Οι μεγάλοι μετασχηματισμοί, τα δίκαια λαών, η αυτεξουσιότητα, η κρατική κυριαρχία απαιτούν ΕΠΕΞΕΡΓΑΣΜΕΝΑ ΣΧΕΔΙΑ ΕΘΝΙΚΩΝ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΩΝ. Η στρατιωτική, ΣΥΓΚΡΟΥΣΙΑΚΗ ΝΟΗΜΟΣΥΝΗ δεν αποδίδουν, χωρίς και κατά προτεραιότητα της ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΝΟΗΜΟΣΥΝΗΣ και διπλωματίας. Η συζήτηση παρακμιακού επιπέδου σήμερα, για τον πόλεμο, εάν αποσυντεθεί, κινείται ανάμεσα σε ποσότητες υλικών καταστροφής ή από καταστροφή και ιδέες θεολογικού τύπου.
1. Αντίθετα με την απαιτούμενη ευθύνη αυτοπροστασίας, παρατηρείται μια νεύρωση ανασφάλειας, αδιεξόδου. Ο δημόσιος τηλεοπτικός βίος διευρύνεται με τους «ειδικούς» πολεμολόγους, όπως στα μνημόνια και στον κόβιντ τα πολιτικά και ηθικά ζητήματα υποκατέστησε η επιστήμη υπηρεσίας, οικονομολόγων και ιατρολόγων. Είναι η κρίση του πολιτικού. Στο ίδιο αυτό διαρκές σενάριο, αυτό των κρίσεων, μόνο οι πρωταγωνιστές αλλάζουν. Στην τηλεοπτική εικόνα παρελαύνουν στα «δημοσιογραφικά» σκηνοθετήματα οι κομματικοί μιντιακοί εκπρόσωποι, στρατιωτικοί απόστρατοι στην υπηρεσία των ιδεολογικών μηχανισμών του εξαρτημένου και επιτηρούμενου κράτους, καθώς κάθε κοινωνικός σχηματισμός έχει ανάγκη από φορείς (ανθρώπους και θεσμούς) νομιμοποίησής του. Στη εξαρτημένη, δορυφορική χώρα μας, όπως εύκολα φαίνεται, έχουν ανάγκη μία ενδιάμεση μεταπρατική δύναμη προπαγανδιστών, που να «αποδεικνύει» την αναγκαιότητα των πραγμάτων ως έχουν και αποφασίζονται και την διανοητική εξάρτηση της κοινωνίας.
2. Στην απουσία ενός επεξεργασμένου σχεδίου Εθνικής στρατηγικής και πολιτικής νοημοσύνης των κυρίαρχων δυνάμεων παρουσιάζεται ένας πατριωτικός λαϊκισμός, έξαρση συνθημάτων, κλισέ, θορύβου. Αφηρημένα καουμποϊλίκια σε περιβάλλον άγνοιας ποιος φταίει, ποιοι είναι οι βηματισμοί διεξόδου. Με την εισβολή του Ισραήλ και ΗΠΑ στο Ιράν το συνεχές της νεοεθνικοφροσύνης επιδεικνύεται από όλο το πολιτικό σύστημα. Στην Κύπρο ενδιαφέρθηκαν για την «άμυνά» της, ωθούμενοι από άλλους και ενώ ο εχθρός είναι μέσα στην πόλη. Τα γεωστρατηγικά συμφέροντα άλλων επέβαλλαν σιωπή για την Κατεχόμενη Κύπρο, Μια επικοινωνιακή απάτη. Είναι μια ακόμα απόδειξη της υπαγωγής και υποβάθμισης του ζητήματος κατοχής σε χρήσιμες αντιθέσεις και των συμφερόντων της Κύπρου έξω από το μεγάλο πρόβλημα της απελευθέρωσης. Περιορίζουν αυτόν τον αγώνα σε δημαγωγική διαχείριση, ως παράρτημα των επιπτώσεων του πολέμου εναντίον του Ιράν. Ό,τι θέλουν, ό,τι ιεραρχούν οι πάτρωνες. Η εθνοδημαγωγία, μια φούσκα εθνικού συμπλεγματικού παροξυσμού περηφάνειας καλύπτει υποχωρήσεις σε διπλωματικό, πολιτικό, ηθικό πεδίο. Αυτά είναι ΤΑ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΑ ΚΕΝΑ στην άμυνα της χώρας και του Κυπριακού δρόμου απελευθέρωσης.
3. Τα πολεμικά πλοία, οι φρεγάτεςκαι τα πάτριοτ έξω από πολιτική και διπλωματία υπηρετικών των εθνικών συμφερόντων είναι διασκέδαση της ήττας, και ρουτίνας. Η σύγκρουση με την Τουρκία δεν είναι πρωτίστως πολεμική. Βήματα μετάβασης και κέρδη διπλωματικά και πολιτικά προϋποθέτουν προβολή του ρατσιστικού χαρακτήρα του καθεστώτος του ένοχου γείτονα, μια πολιτική λαών, όχι κρατικών ή εξωεθνικών συμφερόντων, συνομιλία με νέες κοινωνίες πολιτών, που αναδεικνύονται στην Μικρά Ασία, Μεσοποταμία. Η νέα εθνικοφροσύνη, ακόμα και αν καλύπτεται από σλόγκαν «ενιαίο αμυντικό δόγμα» είναι ακύρωση αντικατοχικού αγώνα. Έχει και προηγούμενα με τον πόλεμο του κόλπου. Την αποστολή της «ΛΗΜΝΟΥ» στον πόλεμο του Κόλπου συνόδευε η Μητσοτακικού τύπου ρήση «θα έρθει και η σειρά μας», μια τριτοκοσμικού τύπου πολιτική. Και είναι στην σειρά να περιμένουν ακόμα τους «συμμάχους». Είναι η ίδια πολιτική που τότε δήλωνε ότι η χώρα μας είναι «το δόρυ της χριστιανικής Ευρώπης προς το Ισλάμ» και ενίσχυε οικονομικά την Βουλγαρία χάριν ιδεολογικής και Ατλαντικής αλληλεγγύης. Αν δεν έχεις φωνή θα είσαι πάντα θύμα. Το ιστορικό πολιτισμικό παρελθόν της Ελλάδας δεν επιτρέπει την συμπληρωματικότητά της σε ΑμερικανοΝατοϊκά δόγματα ασφαλείας, να επανέρχεται ως πιόνι σκακιέρας ή θύμα νέων σταυροφοριών και ημισελινοφόρων. Η πρώτη επανάσταση είναι αυτή της αποκαθήλωσης της μορφωτικής βάσης επαρχιωτισμού, μειονεξίας, μιας αποικιοποιημένης σκέψης υποχώρησης αξιών, δικαιωμάτων, της διανοητικής αιχμαλωσίας των αναγκαίων συμβιβασμών, που καταλύουν κάθε νόημα αξιοπρέπειας. Ως προς την νεύρωση εθνοφλυαρίας, ετερόγνωμων αναλυτών των κρατικών και ιδιωτικών ΥΕΝΕΔ ασφάλειας Κύπρου, Ελλάδας, (προσθέτουμε και Βουλγαρία), φόβου απέναντι στο μακρινό Ιράν η Ελλάδα παραθέτω δήλωση εξέχοντος απόστρατου: «δώσαμε το μήνυμα ότι οι ένοπλες δυνάμεις είναι σε ετοιμότητα». Αλλά ετοιμότητα, είναι λόγος ερμηνείες και στόχοι και προετοιμασία. Σε ομιλία του ο ηγέτης Πρόεδρος της ΕΔΑ, Ιωάννης Πασαλίδης στην ομιλία του στην Βουλή για ένα «ΘΕΤΙΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΑΓΩΝΟΣ», στις 13 Δεκεμβρίου 1958 έβλεπε τις αφετηρίες της μεταπολεμικής ελλαδικής πολιτικής: «ο κύριος Αβέρωφ οραματίζεται προσέγγιση με την Τουρκία χάριν των Ατλαντικών συμφερόντων».
4. Πρώτος στόχος δεν είναι τα όπλα και η κούφια έπαρση. Η ετοιμότητα της Ελλάδας θα είναι συνέπεια ενός χρόνιου αιτήματος: το ΕΘΝΙΚΟ ΑΙΤΗΜΑ ανανέωσης του πολιτικού συστήματος, μια πολιτική οριζόντων και επανασχεδιασμού της χώρας. Την χώρα δεν μπορεί να υπερασπιστεί ένα δουλοπρεπές, ιδιοτελές και διεφθαρμένο προσωπικό. Τα μεγάλα τραύματα της χώρας και του Ελληνισμού δεν επουλώνονται από μικρούς και άνοες ανθρώπους. Η προστασία της περιφέρειας, τα νησιά, η Κάρπαθος δεν είναι για να μπαίνουν στο λεξιλόγιό μας συνδυασμένα με όπλα. Η Ελλάδα θα γίνει ηγεμονική δύναμη, όταν επιλύσει το ζήτημα της εσωτερικής της ενσωμάτωσης, όταν νέοι πρωταγωνιστές εσωτερικά, με μια πρόταση ιστορικής αποκατάστασης του ονόματός της, μια πρόταση ζωής, που θα κάνει δίκαιους λογαριασμούς με τον εξωτερικό παράγοντα, θα αμυνθεί αλλά και θα επιβεβαιώσει ότι βαδίζει στον δρόμο της αλήθειας και της απελευθέρωσης, όχι μόνο για τον εαυτό της αλλά και για τα δικαιώματα όλων των λαών. Μπορεί να πρωταγωνιστήσει στην Ευρώπη, μια ήπειρο πολιτισμού αλλά σήμερα και βίας, με αναδημιουργία από τον Ατλαντικό έως τα Ουράλια. Η Ελλάδα έχει μεγάλες ευθύνες και δυνατότητες. Πρέπει, όμως να αρχίσει να σκέπτεται. Η γραμμή αντίστασης σημαίνει προετοιμασία της χώρας, ώστε με αυτοπεποίθηση και αίσθημα υπεροχής και ασφάλειας, συναίσθησης ιστορικού καθήκοντος να απελευθερώσει την Κύπρο από την 50χρονη κατοχή και ομηρία.
…
Με την άμεση βοήθεια:
1. Ομιλίες Μιχάλη Χαραλαμπίδη
- στις 20 Ιουνίου 2012 στην Κύπρο με την ανάληψη της πρώτης Κυπριακής ευρωπαϊκής προεδρίας, υπό την αιγίδα του Προέδρου της Κυπριακής Βουλής Γιαννάκη Ομήρου.
- Τον Μάιο του 1992 στο πανεπιστήμιο Αθηνών. Με τίτλο «ΝΕΟ ΕΘΝΙΚΟ ΣΧΕΔΙΟ» δημοσιεύτηκε στο περιοδικό ΜΗΝΙΑΙΑ ΕΠΙΘΕΩΡΗΣΗ, τεύχος 56.
2. Για την εκμετάλλευση της δυνητικής ενέργειας, προγραμματισμό δράσης με χρήσιμα εργαλεία, στάδια…στο AGIRE STRATEGICO από τον G. E. Rusconi, Laboratorio Politico 4/1982
3. Aντώνη Ανδρουλιδάκη δυο σημειώματα στο fb: «Ο ΔΥΤΙΚΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΟΣ ΝΑΡΚΙΣΣΙΣΜΟΣ ΩΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΑΠΕΙΛΗ» και «57 + 168 ΛΟΓΟΙ ΓΙΑ ΜΙΑ ΦΡΟΝΤΙΣΤΙΚΗ ΕΞΩΤΕΡΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ».
4. Το βιβλίο με ομιλίες στην βουλή «Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΗΣ ΕΝΙΑΙΑΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΠΑΣΑΛΙΔΗΣ ΚΑΙ ΤΟ ΚΥΠΡΙΑΚΟ ΖΗΤΗΜΑ» με εισαγωγή Θεοφάνη Μαλκίδη, Λευκωσία 2009.
5. Από το Strategic Culture Foundation το ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΟΥ Lorenzo Maria Pacini «Colonizzare la mente: I fondamenti storici della Guerra cognitiva secondo Stati Uniti d America», 12 Μαρτίου 2026.
• Στην επισυναπτόμενη φωτογραφία μέρος από την ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΤΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΤΩΝ ΛΑΩΝ – Αλγέρι 4 Ιουλίου 1976.
…
Γρηγόρης Κλαδούχος – Ξυλόκαστρο Κορινθίας – 13 Μαρτίου 2026
