Εν αρχή ήταν
η σύγκρουση, η φωτιά, ο θάνατος. Ακολούθησε η θεσμική συγκάλυψη του ενοχικού.
Ανέτειλε ένα κίνημα και από αυτό ένα άλλο. Αυτά έγιναν. Τώρα εμφανίζονται
διαμαρτυρίες, σκιές ασωμάτων.
Γνωστοί από την ΕΛΠΙΔΑ προβάλλουν μια
προσπάθεια αποδόμησης της Καρυστιανού. Αυτοί που ανησύχησαν και πήραν την
πολιτική βουβότητά τους καμαρώνουν το φευγιό τους από την ΕΛΠΙΔΑ. Στο κίνημα
των Τεμπών δεν έδιναν και τόση σημασία. Τους ήταν μονοθεματικό, ρεφορμιστικό,
ενσωματώσιμο. Χαρακτηριστική η αδιαφορία προς το κοινωνικό και πολιτικό κίνημα των
Τεμπών στο τελευταίο συνέδριο του ΥΠΑΡΞΙΑΚΟΥ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ. Είχε
αναλύσεις για μια κοινωνία που εμφανιζόταν ακίνητη, «στον καναπέ», ενώ αυτή ήταν
στις πλατείες. Όμως, από θεωρητικολογίες, αναλύσεις, παροχή πληροφοριών έχει
χορτάσει η Ελλάδα. Ένα μεγάλο κίνημα υπήρχε και δεν μελετήθηκε παρά τις δεκάδες
ομιλητές. (Στο ζήτημα αυτό είχα κάνει ειδική αναφορά).
Η αναλύσεις
δεν είναι ανάληψη πολιτικής ευθύνης, ούτε ικανός παρονομαστής πολιτικής
κριτικής. Και η Μελίνα Κανά μας λέει σε τραγούδι της «βαρέθηκα τις αναλύσεις».
Πολιτική σημαίνει αξιολόγηση στόχων,
επιστροφή σε δημόσια θεματική των κοινωνικών προβλημάτων μετά από ανακάλυψη των
αιτίων τους και λογικών επεξεργασιών τους, η ΑΝΑΛΗΨΗ ΕΥΘΥΝΗΣ. Είναι η ανακάλυψη
πραγματικών δυνατοτήτων, ο συσχετισμός καθολικού και μερικού, η πρόταση
τακτικής διαμόρφωσης ευνοϊκών συσχετισμών.
ΕΛΠΙΔΑ ΑΝΑΣΤΟΧΑΣΜΩΝ; Η ΚΑΘΕΤΟΤΗΤΑ ΧΩΡΙΣ
ΟΡΙΖΟΝΤΙΟΤΗΤΑ;
Η βρώμικη
τροφή των ηρωϊκών αποχωρησάντων από την ΕΛΠΙΔΑ, εδώ και ημέρες, είναι η
δημοσιότητα που τους παρέχει το μιντιακό σύστημα της μεταπρατικής ολιγαρχικής
μπουρζουαζίας. Η αποεπένδυση από την Καρυστιανού ενθουσιάζει και ενεργοποιεί ομάδες
ανήσυχων. Παρακολουθώ σκέψεις από τους Αλ. Τσίγγο και Γ. Ραχιώτη και την
«δημιουργική κριτική» στην σελίδα του Αντώνη Ανδρουλιδάκη. Είναι χαρακτηριστικό
ότι δεν συμπυκνώνουν μια θεματική για ένα κόσμο πραγματικών δυνατοτήτων, με
επεξεργασία της υπαρκτής διαθεσιμότητας και ιδιαίτερα αδυνατούν να απαντήσουν στα γνωστά τρίπτυχα, «τί
μπορώ να γνωρίζω, τί οφείλω να πράξω και τί μπορώ να ελπίζω». Η απουσία
απαντήσεων δηλώνει την ανθρωπολογική φιγούρα του πολίτη ηθικά αγανακτισμένου
και πολιτικά ανίσχυρου, χωρίς ιστορικές αναφορές, προτάσεις αναθέσμισης και
ορίζοντα.
Ο Ρούντι Ρινάλντι σε μια επαναδιατύπωση
παρεμβατικότητας προχωρά σε ανάγκη «πολιτικού και κοινωνικού υποκειμένου». Οι
παλιοί, στην διαδρομή τους από τα «μαζικά» περνούν στα «υποκείμενα», κάτι
πρόσθετο δηλαδή σε λίγο από «ταυτότητα», «πρόσωπο».
ΙΔΕΕΣ ΚΑΙ
ΠΡΟΣΩΠΟΓΡΑΦΙΕΣ – ΤΟ ΑΤΟΜΙΚΟ ΚΑΙ ΔΗΜΟΣΙΟ ΝΟΗΤΙΚΟ
Επέμενα με
σχόλια σε πολλές αναρτήσεις να μας δώσουν κάποιες ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ διαφωνίες ή
πολιτικές προτάσεις στόχων που έκαναν οι αποχωρήσαντες. Ούτε ένας δεν
καταδέχθηκε. Ο δε Αυγερινός με διέγραψε και από «φίλο» στο facebook. Η περίπτωσή του είναι ιδιαίτερη, γιατί μετά την
ενημέρωσή μας με ανακοινώσεις της Μόσχας από τη Μόσχα, μας κοινώνησε τρεις
Ρώσσους ανθρώπους του πνεύματος σε πρώτη διακηρυκτικών θέσεων παρουσίαση
κινήματος. Ενώ έχουμε ανάγκη σημασιοδότησης αξιακής, πολιτισμικής αναγέννησης,
ο Αυγερινός αντί να δείξει το μεγαλείο της Ελληνικής ποίησης, ή άλλη ιστορική
αναφορά, επέλεξε να σημασιοδοτήσει την δική του εικόνα. Δεν έκφρασε την
ταυτότητα του κινήματος, αλλά την δική του ταυτότητα. Όμως σε τέτοιες
εκδηλώσεις, κοινωνείς, αναπαριστάς εννοιολογικά μια πρόταση κόσμου, την
κοινωνία, που θέλεις. Έχουμε ανάγκη ενός πολιτιστικού κεφαλαίου,
που να διαμορφώνει το δημόσιο νοητικό. Επικοινωνούμε, συμπυκνώνουμε νοήματα με
σύμβολα. Τα σύμβολα είναι συνιστώσες της κοινωνικής αναπαραγωγής, σύνθετικά
ταυτότητας, δεν είναι σταθερά εκμεταλλεύσιμα, αλλά δρόμοι πάνω στους οποίους
μπορεί να προχωρήσει η ζωή. (Γιούγκ). Κατόπιν,
ο Αυγερινός, χωρίς να δηλώσει πολιτικές διαφοροποιήσεις, μπήκε στο βανάκι με παιδικά
ναζάκια για ταξίδι στα Μάταλα.
Η ΔΙΕΥΡΥΝΣΗ
ΤΗΣ ΕΝΝΟΙΑΣ ΤΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥ
Είναι φανερό
ότι η κίνηση της Καρυστιανού έχει πολλά στοιχεία αυτοσχέδιου σχήματος. Θα
μείνει ή όχι στην ιστορία των ιδεών, στις αναλύσεις; Σίγουρα θα μείνει ως πολίτης
ανάληψης ευθύνης. Αντίθετα προς την
μοίρα σύνθλιψης της αξιοπρέπειας των υποτελών υπηκόων. Στον πολιτικό ανταγωνισμό επικεντρώνεται το
θέμα του δικαίου, κοινωνικής δικαιοσύνης, επιστρέφει ως συνείδηση ανάγκης. Δεδομένα
αιτούμενα του μεταπολιτευτικού κύκλου είναι
η καταστροφή των δομών κοινωνικού
ελέγχου, με κεντρικό αίτημα πολιτική ηθική και δημοκρατία.
Το μεγάλο βήμα της πολιτικής και προγραμματικής πολιτικής παιδείας θα είναι η διεύρυνση
του λόγου του δικαίου: εκδιπλούμενου σε όλο το φάσμα της κοινωνικής και
πολιτικής τάξης των λαών.
ΟΙ ΑΠΟΥΣΙΕΣ
ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΙΚΗ ΡΩΓΜΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ
Στην περίοδο
που διανύουμε το θεσμικοπολιτικό σύστημα και διακομματικό καρτέλ οργανώνει την
άμυνά του. Απέναντί του, τα μέτωπα ηθικής και πολιτικής κάθαρσης από κλέφτες,
νενέκους, ανεπαρκείς. Είναι
αναγκαία η συνομιλία με αυτούς που νικημένοι από αναστολές δεν προσεγγίζουν κινήματα
δημοκρατίας, δικαίου και ηθικοποίησης, αναμένοντας την πληρότητα.
Είναι αναγκαία, επίσης, η αναγνώριση των θέσεων μάχης των υποκειμένων, που
εν γνώσει τους ή ασύγνωστα είναι υπηρετικοί σχέσεων ισχύος, που συμφύρουν δεδομένα με φιλολογία
ρουτίνας ως αναλύσεις. Αυτοί οι τυπικοί διαλογισμοί, συνήθεια από το βαθύ παρελθόν, ανακυκλώνονται ως δηλητηριασμένο
γλυκό δόλωμα αυτάρκειας.
Γρηγόρης
Κλαδούχος – Ξυλόκαστρο Κορινθίας – 13 Αυγούστου 2026
