ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ ΒΟΥΔΑΠΕΣΤΗΣ
Όσοι πιστεύουν στην Ευρώπη των Εθνών και την κληρονομιά του ελληνορωμαϊκού χριστιανικού πολιτισμού, διόλου δεν λυπούνται για την ήττα του κ. Ορμπάν, διαπρεπούς εκπροσώπου της ατλαντικής ακροδεξιάς που με ένα νόθο ορισμό της Δύσεως (χρήσιμο μόνο για να μας δέσει στο κάρο των αμερικανικών συμφερόντων) υποστήριζε ένα οικονομικό, κοινωνικό, χρηματοοικονομικό και ηθικό σύστημα του οποίου καρποί είναι η αλαζονεία, ο πόλεμος, ο μηδενισμός, ο υπερβολικός πλούτος και η τεράστια δύναμη των λίγων.
Όσοι δεν είμαστε εθελοντές υπήκοοι μιας κλίκας διεφθαρμένων δολοφόνων που διψούν για εξουσία, αλλά αισθανόμαστε κληρονόμοι τριών χιλιετιών πολιτισμού (του Ομήρου, του Δάντη, του Σαίξπηρ, του Χαίλντερλιν, του Ντοστογιέφσκι), που εφηύρε, μεταξύ άλλων, την έννοια της προσωπικότητας, την αξιοπρέπεια κάθε ανθρώπινου όντος και διακρίνει την ελευθερία από την αυθαίρετη εξουσία, αναγνωρίζοντας την πολλαπλότητα των επιλογών, των ιδεών και των τρόπων ζωής, δεν μπορούμε να υποστηρίζουμε μια Δύση που είτε κάτω από ψευδο-ανθρωπιστικά ιδανικά είτε με αντιμεταναστευτικές κορώνες, αρνείται να δει πως ο κύριος εχθρός της Ευρώπης είναι η αμερικανική ιδεολογία.
Ας το πούμε καθαρά.
Διακόσια πενήντα χρόνια —καθ' ολόκληρη την ύπαρξή τους, από το 1776— οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν δημιουργήσει ένα ιστορικό φρικαλεοτήτων αντάξιο της πιο σκοτεινής, προ-πολιτισμένης εποχής: μια αρπακτική αυτοκρατορία που ανεγέρθηκε πάνω στα πτώματα εθνών και στη λατρεία του Μαμωνά. Από τη γενοκτονία εκατομμυρίων ιθαγενών Αμερικανών μέχρι τη βάναυση υποδούλωση εκατομμυρίων Αφρικανών που ξεριζώθηκαν βίαια από τις πατρίδες τους, για να υφίστανται λυντσάρισμα σε μια χώρα που δεν επέλεξαν να πάνε, μέχρι την εποχή που στον προτεσταντικό καπιταλισμό συνέφερε να γίνουν ελεύθερα εργατικά χέρια. Με περισσότερες από 800 στρατιωτικές βάσεις που δηλητηριάζουν ως σήμερα πάνω από 90 χώρες, οι ΗΠΑ έχουν καλλιεργήσει ένα δόγμα απόλυτης θήρευσης. Άλλοτε διά του εκφοβισμού και άλλοτε εμπράκτως: εκατομμύρια τα θύματα, από την Κορέα ως το Ιράκ, από το Βιετνάμ ως τη Συρία, από την Καμπότζη ως τη Λιβύη, από το Αφγανιστάν, ως τη Λατινική Αμερική.
Η ανθρωπότητα είχε θεωρήσει πως αυτή η βαρβαρότητα αφορούσε απλώς την Ιστορία. Αλλά σήμερα γινόμαστε μάρτυρες της επιστροφής της. Είναι το δαιμονικό δόγμα «όλα για εμάς, τίποτα για τους άλλους». Με αυθάδη απληστία, οι ΗΠΑ θέλουν να οικειοποιηθούν τους παγκόσμιους πόρους -είτε πρόκειται για πετρέλαιο της Βενεζουέλας, είτε για ορυκτό πλούτο της Γροιλανδίας, είτε για ενεργειακά αποθέματα του Καναδά- σαν να ήταν στρατηγικά δικαιώματα. Και σήμερα, το άπληστο βλέμμα τους πέφτει στο Ιράν. Διότι το Ιράν -το οποίο κατέχει περισσότερο από το 7% του παγκόσμιου ορυκτού και ενεργειακού πλούτου- θεωρείται ως το τελευταίο σύνορο της λεηλασίας.
Δεν πρόκειται για οικονομικό ζήτημα. Είναι ζήτημα Αρχών. Όλος ο κόσμος παρακολουθεί τις Ηνωμένες Πολιτείες να εμπλέκονται ενεργά σε μια εγκληματική επιχείρηση εναντίον του ιρανικού έθνους. Αυτό είναι το διεφθαρμένο πνεύμα ενός πολιτισμού σε παρακμή. Η ηθική κατάρρευση της Δύσης βρίσκει την ενσάρκωσή της στην αξιολύπητη φιγούρα του κ. Τραμπ - ενός ανθρώπου του οποίου η καταστροφική συμπεριφορά τα τελευταία δύο χρόνια έχει εξαντλήσει όχι μόνο τον κόσμο, αλλά και τον ίδιο του τον λαό. Ήρθε όμως η ώρα να δηλώσουμε: Φτάνει πια! Η εποχή της λεηλασίας τελείωσε. Οι Ευρωπαίοι έχουμε ταυτότητα, κοινές αξίες και συγκεκριμένα συμφέροντα να υπερασπιστούμε. Προς το παρόν, μπορούμε να αρνηθούμε να είμαστε σύμμαχοι των ΗΠΑ αν αυτό σημαίνει κοινή πορεία με τον δαιμονισμένο Ντόναλντ Τραμπ. Κι αυτό πρέπει να ισοδυναμεί όχι με
επιλογή στρατοπέδου αλλά με την εκλογή -στους αντίποδες της αμερικανικής κρατικής τρομοκρατίας- μιας αυθεντικής ευρωπαϊκής ηθικής, πολιτικής και αισθητικής.
Πάντα με το Μεσολόγγι.
Ποτέ με τον άρχοντα του κόσμου τούτου και τους υπηρέτες του.
Όσοι πιστεύουν στην Ευρώπη των Εθνών και την κληρονομιά του ελληνορωμαϊκού χριστιανικού πολιτισμού, διόλου δεν λυπούνται για την ήττα του κ. Ορμπάν, διαπρεπούς εκπροσώπου της ατλαντικής ακροδεξιάς που με ένα νόθο ορισμό της Δύσεως (χρήσιμο μόνο για να μας δέσει στο κάρο των αμερικανικών συμφερόντων) υποστήριζε ένα οικονομικό, κοινωνικό, χρηματοοικονομικό και ηθικό σύστημα του οποίου καρποί είναι η αλαζονεία, ο πόλεμος, ο μηδενισμός, ο υπερβολικός πλούτος και η τεράστια δύναμη των λίγων.
Όσοι δεν είμαστε εθελοντές υπήκοοι μιας κλίκας διεφθαρμένων δολοφόνων που διψούν για εξουσία, αλλά αισθανόμαστε κληρονόμοι τριών χιλιετιών πολιτισμού (του Ομήρου, του Δάντη, του Σαίξπηρ, του Χαίλντερλιν, του Ντοστογιέφσκι), που εφηύρε, μεταξύ άλλων, την έννοια της προσωπικότητας, την αξιοπρέπεια κάθε ανθρώπινου όντος και διακρίνει την ελευθερία από την αυθαίρετη εξουσία, αναγνωρίζοντας την πολλαπλότητα των επιλογών, των ιδεών και των τρόπων ζωής, δεν μπορούμε να υποστηρίζουμε μια Δύση που είτε κάτω από ψευδο-ανθρωπιστικά ιδανικά είτε με αντιμεταναστευτικές κορώνες, αρνείται να δει πως ο κύριος εχθρός της Ευρώπης είναι η αμερικανική ιδεολογία.
Ας το πούμε καθαρά.
Διακόσια πενήντα χρόνια —καθ' ολόκληρη την ύπαρξή τους, από το 1776— οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν δημιουργήσει ένα ιστορικό φρικαλεοτήτων αντάξιο της πιο σκοτεινής, προ-πολιτισμένης εποχής: μια αρπακτική αυτοκρατορία που ανεγέρθηκε πάνω στα πτώματα εθνών και στη λατρεία του Μαμωνά. Από τη γενοκτονία εκατομμυρίων ιθαγενών Αμερικανών μέχρι τη βάναυση υποδούλωση εκατομμυρίων Αφρικανών που ξεριζώθηκαν βίαια από τις πατρίδες τους, για να υφίστανται λυντσάρισμα σε μια χώρα που δεν επέλεξαν να πάνε, μέχρι την εποχή που στον προτεσταντικό καπιταλισμό συνέφερε να γίνουν ελεύθερα εργατικά χέρια. Με περισσότερες από 800 στρατιωτικές βάσεις που δηλητηριάζουν ως σήμερα πάνω από 90 χώρες, οι ΗΠΑ έχουν καλλιεργήσει ένα δόγμα απόλυτης θήρευσης. Άλλοτε διά του εκφοβισμού και άλλοτε εμπράκτως: εκατομμύρια τα θύματα, από την Κορέα ως το Ιράκ, από το Βιετνάμ ως τη Συρία, από την Καμπότζη ως τη Λιβύη, από το Αφγανιστάν, ως τη Λατινική Αμερική.
Η ανθρωπότητα είχε θεωρήσει πως αυτή η βαρβαρότητα αφορούσε απλώς την Ιστορία. Αλλά σήμερα γινόμαστε μάρτυρες της επιστροφής της. Είναι το δαιμονικό δόγμα «όλα για εμάς, τίποτα για τους άλλους». Με αυθάδη απληστία, οι ΗΠΑ θέλουν να οικειοποιηθούν τους παγκόσμιους πόρους -είτε πρόκειται για πετρέλαιο της Βενεζουέλας, είτε για ορυκτό πλούτο της Γροιλανδίας, είτε για ενεργειακά αποθέματα του Καναδά- σαν να ήταν στρατηγικά δικαιώματα. Και σήμερα, το άπληστο βλέμμα τους πέφτει στο Ιράν. Διότι το Ιράν -το οποίο κατέχει περισσότερο από το 7% του παγκόσμιου ορυκτού και ενεργειακού πλούτου- θεωρείται ως το τελευταίο σύνορο της λεηλασίας.
Δεν πρόκειται για οικονομικό ζήτημα. Είναι ζήτημα Αρχών. Όλος ο κόσμος παρακολουθεί τις Ηνωμένες Πολιτείες να εμπλέκονται ενεργά σε μια εγκληματική επιχείρηση εναντίον του ιρανικού έθνους. Αυτό είναι το διεφθαρμένο πνεύμα ενός πολιτισμού σε παρακμή. Η ηθική κατάρρευση της Δύσης βρίσκει την ενσάρκωσή της στην αξιολύπητη φιγούρα του κ. Τραμπ - ενός ανθρώπου του οποίου η καταστροφική συμπεριφορά τα τελευταία δύο χρόνια έχει εξαντλήσει όχι μόνο τον κόσμο, αλλά και τον ίδιο του τον λαό. Ήρθε όμως η ώρα να δηλώσουμε: Φτάνει πια! Η εποχή της λεηλασίας τελείωσε. Οι Ευρωπαίοι έχουμε ταυτότητα, κοινές αξίες και συγκεκριμένα συμφέροντα να υπερασπιστούμε. Προς το παρόν, μπορούμε να αρνηθούμε να είμαστε σύμμαχοι των ΗΠΑ αν αυτό σημαίνει κοινή πορεία με τον δαιμονισμένο Ντόναλντ Τραμπ. Κι αυτό πρέπει να ισοδυναμεί όχι με
επιλογή στρατοπέδου αλλά με την εκλογή -στους αντίποδες της αμερικανικής κρατικής τρομοκρατίας- μιας αυθεντικής ευρωπαϊκής ηθικής, πολιτικής και αισθητικής.
Πάντα με το Μεσολόγγι.
Ποτέ με τον άρχοντα του κόσμου τούτου και τους υπηρέτες του.
