ενδείξεις - αντενδείξεις





πρός τό δεῖν οὕτω



Προηγούμενα εὕσημον λόγον δῶτε








Η ΕΚΤΡΩΣΗ και ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ του ΛΟΓΟΥ - ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΡΜΟΔΙΟΣ ΡΥΘΜΙΣΤΗΣ; (από σημείωμα του Αθανάσιου Γεωργιλά)

αναρτήθηκε από : tinakanoumegk on : Τρίτη, 14 Ιανουαρίου 2020 0 comments

Η έκτρωση δεν είναι ούτε δικαίωμα ούτε παράνομη είναι πραγματικότητα. Ανέκαθεν η ανθρωπότητα έβρισκε τρόπους, ενίοτε και ανορθόδοξους, να σταματάει κάθε ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη. Από ιστορική σκοπιά λοιπόν η οποιαδήποτε συζήτηση για την κατάργηση ή το δικαίωμα στην έκτρωση δεν είναι παρά ανόητη.

Το πραγματικό ζήτημα που έχει προκύψει με την εν λόγω αφίσα της οργάνωσης "Αφήστε με να ζήσω" και την εντολή  του υπουργού να κατέβει από τις πινακίδες του μετρό δεν έχει να κάνει τόσο με το ζήτημα της έκτρωσης αλλά με το δικαίωμα και την ελευθερία του λόγου.
Κατά πόσο είναι θεμιτό λοιπόν, ή δημοκρατικό, να ζητάμε μια γνώμη να αποσύρεται από τον δημόσιο λόγο;

Για την ιστορία η τελευταία φορά που θυμάμαι να είχε απαγορευτεί αφίσα στην Ελλάδα ήταν η αφίσα που σχολίαζε τον εμπρησμό του πολυτεχνείου το 1992 με 33 συλληφθέντες αφισοκολλητές. Έκτοτε το δικαίωμα της ελευθερίας του "αφισοκολλητικού" λόγου έχει (είχε) έως τώρα κατοχυρωθεί και οι όποιες διώξεις αφισοκολλητών είχαν να κάνουν με ζητήματα ρύπανσης κι όχι περιεχομένου.

Απλά μαθήματα δημοκρατίας που πρέπει (δυστυχώς) να πάρουμε όλοι μας. Το τεκμήριο της ελευθερίας του λόγου δεν κατοχυρώνεται σε ό,τι μας βρίσκει σύμφωνους αλλά -κυρίως- σε ό,τι διαφωνούμε. Οι καιροί αναποδογυρίζουν επικίνδυνα.

.

Η εικόνα ίσως περιέχει: ένα ή περισσότερα άτομα
    • Είναι δυο διαφορετικά πράγματα η "κοινωνία" και ο "αρμόδιος ρυθμιστής".

      Αρμόδιος για να ρυθμίζει τους κανόνες σε μια πολιτεία είναι το κράτος, και το κράτος λειτουργεί με βάση το φιλελεύθερο πνεύμα του συντάγματος. Στο άρθρο 14 παρ. 1 πληρούνται όλοι οι λόγοι που μπορεί κάποιος να βγάζει αφίσες, λόγους ή να γράφει βιβλία στα οποία να λέει ό,τι ακριβώς θέλει. Υπό αυτή την έννοια η πολιτεία οφείλει να σέβεται την εν λόγω αφίσα κι όχι να ζητάει ο υπουργός από την (ιδιωτικού δικαίου) εταιρία να την κατεβάσει.

      Η κοινωνία όμως ασφαλώς δεν είναι υποχρεωμένη να δέχεται την άποψη του οποιοδήποτε. Μάλιστα δημοκρατικό στοιχείο είναι η αντίδραση των άλλων στην γνώμη των υπολοίπων. Είναι θεμιτό, για παράδειγμα, αυτό που έκανε μια ομάδα νεολαίων συριζαίων που κάλυπταν με άλλες αφίσες τις αφίσες της οργάνωσης «Άσε με να ζήσω».

      Ως κοινωνία μπορούμε λοιπόν να απαιτούμε από την πολιτεία να υπερασπίζεται την ελευθερία του καθενός να λέει ό,τι θέλει (ακόμα και κακόγουστα αστεία για τους μαύρους) και από την άλλη μεριά με τη δράση μας να απαξιώνουμε ή να ακυρώνουμε τις θέσεις που δε μας αρέσουν. Αυτό λέγεται «αγωνιστική δημοκρατία»

      Το σφάλμα εδώ είναι ότι η κοινωνία παραιτείται από το δικαίωμα της δράσης και για ακόμα μια φορά ζητάει από το κράτος να κάνει τη δουλειά που θα έπρεπε να κάνει αυτή. Το γεγονός δηλαδή που παρουσιάστηκε στον ψευτοκόσμο του fb πολλοί, που κατά τα άλλα υποστηρίζουν το δικαίωμα μιας θεατρικής παράστασης να «αποιεροποιεί» τον Χριστό, να σκίζουν τα ιμάτιά τους για μια αφίσα, που εν πάση περιπτώσει υποστηρίζει μια θέση με επιστημονικά επιχειρήματα και να επικροτούν την υπουργική εντολή (που δε πρέπει να ξεχνάμε ότι προέρχεται από ένα δεξιό υπουργό). Ελπίζω να καταλαβαίνεις σε τι επικινδύνους δρόμους οδηγούμαστε από αυτές τις λογικές.

      (ΣΧΕΤΙΚΑ ΚΑΙ ΜΕ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΑΚΑΘΟΡΙΣΤΟΥ ΣΤΟΧΕΥΣΗΣ:
      Η επιστήμη πρέπει να κάνει την δουλειά της, οι ιστοσελίδες που αξιολογούν τις επιστήμες… έχουν κι αυτές ρόλο, αλλά είμαστε σε μια συνομιλία ΩΣ ΠΟΛΙΤΕΣ. Δεν δέχομαι καμία εξουσία που υποκαθιστά την κοινωνία και αποφασίζει τι θα κινείται στον δημόσιο χώρο. Να απαγορευτεί στους αρνητές της κλιματικής αλλαγής να δημοσιοποιούν τη γνώμη τους; Προσοχή στον κίνδυνο απορρόφησης από το «δίκαιο του κράτους» για να εξουδετερώσουμε μια άποψη που διαφωνούμε εμείς ή κάποιοι επιστήμονες. Γρηγόρης Κλαδούχος)


Ετικέτες: