…
1. Α). Επαναλαμβανόμενη είναι η ερώτηση στην Καρυστιανού για τις θρησκευτικές πεποιθήσεις. Τα όρια ατομικού και δημόσιου έχουν χαθεί. Η ΕΙΣΒΟΛΗ ΤΟΥ ΚΑΘΕΝΟΣ Ή ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΣΤΑ ΑΤΟΜΙΚΑ Ή ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΕΙΝΑΙ ΦΑΣΙΣΜΟΣ. Δεν είδαμε τους ευαίσθητους δικαιωματιστές, τους συλλογικούς φορείς τους σε θέματα όπως φύλου, να την υπερασπίζονται. Που σημαίνει ότι δεν διαθέτουν γενικούς κανόνες υπεράσπισης της προσωπικής ζωής όλων των πολιτών. Δεν είδαμε τους ευαίσθητους προοδευτικάριους διανοούμενους να έχουν λόγο. Στα ζητήματα θρησκείας οι στιγματισμοί είναι διακρίσεις με βάση τα θεμελιώδη δικαιώματα. Αυτοί που σιωπούν επιβεβαιώνουν την υποκρισία τους. Καθήκον όλων των δημοκρατών είναι να υπερασπίζονται τα δικαιώματα όλων των ανθρώπων στον αυτοπροσδιορισμό τους, στις θρησκευτικές τους πεποιθήσεις, (είναι προσωπικό ζήτημα και δικαίωμα να έχει συνομιλίες με ιερωμένους κλπ), στον σεβασμό όλων των πολιτιστικών ομάδων. Δεν επιτρέπεται καμία παρέμβαση ή επιτήρηση στο πως ο καθένας θεωρεί την επιτέλεση των θρησκευτικών του επιλογών. Παρέμβαση μπορεί να υπάρξει, αν η θρησκεία γίνεται ιδεολογικός μανδύας επιθετικότητας ή φονταμενταλισμού, φορέας σταυροφοριών, σπαθοφοριών, φανατισμών.
Β.) Η Καρυστιανού αναφέρθηκε και στον Άδωνι και στις θρησκευτικές του εκδηλώσεις. Στον Άδωνι παρατηρούμε ότι δεν φοβάται την δημόσια έκθεσή του αυτογελοιποιούμενος γιατί διακατέχεται από μια ατελείωτη περιφρόνηση για την γνώμη της κοινωνίας. Θέλει να δείξει ότι για την υπεράσπιση του αρχηγού μπορεί να γίνει βίαιος, ένας κλόουν. Επιδεικνύει άφοβα τις δυνατότητες και αδυναμίες του. Δεν θεωρεί ατιμωτικό να τον βρίζουν, να τον λυπούνται ή να γελάνε μαζί του. Συμμετέχει στην κυβέρνηση Μητσοτάκη, που έχει κατορθώσει να επιβάλλεται με ένα ευρύ φάσμα ανθρώπων. Και στο θέμα των Τεμπών η Καρυστιανού πάλι στην χθεσινή συνέντευξη, είπε «υπάρχει συμμορία που ελέγχει τους άλλους». Στην διαχείρισή του τα μέλη της συμμορίας αποτελούν τους παραγωγικούς συντελεστές συγκάλυψης της αλήθειας και ο Άδωνις δεν γνωρίζουμε σε ποια βαθμίδα αυτού του συστήματος αποτελεί παράγοντα αποφάσεων ενώ δημόσια αποδεικνύεται αγωγός μιας θρασύτητας της κρατικοκυβερνητικής ισχύος.
2. Κατά την παρατήρηση των αφισών περσινών και φετινών για την 28η των Τεμπών «διαβάζουμε» δυο συστήματα σκέψης για το πένθος, την διεκδίκηση. Στις φετινές παρατηρείται εισοδισμός του οικονομικού μονοφυσιτισμού. Από το ΘΕΛΟΥΜΕ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ… στο ΤΑ ΚΕΡΔΗ… Φέτος εισάγεται με ένταση αυτό που ήταν πέρυσι σύνθημα της Αριστεράς και του ΚΚΕ. Για αυτήν την ιστορική ανεπάρκεια στην δημόσια σφαίρα που είναι συμβατή με την ενσωμάτωση στο κλεπτοκρατικό και διεφθαρμένο οικοδόμημα, που λέγεται σημερινή Ελλάδα, πρέπει να μιλήσουμε, αλλά μετά την ημέρα της 28ης Φεβρουαρίου.
Γρηγόρης Κλαδούχος – Ξυλόκαστρο, 27 Φεβρουαρίου 2026
