνω θα πρέπει να είναι η πολιτική λογική σφαίρα ερμηνείας και τεκμηρίωσης και από την ΕΛΠΙΔΑ. Β. Η εικόνα από την ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΜΑΣ, της ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗΣ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ - 13 Μαρτίου 2000.
Γ. Για το άλλο θέμα από την ίδια εκδήλωση, της διαχείρισης της Τουρκίας σε επόμενο σημείωμα.
(*) ΓΙΑΓΟΣ ΑΝΔΡΕΑΔΗΣ, από τον πρόλογό του στο βιβλίο «Ο ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΣ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟΣ». Έκδοση της Ένωσης για τα Δικαιώματα και την Απελευθέρωση των Λαών και του ΙΔΡΥΜΑΤΟΣ ΜΕΣΟΓΕΙΑΚΩΝ ΜΕΛΕΤΩΝ.
(**) Από ομιλία του Μιχάλη Χαραλαμπίδη στο Κέντρο Νεότητας Δήμου Χαλανδρίου – 10 Μαρτίου 2012.
Γρηγόρης Κλαδούχος – Ξυλόκαστρο – 8 Ιουλίου 2026
Posted on : Τρίτη 7 Ιουλίου 2026 [ 0 ] comments Label:

Ασυδοσία: «Ο Μητσοτάκης έχει μοιράσει 60 δις ,αλλά ούτε ένα ευρώ στον κόσμο» - Ν.Στραβελάκης Militaire News

by : tinakanoumegk










https://www.militaire.gr/asydosia-o-mitsotakis-echei-moirasei-60-dis-alla-oyte-ena-eyro-ston-kosmo-n-stravelakis/



«Ο κ. Μητσοτάκης από το 2019 έχει μοιράσει 60 δις! Τηρουμένων των αναλογιών είναι ένα οικονομικό πακέτο μεγαλύτερο και από το σχέδιο Μάρσαλ! Απ΄ αυτά τα 60 δις ο κόσμος δεν είδε ούτε ένα ευρώ και δεν είδαμε ούτε μία επένδυση»!

Αποκαλυπτικός ο Νίκος Στραβελάκης στη συνέντευξη του στο militaire news, μιλά για τον πακτωλό δισεκατομμυρίων που πέρασαν από τα χέρια της κυβέρνησης Μητσοτάκη και μοιράστηκαν σε ελάχιστους. Που πήγαν αυτά τα 60 δις;


Την ίδια στιγμή η φορολογία των πολιτών είναι ασύλληπτη, οι κατασχέσεις σπιτιών πολλαπλασιάζονται και η κυβέρνηση έχει μοναδική έγνοια πως θα προστατεύσει τις τράπεζες!

Ο κ. Στραβελάκης μιλά για πλήρη ασυδοσία, για παντελή έλλειψη οράματος και επισημαίνει ότι «ο κ.Μητσοτάκης δεν έλυσε κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησης του, ούτε ένα πρόβλημα»! Δημιούργησε πολλά όμως…




η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ του τινακανουμε


ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΕΛΙΔΑ www.tinakanoume.gr η γραφή είναι επεξεργασία εργαλείων αλλαγών. Είναι οικοδόμηση προϋποθέσεων συνείδησης πράξης Δεν επαρκούν οι αναλύσεις, η διαπίστωση συμπτωμάτων. Πολιτικός λόγος είναι η ανάγνωση των αιτίων, και η πρόταση που μπορεί να μετουσιωθεί σε πράξη μετασχηματισμών. Η ΧΩΡΑ είναι καταδικασμένη σε ανεπίστροφη πορεία από το ανεπαρκές, διεφθαρμένο, πολιτικό προσωπικό. Από την κομματοκρατία έως και την σημερινή έκφραση της αριστεροκαπηλείας, το παρακρατικό βάθος και διαπλοκή. Ένα προσωπικό άγνοιας, ιδιοτέλειας, μεταπρατισμού. Μαζί με την πολιτική χάθηκε ο δημόσιος χώρος του λόγου και της ευθύνης. Η ΑΔΥΝΑΜΙΑ ΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗΣ ΘΕΤΙΚΟΥ ΛΟΓΟΥ προοπτικής και νέων κομμάτων οφείλεται σε: 1.) κυριαρχία παρωχημένων και ψεύτικων εννοιολογήσεων, 2.) αναδιάταξη θέσεων του παλιού πολιτικού προσωπικού 3.) αντιλήψεις άμυνας κεκτημένων χωρίς στρατηγικό βάθος και 4.) άγνοια σχέσεων τεχνικών οικονομίας και πολιτικής διεύθυνσης. Ότι απαιτείται η κλασσική και φιλοσοφική παιδεία για την διαχείριση του πολιτικού και της πόλης, αυτά που η χρηματιστική ολιγαρχία και η δικτατορία των αγορών δεν θέλουν να συμβαίνει.

Η  Συνέχεια του κειμένου
Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ