Ζήλεψε ο Αυγερινός τη δόξα του Καραχάλιου με υπονοούμενα για εικονίσματα. Μετά την φυγή του από την ηγετική ομάδα της ΕΛΠΙΔΑΣ είχε πάρει το βανάκι του για κάποιες ακρογιαλιές και δειλινά. Παρά τις ερωτήσεις ποιες ήταν οι ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ διαφωνίες, απαξίωσε να απαντήσει. Επέμενα στην σελίδα του να μας ενημερώσει, αλλά κατάφερα να με σβήσει από τους «φίλους» του στο fb.
ΚΕΦΑΛΑΙΟ Α ΠΑΡΑΓΡΑΦΟΣ Α: Ο Αυγερινός ζήλωσε την πολιτική τάξη επιχειρημάτων του νεοΣαμαρικού Καραχάλιου. Βρήκε η Πούλια τον Αυγερινό; Επιστρέφουν τα θρησκευτικά πιστεύω ως θεμελιώδη υπαρκτικά γνωρίσματα του πολιτικού ταυτοτικού είναι; Επειδή σπούδασε στη Μόσχα ο Αυγερινός, ξεσκόνισε τα έργα του Στάλιν; ΠΑΡΑΓΡΑΦΟΣ ΒΟΥ: Ο Αυγερινός, προφανώς βρίσκεται σε αμηχανία. Διακατέχεται από το αίσθημα του αδικημένου που δεν έχουν κατανοήσει την προγραμματική πολιτική αξία του, την οποία ωστόσο δεν έχει αποκαλύψει. Εμφάνισε ένα πραξεολογικό πρωτείο σε κενό ισοδύναμης θεωρίας, παρότι προσπαθούσε να δείξει το αντίθετο. Τα ασαφή κίνητρα ανάκλησής του σε θέση πολιτικού αντιπροσώπου μας θέτουν στην αναμονή. 
Το καταφύγιό του σε υπονοούμενα δεν καλλιεργεί κύρος πολιτικού ανθρώπου.
Το καταφύγιό του σε υπονοούμενα δεν καλλιεργεί κύρος πολιτικού ανθρώπου.
KEΦΑΛΑΙΟ ΒΟΥ ΠΑΡΑΓΡΑΦΟΣ Α: Η Καρυστιανού δεν έχει πολιτική εμπειρία (της πολιτικής αυτής όπως λέγεται αγοραίως, κοινώς και αρμοδίως). Έχει όμως έναν υπαρκτικό καθορισμό και κοινωνικό γνώρισμα. Κεφαλαιοποιεί ένα μέρος της κοινωνικής αγανάκτησης. Κρίνεται κατά πρώτον ως πολιτικά καθορισμένο εγχείρημα αμφισβήτησης του όλου πολιτικού και θεσμικού ελλαδικού συστήματος για την επιστροφή της εντιμότητας στην πολιτική, την δημοκρατία, την ατομική και συλλογική αξιοπρέπεια. Καλύπτει το ελάχιστο ως απαιτούμενο: την αποχή από την κομφορμιστική κομματοκρατική προσαρμογή. ΠΑΡΑΓΡΑΦΟΣ ΒΟΥ: Δεν θα είναι η μόνη «αφυπνισμένη» μη ελεγχόμενη ατομικότητα. Η ιστορία γεννάει εκπλήξεις, άλλους τους ανεβάζει, άλλους τους κατεβάζει, παρέχει νέα σώματα, αναζητήσεις, ιδέες, ακόμα και πολιτικά υποκείμενα.
ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΓΟΥ ΠΑΡΑΓΡΑΦΟΣ Α: «ποιος στ΄ αλήθεια είμαι εγώ και που πάω» είναι το διαρκές ερώτημα που πρέπει να μας καταδιώκει. Όλους, και τον Αυγερινό. Σε προηγούμενο σημείωμά μου διαπίστωνα τα πολιτικά του ασύμπτωτα: βρισκόταν εκτός τόπου, χρόνου και εκτός του ελάχιστου κοινού ιδεόκοσμου ενός νέου πολιτικού υποκειμένου. Σημείωνα ότι στην πρώτη παρουσίαση της ΕΛΠΙΔΑΣ, κυκλοφορούσε με τη στάμπα τριών Ρώσσων ανθρώπων του πνεύματος. Σημασιοδότησε το υποκειμενικό του πρόβλημα και όχι μια περιεκτική εικόνα του συλλογικού υποκειμένου, την εννοιολογική πρόταση ταυτότητας αυτού που είχε ενταχθεί και έδειχνε ότι ήθελε να υπηρετήσει. ΠΑΡΑΓΡΑΦΟΣ ΒΟΥ: Είναι γενικό: η πολιτική κρίση, η ανακατανομή εξουσιών, οι παραγωγικές αναδιαρθρώσεις και εδώ και παγκόσμια δεν παράγουν, αναδεικνύουν ισοδύναμες ή εναλλακτικές θεωρίες. Ελπίζω ο Αυγερινός αυτή την αδυναμία να μην την εντοπίζει μόνο στην Καρυστιανού. Το επίτευγμα στο χάος ιδεολογικής απροσδιοριστίας είναι να τίθεσαι στην πλευρά άρνησης της καταπίεσης και επιτήρησης. Δρόμοι ανοίγονται πολλοί, μα κάπου υπάρχει μια αρχή.
Γρηγόρης Κλαδούχος – Ξυλόκαστρο – 16 Σεπτεμβρίου 2026
