καλησπέρα φίλες και φίλοι μου:…
Δείτε περισσότερα
Παλαιότερα υπήρχε η σχέση εκμεταλλευτή και εκμεταλλευόμενου. Τώρα αυτή η σχέση έχει εσωτερικευτεί. Κάνω μεταπτυχιακό, κάνω διδακτορικό, επενδύω στον εαυτό μου. Λέμε ότι…
Δείτε περισσότερα
Ελεύθεροι όλοι οι κατηγορούμενοι για την έκρηξη στο εργοστάσιο Βιολάντα που είχε ως αποτέλεσμα να καούν ζωντανές πέντε γυναίκες. Ντάξει, δεν βρέθηκε και το αποτύπωμά το…
Δείτε περισσότερα
καλησπέρα φίλες και φίλοι μου:…
Δείτε περισσότερα
ΝΥΧΤΕΡΙΝΕΣ ΜΗΤΕΡΕΣ ΣΕ ΜΙΑ ΧΩΡΑ ΧΩΡΙΣ ΜΕΡΑ
Η τραγική μητέρα μιας από τις εργαζόμενες που σκοτώθηκαν στην έκρηξη του εργοστασίου Βιολάντα είπε κάτι που θα έπρεπε να συγκλονίσει την ελληνική κοινωνία, περισσότερο από κάθε στατιστική.
Η κόρη της δούλευε νυχτερινή βάρδια για να μπορεί να είναι με το παιδί της το πρωί! Και ταυτόχρονα κατήγγειλε τα ελλείμματα συντήρησης και ασφάλειας στις εγκαταστάσεις του εργοστασίου.
Σε αυτή τη φράση συμπυκνώνεται η διπλή καταπίεση της σύγχρονης εργαζόμενης μητέρας: ταξική και έμφυλη.
Στην Ελλάδα του 2026, η μητρότητα αντιμετωπίζεται ως ιδιωτική υπόθεση της γυναίκας.
Το κράτος, η αγορά και η κοινωνία λειτουργούν σαν να μην υπάρχουν παιδιά, σαν να μην υπάρχει φροντίδα, σαν να μην υπάρχει καν αναπαραγωγή της ζωής με βιολογικούς όρους.
Οι νέες μητέρες αναγκάζονται να κάνουν ακροβατικά μεταξύ βαρδιών, συγγενών, παιδικών σταθμών με ελλείψεις και μισθών που δεν φτάνουν.
Η νυχτερινή εργασία γίνεται «λύση» για να μπορεί μια μητέρα να δει το παιδί της!
Αλλά αυτό, να πάρει η ευχή, δεν είναι επιλογή. Είναι στυγνός κοινωνικός εξαναγκασμός.
Πως στο καλό μας έπεισαν ότι η μητρότητα στην Ελλάδα είναι ατομικό πρόβλημα;
Οι γυναίκες της εργατικής τάξης δεν έχουν την πολυτέλεια της τηλεργασίας, των ιδιωτικών παιδικών σταθμών, των nannies, της ευέλικτης απασχόλησης. Η μητρότητα τους βιώνεται μέσα σε εργοστάσια, σούπερ μάρκετ, νοσοκομεία, call centers.
Και προφανώς, η επιλογή της νυχτερινής βάρδιας δεν είναι «ευελιξία». Είναι το αποτέλεσμα ενός μισθού που δεν επιτρέπει λιγότερες ώρες, ενός κοινωνικού κράτους που απουσιάζει, μιας αγοράς εργασίας που δεν αναγνωρίζει τη φροντίδα ως εργασία.
Είναι η ταξική καταπίεση που οδηγεί σε μια ολόκληρη ζωή που μόνο η φτώχια δεν έρχεται με βάρδιες.
Κι από την άλλη, η κοινωνία συνεχίζει να θεωρεί ότι η φροντίδα είναι φυσικό -και αποκλειστικό- καθήκον της γυναίκας.
Ακόμη και όταν εργάζεται πλήρως, ακόμη και όταν κάνει νυχτερινές βάρδιες, η μητέρα είναι αυτή που «πρέπει» να είναι με το παιδί, καθώς -όχι σπάνια- ο άντρας/πατέρας είναι ένα ακόμη "παιδί" που χρειάζεται χρόνο για να παίζει με τα "παιχνίδια" του (επάγγελμα, καριέρα, χόμπις)
Έτσι, η γυναίκα βιώνει μια διπλή βάρδια: μία στο εργοστάσιο και μία στο σπίτι.
Η τόσο καθαγιασμένη μητρότητα –φροντίδα, συναισθηματική προσφορά, οικιακή εργασία– παραμένει αόρατη και απλήρωτη.
Στην Ελλάδα, το κράτος μιλά συχνά για υπογεννητικότητα, δημογραφικό πρόβλημα και «στήριξη της οικογένειας».
Αλλά αυτή η ρητορική αφορά το αγέννητο παιδί, όχι το γεννημένο.
Γιατί το γεννημένο παιδί ζει σε μια χώρα με ανεπαρκείς δημόσιους παιδικούς σταθμούς, ελλιπή κοινωνική φροντίδα,
μηδενική υποστήριξη για μονογονεϊκές και εργατικές οικογένειες,
εργασιακές πολιτικές που αγνοούν τη μητρότητα και ελάχιστη προστασία για εργαζόμενες μητέρες.
Η μητέρα καλείται να λύσει μόνη της ένα συλλογικό πρόβλημα. Ένα πρόβλημα που παλιότερα ήταν υπόθεση μιας ολόκληρης κοινότητας ανθρώπων.
Η κρατική αδιαφορία για το γεννημένο παιδί είναι αντίστοιχη με το υποκριτικό ενδιαφέρον για το αγέννητο παιδί.
Και κάπως έτσι η φροντίδα γίνεται θανάσιμη.
Όταν μια μητέρα δουλεύει νύχτα για να είναι με το παιδί της την ημέρα, αυτό δεν είναι θυσία που πρέπει να εξυμνούμε.
Είναι ολοσχερής κοινωνική αποτυχία.
Και όταν αυτή η εργασία γίνεται σε συνθήκες ελλιπούς ασφάλειας, η αποτυχία γίνεται θανάσιμη.
Η γυναίκα-μητέρα στην Ελλάδα υφίσταται διπλή καταπίεση:
ως εργαζόμενη και ως γυναίκα. Και αυτή η καταπίεση δεν είναι φυσικός νόμος. Είναι πολιτική επιλογή, που μερικές φορές γίνεται κι αυτή θανάσιμη.
ΥΓ
Αν μια κοινωνία θέλει παιδιά, πρέπει πρώτα να θέλει μητέρες ζωντανές, ασφαλείς, αξιοπρεπείς.
Η μητρότητα δεν είναι ατομική ηρωική πράξη. Είναι κοινωνική υποδομή.
Και το πραγματικό ερώτημα είναι γιατί μια χώρα που λέει ότι θέλει παιδιά, αδιαφορεί τόσο πολύ για τις μητέρες και τα παιδιά που ήδη υπάρχουν;
Μια εξαιρετική προσέγγιση της αρχετυπικής συγκρουσιακής δυναμικής του Ισραήλ σε βάρος του Παλαιστινιακού Λαού από την ψυχαναλύτρια
Georgia Nathanail που αξίζει να διαβαστεί.
Η βιβλική ιστορία του Ιακώβ και του Ησαύ επανέρχεται ως βιβλική αναφορά που μοιάζει να μιλά για εξαπάτηση και συμφιλίωση. Πρόκειται για μια αφήγηση βίας, σφετερισμού και μόνιμης ενοχής.
Ο Ιακώβ δεν κληρονομεί απλώς την ευλογία. Την αποκτά μέσω εξαπάτησης, με τη συνενοχή ενός ισχυρού συμμάχου, της μητέρας αυτού αλλά και του δίδυμου αδερφού του Ησαύ. Αποκτά την ευλογία μέσω της τύφλωσης του πατέρα Ισαάκ. Η «ευλογία» που κρύβει μέσα της μοίρα και μέλλον, προηγείται ηθικά του νόμου, και έτσι ο νόμος παραμένει ασταθής. Αυτό είναι το αγκάθι και όχι τα μαλλιαρά χέρια του Ησαύ. Η ευλογία αφορά λοιπόν, με λακανικούς όρους σε μια απόλαυση που αποκλείει την έλλειψη και άρα απομακρύνεται από την επιθυμία.
Η Hannah Arendt είχε ήδη επισημάνει ότι ένα κράτος που θεμελιώνεται πρωτίστως στην εθνοτική ή θεολογική ταυτότητα και όχι στην πολιτική ισότητα-άρα σε κάποιας μορφής ηθικής και βιολογικής ανωτερότητας/ευλογίας που αποκλείει τον συνάνθρωπο, και εγκαινιάζει την ιδέα πως ένας λαός, φυλή, γένος είναι το Όλο, οδηγείται αναπόφευκτα σε καθεστώς μόνιμης εξαίρεσης. Εκεί όπου η ύπαρξη του Άλλου, και μάλιστα όχι ενός εξωτικοποιημένου Άλλου αλλά του αδερφού, δεν είναι αποδεκτό και αξιοσέβαστο πολιτικό γεγονός, αλλά δημογραφική απειλή, η βία δεν είναι παρεκτροπή· είναι δομική ανάγκη.
Ο Ησαύ, όπως και οι απόγονοί του, δεν εξαφανίζεται από τη βιβλική αφήγηση. Παραμένει εκεί ως ενοχλητικό υπόλοιπο, ως Πραγματικό που δεν μπορεί να συμβολοποιηθεί. Στη σύγχρονη ιστορία, αυτό το υπόλοιπο έχει όνομα: Παλαιστίνιοι. Δεν είναι «πρόβλημα ασφάλειας». Είναι το αποτύπωμα μιας αδικίας που δεν ολοκληρώθηκε ποτέ συμβολικά. Η Judith Butler έχει γράψει ότι η επιλεκτική αναγνώριση του πένθους είναι ο πυρήνας της πολιτικής βίας. Κάποιες ζωές θεωρούνται άξιες θρήνου· άλλες απλώς στατιστικά στοιχεία. Σε αυτό το πλαίσιο, η παλαιστινιακή ζωή γίνεται «μη θρηνήσιμη» ώστε το ισραηλινό κράτος να συνεχίσει να νομιμοποιεί τον εαυτό του ως διαρκώς απειλούμενο.
Αλλά εδώ η βιβλική αφήγηση γίνεται απροσδόκητα ανατρεπτική. Ο Ιακώβ δεν βρίσκει ποτέ ειρήνη μέσω της κυριαρχίας. Παλεύει με τον Θεό, αλλάζει όνομα, ζει με τον φόβο της επιστροφής του αδελφού. Η μόνη στιγμή πραγματικής ανακούφισης έρχεται όταν αναγνωρίζει τον Ησαύ ως πρόσωπο — όχι ως εμπόδιο, όχι ως σφάλμα, αλλά ως Άλλο. Αυτό είναι το σημείο που αποσιωπάται συστηματικά στον σύγχρονο λόγο περί Ισραήλ. Η αναγνώριση της Παλαιστίνης δεν παρουσιάζεται ως ηθική ή πολιτική αναγκαιότητα, αλλά ως υπαρξιακή απειλή. Κι όμως, ακριβώς αυτή η άρνηση της αναγνώρισης του έτερου Άλλου είναι που μετατρέπει την «ευλογία» σε κατάρα.
Ο Walter Benjamin έγραφε ότι κάθε καθεστώς που επικαλείται μια ιδρυτική βία για να διατηρήσει τον νόμο του, καταδικάζεται να επαναλαμβάνει τη βία επ’ άπειρον. Το Ισραήλ δεν βρίσκεται σε κρίση επειδή απειλείται από την ύπαρξη των Παλαιστινίων. Βρίσκεται σε κρίση επειδή η ύπαρξή του έχει οικοδομηθεί πάνω στην άρνησή τους. Η απελευθέρωση της Παλαιστίνης δεν είναι ρομαντικό αίτημα ούτε μονομερής ηθικολογία. Είναι η μόνη ρεαλιστική πολιτική έξοδος από έναν φαύλο κύκλο όπου η ασφάλεια απαιτεί όλο και περισσότερη βία, και η βία παράγει όλο και λιγότερη ασφάλεια. Η βιβλική ιστορία, αν διαβαστεί χωρίς ιδεολογική φίμωση, δεν δικαιώνει την κατοχή. Την αποκαλύπτει ως αδιέξοδο. Γιατί καμία ευλογία —ούτε θεολογική, ούτε ιστορική, ούτε γεωπολιτική— δεν μπορεί να σταθεί όταν για να επιβεβαιωθεί χρειάζεται τείχη, αποκλεισμούς και νεκρά παιδιά.
Ο Ιακώβ που πάλεψε με τον Θεό μια νύχτα πριν τη συνάντηση με τον αδερφό του και ονομάστηκε Ισραήλ, αναγνώρισε τον αδερφό του και ζήτησε το έλεος του Ησαύ, υποκλινόμενος επτά φορές μπροστά του και λέγοντας του «Στο πρόσωπο σου, είναι σαν να βλέπω το πρόσωπο του Θεού». Η λύτρωση όμως έχει ήδη επέλθει αφού ανέλαβε το ρίσκο της συνάντησης.
Γιατί καμία ευλογία δεν έχει νόημα αν δεν μπορεί να χωρέσει μέσα της και τον αδερφό. Τον ξένο, τον οικείο, τον έτερο, τον όμαιμο. Αυτόν που η ύπαρξη του δηλώνει πως ο κόσμος δεν μας ανήκει.
«ΑΓΑΠΑ ΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΣΟΥ!»
Η πιο αποτελεσματική ιδεολογία υποταγής
Την ώρα που κάποιοι "ηττημένοι" πενηντάρηδες(+) πλακώνονται στο Facebook για τα κόμματα και τα φαντάσματα του παρελθόντος, οι όποιοι πιτσιρικάδες δεν έχουν φύγει στο εξωτερικό παραμυθιάζονται να «αγαπούν τη δουλειά τους» και να μην δίνουν δεκάρα για το συλλογικό. Η μία γενιά βυθισμένη στον μικροκομματικό εμφύλιο, η άλλη εκπαιδευμένη να μετατρέπει την εκμετάλλευση σε προσωπικό όνειρο.
Αυτό δεν είναι απλώς πολιτισμική παρακμή. Είναι η σύγχρονη μορφή της αλλοτρίωσης.
Στην Ελλάδα της επισφάλειας, της μετανάστευσης και των μισθών φτώχειας, το πιο ισχυρό μήνυμα που επαναλαμβάνεται δεν είναι πολιτικό. Είναι ψυχολογικό: «Να αγαπάς τη δουλειά σου».
Αυτό που παρουσιάζεται ως συμβουλή αυτοπραγμάτωσης είναι στην πραγματικότητα μια από τις πιο επιτυχημένες ιδεολογίες του σύγχρονου καπιταλισμού. Όχι μόνο σε κάνει να αποδέχεσαι την εκμετάλλευση, αλλά σε πείθει να τη βιώνεις ως προσωπική επιλογή και ηθική αρετή.
Στην ελληνική κοινωνία, μετά από μνημόνια, κρίση και απορρύθμιση της εργασίας, η δουλειά έπαψε να είναι απλώς μέσο επιβίωσης. Έγινε ταυτότητα, νόημα, υπαρξιακή άγκυρα.
«Κάνε αυτό που αγαπάς», «βρες το πάθος σου», «γίνε entrepreneur του εαυτού σου».
Όταν όμως η δουλειά γίνεται η ουσία της ύπαρξης, τότε κάθε απόλυση, κάθε burnout, κάθε κρίση δεν είναι απλώς οικονομικό πλήγμα. Είναι υπαρξιακή καταστροφή.
Σχεδόν κάτω από την μύτη της αριστεράς και των κινημάτων περάσαμε ανεπαίσθητα από την εργασία ως δικαίωμα στην εργασία ως ταυτότητα.
Η ιδέα ότι όλοι μπορούν να ακολουθήσουν το πάθος τους είναι βαθιά ταξική.
Γιατί, μόνο όσοι έχουν οικονομική ασφάλεια μπορούν να ρισκάρουν χαμηλούς μισθούς, unpaid internships, αβέβαιες καριέρες. Για τον εργαζόμενο της αποθήκης, της εστίασης, του call center, το «πάθος» είναι πολυτέλεια.
Κι όμως, η κοινωνία τον ενοχοποιεί αν δεν «αγαπά» τη δουλειά του.
Και κάπως έτσι, η εκμετάλλευση μετατρέπεται σε ηθική υποχρέωση και η κυρίαρχη ταξική ιδεολογία μεταμφιέζεται σε συμβουλή ζωής.
Το ξέρουμε, από τα χρόνια του Σπάρτακου, ότι οι εργοδότες λατρεύουν τους «παθιασμένους» εργαζόμενους. Δουλεύουν περισσότερο, πληρώνονται λιγότερο, δεν διαμαρτύρονται.
Το «αγαπάω τη δουλειά μου» σημαίνει συχνά υπερωρίες χωρίς πληρωμή, συναισθηματική εμπλοκή χωρίς ασφάλεια και αυτοεκμετάλλευση χωρίς καταναγκασμό.
Η πιο τέλεια μορφή εξουσίας είναι όταν ο εργαζόμενος γίνεται ο ίδιος επιτηρητής της παραγωγικότητάς του, καθώς ενσωματώνει το αφεντικό με την ψευδαίσθηση ότι είναι αφεντικό του εαυτού του.
Και κάπως έτσι το πάθος που παλαιότερα κινούσε τους ανθρώπους προς την εξέγερση γίνεται τώρα το καλύτερο εργαλείο εκμετάλλευσης.
Η ιδεολογία της «δουλειάς ως πάθους» αντικαθιστά την πολιτική με coaching και pop ψυχολογία.
Αντί να αλλάξει το σύστημα εργασίας, σου λέει να αλλάξεις mindset. Αντί για συνδικάτα, σου προτείνει mindfulness.
Αντί για συλλογικές συμβάσεις, personal branding.
Έτσι, καθώς περνάμε από τη συλλογική πολιτική στην ατομική ψυχολογία, ένα συστημικό πρόβλημα μετατρέπεται σε ατομική αποτυχία.
Στη σύγχρονη ελληνική φεουδαρχία, που παριστάνει την κοινοβουλευτική δημοκρατία, ο δουλοπάροικος δεν φορά αλυσίδες. Φορά φιλοδοξία, ενοχή και την εσωτερικευμένη πεποίθηση ότι η εκμετάλλευσή του είναι αυτοπραγμάτωση και δεν εξεγείρεται γιατί πιστεύει ότι χωρίς τη δουλειά του δεν υπάρχει ως υποκείμενο.
Στη σύγχρονη ελληνική φεουδαρχία ο δουλοπάροικος δεν φορά αλυσίδες, φορά, deadlines και την εσωτερικευμένη πεποίθηση ότι χωρίς τη δουλειά του δεν υπάρχει.
Στη σύγχρονη ελληνική φεουδαρχία ο δουλοπάροικος δεν χρειάζεται μαστίγιο. Έχει goals.
Το πρόβλημα, τελικά, δεν είναι να αγαπάς αυτό που κάνεις.
Το πρόβλημα είναι να σε πείθουν ότι πρέπει να αγαπάς ένα σύστημα που σε φθείρει.
Το πρόβλημα είναι να σε έχουν πείσει ότι η εργασία είναι η ύπαρξή σου και ότι το συλλογικό είναι περιττό.
Γιατί, η εργασία δεν είναι ταυτότητα, είναι κοινωνική σχέση.
Και οι κοινωνικές σχέσεις αλλάζουν πολιτικά και όχι με motivational quotes.
Μια πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση με την κυρία Δόϊκου-Αναγνωστίδου στην εκπομπή της DE PROFUNDIS, με αφορμή το βιβλίο ΤΙ ΜΑΣ ΕΧΕΙ ΣΥΜΒΕΙ-ΤΟ ΣΥΛΛΟΓΙΚΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΤΡΑΥΜΑ ΚΑΙ Η ΘΕΡΑΠΕΊΑ ΤΟΥ.
Στο 1ο Μέρος ο αγαπητός φίλος Θ. Τζήμας που μου έκανε την τιμή να γράψει το Επίμετρο του βιβλίου.
Το 2ο Μέρος της συζήτησης στο 1ο σχόλιο.
Η τραγωδία στο εργοστάσιο της Βιολάντα δεν αφορά μόνο νόμους, κράτος και επιχειρήσεις. Αφορά και κάτι πιο βαθύ, τη συλλογική μας συνείδηση.
Ο σύγχρονος Έλληνας δεν είναι απλώς θύμα ενός συστήματος.…
Δείτε περισσότερα
Κράτησα ένα απόσπασμα απο τα λόγια του Αντώνη Ανδρουλιδάκη στην εξαιρετική συζητηση της Παρασκευής στις αντιθέσεις, που θα άξιζε να απομαγνητοποιηθεί όλη:
«Αυτό το οποιο χρειαζόμαστε, είναι να αντιπαραθέσουμε απέναντι στην κυριαρχία της ισχύος το πρόταγμα της σχέσης. Της αγαπητικής σχέσης.
Άρα, αν θέλω να διαμορφώσω μια νέα συλλογική συνείδηση που θα αλλάξει το σύστημα, θα πρέπει να είναι μια συνείδηση φροντίδας.
Μια συνείδηση αγάπης. Αλληλεγγύης. Ουσιαστικής φροντίδας και αλληλεγγύης.
Όπου βγαίνω έξω απο το περιχαρακωμένο άτομο μου και νοηματοδοτουμαι στο βαθμό που απαντάω στο ερώτημα «τι περιμένει η ζωή απο μένα;».
Πως με περιμένει να τοποθετηθώ σε σχέση με τον απέναντι άλλο;
Τι περιμένει να κάνω για να βρω νόημα σ´αυτή τη μια και μοναδική ζωή μου;
Πρέπει λοιπόν να απαντηθεί αγαπητικά αυτό το ερώτημα, να συναντηθώ με τον άλλον απέναντι μου, να υπάρξω σε σχέση με τον άλλον, να ξεκόψω απο αυτή την ανοησία ότι μπορώ να υπάρχω απο μονος μου, λες και είμαι μια εγκαταλελειμμένη ερημονησίδα, να συναντηθώ με τον άλλον, να συγκροτήσω σχέση ένα προς ένα, ένα προς δυο, ένα προς τρία και έτσι να συγκροτηθούν συλλογικότητες σχέσεων που έχουνε τέτοια δυναμική, που κανένα σύστημα ισχύος δεν μπορεί να κάνει τίποτε.
«Η αγάπη ου γνωρίζει τιθήναι υπό τινός». Είναι πανίσχυρη απο μονη της.
Πρέπει να σπάσουμε αυτό το πρόταγμα που μας έχει καθιδρυθεί, έχει εσωτερικευθεί και μέσα μας και ζητούμε όλοι διαρκώς μεγαλύτερη ισχύ.
Ακόμη και σε μια κουβέντα, σε ένα προς ένα, βλέπεις επιχειρεί ο ένας να κυριαρχήσει στον άλλον.
Η δική του άποψη να είναι ανώτερη, να είναι καλύτερη, να είναι σοβαρότερη, να είναι πιο ισχυρή. Και του άλλου να αποδειχθεί αδύναμη.
Αυτό δεν είναι σχέσεις αγάπης, είναι θέσεις ισχύος. Άρα χρήσης του άλλου.
Χρησιμοποιώ τον άλλον για να κυριαρχήσω.
Οπότε, εδώ μόνο η αγαπη μπορεί να μας σώσει.
Και να επιτρέπω στον άλλον να ανήκει.
Να επιτρέπω να ικανοποιήσει την ανάγκη του αυτή, που ενδεχόμενα δεν έχει ικανοποιηθεί, ακόμη και μέσα στην οικογένεια του».
Μουσική, τραγούδι και στίχοι μετάφραση απο την Joni Mitchell της προς Κορινθιους επιστολής Α 13.
Orelia SantersΠράγματι ήταν ένα δυνατό φινάλε θα έλεγα που τοποθετεί τα πράγματα στη μόνη ανθρωπινη διάσταση που ενώνει τα όντα μέσα στην κοινωνία τη διχασμένη από τη διαστροφή της κατασκευασμενης ιδεολογίας η οποία υπηρετεί το ολιγαρχικο πολιτικό σύστημα
ΣΚΟΤΩΝΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΦΡΟΝΤΙΣΤΗ
Η αυτο-αποδόμηση της δυτικής αφήγησης
Το τελευταίο γεγονός, με την δολοφονία του 37χρονου Άλεξ Πρέτι -νοσοκόμου από τη Μινεάπολη- την στιγμή μάλιστα που προσπαθεί να φροντίσει/προστατεύσει μια γυναίκα από τους πραιτωριανούς του Τράμπ, δεν είναι απλώς τραγικό, αλλά αποκαλυπτικό.
Η δολοφονία ενός νοσοκόμου από αστυνομικό στις Ηνωμένες Πολιτείες δεν είναι μόνο ένα περιστατικό αστυνομικής αυθαιρεσίας. Είναι μια σκηνή υψηλής συμβολικής πυκνότητας, μια ρωγμή μέσα από την οποία διαφαίνεται ο πυρήνας της δυτικής νεωτερικότητας.
Ο νοσοκόμος είναι φορέας φροντίδας, κοινωνικής συνοχής, βιοπολιτικής προστασίας της ζωής.
Ως εκ τούτου, όταν το κράτος σκοτώνει τον "Φροντιστή", σκοτώνει συμβολικά το ίδιο το αφήγημα ότι η εξουσία υπάρχει για να προστατεύει τη ζωή. Η ισχύς απογυμνώνεται από τον ηθικό της μύθο.
Η αλήθεια είναι ότι η Δύση οικοδομήθηκε πάνω σε μια ιδρυτική μυθολογία κυριαρχίας. Κυριαρχία πάνω στη φύση, στα σώματα, στους «άλλους», στα εδάφη.
Η αποικιοκρατία, η δουλεία, η βιοπολιτική πειθαρχία δεν ήταν παρεκκλίσεις αλλά θεμέλια.
Ωστόσο, αυτή η βία περιβλήθηκε από ένα συμβολικό πέπλο/άλλοθι προόδου, δικαίου και ορθολογικότητας.
Το κράτος παρουσιάστηκε ως μετασχηματιστής της βίας σε νόμο. Η ισχύς υποσχέθηκε ότι δεν θα είναι πια τυφλή, αλλά θεσμική, προβλέψιμη, προσανατολισμένη στο κοινό συμφέρον.
Όταν όμως η βία στρέφεται στον Φροντιστή, αυτό το πέπλο σχίζεται.
Δηλαδή, ακόμη και η ναζιστική βία δεν ήταν μια απλή ιστορική παρέκκλιση από το δυτικό αξιακό σύστημα, αλλά μια ακραία και αποκαλυπτική εκδήλωση αυτού του βαθύτερου πυρήνα του δυτικού "παραδείγματος¨: του εργαλειακού ορθολογισμού της κυριαρχίας. Όπως τότε, έτσι και τώρα η δολοφονία ενσωματώνεται σε μια κανονική, «ορθολογική» κρατική μηχανή, που εμφανίζεται όταν η κυριαρχία γίνεται αυτοσκοπός.
Η δολοφονία ενός νοσοκόμου από το κράτος είναι, υπό αυτή την έννοια, ακόμη μια ένδειξη αποτυχίας του δυτικού κοσμοειδώλου. Δεν είναι απλά επίδειξη ισχύος, αλλά ομολογία αδυναμίας του συμβολικού δεσμού που κρατά ενωμένη την πολιτική κοινότητα.
Η νεωτερική βιοπολιτική υπόσχεση ήταν σαφής. Το κράτος θα διαχειρίζεται τη ζωή, θα μειώνει τον θάνατο, θα οργανώνει την υγεία. Και ο "Φροντιστής", ο νοσοκόμος, είναι εμβληματική φιγούρα αυτού του υποσχόμενου πολιτισμού.
Όταν η κρατική βία αφαιρεί τη ζωή ενός τέτοιου υποκειμένου, η ίδια η βιοπολιτική λογική αυτο-αναιρείται. Η προστασία της ζωής μετατρέπεται σε απειλή για τη ζωή. Η φροντίδα είναι απειλή. Η κυριαρχία επιστρέφει ως καθαρή κυριαρχία πάνω στο σώμα, χωρίς το ηθικό της άλλοθι.
Πρόκειται για την κατάρρευση του νοήματος της Φροντίδας ως ιδρυτικής αφήγησης του δυτικού πολιτισμού.
Σε ψυχαναλυτικούς όρους, καθώς το Συμβολικό σύστημα νοήματος αποσυντίθεται, το Πραγματικό της βίας επιστρέφει από τα σκοτεινά υπόγεια όπου υποτίθεται είχε φυλακιστεί από το "καλό κράτος".
Όλο αυτό υποδηλώνει πως η Δύση βιώνει σήμερα μια κρίση αφηγηματικού πυρήνα. Η πρόοδος δεν πείθει, η δημοκρατία αμφισβητείται, το κοινωνικό συμβόλαιο αποδομείται.
Όταν το άλλοθι της φροντίδας "σκοτώνεται" το δυτικό τέρας αναδύεται γεμάτο βία και ισχύ.
Σε αυτό το κενό, η ισχύς παραμένει το μόνο σταθερό. Όπως σε μια σχέση που έχει χάσει το νόημά της και μετατρέπεται σε πεδίο επιβολής, έτσι και ο πολιτισμός της κυριαρχίας καταλήγει να εκφράζεται ως ωμή βία όταν δεν μπορεί πια να παράγει κοινό νόημα.
Η ιστορία των δύο τελευταίων αιώνων έδειχνε πως η αποικιοκρατική βία της Δύσης στρεφόταν προς τα έξω. Σήμερα επιστρέφει προς τα μέσα. Επιστρέφει εκεί όπου γεννήθηκε. Μέσα στον ιδρυτικό πυρήνα της Δύσης. Ο «εσωτερικός άλλος» -όχι πλέον μόνο ο φτωχός, ο φυλετικά ή έμφυλα διαφορετικός, ο περιθωριοποιημένος, αλλά ακόμη και ο Φροντιστής- γίνεται αντικείμενο κυριαρχίας.
Αυτό σηματοδοτεί ένα κρίσιμο στάδιο πολιτισμικής εντροπίας, καθώς όταν ο πολιτισμός δεν μπορεί πια να οργανώσει το εξωτερικό του σύνορο, μεταφέρει τη σύγκρουση στο εσωτερικό του σώμα.
Όταν το κράτος σκοτώνει τον Φροντιστή, τον αλληλέγγυο Φροντιστή, η πίστη ότι η συλλογική ζωή αξίζει να προστατεύεται τραυματίζεται σε υπαρξιακό επίπεδο.
Η βία τότε δεν είναι απλώς παραβίαση δικαιωμάτων. Είναι ρήγμα στο φαντασιακό της πολιτικής κοινότητας, του κοινού νοήματος, του Εμείς.
Η δολοφονία ενός νοσοκόμου από την κρατική εξουσία είναι πολιτισμικός καθρέφτης. Δείχνει έναν πολιτισμό που συνεχίζει να διαθέτει τεχνολογία, στρατό, θεσμούς, αλλά δυσκολεύεται να απαντήσει στο θεμελιώδες ερώτημα: γιατί η ζωή αξίζει προστασία; Δηλαδή, γιατί η ζωή αξίζει; Ή ακόμη χειρότερα, ποιό είναι το νόημα της ζωής. Και είναι ακριβώς εδώ που η Δύση δεν έχει πλέον καμία απολύτως απάντηση.
Και να γιατί η Φροντίδα μπορεί να είναι η πιο σπουδαία Πολιτική και Επαναστατική πράξη.
ιωάννα τσιβάκουΔεν ειναι μονο η εκφραση ενος πολιτισμου που αδυνατει να ανταποκριθει στον ρολο του προστατη της ζωης και στρεφει τα βελη του στον ιδιο τον εαυτο του. Ισως ειναι κατι ακομη χειροτερο. Ισως ειναι η στρατηγικη της βιας να κυριαρχησει στη συνειδηση κανοντας ολους να πιστευουν στην αναγκαιοτητα της.
Παλαιότερα υπήρχε η σχέση εκμεταλλευτή και εκμεταλλευόμενου. Τώρα αυτή η σχέση έχει εσωτερικευτεί. Κάνω μεταπτυχιακό, κάνω διδακτορικό, επενδύω στον εαυτό μου. Λέμε ότι τα παιδιά πάνε στο σχολείο για να πάρουν εφόδια. Ως να πρόκειται η ανθρώπινη ύπαρξη να είναι ένα είδος εργοστάσιου, μέσα στο οποίο υπάρχουν εισαγωγές και εξαγωγές προϊόντων. Και ακολουθεί η λογική the sky is the limit, αυτή η αέναη επιδοσιακή ανάγκη που τελικά οδηγεί στο burn out, στην εξάντληση. Αυτή η εικόνα είναι το πρώτο βασικό σύμπτωμα του τραύματος.
Το δεύτερο είναι οι χαοτικές σχέσεις. Σχέσεις που δεν έχουν σταθερότητα, σχέσεις που έχουν θυελλώδεις αποχωρισμούς και ενθουσιώδεις επανασυνδέσεις, σχέσεις που δεν έχουν βαθιά δέσμευση αλλά είναι σχέσεις χρήσης εν πολλοίς άρα δεν είναι σχέσεις. Είναι καταναλώσεις πολλές φορές ακόμα και του σώματος του άλλου.
Το τρίτο χαρακτηριστικό είναι διαφόρων ειδών προβλήματα με τα πάσης φύσεως όρια. Εδώ μπορούμε να δούμε όλη την γκάμα των εξαρτήσεων, των πάσης φύσεως εξαρτήσεων, και θα συμπεριελάμβανα σε αυτά και την εργασιομανία και τις οθόνες, και όχι μόνο τα drugs, τον τζόγο ή το αλκοόλ. Αυτά λειτουργούν ως παυσίπονα στον αρχικό τραυματισμό.
Το τέταρτο είναι πολύ συχνά αυτοκαταστροφικές σκέψεις, σχέσεις ή συμπεριφορές.
Και το πέμπτο στοιχείο είναι η απονοηματοδότηση. Αίσθημα κενού.
Οπότε τι φτιάχνουμε με όλα αυτά; φτιάχνουμε έναν ψυχισμό που λειτουργεί σαν ένα εκκρεμές. Στη μια του θέση βρίσκεται η αυτοκατάργηση, η αυτοπαραίτηση, η αυτομομφή, η αυτοεξάντληση και στην άλλη του θέση επιθυμεί ως αναπλήρωση μια διαρκή ακόρεστη αναζήτηση ενός ακραίου ηδονισμού είτε αυτός είναι με την κατανάλωση είτε με την απόλαυση είτε με όλα τα υπόλοιπα. Και το εκκρεμές συνεχίζεται από την μέγιστη ηδονοθηρία στην απόλυτη παραίτηση και την απονοηματοδότηση.
Αυτά όλα περιγράφονται στην ατομική ψυχολογία συναρτημένα με το άγχος της εγκατάλειψης. Αυτό που λέμε οριακότητα. Κι γι αυτό κιόλας συναρτώ όλο αυτό που έχει συμβεί με κάποιο πρωταρχικό τραύμα εγκατάλειψης που δεχόμαστε όλοι μας πια. Πως προκαλείται το τραύμα της εγκατάλειψης; έχουμε ξεφύγει πια από την κουλτούρα του ναρκισσισμού και έχουμε πάει σε μια νέα κουλτούρα, αυτή της οριακότητας. Του μεταιχμίου ανάμεσα στη νεύρωση και την ψύχωση με όρους ψυχολογίας.
(Αντώνης Ανδρουλιδάκης στις ¨Αντιθέσεις” του Σαχίνη)
Η ΙΣΧΥΣ ΩΣ ΑΠΩΛΕΙΑ ΣΧΕΣΗΣ
Η ισχύς είναι το κατακάθι που μένει σε μια σχέση που έχει χάσει το νόημά της.
Όταν δύο άνθρωποι δεν ξέρουν πια γιατί είναι μαζί, όταν το «εμείς» έχει φθαρεί και δεν μπορεί πλέον να βιωθεί ως ζωντανή εμπειρία, τότε κάτι άλλο παίρνει τη θέση του: ο αγώνας για έλεγχο.
Στην αρχή μιας σχέσης, αυτό που συνδέει δεν είναι η ισχύς. Είναι η επιθυμία, η περιέργεια, η αναγνώριση του άλλου ως ξεχωριστού προσώπου. Η ανάδυση της σημαντικότητας του Άλλου μέσα από έναν ωκεανό αδιαφορίας.
Είναι το βίωμα ότι «μαζί είμαστε κάτι περισσότερο απ’ ό,τι μόνοι».
Όταν, όμως, αυτό το νόημα αρχίζει να διαβρώνεται-μέσα από σιωπές, απογοητεύσεις, ανείπωτες πληγές-η σχέση δεν τελειώνει αμέσως. Συχνά μετασχηματίζεται.
Και ο πιο συχνός μετασχηματισμός είναι η μετατόπιση από τη σχέση στην ισχύ. Από τη συνάντηση στην επιβολή, στην κυριαρχία.
Όταν δεν υπάρχει πια κοινό νόημα, οι σύντροφοι παύουν να συναντιούνται ως υποκείμενα και αρχίζουν να συναντιούνται ως αντίπαλοι.
Η ερώτηση «πώς είσαι;» αντικαθίσταται από το «ποιος έχει δίκιο;».
Η επιθυμία για κατανόηση μετατρέπεται σε ανάγκη επιβολής.
Η ισχύς τότε λειτουργεί σαν υποκατάστατο σχέσης.
Αν δεν μπορώ να σε νιώσω, θα σε ελέγξω.
Αν δεν μπορώ να σε συναντήσω, θα σε νικήσω.
Η ισχύς είναι το πιο συχνά μια άμυνα απέναντι στη θλίψη του μόνου ενός. Η ισχύς είναι μια άμυνα απέναντι στο απένθηστο πένθος. Πένθος για τη σχέση που δεν είναι πια όπως ήταν.
Πένθος για τον άλλο που δεν ανταποκρίνεται στο φαντασιακό μου. Πένθος για τον εαυτό που δεν αισθάνεται πια ζωντανός μέσα στη σχέση.
Η ισχύς, η επιβολή, δίνει μια ψευδαίσθηση ζωτικότητας.
Η ισχύς είναι από τα ισχυρότερα παυσίπονα που προσφέρει ο καπιταλισμός στους ανθρώπους που έχει προηγουμένως τραυματίσει.
Καλύτερα να συγκρουόμαστε, παρά να νιώθουμε ότι δεν υπάρχει τίποτα ανάμεσα μας. Είναι κάτι κι αυτό μπροστά στο κενό της απουσίας που απειλεί να μας καταπιεί.
Μια πιθανή θεραπεία δεν θα προσπαθούσε να καταργήσει τη σύγκρουση.
Θα προσπαθούσε να επιστρέψει στο νόημα.
Να ρωτήσει:
«Γιατί ήμασταν μαζί; Τι μας συνέδεσε; Τι χάθηκε; Τι πενθούμε;»
Όταν το νόημα μπορεί να ειπωθεί και να ξανα-επινοηθεί, η ισχύς δεν χρειάζεται πια να λειτουργεί ως συγκολλητική ουσία.
Οι σύντροφοι μπορούν να ξανασυναντηθούν όχι ως αντίπαλοι, αλλά ως δύο τραυματισμένοι άνθρωποι που προσπαθούν να θυμηθούν γιατί επέλεξαν ο ένας τον άλλον.
Ένα μικρό συμπέρασμα. Η ισχύς δεν είναι ποτέ η ουσία της σχέσης. Είναι το ίζημα που μένει όταν η σχέση έχει χάσει τη ζωντανή της σημασία.
Και ίσως το πιο θεραπευτικό ερώτημα που μπορεί να τεθεί σε ένα ζευγάρι δεν είναι «Ποιος έχει δίκιο;» αλλά «Τι σημαίνει ακόμη για σένα, για μένα, αυτό το Εμείς;»
Και το πιο ενδιαφέρον είναι ότι μάλλον όλα αυτά ισχύουν και για τις κοινωνίες.
Και για την ελληνική εν προκειμένω.
Οπότε το ερώτημα αναδύεται προκλητικό:
«Τι σημαίνει ακόμη για σένα αυτό το Εμείς οι Έλληνες-απέναντι στους εξουσιαστές μας;»
Γράφει ο Ευθύμιος
Η τρομοκρατική οργάνωση HTS/ISIS και η Rojava συμφώνησαν να παρατείνουν την εκεχειρία στη Χασακά για μέγιστη περίοδο ενός μήνα.
Δεν προλαβε καλα καλα να στεγνωσει το μελανι της εκεχειριας και σημερα οπως αναμενοταν οι τρομοκρατες της HTS/ISIS παραβιασαν την συμφωνια...
Ενω ταυτοχρονα ολοι οι τρομοκρατες του ΙSIS αφηνονται σε παρτιδες ελευθεροι.. ξεφτιλιστηκε η αμερικανικη κυβερνηση απο τον Τζολανι...
-
#SDF Δήλωση: Η κυβέρνηση της Δαμασκού κινείται προς την κλιμάκωση παρά την κατάπαυση του πυρός Παρά τη συμφωνία κατάπαυσης του πυρός που υπογράφηκε μεταξύ ημών και της κυβέρνησης της Δαμασκού, η τελευταία συνεχίζει, με συστηματικό τρόπο, τις στρατιωτικές προετοιμασίες και την κλιμάκωση πεδίου στις περιοχές Τζαζίρα και Κομπάνι. Έχουν παρατηρηθεί στρατιωτικές συγκεντρώσεις και υλικοτεχνικές κινήσεις, γεγονός που υποδηλώνει σαφώς την πρόθεση κλιμάκωσης και ώθησης της περιοχής προς μια νέα αντιπαράθεση. Σε αυτό το πλαίσιο, οι δυνάμεις μας δέχτηκαν σήμερα δύο ξεχωριστές επιθέσεις στην περιοχή Τζαζίρα, γεγονός που αποτελεί σαφή παραβίαση της συμφωνίας κατάπαυσης του πυρός. Ενώ οι δυνάμεις μας τήρησαν και συνεχίζουν να τηρούν τους όρους της συμφωνίας κατάπαυσης του πυρός, επιβεβαιώνουμε ότι οι στρατιωτικές προετοιμασίες που ανέλαβε η κυβέρνηση της Δαμασκού έρχονται σε πλήρη αντίθεση με τις υποχρεώσεις της και αποκαλύπτουν σκόπιμες προσπάθειες υπονόμευσης της αποκλιμάκωσης και ώθησης της κατάστασης προς τον πόλεμο αντί για πολιτικές λύσεις. Καλούμε τη διεθνή κοινότητα και τα εμπλεκόμενα μέρη να καταβάλουν επείγουσες προσπάθειες για να διασφαλίσουν τη συμμόρφωση με τη συμφωνία κατάπαυσης του πυρός και να αποτρέψουν τυχόν κλιμακωτικές κινήσεις που θα απειλούσαν την ασφάλεια και τη σταθερότητα στην περιοχή. Κέντρο Τύπου των Συριακών Δημοκρατικών Δυνάμεων 24 Ιανουαρίου 2026
Οι τρομοκράτες του HTS και του SNA/ISIS επιτέθηκαν στο χωριό Sefaye στην πόλη Çil Axa με 2 drones. Οι μαχητές των YPG/
#YPJ κατέστρεψαν 1 drone.τραυματισαν μαχητες YPG.
Στο μετωπο Σαριν νοτια του Κομπανι οι δυναμεις
#YPJ κατεσχεσαν οπλα απο τρομοκρατες ΗΤS/ISIS σημερα.
Μετά την παραβίαση της εκεχειρίας από μισθοφόρους που συνδέονται με το τρομοκρατικο καθεστώς της Δαμασκού, οι δυνάμεις του
#YPG #YPJ εξαπέλυσαν αντεπίθεση στην περιοχή Σαρίν της νότιας υπαίθρου
#Κομπάνι , με αποτέλεσμα την κατάσχεση ποσοτήτων όπλων και σημαιών του ISIS...!!!
Το
#HTS, το οποίο συνδέεται με την κυβέρνηση του Jolani, και το SNA/ISIS, το οποίο συνδέεται με το τουρκικό κράτος, ενισχύουν τις δυνάμεις και τα βαρέα όπλα τους στην ύπαιθρο. Οι επιθέσεις συνεχίζονται στο Κομπάνι.Χασακά: Από την αυγή σήμερα τρομοκρατικες δυνάμεις του HTS/SNA/ISIS υπό τη διοίκηση του Κυβερνείου της Χασακά αναπτύσσονται στις πρώτες γραμμές, συμπεριλαμβανομένων μονάδων βαρέος πυροβολικού, τεθωρακισμένων οχημάτων και αρμάτων μάχης.Θεμα χρονου η συγκρουση.
-
#US: Αμερικανικα αεροσκαφη πετουν πανω απο την Χασακα...
#YPG Δυνάμεις που έχουν αναπτυχθεί πλήρως στο μέτωπο Χασάκα-Ράκα ενισχύουν την ασφάλεια της συνοριακής γραμμής. Η Χασάκα προετοιμάζεται για πιθανή επίθεση με κινητοποίηση μεγάλης κλίμακας.
-
#Rojava:
Οι SDF αρνήθηκαν να διαλυθούν.
Οι SDF απαίτησαν να μην εισέλθει ο στρατός στη Χασάκα και να παραμείνει σε ισχύ η ρήτρα αυτοδιοίκησης.
Οι SDF απαίτησαν μια ζώνη ασφαλείας μεταξύ του στρατού και της Χασακα σε απόσταση 10 χιλιομέτρων.
Οι δυνάμεις των SDF μας έχουν αρχίσει να οχυρώνουν τη νότια γραμμή της Χασακα.
5 παιδιά έχασαν τη ζωή τους στην πόλη
#Κομπάνι λόγω του ακραίου κρύου και της έλλειψης πετρελαίου θέρμανσης που προκλήθηκε από την πολιορκία που επιβλήθηκε από τους τρομοκράτες της HTS. Η κατάσταση επιδεινώνεται. Το Κομπάνι βρίσκεται υπό πολιορκία για 6η συνεχόμενη ημέρα, με κομμένα τρόφιμα, νερό, ηλεκτρικό ρεύμα, φάρμακα και πετρέλαιο θέρμανσης.
Οι αντιτρομοκρατικές δυνάμεις του
#YPG συνέλαβαν HTS τρομοκρατικούς πυρήνες που στάλθηκαν από τη Ράκα για να αποσταθεροποιήσουν τη Ροζάβα.
-
#Kurdistan-
#Iraq: Το Φιλανθρωπικό Ίδρυμα Μπαρζανί στέλνει την τέταρτη πομπή ανθρωπιστικής βοήθειας στον λαό της Ροζάβα (δυτικού) Κουρδιστάν.
Σε βιντεο ενας Ιρακινός στρατιώτης ζητά από την ηγεσία να του επιτρέψει να εισέλθει στη Συρίανα πολεμησει τους τρομοκρατες του Τζολανι..
-
#Iraq:Φάλαγγα αμερικανικών δυνάμεων να εισέρχεται στην περιοχή Ραμπί'α, δυτικά της Νινευή, κοντά στα σύνορα Ιράκ-Συρίας.
-
#US: Ο Βουλευτης Φρανκ Παλονε: Αυτές οι εξελίξεις στη Συρία ήταν ανησυχητικές στην παρακολούθηση. Βασικοί σύμμαχοι στην καταπολέμηση της τρομοκρατίας έχουν πεταχτεί στα άδυτα των λύκων. Από την προδοσία των συμμάχων του ΝΑΤΟ που μας βοήθησαν να κερδίσουμε τον Ψυχρό Πόλεμο και πολέμησαν στο πλευρό μας στο Αφγανιστάν, μέχρι το να αφήσουμε πίσω τους μαχητές που μας βοήθησαν να νικήσουμε το ISIS - ο Τραμπ δείχνει ξανά και ξανά ότι είναι κακός φίλος. Αυτή η κυβέρνηση πρέπει να λογοδοτήσει για την απερίσκεπτη εξωτερική πολιτική της.
Οι
#Τούρκοι συμμετέχουν στην επίθεση στην πόλη Κομπάνι μέσω του τάγματος «Τουράν», το οποίο επί του παρόντος αποτελεί μέρος του Συριακού Στρατού. Το τάγμα Τουράν αποτελείται από Τούρκους, Ουζμπέκους και Τουρκμένιοι μαχητές· ένα μείγμα εξτρεμιστών ισλαμιστών και ριζοσπαστών εθνικιστών. Αυτή η ομάδα συμμετείχε στη μάχη για την κατάληψη της πόλης Μανμπίτζ και διέπραξε σοβαρά εγκλήματα πολέμου εκεί. Αυτά τα εγκλήματα περιλαμβάνουν την εκτέλεση τραυματιών μέσα σε νοσοκομεία και την εκτέλεση κρατουμένων.
-
#Syria: Ο στρατιωτικός διοικητής της 86ης Μεραρχίας του Συριακού Στρατού, Μουχάμαντ αλ-Αμπντ Αμπού Σουφιάν, μιλάει εδώ ρητά και λέει: «Θέλω να κάψω όλους τους Κούρδους, από παιδιά μέχρι ηλικιωμένους, όλους τους».
Ο Σύριος δημοσιογράφος Άνας Αλ-Τζάσμ αναφέρει ότι κρατούμενοι απελευθερώνονται από τη φυλακή του ISIS αλ-Ακτάν, λέγοντας: «Βρισκόμαστε τώρα μπροστά από το δικαστήριο (το Μέγαρο της Δικαιοσύνης). Εξήντα κρατούμενοι έχουν απελευθερωθεί από τη φυλακή αλ-
#Ακτάν ως πρώτη παρτίδα και αναμένεται να ακολουθήσουν και άλλες απελευθερώσεις».
Ο δημοσιογράφος της Hayat Tahir al-Sham, Zeno (Φωνή του Λαού), μοιράζεται ζωντανά πλάνα από την απελευθέρωση κρατουμένων του ISIS από τη φυλακή Al Aqtan στη Ράκα. Αυτή η φυλακή φιλοξενεί 2.000 υψηλού προφίλ κρατούμενους του ISIS.Όλα τα μέλη του συνασπισμού κατά του ISIS έχουν τις λίστες με τα ονόματα και τις ταυτότητες των κρατουμένων του ISIS - η συριακή κυβέρνηση απλώς τους άφησε ελεύθερους...
Yποτιθεται οτι αυτοι συμφωνα με το πανουργο σχεδιο του Τομ Μπαρακ-Ερντογαν θα πολεμουσαν μετα στο Ιρακ το PMF..... τον δουλεψαν ψιλο γαζι αυτοι οι δυο τον Τραμπ.
#Israel-US: «Ο κουρδικός λαός δεν είναι υποσημείωση, στεκόταν ανάμεσα... στον κόσμο και το ISIS» - Ντάνι Ντάνον, εκπρόσωπος του Ισραήλ στον ΟΗΕ.
Σύμφωνα με το Kann News, ο ειδικός απεσταλμένος του Τραμπ, Γουίτκοφ, και ο Τζάρεντ Κούσνερ βρίσκονται αυτή τη στιγμή στο Ισραήλ και θα συναντηθούν με τον πρωθυπουργό Νετανιάχου.
-
#Russia: Ρωσικά μεταγωγικά ελικόπτερα εθεάθησαν να πετάνε πάνω από το Καμισλό...στης κουρδικες περιοχες η Ρωσσια εχει 2 βασεις.
Οι αμερικανικές δυνάμεις αποσύρονται από τη
#Συρία. Σύμφωνα με πληροφορίες, τα αποσυρόμενα στρατεύματα μετακινούνται στο Ιράκ.
Οικογένειες μαρτύρων ετοιμάζουν γεύματα για τους μαχητές. Στην περιοχή Τιλ Τεμίρ της
#Χασακα, σε μια περιοχή όπου ο τοπικός πληθυσμός έχει κινητοποιηθεί, οι οικογένειες των μαρτύρων ετοιμάζουν γεύματα για τους μαχητές.
Το
#Κομπάνι ζητά επειγόντως βοήθεια... Το οξυγόνο για τις θερμοκοιτίδες έχει τελειώσει και είναι εκτός λειτουργίας.Η πρώτη πομπή ανθρωπιστικής βοήθειας θα αναχωρήσει από το Χαλέπι προς το Κομπάνι αύριο, υπό την αιγίδα του Γραφείου Συντονισμού Ανθρωπιστικών Υποθέσεων των Ηνωμένων Εθνών.
-
#Hellas: O ελληνικος λαος πηγε σημερα στο συνταγμα σε αλληλεγγυη στη Ροζαβα. Δεν περιμενω απο αυτην την ανικανη κυβερνηση να βοηθησει, το ειδαμε με τους Eλληνες της Συριας....., το βλεπουμε με τους χριστιανους και κουρδους που υποφερουν ,και ο Γεωργιαδης ουτε μια γαζα δεν εστειλε στην Ροζαβα. ..Ο δε Μητσοτακης πηγε για Σκι στα Καλαβρυτα... . οσο πιο γρηγορα φυγουν τοσο το καλυτερο για τον τοπο μας.
Η ροη μαχητων και εφοδιων καταφθανει στη
#Ροζαβα!! το ηθικο ειναι ακμαιο! Στην νοτια Χασακα εχουν παει ισχυρες δυναμεις ΥPG/YPJ/SDF ευχη ολων να σωσουν την Πατριδα τους...!!!!
Οσιος Παισιος ο Αγιορειτης : "Oi Kουρδοι θα παρουν τα δικα τους εδαφη..." !!!!!!!
Καλο Σαββατοκυριακο σε ολους..!!!
Όσοι θέλετε να κοινοποιείτε την σελίδα διότι η κρατική ΕΡΤ και τα λεγόμενα μεγάλα κανάλια δεν τα δείχνουν αυτά προς το παρόν. "Ουδέν νεότερον από το Ανατολικό Μέτωπο
ΤΕΜΠΗ: ΜΙΑ ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΓΙΝΕ
Ποιος αποφασίζει, τελικά, για το σώμα της χώρας;
Η τραγωδία/έγκλημα των Τεμπών παρουσιάστηκε ως ατύχημα, ως διαχειριστική αστοχία, ως αποτέλεσμα ανικανότητας και διαφθοράς.
Και βέβαια όλα αυτά ισχύουν, αλλά είναι ανεπαρκή.
Γιατί τα Τέμπη δεν είναι μόνο κρατικό έγκλημα. Είναι σύμπτωμα μιας βαθύτερης αποτυχίας, ενός ελλείμματος εθνικής ανεξαρτησίας και της απουσίας κυριαρχικής στρατηγικής υποδομών.
Ο σιδηρόδρομος δεν είναι τεχνική λεπτομέρεια, αλλά γεωπολιτικό εργαλείο, είναι υποδομή κυριαρχίας (critical national infrastructure) και βέβαια ακόμη μια ελληνική εξαίρεση.
Σε κάθε "σοβαρό" αστικό κράτος, ο σιδηρόδρομος είναι πυλώνας εθνικής ισχύος. Η Γαλλία, η Γερμανία, η Κίνα, ακόμη και η Τουρκία επενδύουν σε σιδηροδρομικά δίκτυα ως μέσο οικονομικής και στρατηγικής κυριαρχίας.
Η Ελλάδα έκανε το αντίθετο. Τον υποβάθμισε συστηματικά. Και αυτό δεν ήταν απλώς ανικανότητα. Ήταν πολιτική οικονομία εξάρτησης. Είναι η αυτοκινητοκεντρική ολιγαρχία και μεταπρατική παρασιτική τάξη που συγκρότησε γύρω από το αυτοκίνητο ένα πλέγμα συμφερόντων: εισαγωγείς, καύσιμα, παραχωρήσεις δρόμων, κατασκευαστικές, τράπεζες, leasing, ασφαλιστικές, διαφημιστικά κονδύλια.
Ο σιδηρόδρομος δεν παρήγαγε αυτή την πρόσοδο.
Δεν έφερνε πωλήσεις καυσίμων, δεν έφερνε διόδια, δεν έφερνε εργολαβίες υψηλής πολιτικής προβολής.
Το έγκλημα των Τεμπών είναι "υπόδειγμα" εσωτερικής αποικιοποίησης.
Άρα δεν ήταν προτεραιότητα για την εγχώρια ολιγαρχία και ως εκ τούτου το έγκλημα των Τεμπών είναι "υπόδειγμα" εσωτερικής αποικιοποίησης.
Η ιδιωτικοποίηση του ελληνικού σιδηροδρόμου ήταν μνημονιακή υποχρέωση. Το 2017 η ΤΡΑΙΝΟΣΕ πωλήθηκε έναντι μόλις 45 εκατ. ευρώ στον ιταλικό κρατικό όμιλο Ferrovie dello Stato Italiane (FS Group), μετασχηματιζόμενη αργότερα σε Hellenic Train.
Ο ΟΣΕ παρέμεινε στο ελληνικό Δημόσιο ως διαχειριστής υποδομής, αλλά με δραματικά μειωμένη χρηματοδότηση και κρατική ικανότητα.
Η ιδιωτικοποίηση δεν συνοδεύτηκε από εθνική στρατηγική επενδύσεων. Αντίθετα, το κράτος συνέχισε να επιδοτεί τον ιδιώτη λειτουργό με δεκάδες εκατομμύρια ετησίως, απλώς για να λειτουργεί το δίκτυο.
Φαίνεται δηλαδή καθαρά εδώ πως τα Μνημόνια και η ιδιωτικοποίηση δεν είναι τίποτα περισσότερο παρά θεσμοποίηση της εξάρτησης
Από την άλλη η είσοδος της COSCO στον Πειραιά ενταγμένη στην κινεζική Belt and Road επιχείρησε να μετατρέψει τον Πειραιά σε πύλη κινεζικών προϊόντων προς την Ευρώπη, με ανάπτυξη των σιδηροδρομικών συνδέσεων προς την Κεντρική Ευρώπη. Έχεις κανείς αμφιβολία ότι η Γερμανία -αλλά και άλλες χώρες της κεντρικής Ευρώπης- δεν θα ήταν ενθουσιασμένη με αυτή την εξέλιξη; Ο πρόεδρος των πρέσβεων της Ν. Κορέας είχε πει κάποτε στον Γιάνη Βαρουφάκη -στην προτροπή του να στηρίξει στην ανάπτυξη βιομηχανικής υποδομής για τη συναρμολόγηση κορεατικών αυτοκινήτων στην Ελλάδα- ότι η Γερμανία και η Ολλανδία δεν θα επέτρεπαν ποτέ κάτι τέτοιο παρ΄ ότι η κάτι τέτοιο θα ήταν εξαιρετικά συμφέρον και για την Ν. Κορέα.
Και κάπως έτσι η Ελλάδα δεν κατάφερε να γίνει ούτε καν ένας διάδρομος logistics για την υπόλοιπη Ευρώπη.
Η είσοδος της COSCO στον Πειραιά εντάσσεται στην κινεζική Belt and Road.
Ο Πειραιάς μετατράπηκε σε πύλη κινεζικών προϊόντων προς την Ευρώπη, με ανάπτυξη intermodal logistics και σιδηροδρομικών συνδέσεων προς την Κεντρική Ευρώπη. "Διάδρομος" επιτρέπεται να είμαστε μόνο για τις νατοϊκές ανάγκες.
Για τις μεγάλες ευρωπαϊκές δυνάμεις υπάρχει μια δομική ιεραρχία, μια σαφής ευρωπαϊκή ιεραρχία παραγωγής. Ο Βορράς βιομηχανία και τεχνολογία, ο Νότος κατανάλωση, τουρισμός, και logistics. Η Ελλάδα όφειλε να παραμείνει αγορά γερμανικών αυτοκινήτων και περιφερειακός διάδρομος. Η ανάπτυξη σιδηροδρομικού δικτύου δεν ήταν ποτέ στην ευρωπαϊκή ατζέντα.
Απέναντι σ' αυτό το ελληνικό πολιτικό σύστημα -ως φορέας της εξάρτησης- δεν αντιστάθηκε. Δεν είχε εθνική στρατηγική υποδομών και λειτούργησε -όπως συνήθως εδω και 200 χρόνια- ως μεταπρατικός διαχειριστής εξαρτημένης ανάπτυξης. Δρόμοι αντί για ράγες. Εισαγωγές αντί για παραγωγή. Ιδιωτικοποίηση αντί για κρατική ικανότητα.
Τα Τέμπη, οι σκοτωμένοι άνθρωποι, είναι σύμπτωμα της αποτυχία κυριαρχίας, είναι συνέπεια ελλείμματος εθνικής ανεξαρτησίας. Γιατί, όταν το κράτος δεν ελέγχει ούτε τις "ράγες του, δεν ελέγχει ούτε την ασφάλεια των πολιτών του.
Με αυτή την έννοια η εθνική ανεξαρτησία δεν είναι σημαία, είναι υλική υποδομή. Η κυριαρχία δεν είναι ρητορική. Είναι ενέργεια, μεταφορές, τεχνολογία, βιομηχανία. Χωρίς αυτά, ένα κράτος είναι απλώς διαχειριστής ξένων αλυσίδων αξίας.
Τα Τέμπη είναι ακριβώς το σημείο όπου η απώλεια της κυριαρχίας έγινε απώλεια ζωής, όπως τόσες άλλες φορές στο ιστορικό μας παρελθόν.
Συνεπώς, το ερώτημα που δεν τέθηκε είναι ποιος αποφάσισε ότι ο σιδηρόδρομος δεν είναι εθνική προτεραιότητα; Ποιοι ωφελήθηκαν από την αυτοκινητοκεντρική Ελλάδα; Ποιο ευρωπαϊκό μοντέλο ήθελε την Ελλάδα ως περιφέρεια logistics;
Τα Τέμπη δεν είναι απλώς έγκλημα. Είναι καθρέφτης μιας χώρας που παραιτήθηκε από την έννοια της κυριαρχίας και αντάλλαξε την ανεξαρτησία με εισαγωγές, εργολαβίες και κατανάλωση.
Η απουσία ενός λειτουργικού, εκτεταμένου και κυρίαρχα ελεγχόμενου σιδηροδρομικού δικτύου δεν είναι τεχνική υστέρηση, είναι σύμπτωμα απώλειας κυριαρχίας.
Ο σιδηρόδρομος είναι από τις πιο «κρατικές» υποδομές. Απαιτεί μακρόπνοο σχεδιασμό, δημόσια επένδυση, στρατηγική βούληση και τεχνολογική αυτονομία.
Όταν μια χώρα δεν μπορεί ή δεν θέλει να αναπτύξει σιδηρόδρομο, σημαίνει ότι δεν σχεδιάζει το μέλλον της, αλλά απλώς προσαρμόζεται σε ρόλους που της αποδίδονται: δρόμοι για εισαγόμενα αυτοκίνητα, λιμάνια για ξένα εμπορεύματα, αεροδρόμια για τουριστική κατανάλωση.
Ο σιδηρόδρομος, ως εσωτερική αρτηρία ενοποίησης του χώρου, της οικονομίας και της κοινωνίας, προϋποθέτει κυρίαρχο κράτος. Η ανυπαρξία του στην Ελλάδα είναι, με αυτή την έννοια, ένα υλικό ίχνος της μη-κυριαρχίας: ένα τραύμα στο σώμα της χώρας που αποτυπώνει ότι ο συλλογικός μας χώρος δεν οργανώνεται από εμάς, αλλά διαμορφώνεται ως διάδρομος για άλλους.
Και να γιατί αυτή η συζήτηση δεν γίνεται. Διότι αν μιλούσαμε σοβαρά για τα Τέμπη ως ζήτημα εθνικής κυριαρχίας, θα έπρεπε να μιλήσουμε για τις χρονικές, διακομματικές ευθύνες ενός πολιτικού συστήματος που, επί δεκαετίες, αποδιάρθρωσε το κράτος, εκχώρησε κρίσιμες υποδομές, υποκατέστησε τον στρατηγικό σχεδιασμό με πελατειακές εργολαβίες και αποδέχθηκε τη θέση της χώρας ως εξαρτημένης περιφέρειας. Μια τέτοια συζήτηση δεν θα βόλευε κανέναν: ούτε τις κυβερνήσεις που ιδιωτικοποίησαν, ούτε τις αντιπολιτεύσεις που δεν ανέτρεψαν, ούτε τις ελίτ που κέρδισαν από τη μεταπρατική οικονομία.
Θα αποκάλυπτε ότι το έλλειμμα κυριαρχίας δεν είναι ατύχημα, αλλά πολιτική διαδρομή. Και ότι το πολιτικό σύστημα υπήρξε διαχειριστής αυτής της εξάρτησης, όχι αντίπαλός της.
Γι’ αυτό προτιμάμε να μιλάμε για πρόσωπα, λάθη και σκάνδαλα και όχι για το θεμελιώδες ερώτημα:
ποιος αποφασίζει, τελικά, για το σώμα της χώρας.
Γιατί εκεί βρίσκεται ο πραγματικά υπεύθυνος για "τα παιδιά που δεν έφτασαν"....
Mια μεγάλη συζήτηση για τις κοινωνίες και την βιωτική τους ψυχοσύνθεση, σε συνθήκες παγκόσμιας γυμνής μετάβασης και χαοτικών σχέσεων ισχύος.
Πως η υποχώρηση κοινωνιών, συλλογικού κοινού και των προσώπων από τον δημόσιο χώρο και την δημόσια συζήτηση και η περιχαράκωση στο όνομα της "ιδιωτικότητας", οδηγεί σε σήψη, παρακμή, αυτοεγκλωβισμό και χειραγώγηση από συστήματα και εξουσίες…
Τι συμβαίνει στο άτομο, την ψυχοσύνθεση του και πως δρα και επιδρά στο νέο ψηφιακό κόσμο, οι προεκτάσεις στις νέες γενιές
Είμαστε "άρρωστες" κοινωνίες με διέξοδο μόνο στη "τάση" των αντικαταθλιπτικών και άλλων ψυχοτρόπων ουσιών ή κάτι άλλο συμβαίνει;
Στο στούντιο των "Αντιθέσεων" ο ιερέας με το πλούσιο συγγραφικό έργο και σύμβουλος ψυχοθεραπευτικής διαδικασίας, Χαράλαμπος Παπαδόπουλος- πατήρ Λίβυος
Στην εκπομπή καταθέτουν την οπτική τους οι:
-Αντώνης Ανδρουλιδάκης
MSc. Αναπτυξιακός και Κοινωνικός Ψυχολόγος, διδάσκων Ψυχολογία στο Πανεπιστήμιο Κύπρου, Συγγραφέας
-Ευγενία Σαρηγιαννίδη
Ψυχολόγος - Επιστημονική Διευθύντρια του Δικτύου Psy-Counsellors
Αυτή την Παρασκευή στις "Αντιθέσεις" μια μεγάλη συζήτηση για τις κοινωνίες και την βιωτική τους ψυχοσύνθεση, σε συνθήκες παγκόσμιας γυμνής μετάβασης και χαοτικών σχέσεων ισχύος.
Πως η υποχώρηση κοινωνιών, συλλογικού κοινού και των προσώπων από τον δημόσιο χώρο και την δημόσια συζήτηση και η περιχαράκωση στο όνομα της "ιδιωτικότητας", οδηγεί σε σήψη, παρακμή, αυτοεγκλωβισμό και χειραγώγηση από συστήματα και εξουσίες …
Τι συμβαίνει στο άτομο, την ψυχοσύνθεση του και πως δρα και επιδρά στο νέο ψηφιακό κόσμο, οι προεκτάσεις στις νέες γενιές
Είμαστε "άρρωστες" κοινωνίες με διέξοδο μόνο στη "τάση" των αντικαταθλιπτικών και άλλων ψυχοτρόπων ουσιών ή κάτι άλλο συμβαίνει;
Στο στούντιο των "Αντιθέσεων" ο ιερέας με το πλούσιο συγγραφικό έργο, Θεολόγος- Συγγραφέας Χαράλαμπος Παπαδόπουλος- πατήρ Λίβυος
Στην εκπομπή καταθέτουν την οπτική τους οι:
Αντώνης Ανδρουλιδάκης
MSc. Αναπτυξιακός και Κοινωνικός Ψυχολόγος, διδάσκων Ψυχολογία στο Πανεπιστήμιο Κύπρου, Συγγραφέας
Ευγενία Σαρηγιαννίδη
Ψυχολόγος - Επιστημονική Διευθύντρια του Δικτύου Psy-Counsellors
Η Κατάρρευση των κοινών αξιών και του κοινού ορίζοντα που κάποτε συγκρατούσε την κοινωνία
Η ψευδαίσθηση επικοινωνίας μέσω οθονών, χωρίς πραγματική συνάντηση και παρουσία, η ραγδαία υποχώρηση του δημόσιου χώρου
Πώς ο σύγχρονος πολιτισμός της "επίπλαστατης θετικότητας" που εξαφανίζει ατομικά και συλλογικά "τραύματα" οδηγεί στο άτομο-μονάδα, κλεισμένο στον εαυτό του
Πως οι νέες γενιές μεγαλώνουν στην "φούσκα" μίας ζωής μόνο με στόχους, χωρίς σχέσεις και τα πρότυπα του "νικητή" σε μια πορεία που οι "ήττες" στιγματίζουν ως αποτυχία
Πως ακτινογραφείται η Ελληνική κοινωνία μέσα από συλλογικά και ατομικά "τραύματα" και τι έχει αλλάξει;
Μπορεί να ξαναγεννηθεί η κοινότητα του συλλογικού όταν έχει χαθεί το “γιατί” της ζωής;
Πώς ο άνθρωπος ξαναβρίσκει το πρόσωπο, την ευθύνη, τη σχέση, πώς η κοινότητα παύει να είναι απλώς “συλλογικότητα” και γίνεται τρόπος ύπαρξης;
Maria GoliaΣυνάντηση κορυφαίων ομιλητών ! Αγαπημένοι όλοι υπό την μπακέτα του εξαίρετου κ.Σαχίνη !!!!
Η ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗ ΑΙΧΜΑΛΩΣΙΑ ΤΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ ΤΩΝ ΤΕΜΠΩΝ
Πώς χάνεται μια ιστορική ευκαιρία
Τα μεγάλα συλλογικά τραύματα ανοίγουν ιστορικά παράθυρα.
Ανοίγουν χώρο για νέο νόημα, νέα κοινωνική αυτοσυνείδηση και πιθανά νέο πολιτικό υποκείμενο.
Αλλά τα παράθυρα αυτά δεν μένουν, ούτε ανοιχτά για πάντα, ούτε ουδέτερα. Πάντα κάποιος επιχειρεί να τα καταλάβει.
Το Κίνημα των Τεμπών γεννήθηκε ως αυθόρμητη κραυγή ενός λαού που είδε, ξανά, το κράτος να αποτυγχάνει στην πιο στοιχειώδη του λειτουργία: την ασφάλεια της ζωής. Ο ιδρυτικός μύθος της μεταπολίτευσης, το Τραύμα το Ανυπεράσπιστου, αποκαλύφθηκε και πάλι με δριμύτητα κάτω από τόνους προπαγάνδας κανονικότητας, σταθερότητας, εκσυγχρονισμού, εξευρωπαϊσμού και λοιπά.
Για μια στιγμή, διαφάνηκε κάτι σπάνιο: η δυνατότητα συγκρότησης ενός Δήμου πέρα από κόμματα, ιδεολογικά στρατόπεδα και παλιές διαιρέσεις, ενάντια στη φεουδαλική οργάνωση του πολιτικού συστήματος που για χρόνια λεηλατεί το κοινωνικό σώμα.
Πολύ φοβάμαι πως σήμερα, αυτή η δυνατότητα απειλείται από μια διπλή διαδικασία: τη θρησκειοποίηση από τη Δεξιά και την εργαλειοποίησή της από τη συστημική Αριστερά.
Θρησκειοποίηση είναι η διαδικασία με την οποία ένα υπαρξιακό, κοινωνικό ή πολιτικό φαινόμενο μετατρέπεται σε αντικείμενο θρησκευτικού ή ηθικού νοήματος, αποσυνδεόμενο από τις υλικές, θεσμικές και πολιτικές του αιτίες και μετατίθεται στη σφαίρα της πίστης, της ηθικής ή της μεταφυσικής.
Με άλλα λόγια το πολιτικό γίνεται ηθικό, το κοινωνικό γίνεται πνευματικό, η σύγκρουση εξουσίας μεταφράζεται σε σύγκρουση αξιών.
Έτσι, η πραγματικότητα αποπολιτικοποιείται μέσω μιας ψευδούς ιεροποίησης.
Και η παρηγοριά του Τραύματος κινδυνεύει να γίνει soft capture, πολιτική αιχμαλωσία.
Η θρησκευτική δεξιά και οι σχετιζόμενοι πολιτικοί φορείς δεν χρειάστηκε να συγκρουστούν με το Κίνημα. Επέλεξαν κάτι πιο αποτελεσματικό: την ήπια ιδεολογική διείσδυση, το soft capture.
Η αλήθεια είναι πως σε ένα τραυματισμένο συλλογικό σώμα ή άτομο, η παρηγοριά αποκτά τεράστια ισχύ. Όταν η πολιτική γλώσσα αποτυγχάνει, η θεολογική αφήγηση προσφέρει νόημα. Η τραγωδία γίνεται δοκιμασία, η οργή μεταφράζεται σε ηθική κρίση, η πολιτική ευθύνη διαλύεται σε «πνευματική παρακμή».
Έτσι, το πολιτικό πρόβλημα μετατρέπεται σε πολιτισμικό και μεταφυσικό. Και βέβαια η υλική εξουσία παραμένει ανέγγιχτη.
Στο Κίνημα των Τεμπών εμφανίζονται πλέον σαφή σημάδια αυτής της μετατόπισης, δηλαδή συμπτώματα της θρησκειοποίησης
α) Μυστικοπάθεια και καχυποψία προς τον Δήμο
Αντί για ανοιχτές διαδικασίες, συγκροτούνται στενοί κύκλοι επιρροής, «πνευματικοί σύμβουλοι», ανεπίσημα "ιερατεία". Αυτό δεν είναι συμμετοχική δημοκρατία. Είναι ποιμαντική λογική.
β) Επιλογή προσώπων με βάση την ηθικο-θρησκευτική ταυτότητα. Η πολιτική εμπειρία και κοινωνική αναφορά υποχωρούν μπροστά στην «ορθότητα πίστης». Το κίνημα μετατρέπεται από κοινωνικό σε πολιτισμικό στρατόπεδο.
γ) Μετατόπιση της ατζέντας σε βιοηθικά ζητήματα
Ένα κίνημα που γεννήθηκε από κρατικό έγκλημα αρχίζει να συζητά ηθικά δόγματα. Πρόκειται για στρατηγική αποπολιτικοποίησης.
δ) Ιδέες τύπου “επιτροπής σοφών”
Αντί για τον Δήμο, προτείνεται η φωτισμένη ελίτ. Πρόκειται για τεχνο-ιεραρχική αντικατάσταση της λαϊκής κυριαρχίας.
ε) Ευαλωτότητα σε χαρισματικές φιγούρες και πνευματικούς σωτήρες. Το τραυματισμένο υποκείμενο αναζητά καθοδήγηση. Και εκεί εμφανίζονται πολιτικοί "επιχειρηματίες νοήματος".
Η ορμή των Τεμπών ήταν πολιτική, ριζοσπαστική και λαϊκή.
Αλλά η συνάντηση με την θρησκειοποίηση εισήγαγε μια αντίρροπη δύναμη: την παρηγοριά αντί ρήξης, την ηθική αντί της πολιτικής, την πίστη αντί της οργάνωσης.
Ως εκ τούτου, η συνάντηση αυτών των δύο -θρησκειοποίησης και Κινήματος- γέννησε ανοργανωσιά, πολιτικά αυτογκόλ, απομάκρυνση από τον Λαό και μετατροπή του Δήμου σε ποίμνιο.
Η δεύτερη πράξη της τραγωδίας έρχεται από αλλού.
Η συστημική Αριστερά, στην προσπάθεια της να υπερασπιστεί τον κοσμικό, λαϊκό χαρακτήρα του κινήματος ή και για να υπερασπιστει τη θέση της μέσα στο πολιτικό σύστημα, αξιοποίησε τη θρησκειοποίηση ως ιδανικό εργαλείο απονομιμοποίησης.
Η εξίσωση ήταν απλή: θρησκευτικός λόγος = «ακροδεξιά».
Έτσι αποφεύγεται η συζήτηση για τις ευθύνες της Αριστεράς στη διαχείριση του κράτους και των υποδομών, αποφεύγεται η σύγκρουση με τη διαπλοκή και την υλική εξουσία και το Συλλογικό τραύμα μετατρέπεται σε πολιτισμικό πόλεμο ταυτοτήτων, ενώ η δυνατότητα μιας νέας συλλογικής συνείδησης αποδυναμώνεται. Η θρησκειοποίηση έγινε βούτυρο στο ψωμί ιδιαίτερα της νεοφιλελεύθερης αριστεράς.
Στο τέλος έχουμε δύο μηχανισμούς και ένα αποτέλεσμα.
Η θρησκευτική Δεξιά αποπολιτικοποιεί μέσω πνευματικοποίησης.
Η συστημική Αριστερά αποπολιτικοποιεί μέσω ηθικής καταγγελίας.
Δύο αντίθετοι πόλοι, ένα κοινό αποτέλεσμα: διάλυση του υπό συγκρότηση πολιτικού υποκειμένου, με πιο ορατό σύμπτωμα -αυτή τη στιγμή- την π α ρ ά λ υ σ η.
Ένα λαϊκό κίνημα που γίνεται θρησκευτική κοινότητα αξιών ή ιδεολογικός εχθρός προς εξόντωση, παύει να είναι απειλή για την υλική εξουσία.
Το πολιτικό σύστημα δεν φοβάται πολιτισμικούς πολέμους.
Φοβάται έναν οργανωμένο λαό που μιλά για εξουσία, οικονομία, κράτος, θεσμούς.
Παρ' όλα αυτά, το τραύμα των Τεμπών μπορεί -για ελάχιστο χρόνο- ακόμη να γίνει ιδρυτική στιγμή Λαού.
Αλλά μόνο αν ξεφύγει από τη αιχμαλωσία της θρησκειοποίησης,
της θρησκευτικής παρηγοριάς, που αντικαθιστά την πολιτική.
Αυτό απαιτεί άμεση και επείγουσα απελευθέρωση από τον "παρηγορητικό" εναγγαλισμό με πρόσωπα/φορείς της θρησκειοποίησης του Πολιτικού. Απαιτεί επίσης καθαρή, αυστηρή και σταθερή διαφοροποίηση από κάθε προσπάθεια θρησκειοποίησης του Κινήματος.
Αλλιώς, θα γίνει ακόμη ένα τραύμα που δεν μετασχηματίστηκε σε ιστορία, αλλά σε πολιτισμική πόλωση.
Και τότε, το πολιτικό σύστημα θα έχει κερδίσει χωρίς μάχη.
Γιατί το πιο επιτυχημένο πραξικόπημα δεν γίνεται με καταστολή.
Γίνεται όταν η κοινωνία παύει να μιλά για εξουσία και αρχίζει να μιλά μόνο για ταυτότητες, πίστη και ηθική.
Και τότε, ο Δήμος χάνεται.
Δεν τα γράφω όλα αυτά ως μομφή, ούτε ως επίδειξη θεωρητικής αυστηρότητας. Τα γράφω με σεβασμό και νοιάξιμο, αλλά και από αγωνία. Αγωνία μήπως μια ιστορική ρωγμή, από την οποία θα μπορούσε να γεννηθεί κάτι νέο, κλείσει πρόωρα κάτω από στρώματα παρηγοριάς, ηθικολογίας και εύκολων ταυτοτήτων.
Αγωνία μήπως το πένθος, αντί να γίνει πολιτική συνείδηση, μετατραπεί σε άλλο ένα πεδίο συμβολικής διαμάχης που δεν αγγίζει ποτέ την εξουσία. Και αγωνία μήπως, τη στιγμή που θα μπορούσε να γεννηθεί ένας Δήμος, αρκεστούμε ξανά σε ρόλους, στρατόπεδα και παρηγορητικές αφηγήσεις, ενώ ο Τόπος θα γίνεται όλο και πιο πολύ χώρος/"διάδρομος" και οι άνθρωποι useless eaters.
Η ελληνική κοινωνία κουβαλά ένα βαθύ συλλογικό ιστορικό τραύμα, το οποίο προέρχεται από συνεχόμενα ιστορικά πλήγματα (πόλεμοι, κατοχή, εμφύλιος, μνημόνια, τραγωδίες). Αυτό το τραύμα δημιουργεί μια μόνιμη αίσθηση ανυπεράσπιστου, έλλειψη εμπιστοσύνης, διχασμό, απογοήτευση, μειονεξία και τάση να αναζητούμε «σωτήρες». Το τραύμα μεταβιβάζεται από γενιά σε γενιά και μας κάνει ευάλωτους στη χειραγώγηση και στην αυτοκαταστροφή. Το βιβλίο ανοίγεται μέχρι τα πεδία της σύγχρονης γεωπολι…
Δείτε περισσότερα
Ίσως το καλύτερο κριτήριο θεραπείας να είναι η ικανότητα αντοχής στην αμφισημία του Άλλου...
Με κάτι τέτοια βέβαια με "πιάνουν οι ντροπές μου" -ο καθείς και το τραύμα του- αλλά πρέπει να πω, εκτός από ένα μεγάλο ευχαριστώ, πως o Ηλίας κατορθώνει να περιγράψει συμπυκνωμένα αυτό που ήθελα να πω με το βιβλίο μου.
( Ένα βιβλίο με συλλογικό «φορτίο»)
Αυτό που συνέβη με τα Τέμπη δεν είναι αυτό που νιώσαμε : είναι αυτό που «βιώσαμε» όλοι σχεδόν μαζί. Και το βίωμα αποτελεί «κρυφή δομή» και «μειονεξία στην ιστορική παγίδα» όπως λέει ο πανεπιστημιακός δάσκαλος Αντώνης Ανδρουλιδάκης οποίος έγραψε ένα έξοχο σύγγραμμα (« Τι μας έχει συμβεί : Το συλλογικό ιστορικό τραύμα και η θεραπεία του» εκδ. Νησίδες, 2025).
Και το έγραψε για να μας θυμίσει ότι πάντα ως κοινωνικά υποκείμενα κουβαλάμε συλλογικό φορτίο πόνου, μνήμης και βιωμάτων, κουβαλάμε την «σιωπή της αδικίας» χωρίς τελικά να μάθουμε να θεραπευόμαστε, χωρίς να βουτάμε σε αυτό που ευφυώς αποκαλεί «υπόγειο της συλλογικής μας ψυχής».
Ακολουθώ, χρόνια τώρα, στα social και σε sites ( αλλά και ως αναγνώστης άρθρων/βιβλίων του) τον ειδικό στην Ψυχολογία Αντώνη Ανδρουλιδάκη και ομολογώ ότι θαυμάζω τον τρόπο που ξέρει να απεικονίζει το σήμερα με όρους «ψυχοπολιτικής», περνώντας όμως από τα αναγκαία μονοπάτια της βιοεξουσίας και της βιοπολιτικής.
Ο συγγραφέας στο βιβλίο του αυτό κάνει (χωρίς να κουράζει τον αναγνώστη) μια «αναμόχλευση» της τραυματικής ιστορίας μας - ως έθνος και ως νεοελληνική πραγματικότητα, ως συλλογική «κοινωνική κατασκευή».
Είναι ο πρώτος εξ όσων μελέτησα που εισάγει με επιστημονικό τρόπο στην έννοια «ατομικό τραύμα», δια μέσου του κοινωνικού, το «πολιτικό υπόστρωμα».
Και φυσικά ονομάζει ξεκάθαρα ένα εξουσιαστικό προϊόν : την «ενοχοποιητική κοινωνική μηχανική» που τυλίγει σφιχτά και επικίνδυνα τις δυτικές κοινωνίες.
Το βιβλίο δεν πέφτει στην παγίδα να επικεντρωθεί στην οργή και την αγανάκτηση της κοινωνίας μας λόγω των Τεμπών.
Πρώτα περιγράφει την «τυπολογία των τραυματισμένων πολιτών» και πως το τραύμα ζει μέσα μας, πως ξορκίζεται περιστασιακά, και πως μεταφέρεται διαγενειακά και «κληρονομικά» ως συμβολική αναπαράσταση.
Υπάρχει ένα εξαιρετικό κεφάλαιο που μπαίνει στα βαθιά νερά των νοημάτων, για τις ψυχοκοινωνικές και κοινωνιολογικές προεκτάσεις του ζητήματος.
Ο Ανδρουλιδάκης αναφέρεται στην «επανανοηματοδότηση στην ανάκτηση του ανήκειν» (το συστήνω ανεπιφύλακτα στους αναγνώστες) όπως και κάτι εξαιρετικά σημαντικό, και αφού μεταπηδήσει ο συγγραφέας στο παρεμβατικό «θεραπευτικό» κομμάτι : την «ψυχοκοινωνική επανόρθωση ως πολιτική δράση»
Αυτό το διαμεσολαβητικό πλαίσιο έχει μια «αδιαμεσολάβητη» προσέγγιση που ο συγγραφέας πολύ υπεύθυνα - και αρκετά αποστασιοποιημένος από ιδεολογίες και αγκυλώσεις ή εμμονικές αντιλήψεις - δομεί μια συνθήκη δυνητικής κοινωνικής «αποκάλυψης της αλήθειας».
Ο καθηγητής Ανδρουλιδάκης μπορεί να αναφέρεται στο τωρινό «ελληνικό τραύμα» ( έξοχο και το προηγούμενο ομώνυμο βιβλίο του) όμως μιλάει για ευρύτερη ιστορική παρακαταθήκη «κοινοτικής και συλλογικής αντοχής»
Τα προτεινόμενα «στάδια θεραπείας» του συλλογικού τραύματος, ανήκουν στην αμιγώς επιστημονική προσέγγιση του Ανδρουλιδάκη, μια προσέγγιση που πολιτικοποιεί την «ψυχολογικοποίηση» του φαινομένου και το καθιστά επίκαιρο και κατανοητό για δημοσιολογούντες και φυσικά για πολιτικούς, πολιτευτές, πο
Στις καλύτερες βιβλιοθήκες, αν
ΡΟΖΑΒΑ: ΤΟ ΣΥΛΛΟΓΙΚΟ ΝΟΗΜΑ ΑΠΕΙΛΕΙΤΑΙ ΜΕ ΑΦΑΝΙΣΜΟ
Στις κοινωνικές επιστήμες, το συλλογικό τραύμα δεν αφορά μόνο τη βία που υφίσταται μια κοινωνία, αλλά το ρήγμα που αυτή η βία προκαλεί στο κοινό της νόημα, δηλαδή στο πώς οι άνθρωποι κατανοούν τον εαυτό τους, τον κόσμο και το μέλλον.
Υπό αυτή την έννοια, όσα συμβαίνουν σήμερα στη Ροζάβα δεν είναι απλώς μια ακόμη «περιφερειακή σύγκρουση» στη Μέση Ανατολή. Είναι μια συνεχιζόμενη τραυματική εμπειρία που απειλεί να διαλύσει ένα σπάνιο συλλογικό εγχείρημα.
Η Ροζάβα υπήρξε, για πάνω από μια δεκαετία, κάτι περισσότερο από μια γεωγραφική περιοχή. Υπήρξε μια απόπειρα συλλογικής αυτονομίας μέσα σε συνθήκες πολέμου. Δημοκρατική αυτοδιοίκηση, συμμετοχή των γυναικών, πολυεθνοτική συνύπαρξη, κοινοτική οργάνωση.
Η Ροζάβα υπήρξε μια συνειδητή προσπάθεια να οργανωθεί η κοινωνία από τα κάτω, με διαφορετικούς όρους από αυτούς του κράτους, της αγοράς ή της στρατιωτικής εξουσίας.
Στον πυρήνα της απόπειρας αυτής βρισκόταν η ιδέα ότι η πολιτική δεν πρέπει να ασκείται αποκλειστικά μέσω ενός κεντρικού κράτους, αλλά μέσα από κοινότητες, συνελεύσεις και συλλογικά όργανα, όπου οι άνθρωποι συμμετέχουν άμεσα στη λήψη αποφάσεων. Η βασική μονάδα δεν ήταν το κόμμα ή ο ηγέτης, αλλά τα τοπικά συμβούλια γειτονιάς ή χωριού, με πραγματικές αρμοδιότητες στην καθημερινή ζωή.
Ιδιαίτερη σημασία είχε και ο ρόλος των γυναικών. Η συμμετοχή τους δεν περιορίστηκε σε συμβολικό επίπεδο, αλλά ενσωματώθηκε θεσμικά με ισότιμη εκπροσώπηση, αυτόνομες γυναικείες δομές, ένοπλη αυτοάμυνα. Αυτό ήταν πραγματικά μια αναδιάταξη της κοινωνικής ισχύος σε ένα βαθιά πατριαρχικό περιβάλλον.
Οικονομικά, η αυτονομία δεν στηρίχθηκε σε πλήρη ρήξη με την αγορά, αλλά σε συνεταιριστικά και κοινοτικά σχήματα, με στόχο τη συλλογική επιβίωση και όχι τη συσσώρευση. Ήταν μια οικονομία ανάγκης, αλλά και αξιών.
Ένα πείραμα εύθραυστο, αντιφατικό, αλλά βαθιά νοηματοδοτημένο για τους ανθρώπους που το στήριξαν.
Ακριβώς γι’ αυτό έγινε στόχος.
Οι διαρκείς στρατιωτικές επιθέσεις, οι εκτοπισμοί πληθυσμών, η μόνιμη απειλή εξόντωσης και η διεθνής σιωπή δεν παράγουν μόνο υλικές απώλειες. Παράγουν συλλογικό τραύμα: μια κατάσταση όπου η κοινωνία ζει σε μόνιμη ανασφάλεια, χωρίς χρόνο για πένθος, χωρίς χώρο για επεξεργασία, χωρίς εγγύηση συνέχειας.
Όμως, το πιο επώδυνο στοιχείο του τραύματος της Ροζάβα δεν είναι μόνο η βία, αλλά η αίσθηση εγκατάλειψης. Όταν ένα συλλογικό εγχείρημα που στηρίχθηκε σε αξίες δημοκρατίας και αυτοδιάθεσης αφήνεται εκτεθειμένο, το μήνυμα που εγγράφεται στο συλλογικό ασυνείδητο είναι σαφές: «Το νόημα δεν προστατεύεται». Και αυτή η εμπειρία διαβρώνει βαθιά την εμπιστοσύνη όχι μόνο στους θεσμούς, αλλά και στην ίδια τη δυνατότητα του συλλογικού. "Το νόημα μοιάζει να μην έχει πια νόημα".
Σε όρους τραύματος, η Ροζάβα βιώνει αυτό που ονομάζεται τραυματική επανάληψη. Η βία δεν είναι ένα παρελθόν γεγονός, αλλά μια διαρκής απειλή που επανενεργοποιεί τον φόβο και εμποδίζει τη συμβολοποίηση. Το τραύμα δεν μπορεί να μετατραπεί σε μνήμη και παραμένει ανοιχτό ως παράγοντας εξάντλησης.
Υπάρχει όμως και κάτι ακόμη πιο κρίσιμο. Το συλλογικό τραύμα της Ροζάβα δεν αφορά μόνο τους κατοίκους της. Αφορά και όσους παρακολουθούν. Γιατί όταν ένα τέτοιο εγχείρημα συνθλίβεται χωρίς ουσιαστική αντίδραση, τραυματίζεται και η ίδια η ιδέα της συλλογικής χειραφέτησης.
Εγγράφεται, σιωπηλά, η πεποίθηση ότι κάθε προσπάθεια αυτονομίας είναι καταδικασμένη.
Κι όμως, το τραύμα δεν σημαίνει μόνο απώλεια. Σημαίνει και μνήμη σε αναμονή. Αν η Ροζάβα επιβιώνει ακόμη στο λόγο, στη διεθνή αλληλεγγύη, στην επιμονή των ανθρώπων της, είναι γιατί το συλλογικό της νόημα δεν έχει εξαφανιστεί, έχει τραυματιστεί. Και ό,τι έχει τραυματιστεί, μπορεί ακόμη να γίνει αντικείμενο επεξεργασίας, αν βρεθεί χώρος και χρόνος.
Το ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι μόνο τι συμβαίνει στη Ροζάβα. Είναι τι σημαίνει αυτό για όλους μας. Γιατί κάθε φορά που ένα συλλογικό εγχείρημα συνθλίβεται στη σιωπή, το κόστος δεν είναι τοπικό. Είναι παγκόσμιο.
Και αφορά το αν οι κοινωνίες του μέλλοντος θα τολμούν ακόμη να φανταστούν τον εαυτό τους ως κάτι περισσότερο από επιζώντες.
18 λ. ·
Dimitris Spyridonidis
9 ώρ. ·
Χιλιάδες Κούρδοι από την Τουρκία τα παράτησαν όλα πίσω
τους και διασχίζοντας τα σύνορα περνάνε στη Συρία περπατώντας στα χιόνια, για
να υπερασπιστούν τη Ροζάβα που απειλείται με γενοκτονία από τους τζιχαντιστές.
Αντώνης Ανδρουλιδάκης
6 ώρ. ·
Ρούντι Ρινάλντι
6 ώρ. ·
Εξαιρετικό άρθρο του Γιώργου Σαχίνη στην
εφημερίδα Νέα Κρήτη (21/1/26)
Ένα μεγάλο λάθος και μια “πονηριά”
Πώς οι αμβλώσεις έγιναν η κεντρική
ατζέντα σε μια χώρα με ανοιχτές πληγές
Μείζον δημόσιο ζήτημα αναδείχθηκαν επί
δύο 24ωρα οι αμβλώσεις σε μια χώρα όπου τα πραγματικά, κρίσιμα και υπαρξιακά
προβλήματα στοιβάζονται χωρίς απάντηση: η διάχυτη διαφθορά, η απουσία
ουσιαστικής Δικαιοσύνης, οι οξυμένες οικονομικές και κοινωνικές ανισότητες, η
φτώχεια που παγιώνεται, τα “κόκκινα” δάνεια που λειτουργούν ως μηχανισμός
υφαρπαγής περιουσιών, η ίδια η υπαρξιακή κατάσταση της χώρας και της εθνικής
της υπόστασης, η σταδιακή εξαφάνιση του πρωτογενούς τομέα.
Σε αυτό το τοπίο προστίθενται τα
υπερκέρδη ολίγων ομίλων και ομάδων συμφερόντων, που ευημερούν πάνω στη γενικευμένη
ανασφάλεια. Κι όμως, μέσα σε αυτή τη συνθήκη, το πολιτικό και μιντιακό σύστημα
επέλεξε να μετατρέψει τις αμβλώσεις σε κεντρικό πεδίο σύγκρουσης.
Όταν τα δικαιώματα γίνονται εργαλείο, η
υποκρισία πολιτική γραμμή και τα Τέμπη το πραγματικό διακύβευμα
Ας ξεκινήσουμε από το αυτονόητο, γιατί
σε αυτή τη χώρα το αυτονόητο πρέπει κάθε φορά να το υπερασπίζεσαι από την αρχή.
Τα ανθρώπινα δικαιώματα δεν τίθενται σε διαβούλευση. Εδώ η Μαρία Καρυστιανού
την “πάτησε” και έκανε ένα Μέγα Λάθος, όχι μόνο γιατί “χόρεψε τον χορό που της
υπαγόρευσαν μέσω ΜΜΕ”, αλλά γιατί και το “γοβάκι της έσπασε” και έθεσε σε
διαβούλευση και άρα ως θέμα πλειοψηφίας, αλλά τα δικαιώματα αν μπουν σε
διαβούλευση, τότε παύουν να είναι δικαιώματα και γίνονται παραχωρήσεις. Δεν
μπαίνουν σε ψηφοφορίες, δεν κρίνονται από πλειοψηφίες, δεν υπόκεινται σε
“κοινωνικό διάλογο” με την έννοια του παζαριού. Από τη στιγμή που ένα δικαίωμα
μπαίνει στο τραπέζι για να συζητηθεί αν θα ισχύει ή όχι, παύει να είναι
δικαίωμα και μετατρέπεται σε παραχώρηση, ανοίγοντας ακόμη και τις πιο μαύρες
σελίδες του ανθρώπινου πολιτισμού.
[Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο. Στο πρώτο σχόλιο το λινκ]
Αντώνης Ανδρουλιδάκης
8 ώρ. ·
Ο ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΙΣΜΟΣ ΩΣ "ΔΙΑΛΥΤΗΣ" ΤΟΥ
ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΥ
Ο δικαιωματισμός, όπως έχει εξελιχθεί
τις τελευταίες δεκαετίες, δεν είναι απλώς η υπεράσπιση των ατομικών
δικαιωμάτων. Είναι μια ιδεολογία που μετατοπίζει το κέντρο βάρους από τις
σχέσεις, τις κοινότητες και τα συλλογικά υποκείμενα στο άτομο ως αυτάρκη
μονάδα. Και σε αυτή τη μετατόπιση κρύβεται η διαλυτική του δύναμη.
Τα δικαιώματα ιστορικά γεννήθηκαν μέσα
από συλλογικούς αγώνες. Δεν προέκυψαν από ατομικές διεκδικήσεις αποκομμένες από
το κοινωνικό σώμα, αλλά από τη συγκρότηση ομάδων, τάξεων και κινημάτων που
διεκδίκησαν αλλαγή στους όρους ζωής τους. Σήμερα, όμως, ο δικαιωματισμός τείνει
να λειτουργεί αντίστροφα: αποσπά το δικαίωμα από το συλλογικό πλαίσιο που το
γέννησε και το μετατρέπει σε ατομική ταυτότητα.
Η περιχαράκωση στις ατομικές ταυτότητες
δεν ενδυναμώνει τις σχέσεις, τις υπονομεύει. Όταν το άτομο καλείται να ορίσει
τον εαυτό του πρωτίστως μέσα από μια σειρά δικαιωματικών προσδιορισμών, η
κοινωνική ζωή παύει να είναι χώρος συνάντησης και γίνεται πεδίο διαρκούς
οριοθέτησης. Ο άλλος δεν προσεγγίζεται ως πιθανός σύμμαχος ή συνοδοιπόρος, αλλά
ως δυνητική απειλή, ως κάποιος που «μπορεί να παραβιάσει».
Έτσι, η κοινωνία μετασχηματίζεται σε
άθροισμα παράλληλων μονολόγων. Αντί για κοινό λόγο, έχουμε διαρκή επίκληση
ατομικών αξιώσεων. Αντί για συλλογική εμπειρία, έχουμε ανταγωνισμό βιωμάτων.
Και αντί για πολιτική σύγκρουση γύρω από υλικά συμφέροντα, έχουμε ηθικοποίηση
της διαφοράς.
Ο δικαιωματισμός, σε αυτή τη μορφή του,
δεν παράγει δεσμούς· παράγει σύνορα. Ο καθένας οχυρώνεται πίσω από το δικαίωμά
του, όχι για να συναντήσει τον άλλον, αλλά για να τον "τουφεκίσει"
και να προστατευθεί από αυτόν. Ο Άλλος ορίζεται ως απειλή. Οι σχέσεις παύουν να
είναι χώρος διαπραγμάτευσης και αμοιβαιότητας και μετατρέπονται σε πεδίο
νομικής εγρήγορσης.
Αυτό έχει και βαθιές ψυχικές συνέπειες.
Οι άνθρωποι δεν αντέχουν να ζουν μόνο ως φορείς δικαιωμάτων. Χρειάζονται
αναγνώριση, αίσθηση του ανήκειν, εμπειρία κοινού νοήματος. Όταν αυτά
απουσιάζουν, τα δικαιώματα λειτουργούν ως υποκατάστατο σχέσης-αλλά ένα
υποκατάστατο ψυχρό, ατομικό και τελικά ανεπαρκές.
Σε αυτό το πλαίσιο, ο δικαιωματισμός δεν
απειλεί το σύστημα εξουσίας. Το εξυπηρετεί. Μια κοινωνία κατακερματισμένη σε
ατομικές ταυτότητες είναι πολύ δυσκολότερο να συγκροτηθεί ως συλλογικό
υποκείμενο. Δεν μπορεί εύκολα να αρθρώσει κοινά αιτήματα, να οργανώσει υλική
δύναμη, να αμφισβητήσει δομές. Αντίθετα, αναλώνεται σε εσωτερικές συγκρούσεις,
συμβολικούς πολέμους και ηθικές ιεραρχήσεις.
Το πρόβλημα, λοιπόν, δεν είναι τα
δικαιώματα καθαυτά. Είναι η αποσύνδεσή τους από τις σχέσεις και τα συλλογικά
υποκείμενα. Τα δικαιώματα έχουν νόημα μόνο όταν εντάσσονται σε ένα κοινό σχέδιο
ζωής, σε μια κοινωνία που αναγνωρίζει τον εαυτό της ως κάτι περισσότερο από
άθροισμα ατόμων.
Χωρίς αυτή τη συλλογική διάσταση, ο
δικαιωματισμός παύει να είναι εργαλείο χειραφέτησης και γίνεται μηχανισμός
απομόνωσης. Και οι κοινωνίες που χάνουν τους δεσμούς τους, όσο κι αν μιλούν για
ελευθερία, γίνονται τελικά πιο ευάλωτες στην εξαπάτηση και στη χειραγώγηση από
τους εξουσιαστικούς μηχανισμούς, όχι πιο ελεύθερες.
Στο τέλος της διαδρομής απομένουν τραυματισμένα άτομα
και διαλυμένες συλλογικότητες, δηλαδή "ό,τι καλύτερον δια το σύστημα"
όπως θα έγραφε ο Α. Σαμαράκης.
Fotis Lavdakis
Εξαιρετική ανάλυση! 
·
6 ώρ.
·
Αντώνης Ανδρουλιδάκης
9 ώρ. ·
Ο Αντώνης Ανδρουλιδάκης στο De Profundis της TV100
De Profundis
Τι μας έχει συμβεί;
Το συλλογικό ιστορικό τραύμα και η
θεραπεία του
Η εκπομπή De Profundis παρουσιάζει μια
ουσιαστική συζήτηση για όσα ζήσαμε, όσα κουβαλάμε και όσα δυσκολευόμαστε ακόμη
να ονομάσουμε.
Καλεσμένος της εκπομπής είναι ο Αντώνης
Ανδρουλιδάκης, αναπτυξιακός και κοινωνικός ψυχολόγος, διδάσκων Ψυχολογίας στο
Πανεπιστήμιο Κύπρου, με αφορμή το βιβλίο του «Τι μας έχει συμβεί; Το συλλογικό
ιστορικό τραύμα και η θεραπεία του».
Η συζήτηση επιχειρεί να φωτίσει τι
άφησαν πίσω τους οι μεγάλες κρίσεις των τελευταίων ετών — τα μνημόνια, η
πανδημία, η οικονομική ανασφάλεια, η διάχυτη βία και η απώλεια εμπιστοσύνης
στους θεσμούς — και πώς όλα αυτά εγγράφονται στη συλλογική μας συμπεριφορά.
Πίσω από τον θυμό, την καχυποψία και την
κόπωση, τίθεται το ερώτημα: πρόκειται για συγκυριακή κρίση ή για βαθύτερο
συλλογικό τραύμα;
Στην εκπομπή παρεμβαίνει ο Θέμης Τζήμας,
δικηγόρος και διδάκτωρ Δημοσίου Δικαίου και Πολιτικής Επιστήμης, συγγραφέας του
επιμέτρου του βιβλίου, ο οποίος μεταφέρει τη συζήτηση στο πεδίο της πολιτικής
ευθύνης και της κοινωνικής πράξης.
Τι πολιτική γεννά μια κοινωνία που
νιώθει πληγωμένη; Πού τελειώνει η κατανόηση του τραύματος και πού αρχίζει η
στασιμότητα;
Εκπομπή: De Profundis
· Παρουσίαση: Μαρία Δόικου
· Κανάλι: TV100 – Δημοτική Τηλεόραση
Θεσσαλονίκης
· Ημέρα & Ώρα Προβολής: Πέμπτη 22
Ιανουαρίου 2026 στις 22:00
· Διάρκεια: 85 λεπτά
· Επανάληψη : Κυριακή 25 Ιανουαρίου 2026 στις 16:00
·
Αντώνης Ανδρουλιδάκης
1 ημ. ·
Η ΜΗΤΕΡΑ, Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΚΑΙ ΤΟ ΤΡΑΥΜΑ
Τα Τέμπη ως σύγκρουση αρχετύπων/Εμφύλιος
μέσα στον ίδιο χώρο της απώλειας.
Το ρήγμα που άνοιξαν τα Τέμπη δεν ήταν
απλώς πολιτικό. Ήταν και παραμένει τραυματικό. Και η πόλωση που εκδηλώνεται
σήμερα στο κοινωνικό σώμα δεν εξηγείται επαρκώς με όρους κομματικής
αντιπαράθεσης ή «σωστών» και «λάθος» θέσεων. Εξηγείται καλύτερα αν τη δούμε ως
σύγκρουση αρχετύπων μέσα σε μια κοινωνία που δεν έχει ακόμη καταφέρει να
μετασχηματίσει το συλλογικό της τραύμα σε κοινό -ενοποιητικό- νόημα.
Στις πρώτες φάσεις, το συλλογικό πένθος
βρήκε έναν άξονα ταύτισης. Η Μαρία Καρυστιανού λειτούργησε -όχι από πρόθεση,
αλλά από τη δύναμη του βιώματος- ως φορέας νοήματος. Ενσάρκωσε το αρχέτυπο της
Μητέρας-Μάρτυρα: της γυναίκας που έχασε το παιδί της και μιλά για τη ζωή που
χάθηκε, για την ασφάλεια που δεν υπήρξε, για τη δικαιοσύνη που εκκρεμεί. Σε
τραυματισμένες κοινωνίες, τέτοια πρόσωπα λειτουργούν ως δ ο χ ε ί α του π ό ν ο
υ που συγκρατούν/συμπυκνώνουν προσωρινά την οργή και επιτρέπουν τη συλλογική
ταύτιση.
Σήμερα, το σύμβολο αυτό μοιάζει να έχει
ραγίσει, διαρρέοντας απογοήτευση, πόλωση και κυνισμό.
Όταν όμως το σύμβολο ραγίζει, δεν
ραγίζει μόνο από μια ανθρώπινη αστοχία ή μια αμφίσημη δήλωση.
Ραγίζει και επειδή πέφτει πάνω σε ένα
ήδη υπάρχον κενό νοήματος.
Εδώ παρεμβαίνει μια κρίσιμη παράμετρος.
Η βαθιά απώλεια νοήματος που βιώνει εδώ και χρόνια η "Αριστερά". Ένας
πολιτικός χώρος που ιστορικά διεκδίκησε το ηθικό προβάδισμα και τη γείωση στον
λαϊκό πόνο, δυσκολεύεται πλέον να μεταβολίσει ένα τραύμα που δεν περνά από τα
γνώριμα ιδεολογικά του φίλτρα.
Όταν το τραύμα των Τεμπών βρήκε
προσωρινά νόημα έξω από τα κομματικά σχήματα -σε ένα πρόσωπο που μιλούσε από το
πένθος και όχι για πρόγραμμα- αυτό λειτούργησε αποσταθεροποιητικά. Η ανάγκη
ανάκτησης του συμβολικού ελέγχου επιτάχυνε το ράγισμα του συμβόλου.
Όταν ένα τέτοιο σύμβολο ραγίζει, το
τραύμα μένει χωρίς "δοχείο". Και τότε ενεργοποιούνται οι κλασικές
αμυντικές διεξόδοι του συλλογικού ψυχισμού. Η πρώτη είναι η διάσπαση. Ο πόνος
που δεν βρίσκει δικαιοσύνη και θεσμική λογοδοσία στρέφεται προς τα μέσα. Οι
άνθρωποι που μοιράζονται το ίδιο τραύμα αρχίζουν να συγκρούονται μεταξύ τους. Ο
θυμός μετατοπίζεται από το κράτος και την εξουσία στα πρόσωπα, στους
«λανθασμένους» ή και «επικίνδυνους» συμμάχους, στους φορείς του πένθους. Έτσι
γεννιούνται ηθικοί εμφύλιοι μέσα στον ίδιο χώρο της απώλειας.
Η δεύτερη διέξοδος είναι η κυνική
επανα-πολιτικοποίηση/κομματικοποίηση. Το τραύμα απογυμνώνεται από το ηθικό του
φορτίο και μετατρέπεται σε εργαλείο αντιπαράθεσης. Παύει να πονά-απλώς
χρησιμοποιείται. Σε αυτή τη φάση, δεν αναζητείται πια κοινό νόημα, αλλά
ιδεολογική καθαρότητα και επικοινωνιακή υπεροχή. Το τραύμα δεν
μετασχηματίζεται. Νεκρώνεται.
Στο υπόβαθρο αυτής της πόλωσης βρίσκεται
μια βαθύτερη σύγκρουση αρχετύπων. Από τη μία, η Μητέρα που υπερασπίζεται τη ζωή
που χάθηκε και μιλά από το πένθος. Από την άλλη, το αρχέτυπο της
Γυναίκας-Αυτονομίας και του Πολίτη των Δικαιωμάτων, που υπερασπίζεται την
αυτοδιάθεση του σώματος και την ατομική ελευθερία.
Και τα δύο είναι ισχυρά, νόμιμα και
βαθιά ανθρώπινα. Όμως σε συνθήκες ανοιχτού τραύματος δυσκολεύονται να
συνυπάρξουν. Ζητούν μοναδική αποκλειστικότητα στο ηθικό κέντρο.
Μέσα στην απώλεια νοήματος, η
"Αριστερά" φαίνεται να ανυψώνει σε σημαία το αρχέτυπο της
Γυναίκας-Δικαιώματος, όχι ως σύνθετη υποκειμενικότητα, αλλά ως ιδεολογικό
σύμβολο καθαρότητας.
Πρόκειται για μια αμυντική κίνηση. Μια
προσπάθεια να ανακτηθεί το ηθικό έδαφος που έχει χαθεί αλλού. Όμως έτσι η
σύγκρουση δεν γίνεται διάλογος αρχετύπων, αλλά πόλεμος αποκλεισμών.
Η ηθική μετατρέπεται σε όπλο και η
αμφισημία -που είναι εγγενής σε κάθε ανθρώπινη εμπειρία τραύματος-
αντιμετωπίζεται ως απειλή.
Το αποτέλεσμα είναι η κόπωση της
συμπόνιας. Όταν το τραύμα παρατείνεται χωρίς δικαίωση και χωρίς κοινό νόημα, η
ενσυναίσθηση εξαντλείται και μετατρέπεται σε κυνισμό. «Ας τελειώνουμε», «ας
πάμε παρακάτω». Όμως το τραύμα που δεν συμβολοποιείται δεν εξαφανίζεται.
Επιστρέφει ως δυσπιστία, πόλωση και βαθύτερη κοινωνική αποσύνδεση.
Η βαθιά κοινωνική σύνδεση που
κατορθώθηκε στη βάση του κοινού πόνου στις 11 Οκτωβρίου 2024, και οδηγούσε
ορμητικά στη συγκρότηση ενός νέου ακηδεμόνευτου πολιτικού υποκειμένου, αρχίζει
τώρα την αντίστροφη πορεία της, τον κοινωνικό κατακερματισμό.
Και εδώ βρίσκεται ίσως το πιο δυσάρεστο
συμπέρασμα. Όλη αυτή η τραυματική πόλωση λειτουργεί τελικά υπέρ του κυρίαρχου
συστήματος εξουσίας.
Όσο η κοινωνία αναλώνεται σε οριζόντιες
συγκρούσεις, ηθικούς αφορισμούς και συμβολικούς εμφυλίους, το πραγματικό
επίδικο μετατοπίζεται. Η ασφάλεια, η ευθύνη, η λογοδοσία περνούν στο περιθώριο.
Το πένθος διασπάται, οι φορείς νοήματος
απονομιμοποιούνται και το κυρίαρχο εξουσιαστικό σύστημα δεν απειλείται,
ανακουφίζεται.
Γιατί μια κοινωνία διαιρεμένη,
κουρασμένη και χωρίς κοινό νόημα δεν διεκδικεί. Απλώς φθείρεται.
Το πραγματικό διακύβευμα δεν είναι η
αποκαθήλωση ή η υπεράσπιση ενός προσώπου.
Είναι αν το κοινωνικό σώμα -και
ιδιαίτερα οι πολιτικές δυνάμεις που διεκδικούν ηθικό ρόλο- θα μπορέσουν να
αντέξουν τη συνύπαρξη των αρχετύπων χωρίς να απαιτούν την εξόντωση του ενός από
το άλλο.
Να μεταφέρουν το βάρος από τα σύμβολα
στα αιτήματα. Από την ιδεολογική καθαρότητα στη συλλογική ευθύνη για ασφάλεια,
κοινωνική Δικαιοσύνη και λογοδοσία.
Αν αυτό δεν συμβεί, το τραύμα των Τεμπών
δεν θα γίνει μνήμη ούτε μεταρρύθμιση. Θα παραμείνει ένα ανοιχτό ρήγμα που θα
ανακυκλώνεται, μεταμφιεζόμενο κάθε φορά σε νέο εχθρό, νέα ηθική καθαρότητα, νέα
πόλωση.
Γιατί, οι κοινωνίες που δεν αντέχουν να
δώσουν νόημα στον κοινό πόνο τους, καταφεύγουν στον διχασμό για να μην
αντικρίσουν την ευθύνη. Όχι επειδή διχάζονται τυχαία, αλλά επειδή έτσι
αποφεύγουν να αναλάβουν την "ενήλικη" ευθύνη τους και να αλλάξουν.
Και μέσα σε αυτόν τον διχασμό, ο μόνος που πραγματικά
χορταίνει είναι το παράσιτο του κυρίαρχου συστήματος-γιατί τρέφεται πάντα από
κοινωνίες που αλληλοσπαράσσονται αντί να απαιτούν λογοδοσία.
·
Αντώνης Ανδρουλιδάκης
1 ημ. ·
Δημήτρης Μπελαντής
1 ημ. ·
Το δικαίωμα στον σωματικό
αυτοπροσδιορισμό
Αυτό το δικαίωμα κάτι αχνα μου θυμίζει
γιατί γύρω στο 2022 τότε με τα εμβόλια έγραφα πολυσελιδες αιτήσεις ακύρωσης στο
ΣτΕ σχετικά με αυτό, και θυμάμαι ότι τότε δεν ήταν τόσο δημοφιλές δικαίωμα.Τοτε
υπερτερούσε το "δικαίωμα στην υγεία" .....ή ορθότερα η υποχρέωση στην
υγεία.
Η κριτική στην Καρυστιανού για αυτό που
άνοιξε πολύ θεμιτή,και συμφωνώ, πλήρως, ότι πολύ κακώς το άνοιξε. Για εμένα
τουλάχιστον είναι θέμα που έχει λήξει εδώ και πολύ καιρο.Μου κάνει
εντυπωση,όμως, ότι όλα τα υπαρκτά κόμματα ή και μικρότερες οργανώσεις και όλα
τα ΜΜΕ της χώρας τάσσονται δήθεν φανατικα με το δικαίωμα στην αυτοδιάθεση του
ανθρώπινου σώματος .Ομνυουν σε αυτό. Ίσχυε πάντοτε αυτό;
Δηλαδή το 2021 - 2022 που η πλειοψηφία
των πολιτών και σχεδόν όλα τα κόμματα λέγανε ότι όποιος δεν εμβολιάζεται είναι
μολυσματικός,ψεκασμενος, αντικοινωνικό στοιχείο και - σύμφωνα με διαπρεπείς
αριστερούς επιστήμονες και γιατρούς- πρέπει όχι απλώς να μην εργάζεται αλλά να
μην έχει πρόσβαση σε τίποτε και να ανέβει στα βουνά, αυτό δεν είχε σχέση με το
δικαίωμα στην σωματική αυτοδιάθεση ;
Σε άλλη χώρα ζούσαμε; Γιατί στις
διαδηλώσεις για τους απολυμενους γιατρούς και υγειονομικούς που αρνήθηκαν την
υποχρεωτικοτητα για λόγους συνείδησης δεν ήταν αντιπροσωπείες όλων αυτών των
κομμάτων - καθώς και της κυβερνητικής Νέας Δημοκρατίας - και οι αλληλέγγυοι
ήμασταν τόσο λίγοι σχετικά; Γιατί αυτά τα ίδια ΜΜΕ τότε δεν μας υμνούσαν ;Κάτι
δεν θα κάναμε σωστά.
Φαντάζομαι ότι στην επόμενη " πανδημία" όλοι
οι παραπάνω θα μας εκπλήξουν ευχάριστα .
·
Αντώνης Ανδρουλιδάκης
2 ημ. ·
https://www.neakriti.gr/.../2158721_antonis-androylidakis...
neakriti.gr
Αντώνης Ανδρουλιδάκης: «Τι μας έχει συμβεί», το συλλογικό ιστορικό τραύμα
και η τομή με τα Τέμπη (ηχητικό)
«Η Μαρία Καρυστιανού δεν επέλεξε την πολιτική. Την υποχρέωσε η αποτυχία
των θεσμών», σημειώνει μεταξύ άλλων ο δρ. Αντώνης Ανδρουλιδάκης
Αντώνης Ανδρουλιδάκης
2 ημ. ·
https://www.youtube.com/watch?v=t87ZRIgHGvI
Το συλλογικό ιστορικό τραύμα και η
θεραπεία του" από τις εκδόσεις "Νησίδες" , μιλάει στον 98.4 και
εξηγεί γιατί όπως υποστηρίζει, η ελληνική κοινωνία κουβαλά ένα βαθύ συλλογικό
ιστορικό τραύμα, το οποίο προέρχεται από συνεχόμενα ιστορικά πλήγματα (πόλεμοι,
κατοχή, εμφύλιος, μνημόνια, τραγωδίες). Αυτό το τραύμα δημιουργεί μια μόνιμη
αίσθηση ανυπεράσπιστου, έλλειψη εμπιστοσύνης, διχασμό, απογοήτευση, μειονεξία
και τάση να αναζητούμε «…
Δείτε περισσότερα
Αντώνης Ανδρουλιδάκης
2 ημ. ·
Tasos Petridis
2 ημ. ·
Το να επιχειρήσει κάποιος να
προσεγγίσει, να ψυχογραφήσει, να κατανοήσει και στην τελική να ερμηνεύσει, το
κοινωνικοπολιτικό προφίλ και τις συσσωρευμένες παθογένειες αυτού του τόπου,
μέσα από μια πορεία περίπου 200 χρόνων, από την Οθωμανική σκλαβιά μέχρι και τις
μέρες μας, με τίμια, καλοπροαίρετη, ψύχραιμη, δημιουργική και αντικειμενική
ματιά, πέρα από "χρωματισμούς", απωθημένα ή διχαστικές ιδεολογικές
προτιμήσεις, μάλλον δεν είναι και το πιο εύκολο πράγμα.
Και στη συγκεκριμένη περίπτωση, όπου δεν
έχουμε να κάνουμε απλά με μια ιστορική καταγραφή γεγονότων αλλά με το τι μπορεί
να κρύβεται βαθιά μέσα στον ψυχισμό των ανθρώπων που καθόρισαν αυτά τα
γεγονότα, ανθρώπων από όλο το κοινωνικό φάσμα, θύτες και θύματα, κυβερνώντες
και κυβερνημένους, "κερδισμένους και χαμένους", τότε η δυσκολία είναι
σίγουρα τεράστια και απρόβλεπτη.
Όμως όταν ο βασικός σκοπός σου είναι να
βοηθήσεις πραγματικά κάποιον ανοιχτόμυαλο αναγνώστη να συνειδητοποιήσει
σημαντικές αλήθειες που τον αφορούν άμεσα, να αποκτήσει ουσιαστική επίγνωση, να
"θεραπεύσει" ο ίδιος τα τραύματά του μέσα από μια ειλικρινή
αυτοκριτική και επιτέλους να τολμήσει να κάνει βήματα μπροστά, τότε ο μόνος
τρόπος είναι να πεις τα πράματα με τ' όνομά τους, όσο κι αν αυτό ενοχλεί, όσο
κι αν αυτό αποκαλύπτει κομμάτια του μικρού παραπλανημένου εαυτού κάποιων.
Διαβάζοντας το βιβλίο του Αντώνη
Ανδρουλιδάκη "Τι μας έχει συμβεί - Το συλλογικό ιστορικό τραύμα και η
θεραπεία του" ένοιωσα να βιώνω ένα εσωτερικό και εξομολογητικό ταξίδεμα
στις πιο σημαντικές και καθοριστικές ιστορικές στιγμές αυτής της σπάνιας
πατρίδας που έτυχε να βρεθώ.
Είναι πραγματικά πολύ εντυπωσιακός ο
καλοπροαίρετος αλλά ποτέ αφελής τρόπος με τον οποίο ο Αντώνης ακουμπά και
απογυμνώνει πρόσωπα και καταστάσεις που καθόρισαν την πορεία αυτού του τόπου,
το πως κρατά ίσες αποστάσεις σεβόμενος τις όποιες αδυναμίες ή ιδιαιτερότητες.
Ο συγγραφέας ενδιαφέρεται να φωτίσει, να
αποκαλύψει, να εκθέσει, να ομολογήσει, να παραδεχτεί, να μην κρύψει φτηνά, όπως
συνηθίζεται, κάτω από το χαλί, κομμάτια ιστορικής αλήθειας, όποια πλευρά από
τις εμπλεκόμενες κι αν αφορούν.
Τα τραύματα συντηρούνται με τη λήθη, την
αποφυγή, την ατολμία, την ανευθυνότητα, το κουκούλωμα, συντηρούνται με τις
πρόσκαιρες ατομικές προσδοκίες και τις επιφανειακές απολαύσεις κι απέναντι σε
όλα αυτά ο συγγραφέας είναι απόλυτα ξεκάθαρος και συνεπής με όλα όσα θέλει να
φωτίσει.
Πάνω απ' όλα, αυτό που πραγματικά
θαύμασα σ' αυτό το σπουδαίο βιβλίο είναι η αδιαπραγμάτευτη τρυφερότητα, η
αθωότητα, η ανθρωπιά, η φροντίδα, η αλληλεγγύη, η αγάπη και η συλλογικότητα που
διακρίνουν κάθε περιγραφή, κάθε γεγονός και κάθε πρόσωπο στο οποίο αναφέρεται ο
συγγραφέας.
Σ' ένα κόσμο χαοτικό και συγχυσμένο,
όπου καθένας βιαστικά, ατομικιστικά και απερίσκεπτα, πασχίζει να ενσωματωθεί σε
μαντριά περιορισμένων συμφερόντων, ο συγγραφέας δείχνει ξεκάθαρα τον μόνο
βιώσιμο δρόμο, αυτόν της συλλογικής και ειλικρινούς προσπάθειας απαλλαγμένης
από την οδύνη των τραυμάτων του παρελθόντος.
Το βιβλίο του Αντώνη Ανδρουλιδάκη είναι
ένα πολύτιμο δώρο στον εαυτό μας και ειλικρινά προτρέπω τους φίλους και τις
φίλες να το βρουν και να το μελετήσουν. Μέσα στις σελίδες του θα βρουν πολλά
δικά τους πράματα.
τ.
Αντώνης Ανδρουλιδάκης
2 ημ. ·
Η ΕΞΟΥΣΙΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΝΤΡΕΠΕΤΑΙ
Η φράση της Μαρία Καρυστιανού «Φταίω για
τα Τέμπη· επέτρεψα στους πολιτικούς να απαξιώσουν τη ζωή μας» δεν είναι
αυτομομφή, δεν είναι μια μελό ρητορία.
Είναι κάτι πολύ πιο σπάνιο, είναι ηθική
αυτοκριτική.
Δεν μεταφέρει την ευθύνη από τους
υπεύθυνους στον εαυτό της. Δεν τσιμπάει στο κυρίαρχο ενοχοποιητικό μοντελάκι
του "είμαστε ο χειρότερος λαός και καλά μας κάνουν".
Η Καρυστιανού εντοπίζει το κενό που
αφήνει η κοινωνία όταν ανέχεται, όταν συνηθίζει, όταν παραιτείται.
Είναι μια φράση που δεν ζητά συγχώρεση,
αλλά επίγνωση.
Και γι’ αυτό ακριβώς εκθέτει το πολιτικό
σύστημα. Γιατί την ώρα που μια μάνα βρίσκει το θάρρος να μιλήσει για ευθύνη,
κανένας πολιτικός υπεύθυνος δεν έκανε ποτέ αντίστοιχη αυτοκριτική.
Ούτε για τα Τέμπη. Ούτε για το Σάμινα.
Ούτε για το Μάτι. Ούτε για τη χρεοκοπία της χώρας. Ούτε για τις φωτιές και τις
πλημμύρες που επαναλαμβάνονται σαν κανονικότητα. Δεν υπήρξε ποτέ ένα καθαρό
«συγγνώμη» που να συνοδεύεται από ανάληψη ευθύνης. Μόνο μεταθέσεις, συμψηφισμοί,
καταγγελίες των "Άλλων" ή του ίδιου του Λαού και εντέλει σιωπές.
Η αυτοκριτική της Καρυστιανού δεν λέει
«φταίω εγώ αντί για εσάς». Λέει «φταίμε όταν ανεχόμαστε», «φταίμε που δεν μας
υπερασπιστήκαμε».
Και αυτό είναι ακριβώς ό,τι δεν ειπώθηκε
ποτέ από εκείνους που είχαν την εξουσία. Γιατί η πραγματική αυτοκριτική
προϋποθέτει κάτι που η πολιτική μας τάξη αποφεύγει συστηματικά. Την αποδοχή ότι
οι πράξεις -και οι παραλείψεις- έχουν κόστος ανθρώπινες ζωές.
Ίσως γι’ αυτό η φράση της ενοχλεί τόσο.
Όχι γιατί είναι υπερβολική, αλλά γιατί κάνει αυτό που δεν έγινε ποτέ από τα
πάνω. Ανοίγει έναν καθρέφτη. Και δείχνει ότι σε αυτή τη χώρα, η ηθική ευθύνη
αναλαμβάνεται (ή ακόμη χειρότερα επιρρίπτεται αποκλειστικά) από τα θύματα, ενώ
η εξουσία συνεχίζει χωρίς ούτε μια συγγνώμη, χωρίς λογοδοσία, χωρίς ντροπή.
Η αλήθεια είναι απλή και γι’ αυτό
ενοχλητική: το πολιτικό προσωπικό αυτής της χώρας δεν απέτυχε μόνο στη
διακυβέρνηση.
Απέτυχε πρώτα στην τ α π ε ι ν ό τ η τ
α.
Δεν βρήκε ποτέ τη δύναμη να πει «κάναμε
λάθος», γιατί έμαθε να θεωρεί την εξουσία δικαίωμα και όχι ευθύνη.
Δεν ζήτησε συγγνώμη ούτε για τα Τέμπη,
ούτε για τη χρεοκοπία, ούτε για τις ζωές που χάθηκαν και τις ζωές που
ακρωτηριάστηκαν.
Και χωρίς ταπεινότητα δεν υπάρχει
αυτοκριτική, χωρίς αυτοκριτική δεν υπάρχει λογοδοσία.
Και χωρίς λογοδοσία, η εξουσία παύει να
είναι δημοκρατική και γίνεται απλώς αλαζονική διαχείριση ανθρώπινων απωλειών.
Είναι μια εξουσία που δεν ντρέπεται πια!
·
·
Δημήτρης Κ. Τζανακάκης
3 ημ. ·
● Aνήμερα του Αγίου Αθανασίου
στην εκκλησία του λαού…
-| από το f/b του Αντώνη Ανδρουλιδάκη |-
Λέγεται -και το έχουν καταγράψει
άνθρωποι που το έζησαν από κοντά - πως μια μέρα του Γενάρη, ανήμερα της γιορτής
του Αγίου Αθανασίου, ο Άρης Βελουχιώτης βρέθηκε κοντά σε χωριό της Ρούμελης. Οι
καμπάνες χτυπούσαν από νωρίς. Όχι για κάποιο συναγερμό ή για κάποιο πένθος. Οι
καμπάνες χτυπούσαν την Γιορτή.
Ο Άρης ρώτησε γιατί. Του είπαν.
Και τότε, απλά, χωρίς δηλώσεις, χωρίς
ειρωνεία, χωρίς πολιτικό υπολογισμό, είπε πως ήθελε να πάει στην εκκλησία.
Πήγε. Στάθηκε όρθιος. Παρακολούθησε τη
λειτουργία μέχρι το τέλος. Πήρε αντίδωρο. Όχι για να δείξει κάτι. Όχι για να
“συμβολίσει”. Αλλά γιατί καταλάβαινε ότι η πίστη του λαού δεν είναι ιδεολογικό
λάθος προς διόρθωση, αλλά βίωμα προς σεβασμό.
Ο Βελουχιώτης δεν ήταν θρησκευόμενος με
την τυπική έννοια. Ήταν κομμουνιστής, αντάρτης, επαναστάτης. Και όμως, δεν
ένιωσε ποτέ την ανάγκη να χλευάσει αυτό που κρατούσε όρθιο τον κόσμο γύρω του.
Δεν ένιωσε ανώτερος επειδή είχε άλλη κοσμοθεωρία. Ήξερε πως ένας λαός δεν ζει
μόνο με διανοητικές κατασκευές ή διακηρύξεις, ακόμη κι αν έχει όπλα. Ζει με
μνήμη, τελετουργία, πίστη, νόημα.
Και αυτό δεν το αντιμετώπισε ως
«συντηρητισμό», ούτε ως «σκοταδισμό». Το αντιμετώπισε ως κομμάτι της αξιοπρέπειας
των ανθρώπων που πολεμούσαν, πεινούσαν, έκρυβαν αντάρτες και έθαβαν νεκρούς.
Στις μεταπολιτευτικές δεκαετίες η πίστη
του λαού έγινε συχνά αντικείμενο λοιδορίας. Όχι μόνο από μια αυτάρεσκη ελίτ που
αυτοπροσδιορίζεται ως «προοδευτική», αλλά και από έναν κυνισμό που θεωρεί κάθε
πνευματική ανάγκη αδυναμία. Λες και η υπαρξιακή αγωνία απαντήθηκε ποτέ με
διανοητικά καταφύγια.
Ο πιστός παρουσιάζεται ως αφελής. Η
παράδοση ως βάρος. Η εκκλησία -συλλήβδην-ως κάτι προς εξάλειψη και η λαϊκή
θρησκευτικότητα ως ταυτόσημη με τον εθνικισμό.
Και όμως, εκείνος που πολεμούσε στα
βουνά, με το όπλο στο χέρι και τον θάνατο δίπλα του, είχε τη στοιχειώδη σοφία
να καταλάβει ότι δεν απελευθερώνεις έναν λαό περιφρονώντας τον. Δεν τον
χειραφετείς χλευάζοντας ό,τι τον παρηγορεί. Δεν του ζητάς να σταθεί όρθιος, αν
πρώτα του έχεις αφαιρέσει το νόημα.
Εκείνη τη μέρα, ο Άρης δεν πήγε απλώς σε
έναν ναό. Μετείχε στην Εκκλησία του Λαού, όχι ως πιστός με τη στενή θεολογική
έννοια, αλλά ως άνθρωπος που αναγνώριζε το κοινό βίωμα. Στάθηκε ανάμεσα στους
χωρικούς, όχι μπροστά τους. Δεν τους δίδαξε. Δεν τους διόρθωσε. Συμμετείχε.
Γιατί ήξερε πως η εκκλησία, πριν γίνει θεσμός, είναι σύναξη.
Είναι η στιγμή που ένας λαός αναγνωρίζει
τον εαυτό του ως κοινότητα, μοιράζεται τον πόνο, την ελπίδα, την αντοχή. Και σε
αυτή την «εκκλησία» -την κοινωνία του λαού- ο Άρης δεν ένιωσε ούτε ξένος, ούτε
ντροπή. Ένιωσε συνοδοιπόρος.
Ο σεβασμός στην πίστη του λαού δεν είναι
οπισθοδρόμηση.
Είναι ένδειξη τόσο πολιτικής όσο και
ανθρώπινης ωριμότητας.
Και ίσως αυτό να είναι το πιο επίκαιρο
μάθημα αυτής ημέρας, της γιορτής του Αγίου Αθανασίου.
Η πραγματική πρόοδος δεν ξεκινά από την
περιφρόνηση, αλλά από την κατανόηση. Και ότι εκείνοι που κάποτε τόλμησαν να
αλλάξουν τον κόσμο, ήξεραν πρώτα να σέβονται τον άνθρωπο.
Ιδιαίτερα όταν προσεύχονταν.
·
Sophia Kaitatzi
3 ημ. ·
ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ Ο ΑΡΗΣ
ΒΕΛΟΥΧΙΩΤΗΣ
Η όποια θρησκευτική πίστη και οι όποιες
υπέρλογες δοξασίες μελών μιας ανθρώπινης κοινότητας αποτελούν συστατικό
στοιχείο της συνολικής ταυτότητας και του πολιτισμού της κοινότητας. Είναι το
κοινό στοιχείο που ενώνει, ενώ διαιρεί τους πιστούς, τους άπιστους, τους
αγνωστικιστές.
Η αρχή της ανεξιθρησκείας των
φιλελεύθερων δημοκρατικών πολιτευμάτων υπαγορεύει τον σεβασμό κάθε ανθρώπου,
ανεξάρτητα από το θρήσκευμά της / του, ή την όποια άλλη ιδεολογία του.
Κι όμως, όπως εύστοχα επισημαίνει ο Αντώνης Ανδρουλιδάκης,
η πίστη γενικώς και ιδίως η πίστη στο χριστιανικό θρήσκευμα, στην χώρα μας
λοιδορείται και χλευάζεται κυρίως από αυτοπροσδιοριζόμενους ως αριστερούς ή
προοδευτικούς, παρότι αποτελεί θεμελιώδες ανθρώπινο και αναγνωρισμένο πολιτικό
δικαίωμα (civil right).
Μάλιστα, η χλεύη απλώνεται και σε άλλες
θεμελιώδεις αξίες που ανόητα και λανθασμένα εκλαμβάνονται ως συντηρητικές ή
ακόμη χειρότερα και ως αντιδραστικές.
Ενδεικτική είναι η χλευαστική μανία
εναντίον του τρίπτυχου:
'ΠΑΤΡΙΣ - ΘΡΗΣΚΕΙΑ - ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ'.
Ακόμη κι αν αποτέλεσε σλόγκαν της
ακροδεξιάς και της χούντας, κανένας νουνεχής πολίτης δεν μπορεί να χαρίσει, να
εκχωρίσει το ΣΥΜΠΑΝ ΑΥΤΟ ΤΩΝ ΑΞΙΩΝ στους ακροδεξιούς ή στους φασίστες.
Ακόμη και όσες / όσοι είμαστε απόλυτα
άπιστοι, όλες και όλοι γεννηθήκαμε σε κάποια οικογένεια, σταθερή, μονογονεϊκή ή
και διαλυμένη. Όλες και όλοι μέσω της γλώσσας, του πολιτισμού, των γενέθλιων
τόπων μας, αναγνωρίζουμε μια 'ΠΑΤΡΙΔΑ / ΜΗΤΡΙΔΑ'. Μια αφετηρία ζωής.
Μήπως ο Άρης Βελουχιώτης και ο ΕΑΜ -
ΕΛΛΑΣ δεν αγωνίστηκαν "υπέρ βωμών και εστιών";
Ιδεολογικοκοινωνικά και πολιτικά είναι
βαθειά αλγεινά τα πράγματα. Συγκεχυμένα και θολά και στον χώρο της Αριστεράς,
ακόμη και της κεντρο-αριστεράς, της λεγόμενης 'προόδου'.
Η χωρίς ενσυναίσθηση συνολική απόρριψη
και η συλλήβδην χλεύη του δήθεν ακροδεξιού πακέτου:
'ΠΑΤΡΙΣ, ΘΡΗΣΚΕΙΑ, ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ',
ουσιαστικά πιστοποιεί μια μείζονα παγίδα
στην οποία έχουν εγκλωβιστεί οι απαράσκευοι χλευαστές του.
Γιατί; Διότι γίνονται έτσι, αυτόματα, οι
φορείς του αντίθετου ιδεολογήματος.
Του αφοριστικού ιδεολογήματος:
'ΑΝΤΙ-ΠΑΤΡΙΣ, ΑΝΤΙ-ΘΡΗΣΚΕΙΑ,
ΑΝΤΙ-ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ'.
Σταχαστείτε όμως. Ποια κοινωνία και ποια
ουρανοκατέβατη κοινότητα μπορεί να αιωρείται εκτός ιστορίας; ΕΚΤΟΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ
ΤΟΠΟΥ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΧΡΟΝΟΥ;;
Στοχαστείτε.
Ακόμη κι αν διαφωνεί κάποια / κάποιος
ολικά και αναντίστρεπτα με το σύνολο των αξιών αυτού του τριπτύχου, κάτι το
οποίο ιδεολογικά είναι δικό της / του ατομικό θέμα, μπορείτε τουλάχιστον να
σέβεστε το ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ ΣΤΗ ΔΙΑΦΟΡΑ;;
*
"CONGRESS SHALL MAKE NO LAW
ABRIDGING FREEDOM OF CONSCIENCE, FREEDOM OF EXPRESSION AND FREEDOM OF THE
PRESS" (ΤΟ ΚΟΓΚΡΕΣΟ ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ ΝΑ ΝΟΜΟΘΕΤΕΙ ΤΟΝ ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΟ ΤΗΣ
ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ ΤΗΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ, ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ ΤΗΣ ΕΚΦΡΑΣΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ ΤΟΥ
ΤΥΠΟΥ). (Πρώτη Τροπολογία του Αμερικανικού Συντάγματος).
Αυτό αξιώνει η δημοκρατία.
Αντώνης Ανδρουλιδάκης
3 ημ. ·
ΑΝΗΜΕΡΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟΥ ΛΑΟΥ
Λέγεται -και το έχουν καταγράψει
άνθρωποι που το έζησαν από κοντά - πως μια μέρα του Γενάρη, ανήμερα της γιορτής
του Αγίου Αθανασίου, ο Άρης Βελουχιώτης βρέθηκε κοντά σε χωριό της Ρούμελης. Οι
καμπάνες χτυπούσαν από νωρίς. Όχι για κάποιο συναγερμό ή για κάποιο πένθος. Οι
καμπάνες χτυπούσαν την Γιορτή.
Ο Άρης ρώτησε γιατί. Του είπαν.
Και τότε, απλά, χωρίς δηλώσεις, χωρίς
ειρωνεία, χωρίς πολιτικό υπολογισμό, είπε πως ήθελε να πάει στην εκκλησία.
Πήγε. Στάθηκε όρθιος. Παρακολούθησε τη
λειτουργία μέχρι το τέλος. Πήρε αντίδωρο. Όχι για να δείξει κάτι. Όχι για να
“συμβολίσει”. Αλλά γιατί καταλάβαινε ότι η πίστη του λαού δεν είναι ιδεολογικό
λάθος προς διόρθωση, αλλά βίωμα προς σεβασμό.
Ο Βελουχιώτης δεν ήταν θρησκευόμενος με
την τυπική έννοια. Ήταν κομμουνιστής, αντάρτης, επαναστάτης. Και όμως, δεν
ένιωσε ποτέ την ανάγκη να χλευάσει αυτό που κρατούσε όρθιο τον κόσμο γύρω του.
Δεν ένιωσε ανώτερος επειδή είχε άλλη κοσμοθεωρία. Ήξερε πως ένας λαός δεν ζει
μόνο με διανοητικές κατασκευές ή διακηρύξεις, ακόμη κι αν έχει όπλα. Ζει με
μνήμη, τελετουργία, πίστη, νόημα.
Και αυτό δεν το αντιμετώπισε ως
«συντηρητισμό», ούτε ως «σκοταδισμό». Το αντιμετώπισε ως κομμάτι της
αξιοπρέπειας των ανθρώπων που πολεμούσαν, πεινούσαν, έκρυβαν αντάρτες και
έθαβαν νεκρούς.
Στις μεταπολιτευτικές δεκαετίες η πίστη
του λαού έγινε συχνά αντικείμενο λοιδορίας. Όχι μόνο από μια αυτάρεσκη ελίτ που
αυτοπροσδιορίζεται ως «προοδευτική», αλλά και από έναν κυνισμό που θεωρεί κάθε
πνευματική ανάγκη αδυναμία. Λες και η υπαρξιακή αγωνία απαντήθηκε ποτέ με
διανοητικά καταφύγια.
Ο πιστός παρουσιάζεται ως αφελής. Η παράδοση
ως βάρος. Η εκκλησία -συλλήβδην-ως κάτι προς εξάλειψη και η λαϊκή
θρησκευτικότητα ως ταυτόσημη με τον εθνικισμό.
Και όμως, εκείνος που πολεμούσε στα
βουνά, με το όπλο στο χέρι και τον θάνατο δίπλα του, είχε τη στοιχειώδη σοφία
να καταλάβει ότι δεν απελευθερώνεις έναν λαό περιφρονώντας τον. Δεν τον
χειραφετείς χλευάζοντας ό,τι τον παρηγορεί. Δεν του ζητάς να σταθεί όρθιος, αν
πρώτα του έχεις αφαιρέσει το νόημα.
Εκείνη τη μέρα, ο Άρης δεν πήγε απλώς σε
έναν ναό. Μετείχε στην Εκκλησία του Λαού, όχι ως πιστός με τη στενή θεολογική
έννοια, αλλά ως άνθρωπος που αναγνώριζε το κοινό βίωμα. Στάθηκε ανάμεσα στους
χωρικούς, όχι μπροστά τους. Δεν τους δίδαξε. Δεν τους διόρθωσε. Συμμετείχε.
Γιατί ήξερε πως η εκκλησία, πριν γίνει θεσμός, είναι σύναξη.
Είναι η στιγμή που ένας λαός αναγνωρίζει
τον εαυτό του ως κοινότητα, μοιράζεται τον πόνο, την ελπίδα, την αντοχή. Και σε
αυτή την «εκκλησία» -την κοινωνία του λαού- ο Άρης δεν ένιωσε ούτε ξένος, ούτε
ντροπή. Ένιωσε συνοδοιπόρος.
Ο σεβασμός στην πίστη του λαού δεν είναι
οπισθοδρόμηση.
Είναι ένδειξη τόσο πολιτικής όσο και
ανθρώπινης ωριμότητας.
Και ίσως αυτό να είναι το πιο επίκαιρο
μάθημα αυτής ημέρας, της γιορτής του Αγίου Αθανασίου.
Η πραγματική πρόοδος δεν ξεκινά από την
περιφρόνηση, αλλά από την κατανόηση. Και ότι εκείνοι που κάποτε τόλμησαν να
αλλάξουν τον κόσμο, ήξεραν πρώτα να σέβονται τον άνθρωπο.
Ιδιαίτερα όταν προσεύχονταν.
Charis Papacharalampous
3 ημ. ·
Ίσως από τις συγκλονιστικότερες
αναρτήσεις του Αντώνης Ανδρουλιδάκης!
Αντάρτης - Άγιος - Λαός!!!
Αντώνης Ανδρουλιδάκης
3 ημ. ·
ΑΝΗΜΕΡΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΣΤΗΝ
ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟΥ ΛΑΟΥ
Λέγεται -και το έχουν καταγράψει
άνθρωποι που το έζησαν από κοντά - πως μια μέρα του Γενάρη, ανήμερα της γιορτής
του Αγίου Αθανασίου, ο Άρης Βελουχιώτης βρέθηκε κοντά σε χωριό της Ρούμελης. Οι
καμπάνες χτυπούσαν από νωρίς. Όχι για κάποιο συναγερμό ή για κάποιο πένθος. Οι
καμπάνες χτυπούσαν την Γιορτή.
Ο Άρης ρώτησε γιατί. Του είπαν.
Και τότε, απλά, χωρίς δηλώσεις, χωρίς
ειρωνεία, χωρίς πολιτικό υπολογισμό, είπε πως ήθελε να πάει στην εκκλησία.
Πήγε. Στάθηκε όρθιος. Παρακολούθησε τη
λειτουργία μέχρι το τέλος. Πήρε αντίδωρο. Όχι για να δείξει κάτι. Όχι για να
“συμβολίσει”. Αλλά γιατί καταλάβαινε ότι η πίστη του λαού δεν είναι ιδεολογικό
λάθος προς διόρθωση, αλλά βίωμα προς σεβασμό.
Ο Βελουχιώτης δεν ήταν θρησκευόμενος με
την τυπική έννοια. Ήταν κομμουνιστής, αντάρτης, επαναστάτης. Και όμως, δεν
ένιωσε ποτέ την ανάγκη να χλευάσει αυτό που κρατούσε όρθιο τον κόσμο γύρω του.
Δεν ένιωσε ανώτερος επειδή είχε άλλη κοσμοθεωρία. Ήξερε πως ένας λαός δεν ζει
μόνο με διανοητικές κατασκευές ή διακηρύξεις, ακόμη κι αν έχει όπλα. Ζει με
μνήμη, τελετουργία, πίστη, νόημα.
Και αυτό δεν το αντιμετώπισε ως
«συντηρητισμό», ούτε ως «σκοταδισμό». Το αντιμετώπισε ως κομμάτι της
αξιοπρέπειας των ανθρώπων που πολεμούσαν, πεινούσαν, έκρυβαν αντάρτες και
έθαβαν νεκρούς.
Στις μεταπολιτευτικές δεκαετίες η πίστη
του λαού έγινε συχνά αντικείμενο λοιδορίας. Όχι μόνο από μια αυτάρεσκη ελίτ που
αυτοπροσδιορίζεται ως «προοδευτική», αλλά και από έναν κυνισμό που θεωρεί κάθε
πνευματική ανάγκη αδυναμία. Λες και η υπαρξιακή αγωνία απαντήθηκε ποτέ με
διανοητικά καταφύγια.
Ο πιστός παρουσιάζεται ως αφελής. Η
παράδοση ως βάρος. Η εκκλησία -συλλήβδην-ως κάτι προς εξάλειψη και η λαϊκή
θρησκευτικότητα ως ταυτόσημη με τον εθνικισμό.
Και όμως, εκείνος που πολεμούσε στα
βουνά, με το όπλο στο χέρι και τον θάνατο δίπλα του, είχε τη στοιχειώδη σοφία
να καταλάβει ότι δεν απελευθερώνεις έναν λαό περιφρονώντας τον. Δεν τον
χειραφετείς χλευάζοντας ό,τι τον παρηγορεί. Δεν του ζητάς να σταθεί όρθιος, αν
πρώτα του έχεις αφαιρέσει το νόημα.
Εκείνη τη μέρα, ο Άρης δεν πήγε απλώς σε
έναν ναό. Μετείχε στην Εκκλησία του Λαού, όχι ως πιστός με τη στενή θεολογική
έννοια, αλλά ως άνθρωπος που αναγνώριζε το κοινό βίωμα. Στάθηκε ανάμεσα στους
χωρικούς, όχι μπροστά τους. Δεν τους δίδαξε. Δεν τους διόρθωσε. Συμμετείχε.
Γιατί ήξερε πως η εκκλησία, πριν γίνει θεσμός, είναι σύναξη.
Είναι η στιγμή που ένας λαός αναγνωρίζει
τον εαυτό του ως κοινότητα, μοιράζεται τον πόνο, την ελπίδα, την αντοχή. Και σε
αυτή την «εκκλησία» -την κοινωνία του λαού- ο Άρης δεν ένιωσε ούτε ξένος, ούτε
ντροπή. Ένιωσε συνοδοιπόρος.
Ο σεβασμός στην πίστη του λαού δεν είναι
οπισθοδρόμηση.
Είναι ένδειξη τόσο πολιτικής όσο και
ανθρώπινης ωριμότητας.
Και ίσως αυτό να είναι το πιο επίκαιρο
μάθημα αυτής ημέρας, της γιορτής του Αγίου Αθανασίου.
Η πραγματική πρόοδος δεν ξεκινά από την
περιφρόνηση, αλλά από την κατανόηση. Και ότι εκείνοι που κάποτε τόλμησαν να
αλλάξουν τον κόσμο, ήξεραν πρώτα να σέβονται τον άνθρωπο.
Ιδιαίτερα όταν προσεύχονταν.
Αντώνης Ανδρουλιδάκης
3 ημ. ·
ΑΝΗΜΕΡΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟΥ ΛΑΟΥ
Λέγεται -και το έχουν καταγράψει
άνθρωποι που το έζησαν από κοντά - πως μια μέρα του Γενάρη, ανήμερα της γιορτής
του Αγίου Αθανασίου, ο Άρης Βελουχιώτης βρέθηκε κοντά σε χωριό της Ρούμελης. Οι
καμπάνες χτυπούσαν από νωρίς. Όχι για κάποιο συναγερμό ή για κάποιο πένθος. Οι
καμπάνες χτυπούσαν την Γιορτή.
Ο Άρης ρώτησε γιατί. Του είπαν.
Και τότε, απλά, χωρίς δηλώσεις, χωρίς
ειρωνεία, χωρίς πολιτικό υπολογισμό, είπε πως ήθελε να πάει στην εκκλησία.
Πήγε. Στάθηκε όρθιος. Παρακολούθησε τη
λειτουργία μέχρι το τέλος. Πήρε αντίδωρο. Όχι για να δείξει κάτι. Όχι για να
“συμβολίσει”. Αλλά γιατί καταλάβαινε ότι η πίστη του λαού δεν είναι ιδεολογικό
λάθος προς διόρθωση, αλλά βίωμα προς σεβασμό.
Ο Βελουχιώτης δεν ήταν θρησκευόμενος με
την τυπική έννοια. Ήταν κομμουνιστής, αντάρτης, επαναστάτης. Και όμως, δεν
ένιωσε ποτέ την ανάγκη να χλευάσει αυτό που κρατούσε όρθιο τον κόσμο γύρω του.
Δεν ένιωσε ανώτερος επειδή είχε άλλη κοσμοθεωρία. Ήξερε πως ένας λαός δεν ζει
μόνο με διανοητικές κατασκευές ή διακηρύξεις, ακόμη κι αν έχει όπλα. Ζει με
μνήμη, τελετουργία, πίστη, νόημα.
Και αυτό δεν το αντιμετώπισε ως
«συντηρητισμό», ούτε ως «σκοταδισμό». Το αντιμετώπισε ως κομμάτι της
αξιοπρέπειας των ανθρώπων που πολεμούσαν, πεινούσαν, έκρυβαν αντάρτες και έθαβαν
νεκρούς.
Στις μεταπολιτευτικές δεκαετίες η πίστη
του λαού έγινε συχνά αντικείμενο λοιδορίας. Όχι μόνο από μια αυτάρεσκη ελίτ που
αυτοπροσδιορίζεται ως «προοδευτική», αλλά και από έναν κυνισμό που θεωρεί κάθε
πνευματική ανάγκη αδυναμία. Λες και η υπαρξιακή αγωνία απαντήθηκε ποτέ με
διανοητικά καταφύγια.
Ο πιστός παρουσιάζεται ως αφελής. Η
παράδοση ως βάρος. Η εκκλησία -συλλήβδην-ως κάτι προς εξάλειψη και η λαϊκή
θρησκευτικότητα ως ταυτόσημη με τον εθνικισμό.
Και όμως, εκείνος που πολεμούσε στα
βουνά, με το όπλο στο χέρι και τον θάνατο δίπλα του, είχε τη στοιχειώδη σοφία
να καταλάβει ότι δεν απελευθερώνεις έναν λαό περιφρονώντας τον. Δεν τον
χειραφετείς χλευάζοντας ό,τι τον παρηγορεί. Δεν του ζητάς να σταθεί όρθιος, αν
πρώτα του έχεις αφαιρέσει το νόημα.
Εκείνη τη μέρα, ο Άρης δεν πήγε απλώς σε
έναν ναό. Μετείχε στην Εκκλησία του Λαού, όχι ως πιστός με τη στενή θεολογική
έννοια, αλλά ως άνθρωπος που αναγνώριζε το κοινό βίωμα. Στάθηκε ανάμεσα στους
χωρικούς, όχι μπροστά τους. Δεν τους δίδαξε. Δεν τους διόρθωσε. Συμμετείχε.
Γιατί ήξερε πως η εκκλησία, πριν γίνει θεσμός, είναι σύναξη.
Είναι η στιγμή που ένας λαός αναγνωρίζει
τον εαυτό του ως κοινότητα, μοιράζεται τον πόνο, την ελπίδα, την αντοχή. Και σε
αυτή την «εκκλησία» -την κοινωνία του λαού- ο Άρης δεν ένιωσε ούτε ξένος, ούτε
ντροπή. Ένιωσε συνοδοιπόρος.
Ο σεβασμός στην πίστη του λαού δεν είναι
οπισθοδρόμηση.
Είναι ένδειξη τόσο πολιτικής όσο και
ανθρώπινης ωριμότητας.
Και ίσως αυτό να είναι το πιο επίκαιρο
μάθημα αυτής ημέρας, της γιορτής του Αγίου Αθανασίου.
Η πραγματική πρόοδος δεν ξεκινά από την
περιφρόνηση, αλλά από την κατανόηση. Και ότι εκείνοι που κάποτε τόλμησαν να
αλλάξουν τον κόσμο, ήξεραν πρώτα να σέβονται τον άνθρωπο.
Ιδιαίτερα όταν προσεύχονταν.
·
Αντώνης Ανδρουλιδάκης
3 ημ. ·
"Θανάση γιατί ἔκοψες τὸ ἄλφα ἀπὸ
μπροστά;
γιὰ ἕνα γράμμα χάνεις τὴν ἀθανασια"....
ΒΑΣΙΛΗΣ ΛΑΜΠΟΓΛΟΥ
3 ημ. ·
"Θανάση γιατί ἔκοψες τὸ ἄλφα ἀπὸ
μπροστά?
γιὰ ἕνα γράμμα χάνεις τὴν
ἀθανασια".
Έγραφε ο Ντίνος Χριστιανόπουλος ...
Τουλάχιστον δύο ξέρω που 'κοψαν το
"άλφα από μπροστά,μα δεν έχασαν την Αθανασία".
-Σαν έγραψα για τον
Γλυξμπουργκ..."πες μας τώρα και για το Σοβιέτ ",μου απάντησαν.
Σαν έγραψα για τον Τσίπρα... "τον
μισθό σου, μη ξεχάσεις από την ομάδα Αλήθειας"...μου απάντησαν.
Σαν έγραψα για τον
Μητσοτάκη..."παλιοκομμουνι "...με ανέβαζαν.
Σαν έγραψα όχι για το κόμμα, αλλά για
κομμουνιστές που επιδεικνύουν μνησικακία και μικροψυχια...τι τρολ του
Μητσοτάκη,τι αντικομμουνιστικο μένος ,τι οπορτουνιστικος γκεμπελισκος είμαι,τι
κάτω από τα χέρια από το "άγιο κόμμα" άκουσα,δεν λέγεται.
Θέλω να ευχαριστήσω όσους είχαν μία καλή
κουβέντα να πουν...
Θέλω να ευχαριστήσω και όσους ανοικεια
επιτέθηκαν και φόρτωσαν τη σελίδα μου με ύβρεις, απειλές και νουθεσίες.
Μου πρόσφεραν πολύτιμη γνώση.
Δεν έσβησα ούτε ένα σχόλιο...για να
θυμάμαι με ποιούς θέλω να συνπορεύομαι.
Ίσως,όπως είπαν "εγώ δεν είμαι
κομμουνιστής"
Όπως δεν ήταν (για το κόμμα),ένας που
σήμερα εορτάζει το όνομα του και λένε πως τον έχουν δει να περιφέρεται στη
Λιάκουρα ,στο Αετοχώρι,στο Δαδι.
Ή,όπως ένας άλλος, που στην εκτέλεση του
φώναζε ζήτω η Ελλάδα και το ΚΚΕ και το κόμμα βεβαίωνε πως όλα είναι στημένα και
ζει ο εκτελεσμένος δάσκαλος στην Αμερική πνιγμένος στα δολάρια.
Ή και ένας άλλος που όταν πέθανε(και
ευτυχώς, σκοτώθηκε νωρίς),έγραφε ο Ριζοσπάστης γι'αυτόν πως πέρασε για λίγο και
από τον Δημοκρατικό στρατό (χαμόγελα ρε,τι σου ζητάνε?).
Νύχτα βαθειά -πολυ βαθειά όμως,- στον
τόπο μου...
-Χρόνια όμορφα στους φίλους και στις φίλες που
εορτάζουν σήμερα
Αντώνης Ανδρουλιδάκης
3 ημ. ·
Λέει ένας αγαπημένος δάσκαλος αναφερόμενος στην
αναζήτηση του νοήματος της ζωής.
"Χρειάζεται:
1. να ξέρεις ποιος είσαι, απλά πως σε
λένε δηλαδή,
2. ύστερα, τι σ' αρέσει να κάνεις τόσο
πολύ, ώστε μπορεί να θες ακόμη και να το διδάξεις,
3. μετά, για ποιον/ποιους το κάνεις
(φαντάσου τους σαν να είναι κάπου εκεί δίπλα)
4. κι ακόμη, τι θέλουν, τι χρειάζονται,
τι περιμένουν από εσένα εκείνοι οι Άλλοι και τέλος
5. πως αλλάζουν, πως μεταμορφώνονται,
πως γίνονται οι Άλλοι όταν τους δίνεις αυτό που χρειάζονται..."
Και όταν όλα αυτά τα απαντήσεις και τα
βάλεις σε μια πρόταση βρίσκεις "τι κάνεις εσύ εδώ, για ποιο λόγο είσαι
εδώ".
Βρίσκεις ένα νόημα στο χάος που μας
περιτριγυρίζει.
Και αυτό σε κάνει ευτυχισμένο.
Τα γράφω όλα αυτά με αφορμή τις ευχές
σας για την γιορτή μου, που με την έναν ή τον άλλο τρόπο, απάντησαν τόσο καθαρά
στα παραπάνω ερωτήματα 3,4,5 και μου θύμησαν πως είμαι ευτυχισμένος.
Ναι, ομολογώ πως συχνά πυκνά το ξεχνώ.
Και σας ευχαριστώ ολόψυχα που μου το θυμήσατε!
Αντώνης Ανδρουλιδάκης
3 ημ. ·
Ioannis Fronimakis
Ευχές, λίγο καθυστερημένες, για υγεία και χαρές στο σπίτι σας
·
Αντώνης Ανδρουλιδάκης
4 ημ. ·
Η ΧΡΕΟΚΟΠΙΑ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ
Τα Τέμπη ανέδειξαν δύο θεμελιώδη
ελλείμματα της ελληνικής πολιτείας και, κατ’ επέκταση, του ίδιου του πολιτικού
συστήματος: το έλλειμμα Ασφάλειας και το έλλειμμα Δικαιοσύνης και θεσμικής
λογοδοσίας.
Το πρώτο έλλειμμα αφορά στο πιο
στοιχειώδες καθήκον κάθε κράτους, δηλαδή την προστασία της ανθρώπινης ζωής. Δύο
τρένα συγκρούστηκαν στην Ελλάδα του 21ου αιώνα, όχι από φυσική καταστροφή ή
απρόβλεπτο γεγονός, αλλά από μια αλυσίδα συστημικών α…
Δείτε περισσότερα
Kostas Soultanas
Αντώνης Ανδρουλιδάκης
4 ημ. ·
Δεν υπάρχει καλύτερο αντικαταθλιπτικό
από τον έρωτα και δεν υπάρχει πιο αποτελεσματικό αγχολυτικό από την βαθιά συναισθηματική
σύνδεση.
"Συνταγογραφήστε" τα λοιπόν
ελεύθερα προς τον εαυτό σας και τους άλλους!
"Συνταγογραφήστε" τα πρωτίστως και
απαραιτήτως στα παιδιά σας!
Αντώνης Ανδρουλιδάκης
5 ημ. ·
https://www.neakriti.gr/.../2158297_otan-i-siopi-ginetai...
"Η τραγωδία των Τεμπών δεν ήταν
απλώς ένα πολύνεκρο δυστύχημα. Ήταν η στιγμή που κατέρρευσε το τελευταίο άλλοθι
της μεταπολιτευτικής κανονικότητας. Από εκείνη τη νύχτα και μετά, η κοινωνία
έπαψε να ακούει με τον ίδιο τρόπο. Έπαψε να εμπιστεύεται με την ίδια αφέλεια.
Και κυρίως, έπαψε να σιωπά τόσο εύκολα. Μέσα σε αυτό το τοπίο, η Μαρία
Καρυστιανού δεν εμφανίστηκε ως “πολιτικό πρόσωπο”. Εμφανίστηκε ως…
Δείτε περισσότερα
neakriti.gr
Όταν η σιωπή γίνεται πολιτική πράξη
Η τραγωδία των Τεμπών απειλεί να “διαλύσει” αυτό που έχουμε γνωρίσει ως
“κανονικότητα” στο πολιτικό μας σκηνικό
Αντώνης Ανδρουλιδάκης
5 ημ. ·
"ΤΙ ΜΑΣ ΕΧΕΙ ΣΥΜΒΕΙ"
.... συνοδεύεται και με ουζάκι
Αντώνης Ανδρουλιδάκης
6 ημ. ·
Αγαπημένος Yiannis Tsoutsias
"Όταν το κίνημα ξεσπά
παραμερίζονται οι επιφυλάξεις, οι δεύτερες σκέψεις, οι δισταγμοί και
δυσκολεύουν οι όροι για επιφανειακές αναλύσεις. Αρχίζει η ζωογόνος κίνηση και η
λαϊκή συμμετοχή που επανατοποθετεί τα πάντα. Ο αέρας αλλάζει, οι παρέες
ζεσταίνονται. Αυτό δεν πρέπει να χαθεί. Και όσο κι αν όλα είναι δύσκολα και
μπερδεύονται, τα κινήματα πάντα διαπαιδαγωγούν και εναρμονίζουν.
Ίσως επειδή ακόμη ισχύει, πως μια ημέρα
στους δρόμους λύνει περισσότερα ζητήματα απ' ότι εκατό ημέρες συζητήσεων..."
https://www.drasivrilissia.gr/Articles/Article/5185...
drasivrilissia.gr
Γιατί με το Κίνημα;
Μια γνώμη για το εγχείρημα της Μ. Καρυστιανού. Του Γιάννη Τσούτσια
10.
https://www.tinakanoume.gr/2026/01/facebook-10-101-2026-1912026.html
9.
https://www.tinakanoume.gr/2026/01/vasilios-kokotsakis-vassilis-fouskas-5.html
8.
https://www.tinakanoume.gr/2026/01/facebook-8-11-2026.html
7. https://www.tinakanoume.gr/2025/12/blog-post_23.html
6. https://www.tinakanoume.gr/2025/12/13122025.html
5. https://www.tinakanoume.gr/search/label/τοπωςκαιτομετα?updated-max=2025-11-20T10:12:00-08:00&max-results=20&start=10&by-date=false
4. https://www.tinakanoume.gr/2025/11/3.html
3. https://www.tinakanoume.gr/search/label/τοπωςκαιτομετα?updated-max=2025-11-20T10:12:00-08:00&max-results=20&start=10&by-date=false
2. https://www.tinakanoume.gr/search/label/τοπωςκαιτομετα?updated-max=2025-10-28T10:37:00-07:00&max-results=20&start=17&by-date=false
1. https://www.tinakanoume.gr/2025/10/32-tinakanoumegr.html
