Οι ανακοινώσεις για τους θανάτους στην Χίο εξετάζονται ως διαχειριστική τελικής φάσης προβλήματος, χωρίς τις διαδικασίες που έφεραν αυτό το αποτέλεσμα. Δεν διαπραγματεύονται την φανερή και κρυπτόμενη πραγματικότητα, την σχέση μεταναστευτικού, προσφυγικού και Τουρκικού διαδρόμου και προβλήματος.
Επιδεικνύονται από μέρος της κοινωνίας και ανθρωπιστικές ευαισθησίες αλλά και εχθρότητες αλλά δεν βλέπουν και ανάγκες, ανταγωνισμούς, κίνητρα. Των ανθρώπων, των κρατών.
Μια βιομηχανία φιλολογικής φιλοξενίας και φιλομεταναστευτισμού, αναγεννήθηκε, μια ναρκισσιστική παρανοϊκότητα, ένας επανερχόμενος κάθε τόσο ίδιος τρόπος αναμέτρησης με την πραγματικότητα. Ένα διαδικτυακό fool pride, πλήρους περηφάνειας επιφανειακότητας και ανορθολογισμού από επόπτες κριτές, σώμα περιούσιων ατόμων. Έχει γίνει αντιληπτή η ισχυρή εξουσία του διαδικτύου για την ασθενή σκέψη. Απέναντι στις επιθέσεις αυτού του τύπου, ο κίνδυνος για την Καρυστιανού είναι να επιτρέψει πόλεμο άμυνας.
Εδώ δεν μας αφορά ο ή η κάθε μύωψ ανοιχτομάτης που είδε την Καρυστιανού να ονομάζει εισβολείς τα μωρά. Αυτoί, αυτές, είναι μορφωτικά προϊόντα βαθιάς αλλοτρίωσης και καταστροφής μυαλών από το κυρίαρχο αντιεκπαιδευτικό σύστημα. Είναι το ανώτατο εκφραστικό επίπεδο με υποβολέα την άγνοια περιβάλλοντος και την μνησικακία.
Η Καρυστιανού έκανε δυο λάθη: ένα επικοινωνιακό (πώς) και ένα περιεχομένου (γιατί).
Πρώτο: Ο συντάκτης της ανακοίνωσης δεν κατείχε απλές σταθερές επικοινωνιακής τεχνικής. Όταν γράφουμε ένα κείμενο, μια ανακοίνωση εκτός από τις προθέσεις μας, ταυτοχρόνως σκεφτόμαστε το επίπεδο κατανόησής του από τους παραλήπτες. Γνωρίζουμε τις λέξεις και την σημασία που αποδίδει το κοινό στο οποίο απευθυνόμαστε. Τα είπαμε και προχθές σχετικά με την παρέμβασή της στο θέμα ταξιδιού του Μητσοτάκη. Μια ανακοίνωση ως πολιτικό κείμενο ενεστώτα χρόνου έχει την προσδοκία διανοητικής κινηματικής δυναμικής, αυτονομία και τους κανόνες της. Διαθέτει τεχνικές του λόγου με προσδόκιμο την ανασύνταξη θέλησης, εγρήγορσης και συνείδηση πολιτικής ενότητας και πράξης αλλαγών.
Δεύτερο: δεν εντοπίζει ορατές και κρυφές πλευρές της μεταναστευτικής ροής στο Αιγαίο και τον ρόλο του Τουρκικού κράτους. Ένα μικρό σημείωμα για αυτό έκανε ο Ρινάλντι. Το μεταναστευτικό είναι εκμεταλλεύσιμο από την ρατσιστική κάστα της Τουρκίας. Εντάσσεται σε μια διαπραγμάτευση των σχέσεων με την χώρα μας: πολιτικών με στοιχεία προμελέτης, διάρκειας σχεδίου, κερδών κατά την διπλωματία και την βίαιη απειλή.
Ωστόσο, ο εκφρασμένος φόβος από τους μετανάστες πρέπει να αναμετρηθεί με το φιλοκεμαλικό, καλύτερα κεμαλολατρικό διανοητικό εποικισμό, που έχει εγκατασταθεί στο κράτος, την κυβέρνηση, την παιδεία. Αυτός είναι ο υπονομευτικός μηχανισμός εξυπηρέτησης και απενοχοποίησης της Τουρκίας. Είναι τα βιβλία συνωστισμού, αλλά η συνδυαστική με Ίμια, σημερινές προκλήσεις. Και όμως η Ελλάδα είναι ο σπόνσορας και ιμπρεσάριος του γείτονα στην διεθνή κοινότητα. Το πρόβλημα της περιοχής είναι ο ένοχος γείτονας.
Η ανάγκη επιτήρησης των συνόρων είναι προφανής. Η FRONTEX πρέπει να βρίσκεται στα Τουρκικά παράλια, να κυνηγηθούν τα κυκλώματα διακινητών και των μεσαζόντων (από κρατικά ταμεία ή μπαχτσίσια), να αναθεωρηθεί ριζικά η ευρωπαϊκή νομοθεσία για το μεταναστευτικό, μια διεθνής απόφαση το δικαίωμα του καθένα να μπορεί να ζει στον τόπο του.
Το Αιγαίο της Άνοιξης του πολιτισμού, είναι κέντρο ανθρωπισμού, δεν είναι πεδίο βολής και εκμετάλλευσης προσφύγων και μεταναστών. Το Αιγαίο είναι θάλασσα επικοινωνίας και ζωής. Οι μισάνθρωπες κραυγές, που δεν αναγνωρίζουν την αξία της ζωής, δεν έχουν θέση στον Ελληνικό Λόγο. Αντίθετα η ανθρώπινη ζωή δεν έχει αξία στην Τουρκία και ιστορικά και σήμερα.
Απέναντι σε κάτι διαφορετικό θεωρούνται προοδευτικές οι κοινωνικές εκφράσεις φλυαρίας μικροαστικών συναισθηματισμών ή η φοβική αμυντική συνοχή όσων νομίζουν ότι υπηρετούν τον Ελληνισμό και την ταυτότητά του.
Από τα κοινωνικά κινήματα προς τα κοινωνικά δίκτυα ο δρόμος είναι ολισθηρός, αν παραβλέπουμε το όλον των δεδομένων και την ανώτερη πολιτική ως λύση πολιτικών προβλημάτων.
Γρηγόρης Κλαδούχος – Ξυλόκαστρο – 6 Φεβρουαρίου 2025
