ΤΟ ΛΑΘΟΣ ΤΗΣ ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΟΥ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΚΟΚΟΤΣΑΚΗ – Η ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΤΩΝ ΜΕΛΩΝ ΚΑΙ ΤΗΣ ΙΔΙΑΣ – ΑΠΟ ΤΟ «ΔΕΝ ΕΧΩ ΟΞΥΓΟΝΟ» ΣΤΟ «ΔΙΝΩ ΟΞΥΓΟΝΟ».

Σύννεφα σκόνης από την πληκτρολόγηση σχολίων. Δεν είναι λίγοι όσοι αναθεματίζουν τον Κοκοτσάκη.

 Αντιλαμβάνομαι όσους ενοχλήθηκαν με την παραίτησή του και αντέδρασαν με την κριτική του, μετά γνώσεως του λόγου τους.

Μια μεγάλη «μάζα» ανέλαβε την διαδικτυακή προστασία της Καρυστιανού και της ΕΛΠΙΔΑΣ με αντεπίθεση χυδαιολογίας, ύβρεων. Οι εκφράσεις, όπως «έφυγε η 5^η φάλαγγα», «πόσα αργύρια εισέπραξαν», σκίτσα σε σελίδες υποστήριξης της Καρυστιανού με τον Κοκοτσάκη να δίνει γλυφιντζούρι στην Μπακογιάννη δολοφονούν την αξιοπρέπεια.

Οι κραυγές, ακόμα και οι λεκτικές επιθέσεις εναντίον όσων δεν ακολουθούν την πορεία μας δεν εκφράζουν κίνημα βιωμάτων πόνου και λογικής.

Η πρώτη ανακοίνωση της Καρυστιανού με δηλητηριώδη υπονοούμενα δεν απαντά ευθέως, ονομαστικά, και συγκεκριμένα. Υποθάλπτει το επιθετικό υποσυνείδητο, τροφοδοτεί το συλλογικό ανορθολογικό ένστικτο άμυνας. Οι ηγέτες, οι αρχηγοί, οι σημαιοφόροι έχουν υποχρέωση να προστατεύουν τον εαυτό τους και τους ακόλουθούς τους, οι πολιτικοί το κύρος και την σοβαρότητα των μελών τους. Όταν γράφουν ή μιλούν πρέπει να διδάσκουν ευγένεια, τεκμηριωτικότητα, να μην γίνονται φορείς απελευθέρωσης λαϊκής νοσηρότητας. Πρέπει να σκέπτονται ότι ένα σοβαρό επίπεδο πολιτικού λόγου θεωρεί απαράδεκτες τις ηθικές ελαστικότητες. Μια φροντιστική του οργανωμένου σώματος απαιτεί κάλυψη και μορφωτικής ηγεμονίας και παραδείγματος.

Η εκπαίδευση αρχίζει από εδώ. Πριν από το κατεβατό για την εκπαίδευση που είδα ως πρόταση στην σελίδα της ΕΛΠΙΔΑΣ.

Κρίνεται ο καθένας κατά τον βηματισμό του, κερδίζει το κύρος του. Και από τα πρώτα βήματά του αποδεικνύει τον σεβασμό στην ζωή, στον άλλο και την άποψή του. Και αυτοί που επαναστατούν για τις αποχωρήσεις δεν έχουν στοιχειώδη διανοητική προσφορά και προτάσεις.

Η αισιοδοξία των ακόλουθων της μοχθηρότητας και η κατάρα στους απίστους είναι έωλη. Όπως το διατυπώνει ένας Αμερικανός συντηρητικός αισιοδοξία είναι «ικανότητα ριζοσπαστικής λογικής». Η αισιοδοξία ότι όλα θα πάνε οπωσδήποτε καλά για τον Romer ισχύει μόνο για «την κινητοποίηση πεπεισμένων ότι θα πάνε όλα καλά όταν κάνουν τα σωστά πράγματα».

Αν υπήρχαν πολίτες, που ακολουθούν την Καρυστιανού αυτά έπρεπε να πουν, όπως έμμεσα προσπαθεί να το μαζέψει ο Αυγερινός σήμερα.

Αναβάθμιση συνειδήσεων, επανάσταση των ψυχών. Από το «δεν έχω οξυγόνο», στο «δίνω οξυγόνο».

Γρηγόρης Κλαδούχος – Ξυλόκαστρο – 26 Ιουνίου 2026