Του Αθανασίου Κωτσάκη Athanasios Kotsakis (Ολόκληρο το εξαιρετικό κείμενο στο 1ο σχόλιο)
«Είχα δύο αγάλματα περίφημα, μια γυναίκα κι ένα βασιλόπουλο, ατόφια – φαίνονταν οι φλέβες, τόση εντέλειαν είχαν. Όταν χάλασαν τον Πόρο, τα ’χαν πάρει κάτι στρατιώτες, και στ’ Άργος θα τα πουλούσαν κάτι Ευρωπαίων· χίλια τάλαρα γύρευαν…
Πήρα τους στρατιώτες, τους μίλησα:
Αυτά, και δέκα χιλιάδες τάλαρα να σας δώσουνε, να μην το καταδεχτείτε να βγουν από την πατρίδα μας. Δι’ αυτά πολεμήσαμεν».
Στρατηγός Ιωάννης Μακρυγιάννης
Νεοαποικιοκρατία και διαχείριση πολιτιστικής κληρονομιάς
Ο ρόλος της ξένης εξάρτησης της χώρας μας στη διαμόρφωση της πολιτικής διαχείρισης της πολιτιστικής μας κληρονομιάςΜεταμοντερνισμός, Νεοφιλελευθερισμός και διαχείριση πολιτισμικών αγαθώνΑρχαιολογικοί χώροι και μουσεία μας έχουν εκχωρηθεί ουσιαστικά σε ιδιωτικές κερδοσκοπικές εταιρείες. Μέσα λοιπόν σε αυτήν την περιρρέουσα ατμόσφαιρα διαμορφώνεται αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα η πολιτική της διαχείρισης της πολιτιστικής μας κληρονομιάς.α) Ποιοι καθορίζουν τη μουσειακή πολιτική;β) Με ποιο ιδεολογικό υπόβαθρο και με την υποστήριξη ποιων πολιτικών και οικονομικών δυνάμεων, εγχώριων ή και ξένων, υλοποιείται η μουσειακή πολιτική;γ) Με ποιες στοχεύσεις γίνεται η εκάστοτε διαμόρφωση και η γενικότερη διαχείριση των μουσειακών ή των αρχαιολογικών χώρων; 
Ποια η συμβολή της μεταμοντέρνας θεώρησης στην αποδόμηση της επιστημονικής μεθοδολογίας και στην υποχώρηση της γνώσηςΠως ερμηνεύεται η μουσειολογική επιλογή παρουσίασης περιορισμένων έως ελάχιστων πληροφοριακών στοιχείων για τον αναγνώστη;Μπορούν τα Μουσεία και οι αρχαιολογικοί χώροι στην Ελλάδα να προσεγγίζονται όπως σε χώρες του προτεσταντικού ευρωπαϊκού Βορρά, όπως η Αγγλία και η Σουηδία, τα Μουσεία δεν αποτελούν χώρους ιστορικής μνήμης, αλλά μάλλον χώρους αναψυχής, ιδίως για τα ευπορότερα κοινωνικά στρώματα. Εκεί θα δει κανείς δεξιώσεις δίπλα σε αρχαιότητες, προϊόντα της αποικιοκρατικής λεηλασίας των παρελθόντων αιώνων από χώρες όπως η Ελλάδα και η Κύπρος, η Αίγυπτος, το Ιράκ (Μεσοποταμία), το Ιράν (Περσία), η Κίνα κτλ.Δεδομένου ότι τα εν λόγω μουσειακά αντικείμενα δεν αποτελούν μέρος της ιστορικής και πολιτισμικής κληρονομιάς των Ευρωπαίων αποικιοκρατών, αλλά απλώς «λάφυρα» του αποικιοκρατικού τους παρελθόντος αντιμετωπίζονται ως οποιοδήποτε άλλο αντικείμενο μπορεί να τους προσπορίζει πλούτο, ως εμπόρευμα.Στη μεταμοντέρνα αντίληψη ενυπάρχει ένας διάχυτος μηδενισμός, μία έλλειψη σαφήνειας και απουσία καθάριου λόγου, ενώ δεν υπάρχει η πραγματικότητα και αλήθεια, την οποία μπορούμε να διερευνήσουμε με επιστημονικές μεθόδους, αφού η (κατά το δυνατόν) αντικειμενικότητα στην έρευνα θεωρείται αδύνατη και ανύπαρκτη. Κατ’ αυτόν τον τρόπο επινοείται π.χ. το αξίωμα “History does not exist”, όπου κάθε απόπειρα προσέγγισης της ιστορικής αλήθειας, είτε μέσα από τας γραπτές πηγές είτε μέσα από τα αρχαιολογικά δεδομένα είναι μάταιη. Αντίθετα το μόνο δεκτό είναι η ύπαρξη «πολλαπλών ιστοριών», όπου ο καθένας έχει να υποστηρίξει την ατομική του «ιστορία», χωρίς την ανάγκη του ορθολογισμού και της επιστημονικής βασάνου, που θα οδηγούσε σε κάποιο (στο μέτρο του δυνατού) κοινά αποδεκτό επιστημονικό πόρισμα. Εκτός όμως από την απόπειρα αποδόμησης της εγκυρότητας των επιστημονικών μεθόδων, η αντίληψη αυτή έχει σημαίνοντα ρόλο και στην εν Ελλάδι «εθνοαποδόμηση», δηλαδή στο αφήγημα που υποστηρίζει ότι το ελληνικό έθνος είναι ένα «νεαρό» έθνος, διάρκειας ζωής δύο περίπου αιώνων, κατασκεύασμα του ελλαδικού κράτους και ουσιαστικά των δυτικών Μεγάλων Δυνάμεων, ενώ ο όρος «Τουρκοκρατία» έχει σχεδόν εξαλειφθεί, για λόγους που όλοι μπορούμε να φανταστούμε. ...Έτσι λοιπόν, σε κάποιες περιπτώσεις, εντυπωσιακά κατά τα άλλα εκθέματα συνοδεύονται απλώς από μία λεζάντα, χωρίς λεπτομέρειες, χωρίς ούτε καν χρονολόγηση. Αυτό είναι προφανές ότι εμποδίζει τον επισκέπτη από να τα εντάξει στον χώρο και το χρόνο, καθώς και να γνωρίσει τη χρηστικότητά τους και τον τρόπο λειτουργίας τους.Η υποτέλεια δεν άπτεται μόνον των εξωτερικών σχέσεων της χώρας μας, αλλά έχει και επιπτώσεις και στο πεδίο του Πολιτισμού και της διαχείρισης της πολιτισμικής μας κληρονομιάς, δεδομένου του «ιδεολογικού μεταπρατισμού», ο οποίος επιχωριάζει σε μέλη της πολιτικο-οικονομικής και πνευματικής ηγέτιδας τάξης του τόπου μας, τα οποία λειτουργούν ως φορείς ξένων ιδεών, μέσα από τη διείσδυσή τους σε θέσεις-κλειδιά του κρατικού μηχανισμού, προς ίδιον όφελος.Κοινοποίησε μια δημοσίευση
