ενδείξεις - αντενδείξεις





πρός τό δεῖν οὕτω



Προηγούμενα εὕσημον λόγον δῶτε








30 επιστημονικά δεδομένα που ισοπεδώνουν το καταστροφολογικό αφήγημα για το κλίμα Σειρά σύντομων άρθρων της περιβαλλοντικής οργάνωσης ''Coalition CO2'', που δημοσιεύτηκαν στην ιστοσελίδα της, ''co2coalition.org''. NIKOS MARIS

αναρτήθηκε από : tinakanoumegk on : Τετάρτη 2 Αυγούστου 2023 0 comments

(2 ΑΥΓ 2023)




Η οργάνωση ‘‘Coalition CO2’’ ιδρύθηκε το 2015, με σκοπό να εκπαιδεύσει τους διαμορφωτές της κοινής γνώμης, τους υπεύθυνους για την χάραξη πολιτικής και το κοινό σχετικά με τη σημαντική συμβολή του διοξειδίου του άνθρακα στη ζωή και την οικονομία. Η Coalition CO2 επιδιώκει να συμμετάσχει σε μια έγκυρη και αμερόληπτη συζήτηση για την κλιματική αλλαγή, τον ρόλο των ανθρώπων στο κλιματικό σύστημα, τους περιορισμούς των κλιματικών μοντέλων και τις συνέπειες των υποχρεωτικών μειώσεων στις εκπομπές CO2.



1) Υπάρχει μια τάση επικίνδυνης μείωσης του CO2, διάρκειας 140 εκατομμυρίων ετών




Τα τελευταία 140 εκατομμύρια χρόνια, τα επίπεδα διοξειδίου του άνθρακα, CO2, μειώθηκαν απότομα και σταθερά, στα περίπου 30 ppm πάνω από τη «γραμμή θανάτου» των 150 ppm, κάτω από την οποία τα φυτά δεν μπορούν να επιβιώσουν. Τόσο τα σχετικά βραχυπρόθεσμα δεδομένα από μάζες πάγου, όσο και τα πολύ πιο μακροπρόθεσμα δεδομένα που χρονολογούνται πριν από 140 εκατομμύρια χρόνια (Berner 2001) δείχνουν μια ανησυχητική πτωτική τάση προς την στέρηση διοξειδίου του άνθρακα. Η απελευθέρωση διοξειδίου του άνθρακα με τη χρήση ορυκτών καυσίμων επέτρεψε στην ανθρωπότητα να αυξήσει τις συγκεντρώσεις αυτού του ευεργετικού χημικού μορίου και ίσως να αποτρέψει μια πραγματική κλιματική αποκάλυψη που σχετίζεται με το CO2.



Thanks for reading To X-press του διαδικτύου! Subscribe for free to receive new posts and support my work.

Subscribe



2) Η θερμαντική επίδραση κάθε μορίου CO2 μειώνεται καθώς αυξάνεται η συγκέντρωσή του στην ατμόσφαιρα




Οι επιστήμονες του κλίματος έχουν καθορίσει, και αμφότερες οι πλευρές συμφωνούν, ότι η επίδραση κάθε μορίου CO2 στην θέρμανση της Γης μειώνεται σημαντικά (λογαριθμικά) καθώς αυξάνεται η συγκέντρωσή του. Αυτός είναι ένας λόγος για τον οποίο δεν σημειώθηκε κάποιο ανεπανόρθωτο φαινόμενο του θερμοκηπίου όταν η συγκέντρωση του CO2 πλησίασε το 20πλάσιο επίπεδο σε σύγκριση με την σημερινή εποχή. Αυτό το άβολο γεγονός, όσο σημαντικό κι αν είναι, διατηρείται πολύ καλά κρυμμένο και σπάνια αναφέρεται, γιατί υπονομεύει τη θεωρία της μελλοντικής καταστροφικής κλιματικής αλλαγής. Ισχύουν μειωμένες αποδόσεις.

Μια πιο λεπτομερής περιγραφή του διαγράμματος για τους λάτρεις της φυσικής παρέχεται εδώ από τον Dr. William Happer:

«Η μπλε καμπύλη δείχνει πώς η ροή θερμικής ακτινοβολίας Z(C) από τη Γη στο διάστημα αλλάζει με τη συγκέντρωση (C) του διοξειδίου του άνθρακα (CO2) στην ατμόσφαιρα. Αυτό το παράδειγμα είναι για ένα εύκρατο, καλοκαιρινό γεωγραφικό πλάτος. Η συγκέντρωση (C) μετριέται σε μέρη ανά εκατομμύριο (ppm) όλων των μορίων της ατμόσφαιρας. Στην τρέχουσα τιμή της συγκέντρωσης CO2, περίπου C = 400 ppm, η ροή είναι Z(400 ppm) = 277 Watt ανά τετραγωνικό μέτρο (W/m^2). Εάν μπορούσε να αφαιρεθεί όλο το CO2 από την ατμόσφαιρα της Γης, άρα C = 0, αλλά δεν υπήρχαν αλλαγές στις συγκεντρώσεις των υπόλοιπων αερίων του θερμοκηπίου (υδρατμοί, όζον, μεθάνιο και οξείδιο του αζώτου) και δεν υπήρχαν αλλαγές στο προφίλ θερμοκρασίας της ατμόσφαιρας, η ροή θα ήταν μεγαλύτερη, Z (0 ppm)= 307 Watt (W/m^2), κάτι που φαίνεται από την μπλε κουκκίδα στον κατακόρυφο άξονα του γραφήματος. Η προσθήκη του αερίου του θερμοκηπίου CO2 μειώνει τη ροή προς το διάστημα, πολύ γρήγορα για τα πρώτα μέρη ανά εκατομμύριο CO2, όπως μπορεί κανείς να δει από την μπλε καμπύλη. Αλλά καθώς προστίθεται περισσότερο CO2, ένας νόμος φθίνουσας απόδοσης μπαίνει στο παιχνίδι. Η μπλε καμπύλη είναι σχεδόν επίπεδη για τις τρέχουσες συγκεντρώσεις CO2, επομένως το φαινόμενο του θερμοκηπίου είναι εξαιρετικά μη ευαίσθητο στις αλλαγές στις συγκεντρώσεις του CO2 . Στην ορολογία της μεταφοράς ακτινοβολίας, το φαινόμενο του θερμοκηπίου λέγεται ότι είναι «κορεσμένο».

Οι κάθετες κόκκινες γραμμές δείχνουν τη μείωση της ροής προς το διάστημα που προκαλείται από διαδοχικές αυξήσεις της συγκέντρωσης CO2 για κάθε αύξηση κατά 50 ppm. Οι προσαυξήσεις είναι τόσο μικρές που πρέπει να πολλαπλασιαστούν με έναν συντελεστή 100 για να είναι καθαρά ορατές στο γράφημα. Εκτός από τις συγκεντρώσεις (C) που είναι σχεδόν μηδενικές, κάθε διπλασιασμός των συγκεντρώσεων CO2 μειώνει την ακτινοβολία στο διάστημα κατά 3 W. Για παράδειγμα, η πρώτη κόκκινη ράβδος δείχνει ότι η αύξηση της συγκέντρωσης, C, από 50 ppm σε 100 ppm μειώνει την ακτινοβολία στο διάστημα κατά 300/100 W/m^2 = 3 W/m^2."

Πηγή: Wijngaarden-Happer 2020, Η εξάρτηση της θερμικής ακτινοβολίας της Γης από τα πέντε πιο άφθονα αέρια θερμοκηπίου

Πηγή: Happer 2021 Personal Communications

3) Πρώτα και κύρια, το CO2 είναι η τροφή των φυτών




Η σημερινή χαμηλή συγκέντρωση του CO2 προκαλεί στέρηση τροφής στα δέντρα και τα φυτά, που το χρειάζονται για να επιτύχουν το πλήρες δυναμικό της ανάπτυξής τους μέσω της φωτοσύνθεσης. Πρόσθετα οφέλη από το αυξημένο CO2:

Αυξημένη φωτοσύνθεση («γονιμότητα χάρη στο CO2»).


Τα φυτά αναπτύσσονται πιο γρήγορα και με λιγότερο στρες και λιγότερο νερό.


Τα δάση μεγαλώνουν πιο γρήγορα.


Διεγείρει την ανάπτυξη ωφέλιμων βακτηρίων, τόσο στο έδαφος όσο και στο νερό.


Περισσότερη ανάπτυξη φυτών, σημαίνει λιγότερη διάβρωση του εδάφους.


Μεγαλύτερες αποδόσεις καλλιεργειών και περισσότερα και μεγαλύτερα άνθη.


Ενισχύει τη γλομαλίνη, μια ευεργετική πρωτεΐνη που δημιουργείται από μύκητες των ριζών.


Λιγότερη απώλεια νερού, λιγότερη άρδευση και περισσότερη υγρασία του εδάφους.


Αύξηση των φυσικών απωθητικών για την καταπολέμηση των αρπακτικών εντόμων.

4) Καθώς εξελίσσονταν οι τέσσερις τελευταίες παγετώδεις περίοδοι, το επίπεδο του CO2 έπεφτε επικίνδυνα




Κατά τη διάρκεια καθεμιάς από τις τέσσερις παγετώδεις περιόδους, η συγκέντρωση του CO2 έπεσε κάτω από 190 ppm. Στο τέλος της τελευταίας προόδου των παγετώνων, έπεσε στα 182 ppm, που πιστεύεται ότι ήταν η χαμηλότερη στην ιστορία της Γης. Γιατί είναι αυτό ανησυχητικό; Επειδή κάτω από 150 ppm, τα περισσότερα χερσαία φυτά δεν μπορούν να επιβιώσουν.

Πλησιάσαμε κατά περίπου 30 ppm (30 μόρια σε κάθε ένα εκατομμύριο) στην εξαφάνιση των περισσότερων φυτών στη γη, και μαζί της στην εξαφάνιση όλων των ανώτερων χερσαίων μορφών ζωής που εξαρτώνται από αυτήν. Λάβετε υπόψη ότι, προτού αρχίσουμε να προσθέτουμε CO2 στην ατμόσφαιρα, δεν ήμασταν σίγουροι ότι δεν θα πέφταμε κάτω από αυτό το κρίσιμο όριο των 150 ppm κατά την επόμενη παγετώδη περίοδο.

Λάβετε επίσης υπόψη ότι πολλοί άνθρωποι μπερδεύουν την εξέλιξη των παγετώνων με την «εποχή των παγετώνων». Η σημερινή εποχή των παγετώνων, στην οποία βρισκόμαστε ακόμη, ξεκίνησε πριν από περίπου 2,4 εκατομμύρια χρόνια. Ο πλανήτης εναλλασσόταν μεταξύ πολύ ψυχρών περιόδων, γνωστών ως παγετώνων, και θερμών περιόδων, που ονομάζονται μεσοπαγετώνες. Ευτυχώς βρισκόμαστε στην «ουρά» της θερμής τάσης του μεσοπαγετώνα.


5) Οι εκπομπές CO2 άρχισαν να επιταχύνονται στα μέσα του 20ου αιώνα




Οι παγκόσμιες ανθρωπογενείς εκπομπές CO2 άρχισαν να επιταχύνονται κατά την οικονομική άνθηση μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και συνεχίζουν να αυξάνονται σήμερα. Εάν το CO2 είναι ο πρωταρχικός παράγοντας που οδηγεί στην θέρμανση του πλανήτη, θα έπρεπε να βλέπαμε ενδείξεις της επιτάχυνσης της θέρμανσης, που αρχίζει σε εκείνη την περίοδο και συνεχίζεται σήμερα.


Πηγή: Boden TA, Marland G, Andres RJ (2016) Global CO2 Emmitions form Fossil-Fuel Burning Cement Manufacture and Gas Flaring 1751 - 2013. CDIAC, Oak Ridge National Laboratory, US Dept of Energy, Oak Ridge, TN, ΗΠΑ, DOI 10.3334/CDIAC/00001_V2010


Πηγή): CO2 Emissions, Boden 2016


6) Η τρέχουσα γεωλογική μας περίοδος (Τεταρτογενής) έχει τα χαμηλότερα μέσα επίπεδα CO2 κατά τα τελευταία 600 εκατομμύρια χρόνια




Σε αντίθεση με τον συχνά επαναλαμβανόμενο ισχυρισμό, ότι η τωρινή συγκέντρωση CO2 στην ατμόσφαιρα είναι άνευ προηγουμένου υψηλή, η τρέχουσα γεωλογική μας περίοδος, η Τεταρτογενής, έχει τα χαμηλότερα μέσα επίπεδα διοξειδίου του άνθρακα από την Προκάμβρια περίοδο. Αν και οι συγκεντρώσεις CO2 κορυφώθηκαν για λίγο πριν από 320.000 χρόνια στα 300 ppm, ο μέσος όρος για τα τελευταία 800.000 χρόνια ήταν 230 ppm (Luthi 2008). Η μέση συγκέντρωση CO2 τα προηγούμενα 600 εκατομμύρια χρόνια ήταν πάνω από 2.600 ppm, σχεδόν επτά φορές η τρέχουσα ποσότητα μας και 2,5 φορές πάνω από το χειρότερο σενάριο που έχει προβλέψει η IPCC (Διακυβερνητική Επιτροπή για την Αλλαγή του Κλίματος) για το 2100. Η τρέχουσα γεωλογική μας περίοδος (Τεταρτογενής) έχει τη χαμηλότερη μέση συγκέντρωση CO2 για περισσότερα από 600 εκατομμύρια χρόνια.


7) Τα τρέχοντα επίπεδα CO2 βρίσκονται σχεδόν σε χαμηλά επίπεδα ρεκόρ. Είμαστε φτωχοί σε CO2




Σε αντίθεση με τον συχνά επαναλαμβανόμενο ισχυρισμό ότι η σημερινή συγκέντρωση CO2 είναι άνευ προηγουμένου υψηλή, τα τρέχοντα επίπεδα διοξειδίου του άνθρακα βρίσκονται σε σχεδόν ιστορικά χαμηλά επίπεδα. Η μέση συγκέντρωση CO2 τα προηγούμενα 600 εκατομμύρια χρόνια ήταν πάνω από 2.600 ppm, σχεδόν επτά φορές η τρέχουσα ποσότητα μας και 2,5 φορές η χειρότερη περίπτωση που είχε προβλέψει η IPCC για το 2100. Όχι μόνο δεν έχουμε υπερβολικά πολύ CO2, αλλά δεν έχουμε αρκετό .


8) Περισσότερο CO2 σημαίνει περισσότερη ανάπτυξη των φυτών




Μια σύνοψη 270 εργαστηριακών μελετών (Idso, 2013) σε 83 καλλιέργειες τροφίμων έδειξε ότι η αύξηση των συγκεντρώσεων CO2 κατά 300 ppm θα αυξήσει την ανάπτυξη των φυτών κατά μέσο όρο κατά 46% σε όλες τις καλλιέργειες που μελετήθηκαν. Αντίθετα, ένας μεγάλος αριθμός μελετών δείχνει τις δυσμενείς επιπτώσεις ενός περιβάλλοντος χαμηλών επιπέδων CO2. Για παράδειγμα, ο Overdieck (1988) έδειξε ότι, σε σύγκριση με σήμερα, η ανάπτυξη των φυτών ήταν μειωμένη κατά 8% την περίοδο πριν από τη Βιομηχανική Επανάσταση, με τη χαμηλή της συγκέντρωση των 280 ppm CO2. Επομένως, οι προτεινόμενες άστοχες προσπάθειες μείωσης των συγκεντρώσεων CO2 θα ήταν κακές για τα φυτά, κακές για τα ζώα και κακές για την ανθρωπότητα.


9) Η αύξηση του CO2 βοηθά να τραφούν περισσότεροι άνθρωποι σε όλο τον κόσμο




Η αξιοσημείωτη ικανότητα της ανθρωπότητας να αυξάνει την παραγωγή τροφίμων χρόνο με το χρόνο αποδίδεται στη μηχανοποίηση, την αγροτική καινοτομία, τη γονιμότητα χάρη στο CO2, και τον θερμότερο καιρό. Η παγκόσμια παραγωγή σιτηρών και η ποσότητα που συγκομίζεται ανά στρέμμα δείχνουν ότι η παραγωγή καλλιεργειών και τροφίμων αυξάνεται σταθερά, με μόνο θετικές επιπτώσεις από το μεταβαλλόμενο κλίμα μας. Εάν η αύξηση του CO2 και ο θερμότερος καιρός επρόκειτο να προκαλέσουν μείωση της παγκόσμιας παραγωγής τροφίμων, δεν θα έπρεπε να υπήρχαν μέχρι τώρα κάποιες αναγνωρίσιμες αρνητικές επιπτώσεις; Σε αντίθεση με τις προβλέψεις, όλα τα σημάδια δείχνουν μια ισχυρή παραγωγή τροφίμων, η οποία θα αυξηθεί πολύ στο άμεσο μέλλον. Μπορούμε να είμαστε ευγνώμονες για τον συνδυασμό αύξησης της θερμοκρασίας και αύξησης του διοξειδίου του άνθρακα.


Πηγές: CO2: Boden TA, Marland G, Andres RJ (2016) Global CO2 Emissions from Fossil-Fuel Burning Cement Manufacture and Gas Flaring 1751-2013. CDIAC ,

Temp: HadCRUT4 (2017) The Hadley Climate Research Unit (HadCRUT4) ετήσιο σύνολο δεδομένων παγκόσμιας μέσης θερμοκρασίας επιφάνειας, l


10) Η σύγχρονη θέρμανση της Γης ξεκίνησε πριν από περισσότερα από 300 χρόνια…




Το ιστορικό των θερμοκρασιών της Κεντρικής Αγγλίας (HadCET) περιέχει το πιο μακροχρόνιο σύνολο δεδομένων περιφερειακής θερμοκρασίας που βασίζεται σε θερμόμετρο συνεχούς μέτρησης στον κόσμο, το οποίο χρονολογείται εδώ και περισσότερα από 350 χρόνια. Αυτό το ιστορικό ξεκίνησε το 1659, στα βάθη της Μικρής Παγετώδους Εποχής (1250 – 1800) που σημαδεύτηκε από μερικές από τις πιο κρύες θερμοκρασίες των τελευταίων σχεδόν 8.000 ετών. Η περίοδος του τέλους του 17ου αιώνα και των αρχών του 18ου αιώνα ήταν μια τρομακτικά ψυχρή περίοδος γνωστή ως Maunder Minimum. Ευτυχώς, η τρέχουσα τάση θέρμανσης στην οποία βρισκόμαστε ξεκίνησε το έτος 1695. Τα επόμενα 40 χρόνια είχαν υπερδιπλάσιο ρυθμό θέρμανσης από ό,τι βιώσαμε τον 20ο αιώνα. Το πρώτο ήμισυ αυτής της υπερθέρμανσης των 300 και πλέον ετών είχε περίπου την ίδια αύξηση της θερμοκρασίας με το δεύτερο ήμισυ και οφειλόταν απόλυτα στη φύση. Οι δυνάμεις της φύσης που προκάλεσαν την μεταβολή της θερμοκρασίας κατά τα πρώτα 200 χρόνια δεν σταμάτησαν να λειτουργούν κατά τον 20ό αιώνα

Πηγή: Θερμοκρασία: Parker DE, Legg TP, Folland CK (1992) A new daily Central England Temperature Series, 1772 – 1991. Int. J. Clim., Τόμος 12, σελ. 317–342


Πηγές: Boden TA, Marland G, Andres RJ (2016) Global CO2 Emissions from Fossil-Fuel Burning Cement Manufacture and Gas Flaring 1751 - 2013. CDIAC, Oak Ridge National Laboratory, US Dept of Energy, Oak Ridge, TN, ΗΠΑ, DOI 10. /CDIAC/00001_V2010


11) Το λιώσιμο των παγετώνων επιβεβαιώνει ότι η σύγχρονη θέρμανση της Γης προηγήθηκε των αυξήσεων του CO2




Το λιώσιμο των παγετώνων και η άνοδος της στάθμης της θάλασσας είναι τα άμεσα αποτελέσματα της θέρμανσης. Τα στοιχεία δείχνουν ότι η θέρμανση του πλανήτη, που προκάλεσε την άνοδο της στάθμης της θάλασσας και την υποχώρηση των παγετώνων, ξεκίνησε πολύ προτού οποιαδήποτε σημαντική ανθρωπογενής αύξηση του CO2 επηρεάσει οτιδήποτε απ' τα δύο. Και τα δύο είναι ευθέως το αποτέλεσμα της φυσικής θέρμανσης που ξεκίνησε στα τέλη του 17ου αιώνα.

Οι παγετώνες δεν μπορούσαν να αρχίσουν να υποχωρούν και οι θάλασσες να ανεβαίνουν έως ότου η ατμόσφαιρα είχε θερμανθεί αρκετά ώστε η απώλεια πάγου το καλοκαίρι να υπερβαίνει τις συσσωρεύσεις πάγου του χειμώνα. Αυτό το «σημείο αιχμής» των παγετώνων συνέβη γύρω στο 1800, με πλήρη υποχώρηση των πάγων μέχρι το 1850. Έτσι ξεκίνησαν περισσότερα από 150 χρόνια παγκόσμιας υποχώρησης των παγετώνων και ανόδου της στάθμης της θάλασσας που συνεχίζεται περίπου με τον ίδιο ρυθμό σήμερα, όπως πριν από 150 χρόνια.

Πηγή: Oerlemans J (2005) Εξαγωγή σήματος για το κλίμα από 169 Glacier Records. Science 29 Apr 2005: Vol. 308, Τεύχος 5722, σελ. 675–677 DOI: 10.1126/science.1107046


12) Η άνοδος της στάθμης της θάλασσας επιβεβαιώνει ότι η σύγχρονη θέρμανση της Γης προηγήθηκε των αυξήσεων του CO2




Το λιώσιμο των παγετώνων και η άνοδος της στάθμης της θάλασσας είναι το άμεσο αποτέλεσμα της θέρμανσης. Τα στοιχεία δείχνουν ότι η υπερθέρμανση του πλανήτη που προκάλεσε την άνοδο της στάθμης της θάλασσας και την υποχώρηση των παγετώνων ξεκίνησε πολύ πριν επηρεάσει οποιαδήποτε σημαντική αύξηση του CO2 από τον άνθρωπο. Και τα δύο είναι άμεσα το αποτέλεσμα της φυσικής θέρμανσης που ξεκίνησε στα τέλη του 17ου αιώνα. Οι παγετώνες δεν μπορούσαν να αρχίσουν να υποχωρούν και οι θάλασσες να ανεβαίνουν έως ότου η ατμόσφαιρα είχε θερμανθεί αρκετά ώστε η απώλεια πάγου το καλοκαίρι να υπερβεί τις συσσωρεύσεις του χειμώνα. Αυτό το «σημείο αιχμής» των παγετώνων συνέβη γύρω στο 1800, με πλήρη υποχώρηση μέχρι το 1850. Έτσι ξεκίνησαν περισσότερα από 150 χρόνια παγκόσμιας υποχώρησης των παγετώνων και ανόδου της στάθμης της θάλασσας που συνεχίζεται περίπου με τον ίδιο ρυθμό σήμερα όπως πριν από 150 χρόνια.

Πηγή(εις): Jevrejeva et al (2008) Η πρόσφατη παγκόσμια επιτάχυνση της στάθμης της θάλασσας ξεκίνησε πριν από περισσότερα από 200 χρόνια; Geophys. Res. Lett., 35, L08715, doi:10.1029/2008GL033611


13) Οι θερμοκρασίες άλλαξαν δραματικά τα τελευταία 10.000 χρόνια. Δεν άλλαξαν από τους ανθρώπους




Το μόνο σταθερό πράγμα σχετικά με τη θερμοκρασία είναι ότι δεν είναι ποτέ σταθερή. Τη βρίσκουμε να ανεβαίνει και να πέφτει ανεξάρτητα από τη χρονική κλίμακα που παρατηρούμε, είτε είναι εκατοντάδες χρόνια είτε δεκάδες εκατομμύρια χρόνια. Αυτό το διάγραμμα, που δείχνει τα 10.000 χρόνια μεταβολών της θερμοκρασίας από το τέλος της τελευταίας εποχής των παγετώνων, επιβεβαιώνει αυτή την κοινότοπη αλήθεια. Εδώ βλέπουμε αρκετά μεγάλες διακυμάνσεις της θερμοκρασίας, πολύ μεγαλύτερες από αυτές που έχουν παρατηρηθεί τα τελευταία 150 περίπου χρόνια. Κάθε μία από αυτές τις κινήσεις προς τα πάνω ή προς τα κάτω προκλήθηκε εξ ολοκλήρου από φυσικές δυνάμεις. Εκείνοι που προωθούν την ιδέα ότι οι δραστηριότητες του ανθρώπου είναι ο κύριος μοχλός των πρόσφατων μεταβολών της θερμοκρασίας απαιτούν να πιστέψετε ότι αυτές οι φυσικές δυνάμεις σταμάτησαν ξαφνικά και ανεξήγητα να λειτουργούν στις αρχές του 20ου αιώνα, και ότι υπεύθυνες πλέον είναι οι ανθρώπινες εκπομπές.

Πηγή: Θερμοκρασία: Alley, RB 2004. GISP2 Ice Core Temperature and Accuulation Data. IGBP PAGES/World Data Center for Paleoclimatology Data Contribution Series #2004-013. NOAA/NGDC Paleoclimatology Program, Boulder CO, Η.Π.Α.

Πηγή: Τρέχουσα θερμοκρασία: Box JE, Yang L, Bromwich DH, Bai L (2009) Μεταβλητότητα θερμοκρασίας αέρα επιφανείας στρώματος πάγου Γροιλανδίας: 1840–2007*. American Meteorological Society, Journal of Climate Vol 22, σελ. 4029 - 4049


14) Οι μεσοπαγετώδεις περίοδοι διαρκούν συνήθως 10.000 – 15.000 χρόνια. Η δική μας είναι 11.000 ετών




Οι περίοδοι των παγετώνων συμβαίνουν σε κύκλους των 100.000 ετών, που οδηγούνται από φυσικές δυνάμεις πέρα ​​από τον έλεγχό μας. Οι θερμότερες (μεσοπαγετώδεις) περίοδοι διαρκούν 10.000 έως 15.000 χρόνια. Είναι σημαντικό ότι βρισκόμαστε τώρα περίπου 11.000 χρόνια στην τρέχουσα μεσοπαγετώδη περίοδο μας, η οποία μπορεί να τελειώσει μέσα στον επόμενο αιώνα ή να διαρκέσει αρκετές ακόμα χιλιάδες χρόνια. Σε κάθε περίπτωση, η ευεργετική μεσοπαγετώδης ζεστασιά που απολαμβάνουμε τώρα θα τελειώσει κάποια στιγμή στο όχι πολύ μακρινό μέλλον (με την γεωλογική έννοια).

Όταν μας βρει η επόμενη εποχή των παγετώνων, θα είναι μια πραγματική κλιματική Αποκάλυψη που θα συνοδεύεται από καταστροφές των καλλιεργειών, λιμούς, μαζική μετανάστευση από ψυχρότερες σε θερμότερες περιοχές, και άνευ προηγουμένου απώλεια πληθυσμού. Κοιτάζοντας τα τελευταία 4.000 χρόνια του κλίματος και της ιστορίας, άσχημα πράγματα συμβαίνουν κατά τις ψυχρές περιόδους, πολύ άσχημα πράγματα. Οι ψυχρότερες περίοδοι έφεραν σοβαρές κακουχίες και θάνατο, αλλά η κάθοδος σε μια αληθινή εποχή των παγετώνων θα ήταν φρικτή για την ανθρωπότητα και δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα για να την σταματήσουμε.

Πηγή: Jouzel J, et al. (2007a) EPICA Dome C Ice Core 800K Yr Δευτεύοντα Δεδομένα και Εκτιμήσεις Θερμοκρασίας. IGBP PAGES/World Data Center for Paleoclimatology Data Contribution Series # 2007-091. Πρόγραμμα Παλαιοκλιματολογίας NOAA/NCDC, Boulder CO, Η.Π.Α


15) Η τελευταία μεσοπαγετώδης περίοδος ήταν 8°C θερμότερη από σήμερα. Οι πολικές αρκούδες επέζησαν. Η Γροιλανδία δεν έλιωσε




Η πρόσφατη έρευνα του Ινστιτούτου Niels Bohr (Dahl-Jensen 2013) ήταν η πρώτη που εστίασε στους πάγους που συσσωρεύτηκαν στη Γροιλανδία κατά την προηγούμενη μεσοπαγετώδη περίοδο, γνωστή ως Eemian. Τα αποτελέσματα αποκάλυψαν ότι η θερμή περίοδος των παγετώνων της Eamian, μεταξύ 130.000 και 115.000 ετών πριν, ήταν πολύ θερμότερη από ό,τι πιστεύαμε παλαιότερα. Στην πραγματικότητα, ήταν 8°C πιο ζεστή από ό,τι σήμερα. Οι επιπτώσεις είναι τεράστιες. Παρόλο που οι θερμοκρασίες κατά τη διάρκεια της Eemian ήταν 2,5°C υψηλότερες ακόμη και από τις πιο καταστροφολογικές προβλέψεις της IPCC, το στρώμα πάγου της Γροιλανδίας έχασε μόνο το ένα τέταρτο της μάζας του. Αν και το ποσοστό 25% είναι σημαντικό, είναι πολύ μικρότερο από τις προβλέψεις για ολική εξάλειψη του πάγου ως συνέπεια μιας πολύ μικρότερης θέρμανσης. Επίσης, οι πολικές αρκούδες εξελίχθηκαν πριν από περίπου 150.000 χρόνια και επέζησαν της θερμής περιόδου Eemian, παρόλο που σπάνια υπήρχε πολικός πάγος.

Οι πολικές αρκούδες επέζησαν. Η Γροιλανδία δεν έλιωσε.


Πηγή: Dahl-Jensen, Niels Bohr Inst, http://www.nbi.ku.dk/english/news/news13/greenland-ice-cores-reveal-warm-climate-of-the-past


16) Η τρέχουσα τάση θέρμανσης του πλανήτη δεν είναι ούτε ασυνήθιστη ούτε άνευ προηγουμένου (Μέρος 1ο)




Οι υποστηρικτές της ανθρωπογενούς κλιματικής καταστροφής δηλώνουν κατηγορηματικά ότι η τρέχουσα θερμοκρασία μας είναι «ασυνήθιστη και άνευ προηγουμένου» σε κλίμακα χιλιάδων ετών. Αυτό το διάγραμμα των δεδομένων της θερμοκρασίας των τελευταίων 10.000 ετών μπορεί να είναι η πιο ουσιαστική απόδειξη ότι η σύγχρονη θέρμανση της Γης δεν είναι ούτε ασυνήθιστη ούτε άνευ προηγουμένου. Αντίθετα, μοιάζει πολύ με άλλες εννέα τάσεις θέρμανσης των τελευταίων 10.000 ετών. Για περισσότερα από 6.100 χρόνια (ή το 60%) της τρέχουσας μεσοπαγετώδους θερμής περιόδου, η θερμοκρασία ήταν θερμότερη από ό,τι σήμερα. Από τις εννέα προηγούμενες σημαντικές περιόδους θέρμανσης μετά το τέλος της τελευταίας εποχής των παγετώνων, οι πέντε είχαν υψηλότερους ρυθμούς αύξησης της θερμοκρασίας και οι επτά είχαν μεγαλύτερες συνολικές αυξήσεις στη θερμοκρασία. Επιπλέον, καθένας από τους προηγούμενους κύκλους θέρμανσης παρουσίασε σημαντικά υψηλότερες θερμοκρασίες από ό,τι σήμερα. Θα πρέπει να είναι σαφές, με βάση αυτό το διάγραμμα, ότι η τρέχουσα τάση της αύξησης της θερμοκρασίας είναι ένα φυσιολογικό και αναμενόμενο αποτέλεσμα της, ευτυχούς για εμάς, εξόδου μας από την Μικρή Παγετώδη Περίοδο.



Πηγή: Historic Temp: Alley, RB 2004. GISP2 Ice Core Temperature and Accuulation Data. IGBP PAGES/World Data Center for Paleoclimatology Data Contribution Series #2004-013. NOAA/NGDC Paleoclimatology Program, Boulder CO, Η.Π.Α.


Πηγή: Τρέχουσα θερμοκρασία: Box JE, Yang L, Bromwich DH, Bai L (2009) Μεταβλητότητα θερμοκρασίας στον αέρα επιφανείας του στρώματος πάγου της Γροιλανδίας: 1840–2007*. American Meteorological Society, Journal of Climate Vol 22, σελ. 4029 - 4049


17) Η τρέχουσα τάση αύξησης της θερμοκρασίας δεν είναι ούτε ασυνήθιστη ούτε άνευ προηγουμένου (Μέρος 2ο)




Οι υποστηρικτές της ανθρωπογενούς κλιματικής καταστροφής δηλώνουν κατηγορηματικά ότι η τρέχουσα θερμοκρασία μας είναι «ασυνήθιστη και άνευ προηγουμένου» σε κλίμακα χιλιάδων ετών. Αυτό το διάγραμμα από τους Moberg & συνεργάτες είναι μια ανακατασκευή πολλαπλών μεσολαβητών paleo θερμοκρασίας των τελευταίων 2.000 ετών χρησιμοποιώντας δεδομένα υψηλής και χαμηλής ανάλυσης. Η Μεσαιωνική Θερμή Περίοδος ήταν η πιο πρόσφατη περίοδος θέρμανσης και πιθανότατα είχε παρόμοιες ή υψηλότερες θερμοκρασίες από τις σύγχρονες. Λάβετε υπόψη ότι αυτή η θέρμανση προκλήθηκε από φυσικές δυνάμεις και συνέβη σε μια περίοδο πολύ χαμηλών συγκεντρώσεων διοξειδίου του άνθρακα.

Πηγή(ες): Moberg A, Sonechkin DM, Holmgren K, Datsenko NM, Karlen W, Lauritzen SE (2005) Εξαιρετικά μεταβλητές θερμοκρασίες στο βόρειο ημισφαίριο ανακατασκευασμένες από δεδομένα μεσολάβησης χαμηλής και υψηλής ανάλυσης. Nature, 433(7026):613-617.


18) Η τροχιά και η κλίση της Γης προκαλούν παγετώδεις-μεσοπαγετώδεις αλλαγές




Οι παγετώδεις-μεσοπαγετώδεις κύκλοι προξενούνται από αλλαγές στην κλίση της Γης και στο σχήμα της τροχιάς της, που συμβαίνουν σε προβλέψιμους κύκλους. Η εκκεντρότητα της ελλειπτικής τροχιάς της Γης (δηλαδή, το πόσο διαφέρει το σχήμα της τροχιάς από έναν τέλειο κύκλο) μεταβάλλεται σε κύκλους των 100.000 ετών. Η κλίση ή η λοξότητα του άξονα της Γης μεταβάλλεται σε κύκλους των 41.000 ετών. Η Γη ταλαντεύεται επίσης σε έναν κύκλο 26.000 ετών που προκαλεί ένα φαινόμενο γνωστό ως «μετάπτωση των ισημεριών». Συλλογικά, αυτοί οι τρεις κύκλοι, οι οποίοι ανακαλύφθηκαν αρχικά από τον αυτοδίδακτο Τζέιμς Κρολ, είναι τώρα γνωστοί ως κύκλοι Μιλάνκοβιτς. Αυτές οι μακροπρόθεσμες αστρονομικές μεταβολές υποδεικνύουν ότι οι αλλαγές στη συγκέντρωση CO2 δεν μπορεί να ήταν ο κύριος λόγος για τη θέρμανση και την ψύξη κατά την διάρκεια του γεωλογικού χρόνου.

Πηγή: Milankovitch cycles - Universe Today

Πηγή: NASA: Milankovitch (Orbital) Cycles and their Role in the Earth's Climate ,


19) Ζούμε σε μια από τις πιο ψυχρές περιόδους σε ολόκληρη την ιστορία της Γης




Αυτό το σχήμα δείχνει δεδομένα θερμοκρασίας για περισσότερα από 4 δισεκατομμύρια χρόνια, όπως προσαρμόστηκαν από τον Scotese (2002), και αποκαλύπτει ότι η Γη βρίσκεται τώρα σε μια από τις πιο ψυχρές περιόδους της ιστορίας της. Καμία γεωλογική περίοδος δεν ήταν τόσο ψυχρή όσο η σημερινή μας γεωλογική περίοδος, η Τεταρτογενής, για τουλάχιστον 250 εκατομμύρια χρόνια. Οι διακυμάνσεις της θερμοκρασίας άνω των 10°C (18°F) προς κάθε κατεύθυνση ήταν συχνές.

Στο πλαίσιο εκατομμυρίων ετών ιστορίας της Γης, η πρόσφατη αύξηση κατά 0,8°C (1,4°F) φαίνεται ελάχιστη. Μόλις και μετά βίας εγγράφεται ως κλιπ στο γράφημα.


Πηγή: Scotese CR (2002) Ανάλυση των ταλαντώσεων της θερμοκρασίας σε γεωλογικές εποχές. Έργο Paleo-Map


20) Για το μεγαλύτερο μέρος της ιστορίας της, η Γη ήταν περίπου 10°C θερμότερη από ό,τι σήμερα




Σύμφωνα με μια ανακατασκευή της θερμοκρασίας της Γης τα τελευταία 4 δισεκατομμύρια χρόνια, η Γη βρίσκεται τώρα σε μια από τις πιο ψυχρές περιόδους της ιστορίας της. Καμία γεωλογική περίοδος δεν ήταν τόσο ψυχρή όσο η σημερινή μας γεωλογική περίοδος, η Τεταρτογενής, για τουλάχιστον 250 εκατομμύρια χρόνια. Οι διακυμάνσεις της θερμοκρασίας άνω των 10°C (18°F) προς κάθε κατεύθυνση ήταν συχνές. Στο πλαίσιο εκατομμυρίων ετών ιστορίας της Γης, η πρόσφατη αύξηση κατά 0,8°C (1,4°F) φαίνεται ελάχιστη. Μόλις και μετά βίας εγγράφεται ως κλιπ στο γράφημα. Χρησιμοποιώντας τη μέση θερμοκρασία της Γης τα τελευταία 600 εκατομμύρια χρόνια, έχουμε βιώσει 50 εκατομμύρια συνεχόμενα χρόνια θερμοκρασίας κάτω του μέσου όρου.

Πηγή(ες): Scotese CR (2002) Ανάλυση των ταλαντώσεων θερμοκρασίας σε γεωλογικές εποχές. Έργο Paleo-Map


21) Τα μοντέλα της IPCC έχουν υπερεκτιμήσει τη θέρμανση της Γης έως και τρεις φορές περισσότερο από το πραγματικό




Μια λεπτομερής εξέταση από τον John Christy, έναν διακεκριμένο κλιματολόγο στο Πανεπιστήμιο της Αλαμπάμα στο Χάντσβιλ -και κλιματολόγο της Πολιτείας της Αλαμπάμα- μας παρέχει μια αυστηρή αξιολόγηση της εγκυρότητας (ή της μη εγκυρότητας) των μοντέλων που χρησιμοποιούνται για την υποστήριξη της φανταστικής κλιματικής Αποκάλυψης. Η κατάθεσή του τον Φεβρουάριο του 2016 στην Επιτροπή Επιστήμης, Διαστήματος και Τεχνολογίας της Βουλής των ΗΠΑ περιελάμβανε αξιοσημείωτα γραφήματα που τεκμηριώνουν το πόσο πολύ τα μοντέλα υπερεκτιμούν τις θερμοκρασίες. Η κόκκινη γραμμή στο διάγραμμα δείχνει τον μέσο όρο των 102 διενεργηθέντων κλιματικών μοντέλων, που ολοκληρώθηκαν από τον Christy και την ομάδα του στο Πανεπιστήμιο της Αλαμπάμα στο Huntsville χρησιμοποιώντας τα μοντέλα στα οποία βασίζεται η ίδια η IPCC (Διακυβερνητική Επιτροπή για την Αλλαγή του Κλίματος). Στο διάγραμμα εμφανίζονται επίσης οι πραγματικές, παρατηρούμενες θερμοκρασίες. Τα μοντέλα διογκώνουν τη θέρμανση, κατά μέσο όρο, δυόμισι φορές περισσότερο από την πραγματική θερμοκρασία (ή τρεις φορές περισσότερο στις τροπικές περιοχές που είναι κρίσιμες για το κλίμα).

Πηγή: Christy, JR, McNider, RT Δορυφορικές θερμοκρασίες τροπόσφαιρας ως μέτρο για την ευαισθησία του κλίματος. Asia-Pacific J Atmos Sci 53, 511–518 (2017). https://doi.org/10.1007


22) Για την ανθρώπινη πρόοδο, το πιο ζεστό κλίμα είναι καλύτερο από το πιο κρύο




Πριν πολιτικοποιηθεί η επιστήμη του κλίματος, οι θερμές περίοδοι αναφέρονταν από τους επιστήμονες ως «βέλτιστο κλίμα», επειδή, σχεδόν για όλα τα είδη στη Γη, το θερμότερο είναι καλύτερο από το ψυχρότερο. Οι πιο εντυπωσιακές πρόοδοι στον πολιτισμό σημειώθηκαν κατά τις τελευταίες τέσσερις θερμές περιόδους—συμπεριλαμβανομένης της δικής μας. Η πρόοδος της επιστήμης, της τεχνολογίας και των τεχνών έχει συνδεθεί άμεσα με τον θερμότερο καιρό. Η θέρμανση, που κατέστησε δυνατή την αφθονία τροφίμων, απελευθέρωσε τον πληθυσμό από την ενασχόλησή του με την καθημερινή επιβίωση, για να κάνει άλλα πράγματα. Οδήγησε σε πολιτιστική ανάπτυξη, κάτι αδύνατο τις ψυχρές περιόδους. Αυτές οι ακμάζουσες θερμές περιόδους ακολουθήθηκαν από πτώση των θερμοκρασιών με ονόματα όπως οι ελληνικοί Σκοτεινοί Χρόνοι, οι Σκοτεινοί Χρόνοι και η Μικρή Εποχή των Παγετώνων. Αυτές ήταν εποχές μεγάλης απόγνωσης, καθώς η Γη βυθίστηκε σε παγκόσμια ψύξη που προκάλεσε καταστροφή των καλλιεργειών, πείνα και μαζική ερήμωση. Μην γελιέστε: άσχημα πράγματα συμβαίνουν σε περιόδους κρύου, πολύ άσχημα πράγματα.

Αυτά τα δεδομένα προέρχονται από πυρήνες πάγου της Γροιλανδίας όπου οι θερμοκρασίες είναι εξαιρετικά χαμηλές.

Πηγή: Historic Temp: Alley, RB 2004. GISP2 Ice Core Temperature and Accuulation Data. IGBP PAGES/World Data Center for Paleoclimatology Data Contribution Series #2004-013. NOAA/NGDC Paleoclimatology Program, Boulder CO, Η.Π.Α.


Πηγή: Τρέχουσα θερμοκρασία: Box JE, Yang L, Bromwich DH, Bai L (2009) Μεταβλητότητα της θερμοκρασίας στον αέρα της επιφανείας του στρώματος πάγου της Γροιλανδίας: 1840–2007*. American Meteorological Society, Journal of Climate Vol 22, σελ. 4029 - 4049



23) Η αύξηση του CO2 ενισχύει την παραγωγή καλαμποκιού…πολύ




Στις Ηνωμένες Πολιτείες, η παραγωγή καλαμποκιού (ανά στρέμμα) αυξάνεται σταθερά καθώς αυξάνονται τα επίπεδα CO2. Αυτή η σταθερή και συνεχής αύξηση δεν μπορεί να εξηγηθεί απλώς από την καλύτερη τεχνολογία.

Πηγή(εις): Nielsen R 2020 Historical Corn Grain Yields


24) Η «ιδανική» θερμοκρασία δεν είναι αυτή που επικρατούσε πριν από 150 χρόνια




Απαντώντας σε μια πρόσφατη ερώτηση σχετικά με το ποια θα ήταν η ιδανική θερμοκρασία για τον πλανήτη, ο Δρ. Michael Mann από το Penn State δήλωσε ότι θα ήταν η θερμοκρασία πριν αρχίσουμε να προσθέτουμε CO2 στην ατμόσφαιρα. Αυτή η θερμοκρασία θα μας έβαζε ακριβώς στη μέση των θερμοκρασιών της Μικρής Εποχής των Παγετώνων (1250 – 1800).

Πώς λοιπόν λειτούργησαν αυτές οι θερμοκρασίες για την ανθρωπότητα; Όσοι απολάμβαναν τα οφέλη της ζεστασιάς που προηγήθηκε της Μικρής Εποχής των Παγετώνων συνειδητοποίησαν ότι σύντομα θα υπήρχε περισσότερο από μισή χιλιετία ψύχους, δυστυχίας και θανάτου. Το κρύο έφερε σοβαρές δυσκολίες, κυρίως στα βόρεια γεωγραφικά πλάτη. Ο συνδυασμός τσουχτερά κρύων χειμώνων και δροσερών, υγρών καλοκαιριών οδήγησε σε καταστροφή των καλλιεργειών, λιμό και σοβαρή μείωση του πληθυσμού. Σύμφωνα με τον καθηγητή του Ohio State University Geoffrey Parker, το βαθύ ψύχος στην Ευρώπη «οδήγησε σε μια σειρά από ξηρασίες, πλημμύρες και καταστροφών της συγκομιδής, που οδήγησαν σε αναγκαστικές μεταναστεύσεις, πολέμους και επαναστάσεις. Η μοιραία συνέργεια μεταξύ ανθρώπινων και φυσικών καταστροφών εξάλειψε ίσως το ένα τρίτο του ανθρώπινου πληθυσμού».

Όσοι υποστηρίζουν την επιστροφή στις θερμοκρασίες της Μικρής Εποχής των Παγετώνων αγνοούν τις πραγματικές επιπτώσεις τέτοιων ψυχρών περιόδων στην ανθρωπότητα.

Πηγή: Parker (2014) Lessons From the Little Ice Age

Πηγή: The Little Ice Age—How Climate Made History 1300 – 1850



25) Περισσότερο CO2 σημαίνει πιο υγρό έδαφος




Υπάρχει μια αυξανόμενη συνειδητοποίηση ότι περισσότερο CO2 στον αέρα σημαίνει περισσότερη υγρασία στο έδαφος. Η κύρια αιτία απώλειας νερού στα φυτά αποδίδεται στη διαπνοή, κατά την οποία οι πόροι στις κάτω πλευρές των φύλλων είναι ανοιχτοί για να απορροφήσουν CO2. Με περισσότερο CO2, τα οι πόροι είναι ανοιχτοί για μικρότερες περιόδους, τα φύλλα χάνουν λιγότερο νερό και παραμένει στο έδαφος περισσότερη υγρασία. Η αύξηση της υγρασίας του εδάφους λόγω της γονιμότητας από το CO2 έχει συνδεθεί με τη μείωση των παγκόσμιων πυρκαγιών, της ξηρασίας και των κυμάτων καύσωνα.


Πηγή: 2013 CSIRO Αυστραλία: Οι έρημοι «πρασίνισαν» από την αύξηση του διοξειδίου του άνθρακα


Πηγή: Το αυξημένο CO2 αυξάνει την υγρασία του εδάφους και ενισχύει τις υδάτινες σχέσεις των φυτών σε μια μακροχρόνια μελέτη πεδίου σε ημίξηρη στέπα με βραχόχορτο του Κολοράντο



26) Η τρέχουσα τάση θέρμανσης δεν είναι ούτε ασυνήθιστη ούτε πρωτοφανής (Μέρος 3ο)




Αυτό το γράφημα είναι μια συλλογή ανακατασκευασμένων καταγραφών της θερμοκρασίας χρησιμοποιώντας μια ποικιλία πηγών μεσολάβησης, συμπεριλαμβανομένων των μαζών πάγου και των ιζημάτων λιμνών. Ο Loehle (2008) συνέταξε 18 αξιολογημένες μελέτες με σειρές δεδομένων διάρκειας 2.000 ετών χρησιμοποιώντας πηγές άλλες από τους δακτυλίους των δέντρων. (Ο συγγραφέας πίστευε ότι τα δεδομένα των δακτυλίων δέντρων, όπως αυτά που χρησιμοποίησε ο Δρ. Μαν για το μπαστούνι του χόκεϋ του, δεν μπορούσαν να αποτυπώσουν με ακρίβεια τις μακροπρόθεσμες κλιματικές αλλαγές, και έτσι απέκλεισε τα δεδομένα των δακτυλίων δέντρων από τη σύνοψή του.) Σε ευθεία αντίφαση με το μπαστούνι του χόκεϊ του Μαν, τα δεδομένα του Dr. Loehle επιβεβαίωσαν ότι όχι μόνο ότι υπήρξαν η Μεσαιωνική Θερμή Περίοδος και η Μικρή Εποχή των Παγετώνων, αλλά και ότι η τρέχουσα τάση θέρμανσης ξεκίνησε πριν από περισσότερα από 300 χρόνια, όπως δείχνουν τα δεδομένα της θερμοκρασίας της Κεντρικής Αγγλίας.

Κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η συλλογή του: «…δείχνει τη Μεσαιωνική Θερμή Περίοδο (MWP) και τη Μικρή Εποχή των Παγετώνων (LIA) αρκετά καθαρά, με την MWP να είναι περίπου 0,3°C θερμότερη από τις τιμές του 20ου αιώνα σε αυτές τις 18 τοποθεσίες».

Πηγή: Loehle C and McCullough J (2008) Διόρθωση σε: Κλιματική αλλαγή: ανίχνευση και απόδοση τάσεων από μακροπρόθεσμα γεωλογικά δεδομένα, Ecological Modeling 171: 433-450


27) Το CO2 αυξήθηκε μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, αλλά η θερμοκρασία έπεσε




Είδαμε ότι η αρχή της σύγχρονης αύξησης των εκπομπών CO2 ξεκίνησε κατά την βιομηχανική έκρηξη μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Ωστόσο, αυτή η μεγάλη αύξηση του CO2 συνοδεύτηκε από μια σημαντική περίοδο 33 ετών παγκόσμιας ψύξης από το 1944 έως το 1976. Εάν το CO2 είναι η κύρια αιτία της σύγχρονης αλλαγής της θερμοκρασίας, τότε γιατί οι θερμοκρασίες στην πραγματικότητα έπεσαν εκείνο το χρονικό διάστημα; Ήταν αυτή ακριβώς η περίοδος ψύξης που έκανε πολλούς επιστήμονες στα τέλη της δεκαετίας του 1970 να προβλέψουν ότι εισερχόμαστε σε μια νέα εποχή των παγετώνων.



Πηγή: Θερμοκρασία: HadCRUT4 (2017) Η μονάδα έρευνας για το κλίμα Hadley (HadCRUT4) ετήσιο σύνολο δεδομένων μέσης παγκόσμιας θερμοκρασίας επιφάνειας,


Πηγή: CO2: Boden TA, Marland G, Andres RJ (2016) Global CO2 Emissions form Fossil-Fuel Burning Cement Manufacture and Gas Flaring 1751 - 2013. CDIAC, Oak Ridge National Laboratory, US Dept of Energy, Oak Ridge, TN, ΗΠΑ, DOI 10.3334/CDIAC/00001_V2010


28) Το μόνο σταθερό πράγμα σχετικά με τις θερμοκρασίες, εδώ και πάνω από 600 εκατομμύρια χρόνια, είναι ότι αλλάζουν διαρκώς




Αυτό είναι ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο μιας Γης με συνεχώς μεταβαλλόμενη θερμοκρασία. Μια ανασκόπηση αυτού του διαγράμματος που δείχνει δεδομένα της θερμοκρασίας τεσσάρων δισεκατομμυρίων ετών αποκαλύπτει ότι η Γη συνήθως ήταν είτε πολύ ζεστή είτε πολύ κρύα, ταλαντευόμενη μεταξύ πολύ θερμών συνθηκών «θερμοκήπιου» και πολύ ψυχρότερων συνθηκών «γήινης χιονόμπαλας». Κατά τις περιόδους θερμοκηπίου, επικρατούν υψηλές θερμοκρασίες και ο πάγος είναι σπάνιος. Κατά τη διάρκεια περιόδων παγετώνων όπως η σημερινή, η Γη κάνει κύκλους μεταξύ μεγάλων περιόδων παγετώνων και μικρότερων περιόδων μεσοπαγετώνων κάπως θερμότερων θερμοκρασιών, αλλά με εκτεταμένους πάγους και στους δύο πόλους. Η τρέχουσα φάση της «γήινης χιονόμπαλας» διήρκεσε 3,5 εκατομμύρια χρόνια.

Ευτυχώς για την ανθρωπότητα, αυτή τη στιγμή βρισκόμαστε σε μια ευλογημένα θερμή μεσοπαγετώδη περίοδο. Για αυτό, θα πρέπει να είμαστε ευγνώμονες.

Πηγή: Scotese CR (2002) Ανάλυση των ταλαντώσεων της θερμοκρασίας σε γεωλογικές εποχές. Έργο Paleo-Map


29) Παγκοσμίως οι ξηρασίες μειώνονται




Το Παγκόσμιο Ολοκληρωμένο Σύστημα Παρακολούθησης και Πρόβλεψης Ξηρασιών (GIDMaPS) παρέχει πληροφορίες για την ξηρασία, με βάση πολλαπλούς δείκτες ξηρασίας. Το σύστημα παρέχει μετεωρολογικές και γεωργικές πληροφορίες για τις ξηρασίες με βάση πολλαπλά σύνολα δεδομένων βροχόπτωσης και υγρασίας του εδάφους βάσει δορυφόρων και μοντέλων. Δεν εντοπίζεται αύξηση, τα τελευταία 30 και πλέον χρόνια, στις ακραίες, σοβαρές και απρόβλεπτες ξηρασίες. Παρατηρείται σαφής μείωση στις μέτριες ξηρασίες και στις ασυνήθιστα ξηρές συνθήκες.

[ Γράφημα: Ποσοστό της παγκόσμιας γης σε κατάσταση ξηρασίας D0 (ασυνήθιστα ξηρή), D1 (μέτρια), D2 (σοβαρή), D3 (ακραία) και D4 (εξαιρετική) ξηρασία (Δεδομένα: Δεδομένα Standardized Precipitation Index που προέρχονται από το MERRA-Land) ]

Πηγή: Hao et al (2014) Παγκόσμιο ολοκληρωμένο σύστημα παρακολούθησης και πρόβλεψης ξηρασίας. Sci Data 1, doi:10.1038/sdata.2014.1


30) Η υποχώρηση των παγετώνων ξεκίνησε πριν από περισσότερα από 200 χρόνια




Η ιστορία των παγετώνων του Glacier Bay : Μας λένε ότι οι παγετώνες που υποχωρούν, συχνά στην Αλάσκα, αποτελούν μια σοβαρή απόδειξη της ανθρωπογενούς θέρμανσης της Γης. Μόνο που πολλοί παγετώνες σε όλο τον κόσμο άρχισαν να υποχωρούν γύρω στο 1800. Ρίξτε μια ματιά στον κόλπο Glacier, στη νοτιοανατολική Αλάσκα, για παράδειγμα: άρχισε να υποχωρεί στα τέλη του 1700 και περισσότερο από το 90% αυτής της υποχώρησης συνέβη πολύ πριν αρχίσει να προστίθεται σημαντική ποσότητα CO2 στην ατμόσφαιρα, στα μέσα του 1900.

Πηγή: Η αρχική πηγή http://soundwaves.usgs.gov/2001/07/fieldwork2.html δεν είναι πλέον διαθέσιμη




Η οργάνωση ‘‘Coalition CO2’’ ιδρύθηκε το 2015, με σκοπό να εκπαιδεύσει τους διαμορφωτές της κοινής γνώμης, τους υπεύθυνους για την χάραξη πολιτικής, και το κοινό σχετικά με τη σημαντική συμβολή του διοξειδίου του άνθρακα στη ζωή και την οικονομία μας. Η Coalition CO2 επιδιώκει να συμμετάσχει σε μια έγκυρη και αμερόληπτη συζήτηση για την κλιματική αλλαγή, τον ρόλο των ανθρώπων στο κλιματικό σύστημα, τους περιορισμούς των κλιματικών μοντέλων και τις συνέπειες των υποχρεωτικών μειώσεων στις εκπομπές CO2.
Ετικέτες: