Στη μεγάλη συζήτηση που έχει ανοίξει με αντικείμενο το μέλλον της ανθρωπότητας και τους κινδύνους, που κάποιοι τους ονομάζουν υπαρξιακούς, οφείλουμε να επισημάνουμε ότι η σημερινή συγκυρία, γεωπολιτική, τεχνολογική και κοινωνική, έχει σε μεγάλο βαθμό διαμορφωθεί από μια τέχνη, μια τεχνική και μια πολιτική φιλοσοφία που εδράζεται σε ένα κείμενο που οι πολλοί αγνοούν. Κι όμως, έχει επηρεάσει τα κτίρια μέσα στα οποία ζούμε, τα έργα τέχνης που συναντούμε σε πινακοθήκες ή σε πλατείες, το σχεδιασμό, λειτουργικό και αισθητικό, των συσκευών που χρησιμοποιούμε καθημερινά.
Το κείμενο αυτό είναι το Μανιφέστο του Φουτουρισμού. Δημοσιεύθηκε το 1909 και υπήρξε κάτι πολύ περισσότερο από μια καλλιτεχνική διακήρυξη. Ήταν μια πρόταση ανθρωπολογίας. Μια πρόταση για το τι είναι ο άνθρωπος, ποια είναι η σχέση του με τον χρόνο, με τη μνήμη, με την τεχνολογία και τελικά με την ίδια την πραγματικότητα.
Ο φουτουρισμός δεν ήταν απλώς ένα αισθητικό ρεύμα. Ήταν μια κοσμοθεωρία. Και η κοσμοθεωρία αυτή είχε έναν κεντρικό άξονα: την αποθέωση της ταχύτητας, της ενέργειας και της επιθετικής δράσης. Το παρελθόν έπρεπε να καταστραφεί. Τα μουσεία θεωρήθηκαν νεκροταφεία. Οι βιβλιοθήκες αντιμετωπίστηκαν ως αποθήκες νεκρών ιδεών. Η μνήμη παρουσιάστηκε ως βάρος που καθυστερεί την ανθρωπότητα. Στη θέση της μνήμης προτάθηκε η κίνηση. Στη θέση της παράδοσης προτάθηκε η επιτάχυνση. Στη θέση της περισυλλογής προτάθηκε η δράση.
Η αλλαγή αυτή δεν περιορίστηκε στην τέχνη. Η αρχιτεκτονική άρχισε να απορρίπτει την ιστορική συνέχεια και να επιδιώκει την καθαρή λειτουργικότητα. Ο βιομηχανικός σχεδιασμός αναζήτησε μορφές που υποδηλώνουν ταχύτητα και ροή. Η πόλη άρχισε να οργανώνεται γύρω από τη μηχανή: αυτοκίνητα, δρόμους ταχείας κυκλοφορίας, βιομηχανικές ζώνες, ενεργειακά δίκτυα. Η αισθητική της μηχανής έγινε σταδιακά η αισθητική του πολιτισμού.
Το σημαντικότερο όμως στοιχείο του φουτουριστικού οράματος δεν ήταν η μηχανή. Ήταν η μεταβολή της ίδιας της έννοιας του ανθρώπου. Ο άνθρωπος έπαψε να θεωρείται πρωτίστως φορέας λόγου και συνείδησης. Άρχισε να παρουσιάζεται ως φορέας ενέργειας, ως οργανισμός ικανός να επεκτείνει τη δύναμή του μέσα στον κόσμο μέσω της τεχνολογίας. Η μηχανή δεν ήταν πλέον εργαλείο. Ήταν προέκταση του ανθρώπινου σώματος. Και ταυτόχρονα προαναγγελία μιας νέας μορφής ύπαρξης.
Η ιδέα αυτή διαπέρασε ολόκληρο τον εικοστό αιώνα. Από τη βιομηχανική παραγωγή μέχρι τη στρατιωτική τεχνολογία, από τη διαφήμιση μέχρι την επιστημονική φαντασία, ο άνθρωπος άρχισε να φαντάζεται τον εαυτό του ως κάτι που μπορεί να υπερβεί τα όριά του μέσω της μηχανής.
Αυτό το όραμα γέννησε θαυμαστά επιτεύγματα. Δημιούργησε δίκτυα μεταφοράς και επικοινωνίας που ένωσαν τον πλανήτη. Παρήγαγε τεχνολογίες που αύξησαν δραματικά το προσδόκιμο ζωής. Έφερε την ανθρωπότητα στο κατώφλι της διαστημικής εξερεύνησης. Ταυτόχρονα όμως δημιούργησε και νέους κινδύνους.
Η ίδια τεχνολογική ισχύς που επιτρέπει την πρόοδο επιτρέπει και την καταστροφή. Ο εικοστός αιώνας υπήρξε αιώνας πολέμων πρωτοφανούς κλίμακας και γενοκτονιών. Η πυρηνική τεχνολογία έδειξε ότι η ανθρωπότητα διαθέτει πλέον τα μέσα για την αυτοκαταστροφή της. Στον εικοστό πρώτο αιώνα νέες τεχνολογίες, όπως η τεχνητή νοημοσύνη και η βιοτεχνολογία, επεκτείνουν ακόμη περισσότερο αυτή τη δύναμη.
Εδώ ακριβώς εμφανίζεται η έννοια του «υπαρξιακού κινδύνου». Πρόκειται για καταστάσεις που δεν απειλούν απλώς την ευημερία ή τη σταθερότητα των κοινωνιών. Απειλούν την ίδια τη συνέχεια του ανθρώπινου πολιτισμού. Η σχετική συζήτηση συχνά επικεντρώνεται στην τεχνολογία. Αναλύονται τα συστήματα τεχνητής νοημοσύνης, οι βιολογικοί παράγοντες, τα ενεργειακά συστήματα, τα όπλα μαζικής καταστροφής ή οι κλιματικές μεταβολές.
Ωστόσο η τεχνολογία από μόνη της δεν αρκεί για να εξηγήσει το πρόβλημα. Το βαθύτερο ερώτημα είναι ανθρωπολογικό. Τι είδους πολιτισμός δημιουργεί τεχνολογίες τέτοιας ισχύος; Ποια εικόνα του ανθρώπου βρίσκεται πίσω από την επιδίωξη συνεχούς επιτάχυνσης; Ποια αντίληψη του χρόνου οδηγεί μια κοινωνία να αντιμετωπίζει το παρελθόν ως εμπόδιο και το μέλλον ως πεδίο κατάκτησης;
Η απάντηση βρίσκεται σε μεγάλο βαθμό μέσα στην πολιτισμική επανάσταση που προκάλεσε ο φουτουρισμός. Η ιδέα ότι η αξία της ζωής μετριέται με όρους έντασης και ταχύτητας διαμόρφωσε σταδιακά έναν πολιτισμό που δυσκολεύεται να επιβραδύνει. Η οικονομία οργανώθηκε γύρω από την επιτάχυνση της παραγωγής και της κατανάλωσης. Η πληροφορία άρχισε να κυκλοφορεί με ταχύτητες που δεν επιτρέπουν την επεξεργασία της. Οι κοινωνίες άρχισαν να αξιολογούν την επιτυχία με βάση την αύξηση της ισχύος και της αποτελεσματικότητας.
Αυτό το μοντέλο ανάπτυξης έχει εντυπωσιακές επιδόσεις. Έχει όμως και ένα κρίσιμο μειονέκτημα: δυσκολεύεται να θέσει όρια. Η τεχνολογία εξελίσσεται ταχύτερα από τους θεσμούς που θα μπορούσαν να τη ρυθμίσουν. Η οικονομία δημιουργεί κίνητρα για συνεχή επέκταση των δυνατοτήτων ισχύος. Και η πολιτική συχνά ακολουθεί τις εξελίξεις αντί να τις κατευθύνει.
Το αποτέλεσμα είναι μια μορφή πολιτισμικής αδράνειας. Η ανθρωπότητα συνεχίζει να επιταχύνει ακόμη και όταν αναγνωρίζει ότι η επιτάχυνση αυτή δημιουργεί κινδύνους. Σε αυτό το σημείο η συζήτηση για το μέλλον της ανθρωπότητας πρέπει να επιστρέψει σε ένα παλαιότερο ερώτημα: ποιος είναι ο σκοπός της τεχνολογικής προόδου;
Αν η πρόοδος ταυτίζεται απλώς με την αύξηση της ισχύος, τότε κάθε τεχνολογία που αυξάνει την ισχύ θα θεωρείται επιθυμητή. Αν όμως ο σκοπός της προόδου είναι η ανθρώπινη ευημερία και η διατήρηση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, τότε η τεχνολογία πρέπει να αξιολογείται με διαφορετικά κριτήρια. Το πρόβλημα δεν είναι η μηχανή. Το πρόβλημα είναι η απουσία μιας επαρκούς ανθρωπολογίας που να καθοδηγεί τη χρήση της.
Η ιστορία δείχνει ότι οι πολιτισμοί που επιβιώνουν δεν είναι εκείνοι που διαθέτουν απλώς ισχυρή τεχνολογία. Είναι εκείνοι που αναπτύσσουν θεσμούς, αξίες και μορφές αυτοπεριορισμού ικανές να κατευθύνουν την ισχύ. Χωρίς τέτοια πλαίσια, η τεχνολογική πρόοδος μπορεί να μετατραπεί σε δύναμη αποσταθεροποίησης.
Σήμερα η ανθρωπότητα βρίσκεται σε ένα κρίσιμο σημείο. Η τεχνολογία επιτρέπει δυνατότητες που πριν από έναν αιώνα θα θεωρούνταν αδιανόητες. Η τεχνητή νοημοσύνη μπορεί να μεταβάλει τη φύση της εργασίας και της γνώσης. Η βιοτεχνολογία μπορεί να επηρεάσει τη δομή της ίδιας της ζωής. Τα ενεργειακά και βιομηχανικά συστήματα μπορούν να επηρεάσουν το κλίμα ολόκληρου του πλανήτη. Η ισχύς αυτή απαιτεί ένα νέο επίπεδο ευθύνης.
Η συζήτηση για τους υπαρξιακούς κινδύνους, επομένως, δεν είναι απλώς τεχνική. Είναι βαθιά πολιτισμική. Απαιτεί να επανεξετάσουμε τις ιδέες που καθοδήγησαν την ανάπτυξη του σύγχρονου κόσμου. Ο φουτουρισμός υπήρξε μια κραυγή εξέγερσης απέναντι σε έναν πολιτισμό που έμοιαζε στάσιμος. Σε μεγάλο βαθμό πέτυχε τον στόχο του. Ο κόσμος πράγματι επιταχύνθηκε. Σήμερα όμως η πρόκληση είναι διαφορετική. Δεν είναι η επιτάχυνση αλλά η κατεύθυνση.
Η ανθρωπότητα χρειάζεται να αναπτύξει μορφές σκέψης που να συνδυάζουν την τεχνολογική δημιουργικότητα με την ηθική υπευθυνότητα. Χρειάζεται θεσμούς που να μπορούν να διαχειριστούν τεχνολογίες παγκόσμιας κλίμακας. Και κυρίως χρειάζεται μια ανθρωπολογία που να αναγνωρίζει ότι η ισχύς χωρίς προσανατολισμό δεν αποτελεί πρόοδο. Η μεγάλη συζήτηση για το μέλλον της ανθρωπότητας είναι τελικά μια συζήτηση για τον ίδιο τον άνθρωπο. Για το ποιος είναι, ποια είναι τα όριά του και ποια είναι η ευθύνη του απέναντι στον κόσμο που δημιουργεί.
Αν το ερώτημα αυτό παραμείνει αναπάντητο, τότε οι τεχνολογίες του μέλλοντος θα συνεχίσουν να αναπτύσσονται χωρίς σαφή προσανατολισμό. Αν όμως τεθεί με σοβαρότητα, μπορεί να αποτελέσει 
το θεμέλιο ενός νέου πολιτισμικού προσανατολισμού. Η ανθρωπότητα δεν χρειάζεται λιγότερη δημιουργικότητα. Χρειάζεται περισσότερη σοφία ως προς τη χρήση της δημιουργικότητας αυτής. Και αυτό είναι ίσως το πραγματικό ζητούμενο της εποχής μας.
το θεμέλιο ενός νέου πολιτισμικού προσανατολισμού. Η ανθρωπότητα δεν χρειάζεται λιγότερη δημιουργικότητα. Χρειάζεται περισσότερη σοφία ως προς τη χρήση της δημιουργικότητας αυτής. Και αυτό είναι ίσως το πραγματικό ζητούμενο της εποχής μας.
